background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

1

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

 

 

 

 

 

O

O

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

a

a

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

a

a

 

 

•  to taki sposób nadawania kształtów i wymiarów przedmiotu, w wyniku którego usunięty zostaje 

nadmiar materiału w postaci tzw. naddatku. 

•  rodzaje: 

- obróbka 

skrawaniem, 

- obróbka 

erozyjna, 

Zależnie od kształtu i wymaganej chropowatości powierzchni przedmiotu stosuje się różne 

rodzaje i sposoby obróbki skrawaniem. Różnią się one między sobą stosowanymi narzędziami oraz 
charakterem ruchów, które wykonują narzędzia i przedmiot obrabiany. 

 

S

S

P

P

O

O

S

S

O

O

B

B

Y

Y

 

 

O

O

B

B

R

R

Ó

Ó

B

B

K

K

I

I

 

 

S

S

K

K

R

R

A

A

W

W

A

A

N

N

I

I

E

E

M

M

 

 

 
Rozróżnia się podstawowe sposoby obróbki skrawaniem: 

 

a)  Toczenie 

- przedmiot obrabiany wykonuje ruch obrotowy, narzędzie zaś (nóż tokarski) 

przesuwa się równoległe do osi obrotu przedmiotu lub prostopadle do niej, bądź wykonuje 
oba te ruchy łącznie. Toczenie stosuje się  głównie w celu otrzymania powierzchni 
walcowatych, stożkowatych lub kulistych. 

b)  Struganie 

- przedmiot i narzędzie wykonują ruchy prostoliniowe, stosuje się je przede 

wszystkim do wykonywania płaszczyzn. 

c)  Wiercenie 

- narzędzie (wiertło) wykonuje ruch obrotowy i jednocześnie prostoliniowy 

postępowy ruch posuwowy. Ten rodzaj obróbki służy do wykonywania otworów. 

d)  Frezowanie 

- narzędzie (frez) wykonuje ruch obrotowy, przedmiot obrabiany przesuwa się 

prostoliniowo. Przedmiot może wykonywać również ruch prostoliniowy obrotowy 
jednocześnie. 

e)  Szlifowanie 

- narzędzie (ściernica) wykonuje szybki ruch obrotowy. Przedmiot obrabiany 

porusza się  bądź ruchem prostoliniowym (szlifowanie płaszczyzn), bądź obrotowym 
(szlifowanie powierzchni walcowych). 

 

Oprócz podanych sposobów obróbki skrawaniem znane są inne np. wytaczanie, rozwiercanie, 

pogłębianie, przeciąganie, gładzenie, docieranie. 

 
W zależności od dokładności, kształtu, wymiaru i obrabianej powierzchni rozróżnia się 

następujące rodzaje obróbki skrawaniem: 

zgrubna, średnio dokładna, dokładna

 i

 bardzo dokładna

zwana wykańczającą. 

 

T

T

O

O

C

C

Z

Z

E

E

N

N

I

I

E

E

 

 

 
Najbardziej rozpowszechniony sposób obróbki skrawaniem polegający na oddzielaniu nożem 

tokarskim warstwy materiału z przedmiotu, na obrabiarce zwanej tokarką. 

Zależnie od kierunku ruchu posuwowego noża względem osi obrotu przedmiotu rozróżnia się 

toczenie: 

 Wzdłużne

 (kierunek posuwu noża równoległy do osi obrotu przedmiotu), 

 Poprzeczne

 (kierunek posuwu prostopadły do osi obrotu przedmiotu), 

 Kopiowe

 tj. według wzornika sterującego ruchem posuwowym noża po dowolnej w zasadzie 

linii. 

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

2

Toczenie może być wykonywane nożem pojedynczym lub jednocześnie kilkoma nożami 

zamocowanymi w jednym imaku (toczenie wielonożowe). 

Toczeniem kształtowym nazywa się toczenie krótkich brył obrotowych niecylindrycznych za 

pomocą noża, którego ostrze ma kształt tworzącej obrabianego przedmiotu. 

 

P

P

A

A

R

R

A

A

M

M

E

E

T

T

R

R

Y

Y

 

 

T

T

O

O

C

C

Z

Z

E

E

N

N

I

I

A

A

 

 

 
Na przebieg procesu toczenia mają wpływ: 

prędkość, głębokość skrawania

 oraz 

posuw

Zależą od nich trwałość ostrza noża, opór skrawania i dokładność wymiaru obrabianej powierzchni.  

 

P

P

r

r

ę

ę

d

d

k

k

o

o

ś

ś

ć

ć

 

 

s

s

k

k

r

r

a

a

w

w

a

a

n

n

i

i

a

a – jest to stosunek drogi do czasu, w którym krawędź skrawająca narzędzia 

przesuwa się względem powierzchni obrabianego przedmiotu w kierunku głównego ruchu 
roboczego. Oblicza się według wzoru: 

V- prędkość skrawania w m/min. 
d - średnica przedmiotu obrabianego w min. 
n- prędkość obrotów przedmiotu obrabianego w obr/min. 

 

G

G

ł

ł

ę

ę

b

b

o

o

k

k

o

o

ś

ś

ć

ć

 

 

s

s

k

k

r

r

a

a

w

w

a

a

n

n

i

i

a

a

 

  - jest to grubość warstwy materiału usuwanej podczas jednego przejścia 

narzędzia skrawającego. 

P

P

o

o

s

s

u

u

w

w

 

 - jest to przesunięcie noża na jeden obrót przedmiotu. Oznacza go się najczęściej literą „p” i 

wyraża się w mm/obr. Ruch ten może odbywać w kierunku równoległym do prowadnic łoża 
tokarki, wówczas nazywa się go posuwem wzdłużnym. Gdy nóż wykonuje ruch prostopadły 
to posuw nazywa się poprzecznym. 

 

 

B

B

U

U

D

D

O

O

W

W

A

A

 

 

I

I

 

 

R

R

O

O

D

D

Z

Z

A

A

J

J

E

E

 

 

N

N

O

O

Ż

Ż

Y

Y

 

 

T

T

O

O

K

K

A

A

R

R

S

S

K

K

I

I

C

C

H

H

 

 

 
Najbardziej typowym i najczęściej używanym w obróbce skrawaniem narzędziem jest 

nóż 

tokarski

. Nóż tokarski składa się z dwu zasadniczych części: 

trzonka

 (chwytu) i 

części

 

roboczej

Część chwytająca służy do ustawienia położenia narzędzia względem obrabiarki i jego 
zamocowania w imaku tokarki. Natomiast część robocza narzędzia obejmuje elementy 
konstrukcyjne, związane bezpośrednio z pracą narzędzia. 
Poszczególne elementy części noża to (Rys. 1): 

• 

powierzchnia natarcia

 - ma najcięższe zadanie do wykonania podczas procesu skrawania. 

Ona, bowiem przejmuje cały nacisk wióra oddzielanego od obrabianego materiału. 
Pozostałe powierzchnie ostrza, zwane powierzchniami przyłożenia, odgrywają podczas 
skrawania drugorzędną rolę. 

• 

główna powierzchnia przyłożenia

 – w wyniku przecięcia z powierzchnią natarcia tworzy 

główną krawędź skrawającą

 

• 

pomocnicza powierzchnia przyłożenia

 – w wyniku przecięcia z powierzchnią natarcia 

tworzy 

pomocniczą krawędź skrawającą

 

 

O

O

s

s

t

t

r

r

z

z

e

e

 

 - jest to część narzędzia ograniczona powierzchniami natarcia i przyłożenia. 

K

K

r

r

a

a

w

w

ę

ę

d

d

ź

ź

 

 

s

s

k

k

r

r

a

a

w

w

a

a

j

j

ą

ą

c

c

a

a

 

 - stanowi linię przecięcia powierzchni natarcia i przyłożenia. Rozróżnia się 

skrawającą krawędź główną i pomocniczą. 

N

N

a

a

r

r

o

o

ż

ż

e

e - jest to punkt ostrza narzędzia w miejscu przecięcia się krawędzi skrawającej głównej z 

pomocniczą. 

 

V

π d

n

100

:=

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

3

 

Rys. 1. Budowa ostrza noża tokarskiego 

 

 

Noże tokarskie mogą być jednolite (monolityczne), łączone w sposób trwały lub składane (z 

nakładaną płytką z węglików spiekanych lub materiałów metaloceramicznych). 

 

 

R

R

o

o

d

d

z

z

a

a

j

j

e

e

 

 

n

n

o

o

ż

ż

y

y

 

 

t

t

o

o

k

k

a

a

r

r

s

s

k

k

i

i

c

c

h

h

:

:

 

 

• 

Noże zdzieraki i wykańczaki

 – Noże zdzieraki służą do obróbki zgrubnej i odznaczają się 

masywną budową. Mogą być proste lub wygięte oraz lewe i prawe. Noże wykańczaki są 
stosowane do obróbki dokładnej i wykańczającej. Zdejmują one cienką warstwę materiału i 
nie są tak masywne jak zdzieraki. 

• 

Noże odsadzone

 - mogą być lewe, prawe i obustronne. W nożach lewych i prawych część 

robocza jest przesunięta w kierunku kciuka lub prawej ręki. Natomiast w nożu odsadzonym 
obustronnie część robocza jest węższa od chwytu (trzonka) i względem niego jest odsadzona 
symetrycznie. 

• 

Noże zwykłe i kształtowe

 – w nożach kształtowych zarys krawędzi jest taki jaki ma być zarys 

części wykańczanej tym nożem. Nóż wykonuje ruch prostopadły do osi obrabianego 
przedmiotu. 

 

Rys. 2. Przykłady noży imakowych; 1 - zdzierak prosty, 2 - zdzierak wygięty, 3 - wykańczak spiczasty, 4 - 

boczny wygięty, 5 - wykańczak szeroki, 6 - boczny odsadzony, 7 - przecinak, 8 - czołowy, 9 - 
wytaczak prosty (do otworów przelotowych), 10 - wytaczak spiczasty (do otworów 
nieprzelotowych), 11 - wytaczak hakowy 

 

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

4

 

a) 

 

b) 

 

c) 

 

d) 

 

e) 

 

f) 

 

g) 

 

h) 

 

i) 

 

j) 

Rys. 3. Podstawowe rodzaje robót tokarskich: a) toczenie wzdłużne, 

b) toczenie poprzeczne, c) toczenie stożków przy skróconym 
suporcie, d) toczenie stożków przy przesuniętym poprzecznie 
koniku, e) wytaczanie, f) wiercenie i rozwiercanie, 
g) przecinanie, h) toczenie kształtowe nożem kształtowym, 
i) toczenie kopiowe, j) toczenie gwintów 

 

 

O

O

G

G

Ó

Ó

L

L

N

N

A

A

 

 

B

B

U

U

D

D

O

O

W

W

A

A

 

 

T

T

O

O

K

K

A

A

R

R

E

E

K

K

 

 

 

T

T

o

o

k

k

a

a

r

r

k

k

a

a jest obrabiarką skrawającą stosowaną do toczenia przedmiotów. Poza toczeniem 

można wykonywać operacje: 

wytaczania, wiercenia, rozwiercania, przecinania, radełkowania

, a z 

użyciem dodatkowych przyrządów również 

frezowania

 

i szlifowania

.  

Podstawowym rodzajem tokarki jest 

tokarka kłowa

, umożliwiająca zamocowanie przedmiotu 

obrabianego w kłach znajdujących się we wrzecionie i w koniku. Wrzeciono jest napędzane 
silnikiem elektrycznym za pośrednictwem przekładni zębatych, które nadają przedmiotowi 
obrabianemu różne prędkości obrotowe, zależnie od wymagań prędkości skrawania i średnicy 
przedmiotu. Nóż zamocowany w imaku może się przesuwać razem z suportem wzdłuż prowadnic 
łoża (przesuw wzdłużny) oraz poprzecznie względem osi wrzeciona (przesuw poprzeczny). 
Niezależnie od tego możliwe jest ręczne przesuwanie górnych sań narzędziowych, co wykorzystuje 
się do ustawienia noża względem przedmiotu oraz do toczenia krótkich przedmiotów. Mechanizm 
posuwu noża tokarskiego uzyskuje się od skrzynki posuwów za pośrednictwem wałka pociągowego 
(przy toczeniu wzdłużnym i poprzecznym) lub śruby pociągowej (przy toczeniu gwintów). Ruch 

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

5

obrotowy jest przenoszony z wrzeciona na przedmiot obrabiany za pomocą zabieraka lub uchwytu 
szczękowego. 

Wśród tokarek rozróżnia się: 

1)  Tokarki stołowe

 – ustawiane na stole, przeznaczone do obróbki małych przedmiotów. 

2)  Tokarki produkcyjne

 – bez śruby pociągowej, umożliwiające wykonywane wszelkich 

robót tokarskich za wyjątkiem gwintowania. 

3)  Tokarki pociągowe

 – wyposażone w wałek pociągowy i śrubę pociągową, która 

umożliwia nacinanie gwintu. 

4)  Tokarki ciężkie

 – stosowane w różnych gałęziach przemysłu ciężkiego. 

 

T

T

O

O

K

K

A

A

R

R

K

K

I

I

 

 

P

P

O

O

C

C

I

I

Ą

Ą

G

G

O

O

W

W

E

E

 

 

Jedną z bardziej rozpowszechnionych tokarek w polskiej produkcji przemysłowej jest tokarka 

pociągowa. Można na niej wykonywać, oprócz wielu innych robót, nacinanie gwintów.  

 

B

B

U

U

D

D

O

O

W

W

A

A

 

 

T

T

O

O

K

K

A

A

R

R

K

K

I

I

 

 

P

P

O

O

C

C

I

I

Ą

Ą

G

G

O

O

W

W

E

E

J

J

 

 

Na jednym końcu łoża wyposażonego w prowadnice znajduje się wrzeciennik, a na drugim 

końcu jest umieszczony konik. Z boku łoża znajduje się  śruba pociągowa, wałek pociągowy, 
zębatka oraz skrzynka posuwów, przenosząca napęd z wrzeciennika na suport. Na prowadnicach 
łoża mogą się przesuwać sanie wzdłużne suportu za pomocą  śruby pociągowej. Na saniach 
wzdłużnych są umieszczone sanie poprzeczne, a na nich obrotnica. Obrotnica służy do ustawienia 
pod dowolnym kątem sań narzędziowych wyposażonych w imak narzędziowy. We wrzecienniku 
znajdują się mechanizmy przenoszące napęd z silnika na wrzeciono tokarki. Na wrzecionie jest 
umieszczony uchwyt szczękowy wyposażony w cztery szczęki do zamocowania materiału podczas 
obróbki. Typowym uchwytem jest uchwyt trzyszczękowy samocentrujący. Wrzeciono tokarki jest 
wykonane w kształcie wałka z otworem przelotowym zakończonym stożkowo. W stożek ten wciska 
się kieł, który wraz z kłem konika ustala niekiedy materiał podczas toczenia. Łoże tokarki jest 
ustawione na dnie blaszanej wanny i wraz z nią jest przymocowany do podstawy. 

Tokarka jest napędzana za pomocą silnika elektrycznego umieszczonego w podstawie, który 

przez wałek i przekładnię przenosi napęd na wrzeciennik. Ruch obrotowy z wrzeciennika jest 
przenoszony następnie za pomocą przekładni zębatej na przekładnię skrzynki przesuwów. 
Uruchomienie kierunku obrotu umożliwiają dźwignia i wałek. 

Ze względu na bezpieczeństwo obsługi przekładnie są osłonięte osłonkami. Do pompowania 

cieczy chłodząco-smarującej służy pompa. 

Wielkość tokarki kłowej jest określona rozstawem kłów oraz największą średnicą przedmiotu 

toczonego w uchwycie lub w kłach. 

Ł

Ł

o

o

ż

ż

e

e

 

 

t

t

o

o

k

k

a

a

r

r

k

k

i

i

 

 

-

-

 

 

j

j

e

e

s

s

t

t

 

 

w

w

y

y

k

k

o

o

n

n

a

a

n

n

e

e

 

 

j

j

a

a

k

k

o

o

 

 

ż

ż

e

e

l

l

i

i

w

w

n

n

y

y

 

 

o

o

d

d

l

l

e

e

w

w

 

 

w

w

 

 

k

k

s

s

z

z

t

t

a

a

ł

ł

c

c

i

i

e

e

 

 

2

2

 

 

b

b

e

e

l

l

e

e

k

k

 

 

i

i

 

 

2

2

 

 

u

u

s

s

z

z

t

t

y

y

w

w

n

n

i

i

o

o

n

n

y

y

c

c

h

h

 

 

ż

ż

e

e

b

b

r

r

a

a

m

m

i

i

.

.

 

 

G

G

ó

ó

r

r

n

n

a

a

 

 

c

c

z

z

ę

ę

ś

ś

ć

ć

 

 

ł

ł

o

o

ż

ż

a

a

 

 

t

t

o

o

 

 

p

p

r

r

o

o

w

w

a

a

d

d

n

n

i

i

c

c

e

e

 

 

s

s

u

u

p

p

o

o

r

r

t

t

u

u

 

 

o

o

r

r

a

a

z

z

 

 

k

k

o

o

n

n

i

i

k

k

a

a

.

.

 

 

N

N

a

a

 

 

p

p

ł

ł

a

a

s

s

k

k

i

i

e

e

j

j

 

 

c

c

z

z

ę

ę

ś

ś

c

c

i

i

 

 

o

o

s

s

a

a

d

d

z

z

a

a

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

e

e

n

n

n

n

i

i

k

k

.

.

 

 

S

S

u

u

p

p

o

o

r

r

t

t

,

,

 

 

w

w

i

i

ę

ę

c

c

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

s

s

u

u

w

w

a

a

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

p

p

o

o

 

 

p

p

r

r

o

o

w

w

a

a

d

d

n

n

i

i

c

c

a

a

c

c

h

h

 

 

z

z

e

e

w

w

n

n

ę

ę

t

t

r

r

z

z

n

n

y

y

c

c

h

h

,

,

 

 

a

a

 

 

k

k

o

o

n

n

i

i

k

k

 

 

p

p

o

o

 

 

p

p

r

r

o

o

w

w

a

a

d

d

n

n

i

i

c

c

a

a

c

c

h

h

 

 

w

w

e

e

w

w

n

n

ę

ę

t

t

r

r

z

z

n

n

y

y

c

c

h

h

 

 

(

(

p

p

r

r

o

o

w

w

a

a

d

d

n

n

i

i

c

c

e

e

 

 

s

s

ą

ą

 

 

u

u

t

t

w

w

a

a

r

r

d

d

z

z

o

o

n

n

e

e

 

 

i

i

 

 

m

m

a

a

j

j

ą

ą

 

 

s

s

t

t

r

r

u

u

k

k

t

t

u

u

r

r

ę

ę

 

 

ż

ż

e

e

l

l

i

i

w

w

a

a

 

 

b

b

i

i

a

a

ł

ł

e

e

g

g

o

o

)

)

.

.

 

 

W

W

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

e

e

n

n

n

n

i

i

k

k

i

i

 

 

t

t

o

o

k

k

a

a

r

r

k

k

i

i

 

 

-

-

 

 

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

e

e

n

n

n

n

i

i

k

k

i

i

e

e

m

m

 

 

n

n

a

a

z

z

y

y

w

w

a

a

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

z

z

e

e

s

s

p

p

ó

ó

ł

ł

 

 

k

k

o

o

n

n

s

s

t

t

r

r

u

u

k

k

c

c

y

y

j

j

n

n

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

a

a

b

b

i

i

a

a

r

r

k

k

i

i

,

,

 

 

w

w

 

 

k

k

t

t

ó

ó

r

r

y

y

m

m

 

 

j

j

e

e

s

s

t

t

 

 

u

u

ł

ł

o

o

ż

ż

y

y

s

s

k

k

o

o

w

w

a

a

n

n

e

e

 

 

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

o

o

n

n

o

o

.

.

 

 

Z

Z

w

w

y

y

k

k

ł

ł

e

e

 

 

w

w

e

e

 

 

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

e

e

n

n

n

n

i

i

k

k

u

u

 

 

s

s

ą

ą

 

 

u

u

m

m

i

i

e

e

s

s

z

z

c

c

z

z

o

o

n

n

e

e

 

 

r

r

ó

ó

w

w

n

n

i

i

e

e

ż

ż

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

k

k

ł

ł

a

a

d

d

n

n

i

i

e

e

 

 

d

d

o

o

 

 

z

z

m

m

i

i

a

a

n

n

y

y

 

 

p

p

r

r

ę

ę

d

d

k

k

o

o

ś

ś

c

c

i

i

 

 

o

o

b

b

r

r

o

o

t

t

o

o

w

w

e

e

j

j

 

 

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

o

o

n

n

a

a

 

 

o

o

r

r

a

a

z

z

 

 

n

n

i

i

e

e

z

z

b

b

ę

ę

d

d

n

n

e

e

 

 

m

m

e

e

c

c

h

h

a

a

n

n

i

i

z

z

m

m

y

y

 

 

s

s

t

t

e

e

r

r

u

u

j

j

ą

ą

c

c

e

e

.

.

 

 

W

W

 

 

z

z

a

a

l

l

e

e

ż

ż

n

n

o

o

ś

ś

c

c

i

i

 

 

o

o

d

d

 

 

r

r

o

o

d

d

z

z

a

a

j

j

u

u

 

 

o

o

b

b

r

r

a

a

b

b

i

i

a

a

r

r

k

k

i

i

 

 

r

r

o

o

z

z

r

r

ó

ó

ż

ż

n

n

i

i

a

a

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

e

e

n

n

n

n

i

i

k

k

i

i

:

:

 

 

t

t

o

o

k

k

a

a

r

r

e

e

k

k

,

,

 

 

w

w

i

i

e

e

r

r

t

t

a

a

r

r

e

e

k

k

,

,

 

 

f

f

r

r

e

e

z

z

a

a

r

r

e

e

k

k

,

,

 

 

s

s

z

z

l

l

i

i

f

f

i

i

e

e

r

r

e

e

k

k

 

 

i

i

t

t

p

p

.

.

 

 

W

W

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

o

o

n

n

o

o

 

 

-

-

 

 

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

o

o

n

n

e

e

m

m

 

 

n

n

a

a

z

z

y

y

w

w

a

a

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

c

c

z

z

ę

ę

ś

ś

ć

ć

 

 

o

o

b

b

r

r

a

a

b

b

i

i

a

a

r

r

k

k

i

i

 

 

w

w

 

 

p

p

o

o

s

s

t

t

a

a

c

c

i

i

 

 

w

w

a

a

ł

ł

u

u

,

,

 

 

n

n

a

a

 

 

k

k

t

t

ó

ó

r

r

y

y

m

m

 

 

o

o

s

s

a

a

d

d

z

z

a

a

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

u

u

c

c

h

h

w

w

y

y

t

t

 

 

d

d

o

o

 

 

z

z

a

a

m

m

o

o

c

c

o

o

w

w

a

a

n

n

i

i

a

a

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

d

d

m

m

i

i

o

o

t

t

u

u

 

 

o

o

b

b

r

r

a

a

b

b

i

i

a

a

n

n

e

e

g

g

o

o

 

 

n

n

p

p

.

.

:

:

 

 

w

w

 

 

t

t

o

o

k

k

a

a

r

r

c

c

e

e

 

 

l

l

u

u

b

b

 

 

n

n

a

a

r

r

z

z

ę

ę

d

d

z

z

i

i

a

a

 

 

n

n

p

p

.

.

:

:

 

 

w

w

e

e

 

 

f

f

r

r

e

e

z

z

a

a

r

r

c

c

e

e

.

.

 

 

W

W

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

o

o

n

n

o

o

 

 

t

t

o

o

 

 

p

p

o

o

d

d

s

s

t

t

a

a

w

w

o

o

w

w

a

a

 

 

c

c

z

z

ę

ę

ś

ś

ć

ć

 

 

r

r

o

o

b

b

o

o

c

c

z

z

a

a

 

 

w

w

 

 

o

o

b

b

r

r

a

a

b

b

i

i

a

a

r

r

k

k

a

a

c

c

h

h

 

 

o

o

 

 

r

r

u

u

c

c

h

h

u

u

 

 

r

r

o

o

b

b

o

o

c

c

z

z

y

y

m

m

 

 

o

o

b

b

r

r

o

o

t

t

o

o

w

w

y

y

m

m

.

.

 

 

P

P

r

r

z

z

e

e

d

d

n

n

i

i

a

a

 

 

c

c

z

z

ę

ę

ś

ś

ć

ć

 

 

z

z

w

w

a

a

n

n

a

a

 

 

k

k

o

o

ń

ń

c

c

ó

ó

w

w

k

k

ą

ą

 

 

j

j

e

e

s

s

t

t

 

 

p

p

r

r

z

z

y

y

s

s

t

t

o

o

s

s

o

o

w

w

a

a

n

n

a

a

 

 

d

d

o

o

 

 

z

z

a

a

k

k

ł

ł

a

a

d

d

a

a

n

n

i

i

a

a

 

 

u

u

c

c

h

h

w

w

y

y

t

t

ó

ó

w

w

 

 

i

i

 

 

n

n

a

a

r

r

z

z

ę

ę

d

d

z

z

i

i

.

.

 

 

K

K

o

o

n

n

i

i

k

k

 

 

-

-

 

 

j

j

e

e

s

s

t

t

 

 

t

t

o

o

 

 

z

z

e

e

s

s

p

p

ó

ó

ł

ł

 

 

t

t

o

o

k

k

a

a

r

r

k

k

i

i

 

 

(

(

l

l

u

u

b

b

 

 

s

s

z

z

l

l

i

i

f

f

i

i

e

e

r

r

k

k

i

i

)

)

 

 

s

s

ł

ł

u

u

ż

ż

ą

ą

c

c

y

y

 

 

d

d

o

o

 

 

p

p

o

o

d

d

p

p

i

i

e

e

r

r

a

a

n

n

i

i

a

a

 

 

o

o

b

b

r

r

a

a

b

b

i

i

a

a

n

n

y

y

c

c

h

h

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

d

d

m

m

i

i

o

o

t

t

ó

ó

w

w

 

 

w

w

 

 

p

p

o

o

s

s

t

t

a

a

c

c

i

i

 

 

w

w

a

a

ł

ł

k

k

ó

ó

w

w

 

 

u

u

s

s

t

t

a

a

w

w

i

i

a

a

n

n

y

y

c

c

h

h

 

 

j

j

e

e

d

d

n

n

y

y

m

m

 

 

k

k

o

o

ń

ń

c

c

e

e

m

m

 

 

w

w

e

e

 

 

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

o

o

n

n

i

i

e

e

.

.

 

 

W

W

 

 

w

w

y

y

s

s

u

u

w

w

a

a

n

n

e

e

j

j

 

 

t

t

u

u

l

l

e

e

i

i

 

 

k

k

o

o

n

n

i

i

k

k

a

a

 

 

j

j

e

e

s

s

t

t

 

 

o

o

s

s

a

a

d

d

z

z

o

o

n

n

y

y

 

 

k

k

i

i

e

e

ł

ł

,

,

 

 

n

n

a

a

 

 

k

k

t

t

ó

ó

r

r

y

y

m

m

 

 

w

w

s

s

p

p

i

i

e

e

r

r

a

a

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

o

o

b

b

r

r

a

a

b

b

i

i

a

a

n

n

y

y

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

d

d

m

m

i

i

o

o

t

t

.

.

 

 

K

K

o

o

n

n

i

i

k

k

,

,

 

 

o

o

s

s

a

a

d

d

z

z

o

o

n

n

y

y

 

 

n

n

a

a

 

 

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

6

p

p

r

r

o

o

w

w

a

a

d

d

n

n

i

i

c

c

a

a

c

c

h

h

 

 

w

w

e

e

w

w

n

n

ę

ę

t

t

r

r

z

z

n

n

y

y

c

c

h

h

 

 

ł

ł

o

o

ż

ż

a

a

 

 

t

t

o

o

k

k

a

a

r

r

k

k

i

i

,

,

 

 

m

m

o

o

ż

ż

e

e

 

 

b

b

y

y

ć

ć

 

 

w

w

z

z

d

d

ł

ł

u

u

ż

ż

 

 

n

n

i

i

c

c

h

h

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

s

s

u

u

w

w

a

a

n

n

y

y

 

 

i

i

 

 

u

u

s

s

t

t

a

a

l

l

a

a

n

n

y

y

 

 

w

w

 

 

d

d

o

o

w

w

o

o

l

l

n

n

y

y

m

m

 

 

m

m

i

i

e

e

j

j

s

s

c

c

u

u

 

 

ł

ł

o

o

ż

ż

a

a

 

 

z

z

a

a

 

 

p

p

o

o

m

m

o

o

c

c

ą

ą

 

 

r

r

ę

ę

k

k

o

o

j

j

e

e

ś

ś

c

c

i

i

.

.

 

 

S

S

u

u

p

p

o

o

r

r

t

t

 

 

-

-

 

 

z

z

e

e

s

s

p

p

ó

ó

ł

ł

 

 

k

k

o

o

n

n

s

s

t

t

r

r

u

u

k

k

c

c

y

y

j

j

n

n

y

y

 

 

t

t

o

o

k

k

a

a

r

r

k

k

i

i

 

 

w

w

y

y

k

k

o

o

n

n

u

u

j

j

ą

ą

c

c

y

y

 

 

z

z

w

w

y

y

k

k

l

l

e

e

 

 

p

p

r

r

o

o

s

s

t

t

o

o

l

l

i

i

n

n

i

i

o

o

w

w

e

e

 

 

r

r

u

u

c

c

h

h

y

y

 

 

p

p

o

o

s

s

u

u

w

w

o

o

w

w

e

e

 

 

w

w

 

 

j

j

e

e

d

d

n

n

y

y

m

m

 

 

l

l

u

u

b

b

 

 

d

d

w

w

ó

ó

c

c

h

h

 

 

k

k

i

i

e

e

r

r

u

u

n

n

k

k

a

a

c

c

h

h

.

.

 

 

N

N

a

a

 

 

s

s

u

u

p

p

o

o

r

r

c

c

i

i

e

e

 

 

m

m

o

o

c

c

u

u

j

j

e

e

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

n

n

a

a

r

r

z

z

ę

ę

d

d

z

z

i

i

e

e

 

 

s

s

k

k

r

r

a

a

w

w

a

a

j

j

ą

ą

c

c

e

e

,

,

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

w

w

a

a

ż

ż

n

n

i

i

e

e

 

 

n

n

o

o

ż

ż

e

e

.

.

 

 

P

P

o

o

d

d

s

s

t

t

a

a

w

w

o

o

w

w

y

y

m

m

i

i

 

 

c

c

z

z

ę

ę

ś

ś

c

c

i

i

a

a

m

m

i

i

 

 

s

s

u

u

p

p

o

o

r

r

t

t

u

u

 

 

s

s

ą

ą

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

s

s

u

u

w

w

a

a

j

j

ą

ą

c

c

e

e

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

p

p

o

o

 

 

p

p

r

r

o

o

w

w

a

a

d

d

n

n

i

i

c

c

a

a

c

c

h

h

 

 

s

s

a

a

n

n

i

i

e

e

.

.

 

 

Z

Z

a

a

l

l

e

e

ż

ż

n

n

i

i

e

e

 

 

o

o

d

d

 

 

k

k

i

i

e

e

r

r

u

u

n

n

k

k

u

u

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

s

s

u

u

w

w

u

u

 

 

w

w

z

z

g

g

l

l

ę

ę

d

d

e

e

m

m

 

 

c

c

z

z

ę

ę

ś

ś

c

c

i

i

 

 

o

o

b

b

r

r

a

a

b

b

i

i

a

a

r

r

k

k

i

i

 

 

w

w

y

y

k

k

o

o

n

n

u

u

j

j

ą

ą

c

c

e

e

j

j

 

 

r

r

u

u

c

c

h

h

 

 

g

g

ł

ł

ó

ó

w

w

n

n

y

y

 

 

w

w

y

y

r

r

ó

ó

ż

ż

n

n

i

i

a

a

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

s

s

a

a

n

n

i

i

e

e

 

 

w

w

z

z

d

d

ł

ł

u

u

ż

ż

n

n

e

e

 

 

i

i

 

 

p

p

o

o

p

p

r

r

z

z

e

e

c

c

z

z

n

n

e

e

.

.

 

 

I

I

m

m

a

a

k

k

 

 

-

-

 

 

j

j

e

e

s

s

t

t

 

 

t

t

o

o

 

 

p

p

r

r

z

z

y

y

r

r

z

z

ą

ą

d

d

 

 

d

d

o

o

 

 

z

z

a

a

m

m

o

o

c

c

o

o

w

w

a

a

n

n

i

i

a

a

 

 

n

n

a

a

r

r

z

z

ę

ę

d

d

z

z

i

i

 

 

s

s

k

k

r

r

a

a

w

w

a

a

j

j

ą

ą

c

c

y

y

c

c

h

h

,

,

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

w

w

a

a

ż

ż

n

n

i

i

e

e

 

 

n

n

o

o

ż

ż

y

y

.

.

 

 

I

I

m

m

a

a

k

k

 

 

j

j

e

e

s

s

t

t

 

 

z

z

a

a

k

k

ł

ł

a

a

d

d

a

a

n

n

y

y

 

 

n

n

a

a

 

 

o

o

b

b

r

r

a

a

b

b

i

i

a

a

r

r

k

k

ę

ę

 

 

l

l

u

u

b

b

 

 

s

s

t

t

a

a

n

n

o

o

w

w

i

i

 

 

j

j

e

e

j

j

 

 

c

c

z

z

ę

ę

ś

ś

ć

ć

.

.

 

 

Z

Z

a

a

l

l

e

e

ż

ż

n

n

i

i

e

e

 

 

o

o

d

d

 

 

l

l

i

i

c

c

z

z

b

b

y

y

 

 

n

n

o

o

ż

ż

y

y

 

 

z

z

a

a

m

m

o

o

c

c

o

o

w

w

a

a

n

n

y

y

c

c

h

h

 

 

w

w

 

 

j

j

e

e

d

d

n

n

y

y

m

m

 

 

i

i

m

m

a

a

k

k

u

u

 

 

r

r

o

o

z

z

r

r

ó

ó

ż

ż

n

n

i

i

a

a

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

i

i

m

m

a

a

k

k

i

i

 

 

j

j

e

e

d

d

n

n

o

o

n

n

o

o

ż

ż

o

o

w

w

e

e

 

 

i

i

 

 

w

w

i

i

e

e

l

l

o

o

n

n

o

o

ż

ż

o

o

w

w

e

e

.

.

 

 

N

N

ó

ó

ż

ż

 

 

w

w

 

 

i

i

m

m

a

a

k

k

u

u

 

 

u

u

m

m

o

o

c

c

o

o

w

w

u

u

j

j

e

e

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

w

w

 

 

s

s

p

p

o

o

s

s

ó

ó

b

b

 

 

p

p

e

e

w

w

n

n

y

y

 

 

i

i

 

 

d

d

o

o

s

s

t

t

a

a

t

t

e

e

c

c

z

z

n

n

i

i

e

e

 

 

s

s

z

z

t

t

y

y

w

w

n

n

y

y

.

.

 

 

N

N

i

i

e

e

 

 

m

m

o

o

ż

ż

e

e

 

 

o

o

n

n

 

 

w

w

y

y

s

s

t

t

a

a

w

w

a

a

ć

ć

 

 

z

z

 

 

i

i

m

m

a

a

k

k

a

a

 

 

n

n

a

a

 

 

o

o

d

d

l

l

e

e

g

g

ł

ł

o

o

ś

ś

ć

ć

 

 

w

w

i

i

ę

ę

k

k

s

s

z

z

ą

ą

 

 

n

n

i

i

ż

ż

 

 

1

1

,

,

5

5

 

 

w

w

y

y

s

s

o

o

k

k

o

o

ś

ś

c

c

i

i

 

 

t

t

r

r

z

z

o

o

n

n

k

k

a

a

.

.

 

 

Rys. 4. Widok ogólny tokarki kłowej; 1 – wrzeciennik; 2 – skrzynka posuwu; 3 – imak narzędziowy; 

4 - suport; 5 – konik; 6 –  łoże; 7 – podstawa; 8 – wałek pociągowy; 9 – śruba pociągowa;   

 

 

M

M

O

O

C

C

O

O

W

W

A

A

N

N

I

I

E

E

 

 

P

P

R

R

Z

Z

E

E

D

D

M

M

I

I

O

O

T

T

U

U

 

 

O

O

B

B

R

R

A

A

B

B

I

I

A

A

N

N

E

E

G

G

O

O

 

 

 
Urządzenia do mocowania przedmiotów dzieli się na: 

tarcze zabierakowe, zabieraki, uchwyty 

tokarskie samocentrujące, tarcze tokarskie, podtrzymki. 

Kły tokarskie

 dzieli się na zwykłe i obrotowe. Służą one do mocowania długich wałków. 

Zamocowanie wałka w kłach wymaga jeszcze dalszych przyrządów, do których zalicza się tarczę 
zabierakową i zabierak. Aby zapobiec uginaniu się wałka pod jego własnym ciężarem, długie wałki 
obrabiane w kłach podpiera się w połowie długości 

podtrzymką stałą

 przymocowana do łoża 

tokarki lub 

podtrzymką ruchomą

 umocowaną na suporcie. 

Uchwyty tokarskie

  służą do szybkiego mocowania przedmiotu obrabianego współosiowo z 

wrzecionem. Najczęściej stosowanym uchwytem do mocowania przedmiotów małych i średniej 
wielkości jest uchwyt samocentrujący spiralny. Składa się on z koła zębatego stożkowego 
napędzającego i koła talerzykowatego. 

Do mocowania większych przedmiotów służą uchwyty samocentrujące zębatkowe. 

Mechanizm do przesuwania szczęki składa się z koła zębatego, trzech zębatek stycznych oraz 
trzech szczęk. 

1

3

4

6

8

9

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

7

Mocowanie przedmiotów o kształtach nieregularnych oraz przedmiotów dużych odbywa się 

za pomocą 

tarcz tokarskich czteroszczękowych

W nowoczesnych tokarkach są stosowane uchwyty pneumatyczne oraz hydrauliczno–

pneumatyczne. 

 

S

S

T

T

R

R

U

U

G

G

A

A

N

N

I

I

E

E

 

 

 

 

Struganiem

 obrabia się powierzchnie płaskie. Prostoliniowy ruch noża względem przedmiotu 

składa się z 

ruchu roboczego

 o mniejszej prędkości i 

ruchu jałowego

 (powrotnego) o większej 

prędkości. Ruch posuwowy, czyli przesuw narzędzia względem przedmiotu w kierunku 
poprzecznym, jest ruchem przerywanym i następuje po zakończeniu każdego ruchu jałowego w 
ruch roboczy. 

Rozróżnia się 

struganie wzdłużne oraz poprzeczne

. Podczas strugania wzdłużnego ruch 

roboczy wykonuje przedmiot obrabiany, a ruch posuwowy narzędzie. Natomiast podczas strugania 
poprzecznego ruch roboczy wykonuje narzędzie, a ruch posuwowy przedmiot. 

Strugarki dzieli się na 

poprzeczne

  i

 wzdłużne

 oraz 

pionowe

 (dłutownice). W strugarkach 

poprzecznych stół razem z przedmiotem wykonuje ruch posuwowy, prostopadły do kierunku ruchu 
suwaka. Postępowo-zwrotny ruch suwaka uzyskuje się za pomocą mechanizmu jarzmowego lub 
urządzenia hydraulicznego. 

W strugarkach wzdłużnych prostoliniowy ruch roboczy wykonuje przedmiot na stole 

osadzonym w prowadnicach łoża. 

W strugarkach pionowych kierunek ruchu roboczego noża jest prostopadły do powierzchni 

stołu. 

Struganie jest mało wydajnym sposobem obróbki, umożliwia jednak uzyskanie dużej 

dokładności wymiarów. Znajduje zastosowanie w produkcji jednostkowej i małoseryjnej. Metodą 
strugania można również obrabiać koła zębate walcowe i stożkowe. 

 

W

W

I

I

E

E

R

R

C

C

E

E

N

N

I

I

E

E

 

 

I

I

 

 

R

R

O

O

Z

Z

W

W

I

I

E

E

R

R

C

C

A

A

N

N

I

I

E

E

 

 

 

Wierceniem

 nazywa się sposób obróbki skrawaniem polegający na wykonywaniu otworów w 

pełnym materiale za pomocą narzędzia zwanego 

wiertłem

, wykonującego ruch obrotowy i ruch 

posuwowy wzdłuż osi obrotu.  

 

Rys. 5. Wiertło kręte: 1 – krawędź skrawająca; 

powierzchnia natarcia; 3 – ścin; 

4 - powierzchnia  przyłożenia; 5 – rowek 
wiórowy; 6 – łysinka; 7 – szyjka; 8 – stożek 
chwytowy; 9 – płetwa zabierakowa

 

 

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

8

Powiększenie za pomocą wiertła  średnicy otworu już wywierconego lub istniejącego w 

przedmiocie nazywa się 

wierceniem wtórnym

  (

powiercaniem

). W szczególnych przypadkach, z 

użyciem specjalnych wierteł i odpowiednich przyrządów, metodą wiercenia wtórnego można 
obrabiać otwory nieokrągłe, np. trójkątne, kwadratowe lub inne wielokątne. 

Wiercenia dokonuje się zwykle na 

wiertarkach

 i 

wiertarko-frezarkach

. Możliwe jest jednak 

wiercenie otworów na innych obrabiarkach, np. na 

tokarkach, automatach tokarskich

W wyniku wiercenia otrzymuje się otwory o przeciętnej dokładności. Aby polepszyć 

dokładność, poddaje się wywiercony otwór operacji rozwiercania. Otwory o dużej głębokości 
wykonuje się za pomocą specjalnych narzędzi, zwanych wiertłami do głębokich otworów. 

Spośród kilku typów wierteł(wiertła piórowe, wiertła kręte, wiertła z prostymi rowkami 

wiórowymi, wiertła do głębokiego wiercenia, wiertła specjalne i kombinowane) najpowszechniej są 
stosowane wiertła kręte. Wiertła ze względu na przeznaczenie dzieli się na: 

•  Wiertła ogólnego przeznaczenia, do których należą wiertła kręte 
•  Wiertła specjalnego przeznaczenia, jak wiertła płaskie, wiertła do głębokich otworów, 

wiertła do otworów kwadratowych i wiertła do nakiełków.  

 

 

R

R

O

O

D

D

Z

Z

A

A

J

J

E

E

,

,

 

 

B

B

U

U

D

D

O

O

W

W

A

A

 

 

I

I

 

 

O

O

B

B

S

S

Ł

Ł

U

U

G

G

A

A

 

 

W

W

I

I

E

E

R

R

T

T

A

A

R

R

E

E

K

K

 

 

 

Wiertarką

 nazywa się obrabiarkę przeznaczoną do wiercenia, rozwiercania i pogłębiania 

otworów. W szczególnych przypadkach na wiertarce można również wykonywać wytaczanie i 
gwintowanie za pomocą gwintowników maszynowych. 

Ruch roboczy i posuwowy wykonuje narzędzie osadzone na wrzecionie roboczym. 
Wiertarki do obróbki metali, podobnie jak tokarki, dzieli się na: 

 

Ogólnego przeznaczenia, 

 

Specjalizowane, 

 

Specjalne. 

Do grupy wiertarek ogólnego przeznaczenia zalicza się wiertarki: 

stojakowe

 (słupowe i 

kadłubowe), 

promieniowe, wielowrzecionowe

W

W

i

i

e

e

r

r

t

t

a

a

r

r

k

k

a

a

 

 

s

s

t

t

o

o

j

j

a

a

k

k

o

o

w

w

a

a

 

 

k

k

a

a

d

d

ł

ł

u

u

b

b

o

o

w

w

a

a

 

 - wspornik stołu jest podtrzymywany podpórką śrubową, która 

opiera się o płytę podstawy. Z uwagi na ciężar obrabianych przedmiotów oraz duże siły 
posuwu podpórka jest konieczna. Skrzynka posuwów może być napędzana mechanicznie 
lub przesuwana za pośrednictwem dźwigni. 

W

W

i

i

e

e

r

r

t

t

a

a

r

r

k

k

a

a

 

 

p

p

r

r

o

o

m

m

i

i

e

e

n

n

i

i

o

o

w

w

a

a

 

  - składa się z podstawy, kolumny, słupa, ramienia promieniowego, 

wrzeciennika, stołu i przeważnie dwóch silników elektrycznych (jeden do napędu 
wrzeciennika, drugi do przesuwania ramienia). Ramię, zwane wysięgnikiem, można obracać 
dokoła słupa i przesuwać w kierunku pionowym. Wrzeciennik napędzany silnikiem 
przesuwa się na prowadnicach wzdłuż ramienia. Dzięki takiej budowie na wiertarkach 
promieniowych można wiercić otwory w różnych miejscach przedmiotu bez zmiany jego 
położenia. 

W

W

i

i

e

e

r

r

t

t

a

a

r

r

k

k

i

i

 

 

w

w

i

i

e

e

l

l

o

o

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

o

o

n

n

o

o

w

w

e

e

 

 

(

(

p

p

ę

ę

c

c

z

z

k

k

o

o

w

w

e

e

)

)

 

 

-

-

 

 

s

s

ł

ł

u

u

ż

ż

ą

ą

 

 

d

d

o

o

 

 

j

j

e

e

d

d

n

n

o

o

c

c

z

z

e

e

s

s

n

n

e

e

g

g

o

o

 

 

w

w

i

i

e

e

r

r

c

c

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

w

w

i

i

e

e

l

l

u

u

 

 

o

o

t

t

w

w

o

o

r

r

ó

ó

w

w

 

 

w

w

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

d

d

m

m

i

i

o

o

t

t

a

a

c

c

h

h

 

 

o

o

b

b

r

r

a

a

b

b

i

i

a

a

n

n

y

y

c

c

h

h

 

 

s

s

e

e

r

r

y

y

j

j

n

n

i

i

e

e

.

.

 

 

W

W

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

e

e

n

n

n

n

i

i

k

k

 

 

w

w

 

 

t

t

y

y

c

c

h

h

 

 

w

w

i

i

e

e

r

r

t

t

a

a

r

r

k

k

a

a

c

c

h

h

 

 

j

j

e

e

s

s

t

t

 

 

w

w

y

y

p

p

o

o

s

s

a

a

ż

ż

o

o

n

n

y

y

 

 

w

w

 

 

w

w

i

i

e

e

l

l

e

e

 

 

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

o

o

n

n

,

,

 

 

k

k

t

t

ó

ó

r

r

e

e

 

 

m

m

o

o

g

g

ą

ą

 

 

b

b

y

y

ć

ć

 

 

u

u

s

s

t

t

a

a

w

w

i

i

a

a

n

n

e

e

 

 

w

w

 

 

d

d

o

o

w

w

o

o

l

l

n

n

e

e

j

j

 

 

o

o

d

d

l

l

e

e

g

g

ł

ł

o

o

ś

ś

c

c

i

i

 

 

o

o

d

d

 

 

o

o

s

s

i

i

 

 

g

g

ł

ł

ó

ó

w

w

n

n

e

e

g

g

o

o

 

 

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

o

o

n

n

a

a

 

 

w

w

i

i

e

e

r

r

t

t

a

a

r

r

k

k

i

i

.

.

 

 

W

W

i

i

e

e

r

r

t

t

a

a

r

r

k

k

i

i

 

 

s

s

p

p

e

e

c

c

j

j

a

a

l

l

i

i

z

z

o

o

w

w

a

a

n

n

e

e

 

 

w

w

s

s

p

p

ó

ó

ł

ł

r

r

z

z

ę

ę

d

d

n

n

o

o

ś

ś

c

c

i

i

o

o

w

w

e

e

 

 

-

-

d

d

o

o

 

 

g

g

r

r

u

u

p

p

y

y

 

 

w

w

i

i

e

e

r

r

t

t

a

a

r

r

e

e

k

k

 

 

s

s

p

p

e

e

c

c

j

j

a

a

l

l

i

i

z

z

o

o

w

w

a

a

n

n

y

y

c

c

h

h

 

 

n

n

a

a

l

l

e

e

ż

ż

y

y

 

 

m

m

.

.

i

i

n

n

.

.

 

 

w

w

i

i

e

e

r

r

t

t

a

a

r

r

k

k

a

a

 

 

w

w

s

s

p

p

ó

ó

ł

ł

r

r

z

z

ę

ę

d

d

n

n

o

o

ś

ś

c

c

i

i

o

o

w

w

a

a

.

.

 

 

S

S

ł

ł

u

u

ż

ż

y

y

 

 

o

o

n

n

a

a

 

 

d

d

o

o

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

d

d

o

o

k

k

ł

ł

a

a

d

d

n

n

y

y

c

c

h

h

 

 

o

o

t

t

w

w

o

o

r

r

ó

ó

w

w

 

 

o

o

 

 

b

b

a

a

r

r

d

d

z

z

o

o

 

 

d

d

o

o

k

k

ł

ł

a

a

d

d

n

n

y

y

m

m

 

 

r

r

o

o

z

z

s

s

t

t

a

a

w

w

i

i

e

e

n

n

i

i

u

u

 

 

i

i

c

c

h

h

 

 

o

o

s

s

i

i

.

.

 

 

O

O

d

d

z

z

n

n

a

a

c

c

z

z

 

 

s

s

i

i

ę

ę

 

 

s

s

z

z

t

t

y

y

w

w

n

n

ą

ą

 

 

i

i

 

 

p

p

r

r

e

e

c

c

y

y

z

z

y

y

j

j

n

n

ą

ą

 

 

b

b

u

u

d

d

o

o

w

w

ą

ą

,

,

 

 

o

o

d

d

p

p

o

o

r

r

n

n

ą

ą

 

 

n

n

a

a

 

 

d

d

r

r

g

g

a

a

n

n

i

i

a

a

 

 

i

i

 

 

o

o

d

d

k

k

s

s

z

z

t

t

a

a

ł

ł

c

c

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

o

o

r

r

a

a

z

z

 

 

b

b

a

a

r

r

d

d

z

z

o

o

 

 

d

d

o

o

k

k

ł

ł

a

a

d

d

n

n

y

y

m

m

 

 

u

u

ł

ł

o

o

ż

ż

y

y

s

s

k

k

o

o

w

w

a

a

n

n

i

i

e

e

m

m

 

 

w

w

r

r

z

z

e

e

c

c

i

i

o

o

n

n

a

a

.

.

 

 

S

S

t

t

ó

ó

ł

ł

 

 

w

w

i

i

e

e

r

r

t

t

a

a

r

r

k

k

i

i

 

 

z

z

 

 

z

z

a

a

m

m

o

o

c

c

o

o

w

w

a

a

n

n

y

y

m

m

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

d

d

m

m

i

i

o

o

t

t

e

e

m

m

 

 

m

m

o

o

ż

ż

n

n

a

a

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

s

s

u

u

w

w

a

a

ć

ć

 

 

w

w

 

 

d

d

w

w

ó

ó

c

c

h

h

 

 

p

p

r

r

o

o

s

s

t

t

o

o

p

p

a

a

d

d

ł

ł

y

y

c

c

h

h

 

 

d

d

o

o

 

 

s

s

i

i

e

e

b

b

i

i

e

e

 

 

k

k

i

i

e

e

r

r

u

u

n

n

k

k

a

a

c

c

h

h

.

.

 

 

D

D

o

o

 

 

d

d

o

o

k

k

ł

ł

a

a

d

d

n

n

e

e

g

g

o

o

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

s

s

u

u

w

w

u

u

 

 

s

s

t

t

o

o

ł

ł

u

u

 

 

s

s

ł

ł

u

u

ż

ż

ą

ą

 

 

p

p

r

r

e

e

c

c

y

y

z

z

y

y

j

j

n

n

e

e

 

 

u

u

r

r

z

z

ą

ą

d

d

z

z

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

n

n

a

a

s

s

t

t

a

a

w

w

c

c

z

z

e

e

,

,

 

 

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

9

n

n

a

a

j

j

c

c

z

z

ę

ę

ś

ś

c

c

i

i

e

e

j

j

 

 

o

o

p

p

t

t

y

y

c

c

z

z

n

n

e

e

,

,

 

 

d

d

z

z

i

i

ę

ę

k

k

i

i

 

 

k

k

t

t

ó

ó

r

r

y

y

m

m

 

 

m

m

o

o

ż

ż

n

n

a

a

 

 

u

u

z

z

y

y

s

s

k

k

a

a

ć

ć

 

 

b

b

a

a

r

r

d

d

z

z

o

o

 

 

w

w

i

i

e

e

l

l

k

k

ą

ą

 

 

d

d

o

o

k

k

ł

ł

a

a

d

d

n

n

o

o

ś

ś

ć

ć

 

 

r

r

o

o

z

z

s

s

t

t

a

a

w

w

i

i

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

o

o

s

s

i

i

 

 

o

o

t

t

w

w

o

o

r

r

ó

ó

w

w

 

 

w

w

 

 

o

o

b

b

r

r

a

a

b

b

i

i

a

a

n

n

y

y

m

m

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

d

d

m

m

i

i

o

o

c

c

i

i

e

e

.

.

 

 

 

W

W

I

I

E

E

R

R

C

C

E

E

N

N

I

I

E

E

 

 

O

O

T

T

W

W

O

O

R

R

Ó

Ó

W

W

 

 

W czasie wiercenia 

otworów przelotowych

 można uszkodzić wiertłem powierzchnię stołu. 

Aby temu zapobiec, wierci się w stole otwór lub opiera się przedmiot na podkładce drewnianej, 
która powinna mieć dokładne równoległe płaszczyzny oporowe. 

Wiercenie 

otworów nieprzelotowych

, czyli o określonej głębokości, wykonuje się najczęściej 

na wiertarkach z posuwem mechanicznym, które maja urządzenia do nastawiania żądanej 
głębokości wiercenia. Po osiągnięciu nastawionej głębokości następuje samoczynne wyłączenie 
posuwu mechanicznego. 

Wiercenie 

otworów płytkich

 wykonuje się najczęściej wiertłami krętymi, natomiast 

otworów 

długich

-wiertłami specjalnymi przystosowanymi do ciągłego wypłukiwania wiórów. Wiercenie 

krótkich otworów odbywa się w układzie pionowym lub poziomym, natomiast otworów długich 
tylko w układzie poziomym, na specjalnych wiertarkach do głębokich otworów. Można również 
otwory wiercić na rewolwerówkach i automatach

 

R

R

O

O

Z

Z

W

W

I

I

E

E

R

R

C

C

A

A

N

N

I

I

E

E

 

 

I

I

 

 

P

P

O

O

G

G

Ł

Ł

Ę

Ę

B

B

I

I

A

A

N

N

I

I

E

E

 

 

O

O

T

T

W

W

O

O

R

R

Ó

Ó

W

W

 

 

Wykonane otwory można rozwiercać za pomocą rozwiertaków w celu uzyskania dokładności 

wymiaru i dokładności kształtu, a także w celu wygładzenia powierzchni. Otwory pogłębia się za 
pomocą pogłębiaczy.  

Rozwiercaniem

 nazywa się sposób obróbki skrawaniem narzędziami wieloostrzowymi, 

zwanymi 

rozwiertakami

, polegający na powiększeniu  średnicy otworu wywierconego. W czasie 

obróbki rozwiertak wykonuje ruchy obrotowy i posuwowy wzdłuż osi obrotu. Celem rozwiercania 
jest uzyskanie otworu o żądanej dokładności i chropowatości powierzchni, nie dającej się uzyskać 
wiertłami. 

Rozwiercać można otwory walcowe i lekko stożkowe. Rozróżnia się  r

ozwiercanie

 

zgrubne

 

(wykonywane po wierceniu) i 

rozwiercanie wykańczające

, w wyniku, którego otrzymuje się 

ostateczny wymiar otworu. 

Rozwiertaki zgrubne  (

zdzieraki

) maja przeważnie ostrza śrubowe, natomiast rozwiertaki 

wykańczające (

wykańczaki

) mają ostrza proste i drobniejsze. 

Rozwiertaki dzielimy: 

•  ze względu na obrabiany otwór: na rozwiertaki walcowe i stożkowe 

•  ze względu na dokładność obróbki na: rozwiertaki zdzieraki i wykańczaki 
•  ze względu na możliwości eksploatacyjne na: rozwiertaki stałe i nastawne. 

•  ze względu na zamocowanie na: rozwiertaki trzpieniowe i nasadowe. 

 

F

F

R

R

E

E

Z

Z

O

O

W

W

A

A

N

N

I

I

E

E

 

 

 

 

 

Frezowanie 

- jest jednym z często stosowanych najbardziej wydajnych sposobów obróbki 

skrawaniem, polegających na oddzieleniu warstwy materiału za pomocą obracającego się narzędzia 
(

freza

) na obrabiarce zwanej 

frezarką

. Frezowaniem można obrabiać  płaszczyzny, powierzchnie 

krzywoliniowe, gwinty, koła zębate itp. 

Frez wykonuje obrotowy ruch skrawania, natomiast przedmiot wykonuje względem freza 

ruch posuwowy (postępowy lub obrotowy). Zęby freza wchodząc kolejno w materiał zdejmują 
wióry o zmiennej grubości (kształt w przekroju poprzecznym podobny do przecinaka). Rozróżnia 
się 

frezowanie walcowe (obwodowe)

(Rys. 6), w którym frez skrawa ostrzami leżącymi na 

powierzchni walcowej i 

frezowanie czołowe

 (Rys. 7), w którym frez skrawa zębami położonymi na 

powierzchni czołowej. W zależności od kierunku ruchu posuwowego względem freza frezowanie 

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

10

może być 

przeciwbieżne

 (Rys. 9) (kierunki prędkości ruchu obrotowego freza i ruchu posuwowego 

przedmiotu są przeciwbieżne) lub 

współbieżne 

(Rys. 8), gdy kierunek ruchu posuwowego stołu 

frezarki jest zgodny z kierunkiem ruchu roboczego freza. Przy frezowaniu przeciwbieżnym 
kierunek ruchu posuwowego jest przeciwny do kierunku ruchu roboczego. Frezowanie współbieżne 
jest bardziej wydajne. 

 

 

Rys. 6. Frezowanie walcowe 

Rys. 7. Frezowanie czołowe 

 

 

Rys. 8. Frezowanie współbieżne 

Rys. 9. Frezowanie przeciwbieżne 

Frezowanie walcowe może być przeciwbieżne lub współbieżne. Przy frezowaniu przeciwbieżnym 

kierunek

 

posuwu jest przeciwny do kierunkowi obrotu freza. Natomiast przy frezowaniu 

współbieżnym jest zgodny z kierunkiem obrotu freza.  

Frezowaniem czołowym – nazywamy odmianę frezowania, gdy frez styka się z powierzchnią 

obrobioną w sposób przeważający swą powierzchnią czołową. Frezowanie czołowe jest 
pełne, gdy szerokość frezowania odpowiada średnicy freza.  

Frezy walcowo-czołowe  – przeznaczone są do jednoczesnej obróbki dwóch wzajemnie 

prostopadłych powierzchni płaskich. Uzębienie frezów walcowo-czołowych rozmieszczone 
jest na części walcowej i na czole. Przeznaczone są do frezowania jednostronnie 
ograniczonych płaszczyzn lub wąskich płaszczyzn swobodnych. Frezy walcowo-czołowe 
małych średnicach wykonywane są jako trzpieniowe i należą do grupy frezów palcowych. 

 

Przedmioty o złożonych kształtach można obrabiać: 

-  Frezowaniem kształtowym

 – frez kształtu o takim zarysie, jaki powinien uzyskać obrabiany 

przedmiot np. mało dokładne koła zębate. 

-  Frezowaniem kopiowym

 opartym na zasadzie kopiowania według wzornika lub 

bezpośrednio z rysunku (kopiowanie) np. matryce, wykrojniki, śruby okrętowe itp. 
Frezowanie kopiowe wykonuje się na frezarko-kopiarkach lub na zwykłych frezarkach 
pionowych wyposażonych dodatkowo w specjalne przyrządy. 

 

R

R

O

O

D

D

Z

Z

A

A

J

J

E

E

 

 

F

F

R

R

E

E

Z

Z

Ó

Ó

W

W

 

 

 

 

Frezem

 nazywa się narzędzie skrawające z wieloma ostrzami na powierzchni walcowej lub 

czołowej, wykonujące podczas obróbki ruch obrotowy. W zależności od rodzaju ostrzy rozróżnia się 
frezy:

  ścinowe

  (jednościnowe, dwuścinowe) oraz 

zataczane

. Frezy małe są wykonane najczęściej z 

jednego kawałka stali (zwykle stal szybkotnąca). Frezy o większych wymiarach mogą mieć ostrza ze 

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

11

stali szybkotnącej lub z węglików spiekanych, połączone z korpusem freza w sposób trwały np. 
lutowaniem. Głowice frezowe mają zawsze ostrza wstawiane osadzone w korpusie. Frezy dzieli się 
na: 

walcowe, walcowo-czołowe, trzpieniowe, głowice frezowe, specjalne

 i inne. 

 

Rys. 10. Rodzaje frezów: a) pojedynczy walcowy, b) zespołowy walcowy, c) walcowo-czołowy, d) głowica 

trzpieniowa, e) głowica nasadzana, f) frez tarczowy trzystronny, g) piłkowy, h) tarczowy trzystronny, 
o wstawianych ostrzach, i) kątowy, j) palcowy, k) trzpieniowy, l,m) kształtowe, n) zespołowy do 
rozwiertaków, o) do gwintowników, p) do frezów, q) do kół zębatych, r) do ślimacznic. 

 

B

B

U

U

D

D

O

O

W

W

A

A

 

 

I

I

 

 

K

K

L

L

A

A

S

S

Y

Y

F

F

I

I

K

K

A

A

C

C

J

J

A

A

 

 

F

F

R

R

E

E

Z

Z

A

A

R

R

E

E

K

K

 

 

 
Frezarka jest jedną z najczęściej stosowanych obrabiarek do metali i tworzyw sztucznych. 

Wszystkie frezarki można podzielić na trzy podstawowe grupy: 

 

Frezarki ogólnego przeznaczenia. 

 

Frezarki specjalizowane. 

 

Frezarki specjalne. 

Frezarki ogólnego przeznaczenia dzieli się na 

wspornikowe

 (konsolowe) oraz 

bezspornikowe

 

(bezkonsolowe). Najbardziej rozpowszechnione są frezarki wspornikowe, które dzieli się na: 

poziome zwykłe, poziome uniwersalne i pionowe

. Podstawowe zespoły służące do zamocowania 

przedmiotu obrabianego (stół) oraz mechanizmy ruchów posuwowych znajdują się we wsporniku 
(konsoli). Przedmiot obrabiany może się przesuwać razem ze stołem lub w kierunku poziomym 
prostopadle do osi wrzeciona (

przesuw wzdłużny

) lub równolegle do tej osi (

przesuw poprzeczny

), a 

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

12

cały wspornik w kierunku pionowym (

przesuw pionowy

). Do robót specjalnych stosuje się frezarki 

do gwintów, frezarki do kół zębatych, frezarki karuzelowe(ze stołem obrotowym), frezarki do rowków 
wpustowych, frezarki do krzywek 
oraz frezarki-kopiarki 

Rys. 11. Rodzaje frezarek: a) frezarki poziome, b) frezarki poziome uniwersalne, c) frezarki pionowe 

 

S

S

Z

Z

L

L

I

I

F

F

O

O

W

W

A

A

N

N

I

I

E

E

 

 

 

Szlifowanie

-jest to obróbka skrawaniem za pomocą tarcz ściernych zwanych 

ściernicami

Szlifowanie ma na celu nadanie obrabianym powierzchniom żądanej gładkości. Obrabiarki 
przeznaczone do obróbki za pomocą ściernic nazywają się 

szlifierkami

Ściernica

 jest to bryła obrotowa, na przykład w postaci tarczy, garnczka, talerza, pierścienia

lub krążka wykonana z drobnych ziarn ścierniwa, którym najczęściej jest karborund lub 
elektrokorund, połączonych spoiwem.  

 

Z

Z

A

A

S

S

A

A

D

D

Y

Y

 

 

S

S

Z

Z

L

L

I

I

F

F

O

O

W

W

A

A

N

N

I

I

A

A

 

 

Skrawanie

  następuje wskutek tego, że wystające ostre krawędzie ziarn ściernych wirującej 

ściernicy zaczepiają o obrabianą powierzchnię i skrawają z niej cienką warstwę materiału. Zwykle 
warstwa ta wynosi 0,005-0,001 mm. 

Podczas szlifowania wydziela się duża ilość ciepła. Nagrzewanie się powierzchni 

szlifowanych do wysokiej temperatury może mieć wpływ na powstawanie naprężeń w materiale lub 
nawet być przyczyną zmiany jego struktury. To szkodliwe zjawisko powoduje, że przedmioty 
szlifowane powinny być intensywnie chłodzone. 

Podczas obróbki szlifowaniem szybkość skrawania określa się nie w metrach na minutę, lecz 

w metrach na sekundę. Szybkość skrawania przy szlifowaniu można w przybliżeniu uważać za 
prędkość obwodową ściernicy.  

Szybkość skrawania, a więc i prędkości obrotowe ściernic są bardzo duże. W razie małej 

szybkości skrawania ściernica zaciera się opiłkami z obrabianego materiału i przestaje szlifować. 

Ze względu na bardzo szybki ruch obrotowy ściernic powstają w nich podczas tego ruchu 

znaczne naprężenia, dlatego też muszą mieć one odpowiednią wytrzymałość. 

Niezależnie od tego osadzenie ściernicy na wrzecionie szlifierki powinno być bardzo 

staranne. W otworze ściernicy umocowana jest tuleja pośrednicząca, wykonana z ołowiu lub 
niekiedy ze stopionej siarki. Otwór tej tulei jest dokładnie dopasowany do średnicy czopa 
wrzeciona. Ściernica nasadzona na czop wrzeciona jest ściśnięta nakrętką za pośrednictwem tarcz 
dociskowych i podkładek z tekstury, skóry lub gumy. Ten sposób umocowania tarczy umożliwia jej 
wyrównoważenie, co pozwala unikać drgań tarczy. 

Ze względu na dużą dokładność szlifowania stosuje się je jako obróbkę wykańczającą. 

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

13

 

 

R

R

O

O

D

D

Z

Z

A

A

J

J

E

E

 

 

S

S

Z

Z

L

L

I

I

F

F

I

I

E

E

R

R

E

E

K

K

 

 

Szlifierki podobnie jak tokarki, dzielimy na następujące trzy grupy: 

-  Szlifierki ogólnego przeznaczenia, 
-  Szlifierki specjalizowane, 
-  Szlifierki specjalne. 

 

Do szlifierek 

o

o

g

g

ó

ó

l

l

n

n

e

e

g

g

o

o

 

 

z

z

a

a

s

s

t

t

o

o

s

s

o

o

w

w

a

a

n

n

i

i

a

a

 zalicza się:  szlifierki kłowe i bezkłowe do wałków; 

szlifierki do otworów zwykłe, planetarne i bezkłowe; szlifierki do płaszczyzn obwodowe i czołowe. 

Do szlifierek 

s

s

p

p

e

e

c

c

j

j

a

a

l

l

i

i

z

z

o

o

w

w

a

a

n

n

y

y

c

c

h

h

 zalicza się:  szlifierki taśmowe, szlifierki wygładzarki 

(honownice), szlifierki dogładzarki, szlifierki docieraczki 

Do szlifierek 

s

s

p

p

e

e

c

c

j

j

a

a

l

l

n

n

y

y

c

c

h

h

 zalicza się: szlifierki do walców, szlifierki do zaworów i gniazd 

zaworowych, szlifierki do wałów korbowych, szlifierki-ostrzałki. 

Powszechnie znanymi i najczęściej spotykanymi w praktyce szlifierkami są

 szlifierki kłowe do 

wałków, szlifierki do płaszczyzn i szlifierki-ostrzałki. 

 

a) 

b) 

Rys. 12. Rodzaje szlifierek: a) kłowa do wałków; b) do płaszczyzn 

 

S

S

Z

Z

L

L

I

I

F

F

I

I

E

E

R

R

K

K

I

I

 

 

K

K

Ł

Ł

O

O

W

W

E

E

 

 

Szlifierki te przeznaczone są do szlifowania wałków.  
Zasada pracy szlifierki tego typu - przedmiot szlifowany umocowany jest w kłach na stole 

szlifierki. Za pośrednictwem zabieraka ruch obrotowy wrzeciona przenosi się na przedmiot. 
Szybkość tego ruchu jest w stosunku do szybkości ruchu tarczy nieduża i wynosi zależnie od 
rodzaju obróbki i materiału 10-40 m/min. Ponadto przedmiot wraz ze stołem przesuwa się ruchem 
wzdłużnym z określoną szybkością p mm na 1 obrót. Ściernica napędzana silnikiem wykonuje ruch 
obrotowy zaznaczony strzałką. Po dosunięciu obracającej się ściernicy do materiału i zagłębieniu 
jej na głębokość skrawania g uruchomienie posuwu wzdłużnego umożliwia oszlifowanie wałka. Po 
nastawieniu mechanizmów praca przebiega samoczynnie. Stół samoczynnie zmienia kierunek 
posuwu wzdłużnego tyle razy, ile potrzeba do oszlifowania wałka na nastawioną  średnicę, a 
wrzeciennik przy każdej zmianie tego kierunku otrzymuje posuw wgłębny, równy głębokości 
skrawania. Szlifierki te mają dwa silniki elektryczne: jeden napędza wrzeciennik, a drugi głowicę 
szlifierską ze ściernicą. 

 

S

S

Z

Z

L

L

I

I

F

F

I

I

E

E

R

R

K

K

I

I

 

 

D

D

O

O

 

 

P

P

Ł

Ł

A

A

S

S

Z

Z

C

C

Z

Z

Y

Y

Z

Z

N

N

 

 

Przeznaczone są one do szlifowania powierzchni płaskich obwodem lub czołem  ściernicy i 

stąd podział tych szlifierek na 

obwodowe i czołowe

Szlifierki obwodowe mniej nagrzewają materiał szlifowany, dlatego stosuje się je do cienkich 

przedmiotów. Szlifowanie na nich przebiega na sucho, dlatego muszą być wyposażone w wyciągi 

background image

L

L

a

a

b

b

o

o

r

r

a

a

t

t

o

o

r

r

i

i

u

u

m

m

:

:

 

 

P

P

r

r

o

o

c

c

e

e

s

s

y

y

 

 

o

o

b

b

r

r

ó

ó

b

b

k

k

i

i

 

 

u

u

b

b

y

y

t

t

k

k

o

o

w

w

e

e

j

j

 

Obróbka ubytkowa i spajanie

 

14

pyłu. Na stole szlifierskim jest zwykle umieszczony 

uchwyt magnetyczny lub elektromagnetyczny

który służy do przytrzymania przedmiotów podczas szlifowania. 

Budowa uchwytu elektromagnetycznego

: w korpusie uchwytu umieszczone są cewki 

wytwarzające pod wpływem przepływajacego prądu pole magnetyczne. Linie sił pola 
magnetycznego zamykają się poprzez przedmiot i przyciągają go do powierzchni płyty uchwytu. 
Wyłączenie prądu umożliwia zdjęcie przedmiotu z uchwytu. Uchwyty te służą do mocowania 
przedmiotów z materiałów ferromagnetycznych. 

 

S

S

Z

Z

L

L

I

I

F

F

I

I

E

E

R

R

K

K

I

I

-

-

O

O

S

S

T

T

R

R

Z

Z

A

A

Ł

Ł

K

K

I

I

 

 

Szlifierki te przeznaczone są do ostrzenia narzędzi produkowanych oraz stępionych w czasie 

pracy. Dzielą się na: 

 

Ostrzałki do noży tokarskich i strugarskich, 

 

Ostrzałki do wierteł krętych, 

 

Ostrzałki do narzędzi wieloostrzowych

, jak frezy, rozwiertarki itp. 

 

Ostrzałki uniwersalne

Szlifierka-ostrzałka uniwersalna umożliwia ostrzenie na niej różnych narzędzi dzięki 

wyposażeniu jej w specjalne przyrządy. Stół tej szlifierki ma posuw wzdłużny i nastawny posuw 
poprzeczny. Na górnej powierzchni stołu osadzona jest płyta skrętna, którą można ustawiać pod 
kątem. Na kolumnie zamocowany jest wrzeciennik szlifierki ze ściernicą napędzany własnym 
silnikiem. Wrzeciennik ten może być skręcany pod dowolnym kątem i podnoszony lub opuszczany 
zależnie od wymiaru ostrzonego narzędzia. Na stole mogą być ustawiane koniki do zamocowania 
przedmiotów w kłach lub wrzeciennik przedmiotu obrabianego napędzany własnym silnikiem. 

Na szlifierkach tych można szlifować wałki i stożki oraz powierzchnie natarcia w ostrzach 

prostych i śrubowych. 

 
 

L

L

i

i

t

t

e

e

r

r

a

a

t

t

u

u

r

r

a

a

:

:

 

 

 

 

 

1.  E. Tasak – Obróbka ubytkowa i spajanie; AGH Uczelniane Wydawnictwa Naukowo – 

Dydaktyczne, Kraków 2001 

2.  S. Okoniewski – Technologia maszyn, WSiP, Warszawa 1991 
3.  J. Kaczmarek - Podstawy obróbki wiórowej, ściernej i erozyjnej. WNT Warszawa 1987 
4.  W. Brodowicz – Skrawanie i narzędzia; WSiP, Warszawa 1995 
5.  K. Jemielniak - Obróbka skrawaniem. Oficyna wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 

Warszawa 1998 

6.  W. Grzesik - Podstawy skrawania materiałów metalowych. WNT Warszawa 1998 
7.  J. Dmochowski, A. Uzarowicz - Obróbka skrawaniem i obrabiarki. PWN Warszawa 1980 
8.  M. Wysiecki - Nowoczesne materiały narzędziowe. WNT Warszawa 1997