45 

 

Maria DRAGAN

 1

  

Piotr GWOŹDZIEWICZ

 2

 

Carlo FABER

 3

 

NAWIERZCHNIE CHODNIKOWE DWUFAZOWE  

NA BAZIE MODYFIKOWANYCH BITUMÓW  

- ALTERNATYWA DLA POWŁOK ŻYWICZNYCH

 

Praca  jest  poświęcona  dwufazowym  nawierzchniom  mostowym  złożonym  z  wodoszczelnej  membrany 

otaczającej  kruszywo.  Nawierzchnia  jest  w  szczególności  przeznaczona  na  drogi  piesze  i  rowerowe, 
a  w  wyjątkowych  sytuacjach  również  na  jezdnie.  Na  tle  podstawowych  wymagań  dla  nawierzchni  omówione  są 
własności  membrany  oraz  przenoszącego  obciążenia  kruszywa.  Istotną  uwagę  poświęcono  nieco  bardziej 
liberalnemu w porównaniu do żywic reżimowi aplikacji. 

1.  Wstęp 

Nawierzchnie chodnikowe obiektów mostowych są jednym z elementów, który w ostatnich latach 

podlega  stałemu  rozwojowi.  Coraz  ściślej  egzekwowane  wymagania  stawiane  nawierzchniom,  jak 
wodoszczelność,  trwałość,  odporność  mechaniczna  oraz  trwałość  barwy  (odporność  UV)  stawiają 
wysoką  poprzeczkę  dla  materiałów  używanych  jako  powłoki.  Powszechnie  zrezygnowano  
z  dywaników  asfaltowych,  tak  często  stosowanych  jeszcze  w  latach  80-tych.  Spośród  stosowanych 
rozwiązań  obecnie  ogromne  znaczenie  uzyskały  nawierzchnie  żywiczne,  układane  bezpośrednio  na 
betonie  kapy  chodnikowej.  Dają  one  szerokie  możliwości  spełnienia  wymagań  wodoszczelności, 
trwałości  czy  też  uzyskania  dowolnej  barwy  nawierzchni.  Pewnym  mankamentem  pozostaje  jednakże 
ścisły  reżim  ich  układania,  który  teoretycznie  dokładnie  znany,  w  praktyce  jednak  przysparza  dużych 
kłopotów  realizacyjnych,  zwłaszcza  w  porze  jesiennej,  typowej  dla  fazy  wykończeniowej  budowy 
obiektu.  Często  nawierzchnia  chodnikowa  jest  układana  pod  presją  czasu,  jako  jeden  z  ostatnich 
elementów  budowanego  czy  remontowanego  obiektu.  W  okresie  jesiennym  trudno  zapewnić 
wymagany poziom wilgotności dla żywic, które tego wymagają – a wymaga większość materiałów z tej 
grupy  –  czy  też  zrealizować  reżim  temperaturowy.  Nie  bez  znaczenia  jest  ponadto  praca  kapy 
chodnikowej.  Ten  zwykle  betonowy  element  wyposażenia  nie  jest  przeznaczony  do  samodzielnego 
przenoszenia  obciążeń.  W  rezultacie  jego  zbrojenie  może  być  zbyt  słabe,  aby  przenieść  rozciągania 
wywołane skurczem czy odkształceniami termicznymi. Zarysowanie, jakie w samej kapie mogłoby być 
w pełni zaakceptowane, prowadzi nieuchronnie do pęknięć powłoki żywicznej. 

Jakkolwiek  zatem  w  sprzyjających  warunkach  ułożenie  powłoki  żywicznej  jest  możliwe  do 

zrealizowania,  to  powszechnie  znane  są  przykłady  obiektów,  gdzie  jeszcze  w  trakcie  trwania  okresu 
gwarancyjnego  konieczna  jest  naprawa  lub  wręcz  wymiana  takiej  nawierzchni  (rys.  1).  Sytuacja  taka 

                                                      

1

 Mgr inż., ASIS Sp. z o.o. 

2

 Dr inż., Wydział Inżynierii Lądowej Politechniki Krakowskiej 

3

 Dip Ing., LATEXFALT BV 

 

46 

jest niepożądana oczywiście zarówno przez wykonawcę, o ile on jeszcze istnieje, jak i inwestora, gdyż 
rodzi konieczność zorganizowania nieplanowanych robót naprawczych. 

Niniejsza praca jest poświęcona podstawowym parametrom nawierzchni dwufazowych opartych na 

emulsjach bitumicznych modyfikowanych polimerami. Poza zakresem tej pracy leżą rozwiązania, które 
zapewniają  spełnienie  tylko  części  postulowanych  cech  nawierzchni,  jak  na  przykład  sporadycznie 
stosowana  kostka  betonowa  układana  na  wodoszczelnym  podłożu  czy  też  jednorodne  membrany 
bezspoinowe. 

 

Rys.1. Typowe uszkodzenia nawierzchni epoksydowej 

2.  Koncepcja nawierzchni na bazie bitumów 

Poszukiwania  rozwiązań  alternatywnych  dla  nawierzchni  żywicznych  prowadzą  przez  różne 

materiały: powłoki malarskie, betony impregnowane czy powłoki na bazie bitumów. W szczególności 
te  ostatnie  wykorzystują  walory  materiału  pochodzenia  naturalnego  [1].  Bitumy  jako  takie,  produkty 
bitumiczne  i  emulsje  bitumiczne  udowodniły  już  wielokrotnie  swoją  wysoką  przydatność  w  zakresie 
budowy dróg i obiektów. Ich podstawowym zastosowaniem jest trwałe połączenie innych elementów. 
Innymi powodami użycia bitumów w inżynierii jest ich wodoszczelność oraz trwała plastyczność.  

Bitumy,  będące  mieszaniną  stałych  i  ciekłych  węglowodorów  oraz  ich  pochodnych,  dzieli  się  na 

asfaltowe i - rzadziej stosowane w nawierzchniach - smołowe. W podstawowej swojej grupie materiały 
nawierzchniowe  posiadają  podobne  parametry,  co  tradycyjne  dywaniki  asfaltowe,  jakimi  są  
w  szczególności  mięknienie  przy  wzroście  temperatury  i  twardnienie  przy  jej  spadku.  Jednak  dzięki 
modyfikacjom  bitumy  mogą  przedstawiać  nieco  inne  możliwości.  Dodatek  odpowiednio  dobranych 
polimerów  do  bitumów  lub  emulsji  bitumicznych  daje  możliwość  poprawy  naturalnych  własności 
bitumu.  

Zadaniem nawierzchni chodnikowej jest przenoszenie obciążenia na beton kapy chodnikowej przy 

jednoczesnym  zachowaniu  szczelności  powłoki.  Te  podstawowe  cele  mogą  być  osiągnięte  zarówno 
przez  jeden  materiał,  jak  i  przez  powłokę  dwufazową  (rys.  2).  Podstawa  pomysłu,  jaki  przyświeca 
stworzeniu  nawierzchni  dwufazowych  na  bazie  bitumów,  to  podział  funkcji:  matryca  bitumiczna 
stanowi wodoszczelną membranę, kruszywo w niej zatopione przenosi obciążenia. 

Emulsje  bitumiczne  kationowe  modyfikowane  polimerami  powstały  głównie  celem  zastąpienia 

powłok żywicznych tam, gdzie te ostatnie się nie sprawdzają [5,8]. Powłoki bitumiczne można układać 
na następujących powierzchniach: 

-  betonowych wylewanych na mokro, 
-  wyprawionych powierzchniach prefabrykatów betonowych, 
-  elementach drewnianych, 
-  istniejących nawierzchniach bitumicznych litych i porowatych, 
-  powierzchniach stalowych. 
Dzięki  trwałej  plastyczności  materiału,  zastosowanie  powłoki  dwufazowej  daje  możliwość 

uzyskania bezdylatacyjnych membran wodoszczelnych o dużych powierzchniach. W efekcie znaczącej 
modyfikacji parametrów matrycy bitumicznej przy pomocy polimerów, uzyskać można znaczny wzrost 
odporności na duże obciążenia, w rezultacie, czego zastosowanie nawierzchni pod ruchem kołowym nie 
naraża jej na uszkodzenia (rys. 3). 

  47 

3.  Wybór matrycy 

Wykorzystanie  zwykłych  emulsji  bitumicznych  w  budowie  obiektów  mostowych  mimo  ich 

niewątpliwych walorów ma swoje ograniczenia. Dodatek tworzyw sztucznych takich jak: SBS (Styren- 
Butadien-Styren),  EVA  (kopolimer  etylen/octan  winylu)  daje  wyraźną  poprawę  parametrów 
mechanicznych własności matrycy [2].  

Matryca  nawierzchni  dwufazowej  może  być  uzyskana  przez  modyfikację  bitumu  wodą,  środkiem 

emulgującym  oraz  elastomerem.  Polimer  może  być  dodany  do  gorącego  bitumu  zarówno  przed  jak  
i w trakcie wytwarzania emulsji.  

 

Rys. 2. Dwufazowa nawierzchnia: modyfikowana 

emulsja bitumiczna oraz kruszywo 

Rys.3. Nawierzchnia dwufazowa na chodniku i jezdni  

obiektu mostowego 

W zależności od rodzaju i ilości materiału dodawanego, zmianie mogą ulec następujące własności: 
-  penetracja, 
-  temperatura mięknienia, 
-  indeks penetracji, 
-  sprężystość, 
-  wytrzymałość, 
-  łamliwość w niskich temperaturach, 

- 

starzenie.

 

Uzyskiwaną dla przykładowego materiału zmianę uzyskiwanych parametrów przedstawia poniższa 

Tablica 1; uwagę zwraca poprawa własności sprężystych oraz własności mechanicznych przy niskich i 
wysokich temperaturach [3, 7]. 

Tablica 1. Zmiana parametrów emulsji bitumicznej w efekcie modyfikacji 

Parametr

 

Emulsja bitumiczna

 

Emulsja modyfikowana

 

Penetracja w 25

o

C

 

300

o

P

 

70 

o

P

 

Temperatura mięknienia

 

37 

o

C

 

55 

o

C

 

Sprężystość (2mm 20

o

C)

 

Ciągliwy

 

1000%

 

Wytrzymałość

 

0,2 N/mm

2

 

0,5N/mm

2

 

 

4.  Badania materiału 

Tak  zmodyfikowany  materiał  bitumiczny  przedstawia  parametry,  jakie  kwalifikują  go  do 

szerokiego  zastosowania  na  różnych  powierzchniach.  Dla  potwierdzenia  uzyskanych  właściwości 
przygotowano wzorcowy program badań pod kątem specyficznych zastosowań. Tablica 2 przedstawia 
program badań [4,5]. 

 
 
 

 

48 

Tablica 2. Badania zmodyfikowanej emulsji 

Własność 

Celem zastosowania: 

Adhezja 

Na każdej powierzchni 

Wodoszczelność 

Na każdej powierzchni 

Przekrywanie rys 

Rysy i dylatacje pracujące i niepracujące 

Starzenie 

Zastosowania powierzchniowe 

Paroprzepuszczalność 

Jako membrana 

Odporność na chlorki 

Na każdej powierzchni 

Środowisko 

Do dowolnego stosowania 

4.1.  Adhezja (przyczepność) 

Badania adhezji pomiędzy dwiema warstwami 

nawierzchni  oraz  pomiędzy  warstwą  nawierzchni  
a  betonem  nie  są  standaryzowane.  W  związku  
z  tym  badanie  zwykle  przeprowadza  się  na 
sklejonej  próbce  rozciąganej  ze  stałą  prędkością 
(rys.  4).  W  trakcie  badań  na  maszynie 
laboratoryjnej 

dokonuje 

się 

pomiaru 

siły 

rozciągającej 

między 

dwoma 

elementami. 

Powierzchnia zniszczenia jest oceniana wizualnie. 

Badanie  adhezji  wykonuje  się  przy  tem-

peraturze  10ºC  dla  poszczególnych  powierzchni, 
na  których  ułożono  warstwę  zmodyfikowanej 
emulsji 

bitumicznej 

(rys. 

5). 

Przykładowe 

uzyskane wyniki podano w poniższej Tablicy 3. 

 

Rys. 4. Badanie przyczepności bitumu 

 

Rys.5. Porównanie adhezji bitumu polimerowego i lepiku bitumicznego 

Tablica 3. Badania przyczepności zmodyfikowanej emulsji 

Powierzchnia 

Przyczepność N/mm

2 

Przełom 

BETON 

1,1 

BRAK 

POLIURETAN 

1,0 

BRAK 

STAL 

1,2 

BRAK 

4.2.  Wodoszczelność 

Badanie wodoszczelności wykonuje się przy różnych poziomach ciśnienia. Modyfikowane emulsje 

wykazują bardzo dobrą szczelność przy ciśnieniach rzędu 1 bar. Przy wyższych ciśnieniach z uwagi na 
technikę  badania  uzyskiwane  są  rozbieżne  rezultaty,  zwykle  będące  konsekwencją  zniszczenia  próbki  
w  trakcie  badania.  Dobre  rezultaty,  osiągane  dla  membrany  osadzonej  między  dwiema  warstwami 
przepuszczalnego  materiału,  dają  podstawę  dla  stwierdzenia,  że  modyfikowane  polimerami  bitumy  są 
skuteczną  warstwą  izolacji  przeciwwodnej,  o  ile  ich  odkształcenie  pod  ciśnieniem  jest  mechanicznie 
uniemożliwione.  Przy  ciśnieniach  typowych  dla  warunków  użytkowych,  rzędu  1  bar,  badania 
udowodniły dobre parametry modyfikowanych bitumów.

 

  49 

4.3.  Starzenie 

Badanie  wpływu  starzenia  odbywa  się  w  warunkach  laboratoryjnych.  Zwykle  eksponuje  się 

materiał na długotrwałe działanie promieni UV, by następnie zbadać jego sprężystość. Kontroli podlega 
wytrzymałość  na  rozciąganie  i  na  ścinanie.  Przeprowadzane  badania  wykazują  jedynie  nieznaczną 
zmianę parametrów sprężystości materiału. 

4.4.  Paroprzepuszczalność 

Badanie  jest  zwykle  przeprowadzane  przy  użyciu  naczynia  z  parującą  wodą  usytuowanego  

w  pomieszczeniu  o  temperaturze  +23C  i  wilgotności  50%.  Na  naczyniu  układa  się  ciało  porowate 
zaizolowane  badaną  substancją.  Pomiar  paroprzepuszczalności  odbywa  się  poprzez  pomiar  zmiany 
masy w stosunku do czasu i powierzchni. Względny współczynnik dyfuzji pary wodnej jest określany 
w  oparciu  i  zmianę  masy.  Bardziej  ściśle  można  określić  przepuszczalność  pary  wodnej  jako  ilość 
gramów pary wodnej, która przenika w ciągu 24 godzin przez m2 ciała próbnego w danych warunkach 
klimatycznych. Przykładowe rezultaty pomiarów przedstawia poniższa tablica 4: 

Tablica 4. Badania przepuszczalności pary wodnej przez warstwę zmodyfikowanej emulsji 

Badanie 

Współczynnik dyfuzji 

Przepuszczalność pary wodnej 

(g/m

2

/d) 

1 

36,9 

0,61 

2 

12,7 

1,77 

3 

18,1 

1,24 

4.5.  Odporność na chlorki 

W  celu  przebadania  odporności  bitumów  modyfikowanych  na  chlorki,  przeprowadza  się  badanie,  

w którym bloczek betonu komórkowego, zaizolowany warstwą bitumu, poddaje się działaniu roztworu 
chlorku  sodu  i  chlorku  potasu.  Po  7  dniach  badania  i  usunięciu  zarówno  roztworów  jak  i  powłoki 
dokonuje się detekcji obecności chlorków przy pomocy aparatu fluoroscencyjnego na promienie X. 

Uzyskane wyniki przedstawia tablica 5: 

Tablica 5. Badania odporności zmodyfikowanej emulsji na chlorki 

Próbka 

Obecność chlorków 

1 

0,031% 

2 

0,058% 

3 

0,053% 

 

W wyniku badania stwierdzono, że podczas próby do betonu nie przeniknęły żadne jony chlorkowe. 

5.  Bezpieczeństwo i środowisko 

5.1.  Kontekst prawny 

Z uwagi na skład oraz stężenie, emulsje bitumiczne nie są materiałem niebezpiecznym z uwagi na 

wpływ  na  środowisko.  Jednocześnie,  materiały  te  nie  są  również  uważane  za  niebezpieczny  materiał 
odpadowy.  Ich  zastosowanie  w  budownictwie  czy  to  jako  materiały  izolacyjne  czy  wyprawy 
powierzchni  nie  jest  uważane  za  niebezpieczne  zarówno  z  uwagi  na  zawartość  niebezpiecznych 
składników, jak i ze względu na własności użytkowe materiału.

 

5.2.  Aspekty środowiskowe 

Należy  zapobiegać  swobodnemu  kontaktowi  emulsji  bitumicznych  z  podłożem  gruntowym,  wodą 

gruntową,  ściekami  oraz  woda  powierzchniową.  W  niezłamanej  formie  emulsje  bitumiczne  rozlewają 
się  łatwo,  w  szczególności  w  środowisku  wodnym.  Przy  kontakcie  z  dnem  zbiornika  wodnego  bitum 
ulega  odseparowaniu  od  wody  i  zachowuje  się  jak  materiał  stały.  W  tej  formie  trudno  go 
zneutralizować  biologicznie,  przez  co  jego  wysokie  stężenia  mogą  być  szkodliwe  dla  organizmów 
wodnych. 

 

50 

W wypadku dostania się do środowiska wodnego, należy zatamować rozpływ emulsji a następnie 

absorbować  ją  piaskiem  lub  innym  materiałem  chłonącym.  Daje  to  możliwość  następnie  jej 
odseparowania oraz zneutralizowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. 

6.  Szczegółowe właściwości 

Szczegółowe własności nawierzchni na zmodyfikowanej emulsji bitumicznej przedstawia tablica 6 [6]. 

Tablica 6. Szczegółowe własności nawierzchni na emulsji zmodyfikowanej 

Właściwości emulsji 

Typ emulsji 
Zawartość lepiszcza 
Lepkość 
Gęstość 
Rozmiar cząstek 

Kationowa 
Ok. 60% [10% polimerów] 
5-10 s 
Ok. 1000kg/m

3

 

Średnio < 5 mikronów 

Właściwości lepiszcza po 
wyschnięciu 

Temperatura mięknienia 
Elastyczność przy: 
20 

o

C 

0 

o

C 

-10 

o

C 

Adhezja 

50-60 

o

C 

 
>2000% 
>500% 
>100% 
97% adhezja przy –20 

o

C 

Właściwości systemu 

Odporność na zużycie przez 
utratę kruszywa na skutek 
ścierania: 
20

o

C 

0

o

C 

-10

o

C 

Przyczepność przy 10

o

C na 

asfalcie, betonie, drewnie i stali 
Paroprzepuszczalność wg DIN 
52615 
Wodoszczelność DIN 1048 
Naprężenie ścinania przy 10

o

C 

Ilościowa utrata kruszywa 
 
 
1,5% 
1,5% 
1,9% 
 
>1N/mm

2

 

Ok. 1,5 g/m

2

/dobę 

 
Wodoszczelny 
0,26N/mm

2

 

 

7.  Procedura układania emulsji bitumicznych 

Powierzchnia  przeznaczona  do  ułożenia  materiału  jest  czyszczona  przy  pomocy  piaskowania, 

śrutowania  lub  hydromonitoringu  tak,  że  usunięty  jest  całkowicie  brud,  kurz,  tłuszcz,  stare  powłoki, 
mleczko cementowe oraz luźne cząstki. Następnie powierzchnia ta jest lekko zwilżana. Po dokładnym 
wymieszaniu  emulsji  bitumicznej,  w  razie  potrzeby  z  barwnym  pigmentem,  materiał  jest  gotowy  do 
użycia. 

Pierwsza  warstwa  wymaga  ułożenia  ok.  1,2  do  1,5  kg  emulsji  na  każdy  metr  kwadratowy. 

Układanie emulsji odbywa się przy pomocy szczotki lub wałka a następnie, dopóki emulsja pozostaje 
mokra,  zasypuje  się  ją  kruszywem.  Łamanie  emulsji  następuje  umiarkowanie  wolno,  dzięki  czemu 
układanie kruszywa odbywa się na ekonomicznie dużej powierzchni, przez co uzyskuje się jednorodną 
powierzchnię,  a  jednocześnie  umożliwia  kontynuację  prac  po  kilku  godzinach.  Pierwsza  warstwa 
powinna być po zasypaniu nadal otwarta, t.j. powinna być nadal widoczna warstwa emulsji. Wymaga to 
ok. 8kg kruszywa na metr kwadratowy powierzchni. 

Nawierzchnia jest następnie lekko wałowana (dwukrotnie, przy pomocy na przykład 6-8 tonowego 

walca na oponach). Kruszywo powinno być lekko wciśnięte w emulsję. Kruszywo luźne należy usunąć. 

Druga  warstwa  emulsji  w  ilości  ok.  1,5  kg/m2  (rys.  6)  jest  zasypywana  ok.  12kg/m

2

  kruszywa 

(rys. 7) i zagęszczana [7]. Ilość kruszywa użytego w drugiej warstwie musi wystarczyć do całkowitego 
przykrycia  emulsji.  Po  zawałowaniu  i  związaniu  emulsji  należy  usunąć  niezwiązane  kruszywo. 
Szczegółowe ilości przedstawiono w tablicy 7. 

 

  51 

 

Rys.6. Układanie warstwy emulsji bitumicznej 

 

Rys.7. Układanie kruszywa na warstwie emulsji 

8.  Kruszywo 

Zaleca  się  stosować  kruszywo  frakcji  2/5mm  z  ograniczeniem  ziarna  poniżej  2mm  do  max  10%. 

Istotna jest weryfikacja rzeczywiście używanej frakcji.  

Kruszywo  powinno  być  wilgotne,  przy  czym  wilgotność  na  poziomie  1%  jest  wystarczająca  dla 

zwilżenia  pyłu  na  powierzchni  ziaren,  który  mógłby  wywołać  powstanie  warstwy  pyłu  pomiędzy 
lepiszczem  i  kruszywem.  Należy  unikać  nadmiernej  ilości  wody  (5%),  w  szczególności  w  warunkach 
niesprzyjających parowaniu. W razie deszczu warstwę wykonaną można przykryć. 

Nie stawia się szczególnych zaleceń dotyczących rodzaju kruszywa. W zasadzie używa się bazaltu, 

lub innego kruszywa o barwie adekwatnej do założonej kolorystyki powierzchni. Należy unikać jednak 
kruszyw o budowie łupkowej lub o dużych zawartościach pyłów. 

Tablica 7. Szczegółowe własności nawierzchni na emulsji zmodyfikowanej 

Pierwsza warstwa 

Druga warstwa 

Zużycie w kg  

na 1 m

2 

emulsja 

kruszywo 

emulsja 

kruszywo 

Drobne, 

łamane 

1,2 

6-8 (wielkość ziaren  

2-6 mm) 

1,3 

8-12 (wielkość ziaren 

2-6 mm) 

Grubsze, 

łamane 

1,4 

7-9 (wielkość ziaren  

4-8 mm) 

1,5 

8-12 (wielkość ziaren 

2-6 mm) 

9.  Wykończenia nawierzchni 

Przy projektowaniu przejść takich elementów, jak słupki barier lub ogrodzeń czy słupy oświetlenia 

przez  warstwę  nawierzchni  dwufazowej  podobnie  jak  przy  powłokach  z  żywic  należy  poświęcić 
odpowiednią  uwagę  ich  wykończeniu  (rys.  8).  W  przeciwnym  wypadku  system  może  stracić  swoją 
wodoszczelność. Zaleca się przykrycie warstwą emulsji dolnych części elementów osadzonych w kapie 
chodnikowej: słupków, słupów oświetleniowych i innych.

 

10.  Wnioski 

Zaproponowana gama nawierzchni obiektów mostowych przedstawia następujące cechy: 
•  łatwość układania, 

•  łagodny reżim technologiczny, 

•  wodoszczelność, 

•  ochrona podłoża przed solami, 

•  chropowatość powierzchni, 

•  różnorodność kolorystyczna. 
W świetle powyższych informacji omawiane nawierzchnie mogą być stosowane jako alternatywne 

dla żywic nawierzchnie obiektów mostowych. 

 

52 

Literatura

 

[1]  FURTAK K., ŚLIWIŃSKI J.: Materiały budowlane w mostownictwie, WKiŁ, Warszawa 2004. 
[2]  KALABIŃSKA M., PIŁAT J., RADZISZEWSKI P.: Technologia materiałów i nawierzchni 

drogowych, OW PW Warszawa 2003. 

[3]  LU X., ISACSSON U., EKBLAD J.: Low-temperature properties of styrene-butadiene-styrene 

polymer modified bitumens, Construction and Building Materials 12 (1998) 405-414. 

[4]  LU X., ISACSSON U.: Modification of road bitumens with thermoplastic polymers Polymer 

Testing 20 (2001) 77-86. 

[5]  BŁAŻEJOWSKI K., STYK S.: Technologia warstw bitumicznych, WKiŁ, Warszawa 2000. 
[6]  Karta Techniczna/102EN/141195. 
[7]  Aprobata techniczna IBDiM Nr AT/2001-04-1096. 
[8]  PN-71/S-96034. 

MULTI-LAYER BINDER AGGREGATE SYSTEM 

FOR BRIDGE SIDEWALKS BASED ON BITUMENS 

- ALTERNATIVE FOR EPOXY LAYERS

 

The  work  is  including  the  two-layer  composite  bridge  coatings  composed  of  a  waterproof  membrane  and 

aggregate. The coating may be used in particular for sidewalks, bicycle roads, but also for carriageways. Based on 
the fundamental requirements for coatings parameters of the membrane as well as of the load-carrying aggregate 
are discussed. More liberal application conditions in comparison to epoxy materials is underlined.