background image

mgr Małgorzata Mazurek-Chwiejczak
Katedra Finansów Publicznych
UMCS w Lublinie

background image

XVII-XVIII wiek; głównie w Niemczech i w Austrii;

przedstawieciele: Johann Heinrich Gottlob von Justi, Johann Friedrich von Pfeiffer; 

w Polsce – Jan Ferdynand Nax;

dostrzegali związek między fiskalną aktywnością państwa a dobrobytem 

społecznym;

INTERWENCJONIZM i PROTEKCJONIZM GOPODARCZY – aktywna ingerencja państwa 

w procesy gospodarcze za pomocą instrumentów finansowych;

podatkom przypisywano nie tylko funkcję fiskalną (dostarczanie dochodów 

publicznych), ale również funkcję interwencyjną (aktywne wpływanie na 

gospodarkę);

kameraliści sformułowali wydatkową metodę sporządzania budżetu państwa –

punktem wyjścia są potrzeby państwa (wydatki), do których następnie należy 

dostosować dochody budżetowe;

Johann Heinrich Gottlob von Justi jest stworzył zasadę rocznego sporządzania 

budżetu.

© Małgorzata Mazurek-Chwiejczak

2

background image

XVIII wiek, głównie we Francji;

główny przedstawiciel: FranÇois Qesnay;

LIBERALIZM GOSPODARCZY, LASEFERYZM (

laissez faire

)–

gospodarka powinna opierać się na wolnej konkurencji i 

swobodzie gospodarczej, której istnienie warunkuje działanie 

praw natury;

jedynym źródłem bogactwa jest praca w rolnictwie, bo tylko tam 

powstaje tzw. dochód czysty, czyli nadwyżka wytworzonej 

wartości ponad koszty produkcji; 

proponowano obciążenie bezpośrednim, łatwym i tanim 

„podatkiem jedynym” wytwórcę-rolnika (koncepcja podatku 

jedynego);

nie zabraniano wywozu towarów, lecz postulowano dodatni 

bilans handlowy.

© Małgorzata Mazurek-Chwiejczak

3

background image

XVIII wiek, Anglia;

przedstawiciele: Adam Smith, David Ricardo, Jean Baptiste Say;

założenia:

wolność gospodarcza,

wolna konkurencja,

indywidualizm gospodarczy (homo oeconomicus),

własność prywatna;

LIBERALIZM GOSPODARCZY – rynek jest doskonałym regulatorem procesów gospodarczych; 

państwo nie powinno ingerować w gospodarkę; 

ograniczenie do minimum działalności gospodarczej państwa, a także wydatków publicznych;

koncepcja „państwa-stróża nocnego” – jego zadaniem są następujące obszary działalności:

ochrona zewnętrzna i wewnętrzna,

wymiar sprawiedliwości;

najlepszy plan finansowy to wydawać mało, a najlepszy podatek to ten, który jest najmniejszy;

ciężary podatkowe powinny być jak najniższe, aby nie hamować aktywności gospodarczej, ani 

ograniczać zdolności gospodarstw domowych do gromadzenia oszczędności;

polityka podatkowa powinna być neutralna (w jej wyniku nie  mogą następować zmiany w 

podziale dochodów w społeczeństwie);

ciężary podatkowe powinny obciążać także pracowników najemnych (w formie podatków 

pośrednich); pozwoli to zwiększać możliwości inwestowania i oszczędzania przedsiębiorców;

A. Smith autorem  4 zasad racjonalnego systemu podatkowego (zasada równości podatników 

wobec prawa, pewności, taniości podatków i dogodności ich poboru) .

© Małgorzata Mazurek-Chwiejczak

4

background image

XIX wiek; Niemcy;

przedstawiciele: Adolf Wagner, Franciszek List;

INERWENCJONIZM I PROTEKCJONIZM GOSPODARCZY – dostrzegano konieczność szerszej 

ingerencji państwa w gospodarkę, aby zapewnić warunki do akumulacji kapitału i do osiągania 

zysków;

PRAWO WZRASTAJĄCYCH WYDATKÓW PUBLICZNYCH (PRAWO WAGNERA) – wraz z rozwojem 

społecznym rosną potrzeby zbiorowe; wzrost ten ma charakter intensywny (wynika z rozwoju 

cywilizacyjnego) oraz ekstensywny (rośnie presja społeczeństwa na podejmowanie przez 

państwo nowych funkcji i obowiązków wobec zbiorowości); wzrost potrzeb zbiorowych 

powoduje konieczność wzrostu wydatków publicznych przeznaczonych na zaspokojenie tych 

potrzeb; to z kolei skutkuje zgłaszaniem przez władze publiczne coraz większego 

zapotrzebowania na dochody;

koncepcja państwa dobrobytu (

welfare state

)– zaspokajanie przez państwo potrzeb 

społecznych; rola podatków nie tylko fiskalna lecz również redystrybucyjna; państwo obrońcą 

najuboższych warstw społecznych;

koncepcja ta była realizowana w Niemczech za czasów Kanclerza Otto von Bismarcka (II połowa 

XIX wieku) m. in. poprzez organizację robót publicznych oraz wprowadzenie pakietu 

obowiązkowych ubezpieczeń społecznych; podobne decyzje podjęto także na początku XX 

wieku w Wielkiej Brytanii, we Włoszech i w Japonii.

© Małgorzata Mazurek-Chwiejczak

5

background image

teoria ta powstała na gruncie Wielkiego Kryzysu Gospodarczego (1929-1933), który podważył 

podwaliny klasycznej teorii ekonomii – obalił przekonanie, że rynek jest doskonałym regulatorem 

procesów gospodarczych i w automatyczny sposób prowadzi do równowagi;

Keynes postulował INTERWENCJONIZM GOSPODARCZY – politykę aktywnego oddziaływania państwa na 

procesy gospodarcze i społeczne, której podstawowym celem jest:

przyspieszenie tempa wzrostu gospodarczego;

zapewnienie pełnego zatrudnienia;

Keynes twierdził, że w warunkach niedostatecznego popytu, gdy w gospodarce dochodzi do braku 

równowagi, niepełnego wykorzystania zdolności wytwórczych i bezrobocia, państwo powinno przejść 

do roli aktywnej - przy wykorzystaniu dostępnych środków tworzyć siłę nabywczą (kreować popyt), 

pobudzając tym samym koniunkturę i wzmagając ekspansję gospodarczą;

głównym narzędziem interwencji państwa w gospodarce powinny stać się finanse publiczne – zarówno 

instrumenty dochodowe (podatki, pożyczki), jak i wydatkowe;

celem ingerencji państwa w gospodarkę jest:

pobudzenie efektywnego popytu w gospodarce – poprzez wzrost wydatków publicznych;

łagodzenie wahań cyklu koniunkturalnego – poprzez progresywne podatki oraz zasiłki dla 

bezrobotnych;

© Małgorzata Mazurek-Chwiejczak

6

background image

Keynes jest twórcą koncepcji DEFICIT SPENDING :

w okresach kryzysów gospodarczych i recesji dochodzi do:

spadku dochodów publicznych:(spadek produkcji => spadek dochodów przedsiębiorców i gospodarstw 

domowych => spadek dochodów państwa z tytułu podatków);

oraz jednoczesnego wzrostu wydatków publicznych (wzrost wydatków państwa na zasiłki dla bezrobotnych 

oraz na pomoc społeczną);

skutkiem tego  jest wystąpienie deficytu budżetowego oraz, w jego następstwie, długu publicznego;

w okresach kryzysów gospodarczych, paradoksalnie, państwo powinno zwiększać wydatki publiczne, co 

doprowadzi do wzrostu deficytu budżetowego i długu publicznego.;

zwiększone wydatki publiczne stworzą efektywny popyt w gospodarce, co doprowadzi do wzrostu 

produkcji i  umożliwi szybsze wyjście z kryzysu;

powiększający się deficyt budżetowy jest zatem uzasadniony, jeżeli finansuje on wydatki publiczne  (np. 

wydatki na prowadzenie robót publicznych), mające na celu zmniejszenie bezrobocia i zwiększenie 

globalnego popytu, oddziałującego z kolei na wzrost produkcji;

poglądy Keynesa dały teoretyczne podstawy antydepresyjnej polityce Nowego Ładu  (

New Deal), prowadzonej 

w Stanach Zjednoczonych w latach 1933-1940 przez prezydenta Roosevelta; był to program reform 

społeczno-ekonomicznych, opartych na interwencjonizmie państwowym, których celem było 

przeciwdziałanie skutkom Wielkiego Kryzysu (wprowadzono m. in. program robót publicznych, zasiłki dla 

bezrobotnych, dofinansowanie z funduszy federalnych wielu przedsięwzięć mających na celu wyjście z 

kryzysu i likwidację bezrobocia).  

© Małgorzata Mazurek-Chwiejczak

7

background image

w sposób definitywny odrzucił równowagę budżetową, twierdząc że nie powinna być ona celem 

samym w sobie;

w okresie kryzysu i recesji gospodarczej postulował wzrost wydatków budżetowych, który 

doprowadzi do pełnego wykorzystania zdolności wytwórczych i likwidacji bezrobocia;

państwo w okresie kryzysu powinno postępować według następującego scenariusza:

1.

wydatki publiczne finansowane z kredytów bankowych (kredyty najbardziej ekspansywnie oddziałują na 

gospodarkę);

2.

zaciągnięte kredyty dają gospodarce silny impuls rozwojowy, co prowadzi do wzrostu dochodów oraz 

wzrostu oszczędności, ciągle jednak przy niepełnym zatrudnieniu; wydatki powinny być finansowane z 

oszczędności;

3.

likwidacja bezrobocia; wydatki publiczne finansowane z progresywnych podatków dochodowych (w 

okresie pełnego zatrudnienia wpływy z podatków dochodowych stosunkowo wysokie);

4.

warunkach pełnego zatrudnienia i wzrostu płac pojawia się silna presja inflacyjna; inflacja jest hamowana 

poprzez stosowanie podatków konsumpcyjnych; wydatki publiczne finansowane z podatków 

konsumpcyjnych;

krytykował porównywanie prywatnej gospodarki finansowej z gospodarką publiczną, gdyż 

celem państwa nie jest osiąganie zysków, lecz zaspokajanie potrzeb obywateli;

zaciąganie zobowiązań w okresie kryzysu jest nie tylko nieszkodliwe, lecz przynosi korzyści 

gospodarce oraz społeczeństwu i może przyczynić się do poprawy sytuacji finansowej 

państwa;

celem polityki fiskalnej powinno być ograniczenie wahań cyklu koniunkturalnego;

stworzył koncepcję sporządzania dwóch odrębnych, choć powiązanych ze sobą, budżetów:

budżet operacyjny – przeznaczony na realizację bieżących zadań publicznych, poddany silnym wahaniom 

cyklu koniunkturalnego; nie musi być zrównoważony; dopuszcza się występowanie deficytu w tym 

budżecie, jednak powstałe zadłużenie powinno być spłacone w okresach lepszej koniunktury 

gospodarczej;

budżet kapitałowy – długoterminowy plan wydatków przeznaczonych na finansowanie inwestycji.

© Małgorzata Mazurek-Chwiejczak

8

a) ALVIN HARVEY HANSEN

background image

KONCEPCJE ORGANICZNE:

państwo działa w imieniu i na rzecz całego społeczeństwa;

podstawowym kryterium wydatków publicznych powinno być maksymalizowanie społecznej 

użyteczności (

social utility

) lub ogólnego dobrobytu (

general welfare);

władze publiczne powinny w taki sposób kształtować dochody i wydatki budżetowe, aby 

korzyści odniesione przez społeczeństwo z wydatkowania publicznego były większe niż 

negatywne skutki ciężarów podatkowych =>większy efekt dla społeczeństwa niż poniesione 

przez nie ciężary podatkowe;

KONCEPCJE INDYWIDUALISTYCZNE:

państwo i obywatele są stronami antagonistycznymi;

w wyniku porównania ciężarów, jakie ponosi obywatel na rzecz państwa oraz świadczeń 

otrzymanych od państwa przez obywatela możemy wyróżnić 3 systemu fiskalne:

system pogłębiający nierównomierny podział dochodów w społeczeństwie (

aggregative system

) –

osoby o niskich dochodach wpłacają do budżetu więcej niż otrzymują w postaci świadczeń (saldo 

dodatnie), osoby o wysokich dochodach – otrzymują od państwa więcej w postaci świadczeń niż 

wpłacają w postaci podatków (saldo ujemne); system ten funkcjonował od XVI do XVIII wieku, 

kiedy chłopi i mieszczanie utrzymywali władców i szlachtę;

system neutralny (

status quo system

) – poszczególne jednostki korzystają ze świadczeń w takim 

samym stopniu, w jakim ponoszą ciężary podatkowe (saldo zerowe); system ten funkcjonował w 

liberalnych teoriach finansów publicznych;

system redystrybucyjny (

redistributive system

) – osoby o niskich dochodach otrzymują od państwa 

większe świadczenia niż wnoszą do budżetu w postaci podatków (saldo ujemne); osoby o 

wysokich dochodach wnoszą do budżetu więcej niż otrzymują w postaci świadczeń (saldo 

dodatnie).

© Małgorzata Mazurek-Chwiejczak

9

b) JAMES McGill BUCHANAN 

background image

przedstawiciele: Milton Friedman, Friedrich von Hayek, Guy Sorman;

skuteczność interwencjonizmu państwowego została podważona w latach 70-tych XX wieku, kiedy w krajach 

rozwiniętych gospodarczo wystąpiło zjawisko stagflacji (inflacji połączonej ze stagnacją gospodarczą);

w tych warunkach powrócono do koncepcji LIBERALIZMU GOSPODARCZEGO – postulowano minimalizowanie roli 

państwa w gospodarce;

teoriom neokeynesowskim zarzucano wywoływanie inflacji poprzez kreowanie deficytu budżetowego oraz 

powiększanie długu publicznego;

MONETARYŚCI postulowali oddziaływanie na gospodarkę nie za pomocą instrumentów fiskalnych (zwiększanie 

wydatków publicznych), lecz instrumentów monetarnych (rynkowych)– regulowanie podaży pieniądza za pomocą 

narzędzi pośrednich takich jak: wysokie stopy procentowe zmniejszające wydatki konsumpcyjne, stabilne kursy 

walutowe, stopa rezerw obowiązkowych;

budżet powinien być bezwzględnie zrównoważony w okresie roku fiskalnego; dążono do ograniczenia długu 

publicznego;

postulowano ograniczenie skali redystrybucji PKB, gdyż wzrost zasobów publicznych powoduje wypychanie 

prywatnych zasobów gospodarczych

budżet państwa powinien być jak najmniejszy – proponowano cięcia wydatków publicznych;

podatki powinny być jak najniższe i neutralne dla gospodarki; teorie neoliberalne propagują w szczególności 

podatki oparte na jednolitej, proporcjonalnej, niewysokiej stawce (15% lub 16%), jednakowej dla wszystkich 

podatników, pozbawione, ulg, potrąceń i zwolnień;

teorie neoliberalne znalazły współcześnie swych zwolenników w państwach wysoko rozwiniętych, stanowiąc 

oficjalną doktrynę polityki gospodarczej niektórych państw zachodnich (Ronald Reagan w USA, Margaret 

Thatcher w Wielkiej Brytanii, Helmut Kohl w Niemczech), jak i w krajach Europy Wschodniej (Leszek Balcerowicz 

w Polsce).

© Małgorzata Mazurek-Chwiejczak

10

background image

© Małgorzata Mazurek-Chwiejczak

11