2. PRACA,
2. PRACA,
BEZPIECZEŃSTWO,TRWA
BEZPIECZEŃSTWO,TRWA
ŁOŚĆ BUDOWLI.
ŁOŚĆ BUDOWLI.
1.Ogólne zasady pracy budowli.
1.Ogólne zasady pracy budowli.
2.Budynki za ścianami nośnymi.
2.Budynki za ścianami nośnymi.
3.Budynki szkieletowe.
3.Budynki szkieletowe.
4.Dylatacje w budynkach.
4.Dylatacje w budynkach.
5.Ochrona przeciwpożarowa
5.Ochrona przeciwpożarowa
budynków.
budynków.
6.Trwałość budowli.
6.Trwałość budowli.
Budowle jak i urządzenia z nimi związane, należy tak
projektować i wykonywać, aby obciążenia na nie
działające zarówno w trakcie budowy jak i eksploatacji
nie doprowadziły do:
zniszczenia całości lub części budowli,
przemieszczeń i odkształceń o niedopuszczalnej
wielkości,
uszkodzenia części budowli, połączeń lub
zainstalowanego wyposażenia,
zniszczenia na skutek wypadku, w stopniu
nieproporcjonalnym do jego przyczyny.
1. OGÓLNE ZASADY PRACY
1. OGÓLNE ZASADY PRACY
BUDOWLI.
BUDOWLI.
Wymagania techniczne dotyczące konstrukcji to:
zgodność z wymogami Prawa Budowlanego,
warunkami technicznymi, normami itp.
wytrzymałość, stateczność, sztywność.
Zapewniamy to wykonując dokumentacje
techniczną, na którą składają się między innymi
projekt techniczny konstrukcji z obliczeniami
statycznymi, przyjętym schematem statycznym,
rozwiązaniami materiałowymi itp.
Przyjmując schemat statyczny należy uwzględnić:
warunki posadowienia,
zastosowane rozwiązania materiałowe,
ekonomikę rozwiązania.
TYPY BUDYNKÓW I ICH UKŁADY KONSTRUKCYJNE
TYPY BUDYNKÓW I ICH UKŁADY KONSTRUKCYJNE
KONSTRUKCJE ZE ŚCIANAMI
MASYWNYMI
KONSTRUKCJE ZE ŚCIANAMI
MASYWNYMI
KONSTRUKCJE MIESZANE
I INNE
KONSTRUKCJE MIESZANE
I INNE
KONSTRUKCJE SKIELETOWE
KONSTRUKCJE SKIELETOWE
B
U
D
Y
N
K
I
O
Ś
C
IA
N
A
C
H
Z
E
LE
M
E
N
T
Ó
W
D
R
O
B
N
O
W
Y
M
IA
R
O
W
YC
H
B
U
D
Y
N
K
I
O
Ś
C
IA
N
A
C
H
Z
E
LE
M
E
N
T
Ó
W
D
R
O
B
N
O
W
Y
M
IA
R
O
W
YC
H
B
U
D
Y
N
K
I
O
Ś
C
IA
N
A
C
H
P
R
E
FA
B
R
Y
K
O
W
A
N
YC
H
B
U
D
Y
N
K
I
O
Ś
C
IA
N
A
C
H
P
R
E
FA
B
R
Y
K
O
W
A
N
YC
H
B
U
D
Y
N
K
I
Z
E
Ś
C
IA
N
A
M
I
M
O
N
O
LI
T
YC
Z
N
Y
M
I
B
U
D
Y
N
K
I
Z
E
Ś
C
IA
N
A
M
I
M
O
N
O
LI
T
YC
Z
N
Y
M
I
B
U
D
Y
N
K
I
T
R
Z
O
N
O
W
E
B
U
D
Y
N
K
I
T
R
Z
O
N
O
W
E
B
U
D
Y
N
K
I
O
K
O
N
S
T
R
U
K
C
JI
M
IE
S
Z
A
N
E
J
Ś
C
IA
N
A
+
S
Z
K
IE
LE
T
B
U
D
Y
N
K
I
O
K
O
N
S
T
R
U
K
C
JI
M
IE
S
Z
A
N
E
J
Ś
C
IA
N
A
+
S
Z
K
IE
LE
T
B
U
D
Y
N
K
I
S
Z
K
IE
LE
T
O
W
E
W
IE
LO
K
O
N
D
Y
G
N
A
C
Y
JN
E
-
S
ŁU
P
O
W
E
B
U
D
Y
N
K
I
S
Z
K
IE
LE
T
O
W
E
W
IE
LO
K
O
N
D
Y
G
N
A
C
Y
JN
E
-
S
ŁU
P
O
W
E
B
U
D
Y
N
K
I
S
K
IE
LE
T
O
W
E
K
IL
K
U
K
O
N
D
Y
G
N
A
C
Y
JN
E
B
U
D
Y
N
K
I
S
K
IE
LE
T
O
W
E
K
IL
K
U
K
O
N
D
Y
G
N
A
C
Y
JN
E
B
U
D
Y
N
K
I
S
Z
K
IE
LE
T
W
E
H
A
LO
W
E
B
U
D
Y
N
K
I
S
Z
K
IE
LE
T
W
E
H
A
LO
W
E
K
O
N
S
T
R
U
K
C
JE
S
P
E
C
JA
LN
E
K
O
N
S
T
R
U
K
C
JE
S
P
E
C
JA
LN
E
2. BUDYNKI ZE ŚCIANAMI NOŚNYMI.
2. BUDYNKI ZE ŚCIANAMI NOŚNYMI.
Budynki ze ścianami nośnymi masywnymi to budynki
w których ściany nośne przenoszą wszystkie
obciążenia (pionowe i poziome) na fundamenty,
stanowiąc sztywny układ przestrzenny scalony i
usztywniony stropami.
Istotną cechą tych budynków jest to, że przestrzeń
wewnętrzną
określają
ściany
nośne.
Budynki
wielokondygnacyjne ze ścianami nośnymi mogą być
stosowane w zwykłych warunkach o wysokości 6÷8
kondygnacji, w przypadku prefabrykatów żelbetowych,
ścian monolitycznych itp. nawet 12÷14 kondygnacji.
Ściany nośne ze względu na sposób wykonania
dzielimy:
ceglane i z elementów drobnowymiarowych,
monolityczne (betonowane w szalunkach
przestawnych),
prefabrykowane (wielki blok, wielka płyta itp.).
Z uwagi na układ ścian nośnych (konstrukcyjnych)
budynki dzielimy na:
• z układem podłużnym,
• z układem poprzecznym,
• z układem mieszanym.
Oprócz ścian nośnych budynki takie posiadają
ściany osłonowe i ściany usztywniające.
Ściana nośna (konstrukcyjna)
Ściana nośna (konstrukcyjna)
– przenosi na fundament lub
– przenosi na fundament lub
inne elementy budowli, ciężar własny oraz innych elementów
inne elementy budowli, ciężar własny oraz innych elementów
na niej opartych, obciążenia użytkowe i inne.
na niej opartych, obciążenia użytkowe i inne.
Ściana osłonowa
Ściana osłonowa
– nie pełni funkcji konstrukcyjnych, lecz tylko
– nie pełni funkcji konstrukcyjnych, lecz tylko
osłania wnętrze budynku lub określoną jego przestrzeń od
osłania wnętrze budynku lub określoną jego przestrzeń od
otoczenia, wpływów atmosferycznych, hałasów, zapachów itp.
otoczenia, wpływów atmosferycznych, hałasów, zapachów itp.
Ściana usztywniająca
Ściana usztywniająca
– usztywnia budynek, w kierunku
– usztywnia budynek, w kierunku
prostopadłym w stosunku do ścian konstrukcyjnych, na
prostopadłym w stosunku do ścian konstrukcyjnych, na
działanie sił poziomych (parcie wiatru).
działanie sił poziomych (parcie wiatru).
SCHEMAT PRACY BUDYNKU ZE
SCHEMAT PRACY BUDYNKU ZE
ŚCIANAMI MASYWNYMI.
ŚCIANAMI MASYWNYMI.
1 – ŚCIANA NOŚNA
1 – ŚCIANA NOŚNA
2 – ŚCIANA
2 – ŚCIANA
USZTYWNIAJĄCA
USZTYWNIAJĄCA
1
1
1
2
Uwaga:
Uwaga:
Niebieskie strzałki
Niebieskie strzałki
pokazują rozkład sił.
pokazują rozkład sił.
1 – ŚCIANA NOŚNA
1 – ŚCIANA NOŚNA
2 – ŚCIANA
2 – ŚCIANA
USZTYWNIAJĄCA
USZTYWNIAJĄCA
3 – ŚCIANA OSŁONOWA
3 – ŚCIANA OSŁONOWA
3
3
2
2
1
1
2
2
1
1
BUDYNEK ZE ŚCIANAMI
BUDYNEK ZE ŚCIANAMI
NOŚNYMI
NOŚNYMI
O UKŁADZIE PODŁUŻNYM.
O UKŁADZIE PODŁUŻNYM.
L
L
L – rozstaw ścian nośnych w
osiach
1 – ŚCIANA NOŚNA
1 – ŚCIANA NOŚNA
2 – ŚCIANA
2 – ŚCIANA
USZTYWNIAJĄCA
USZTYWNIAJĄCA
3 – ŚCIANA OSŁONOWA
3 – ŚCIANA OSŁONOWA
1
1
2
3
3
3
3
2
2
2
2
1
1
1
L
1
L
1
L
1
L
1
L
2
L
3
L
3
L
3
L
3
BUDYNEK ZE
BUDYNEK ZE
ŚCIANAMI
ŚCIANAMI
NOŚNYMI W
NOŚNYMI W
UKŁADZIE
UKŁADZIE
POPRZECZNY
POPRZECZNY
M.
M.
L – rozstaw ścian nośnych.
1 – ŚCIANA NOŚNA
1 – ŚCIANA NOŚNA
2 – ŚCIANA
2 – ŚCIANA
USZTYWNIAJĄCA
USZTYWNIAJĄCA
3 – ŚCIANA
3 – ŚCIANA
OSŁONOWA
OSŁONOWA
L – rozstaw ścian
nośnych.
L
L
L
L
L
L
L
L
BUDYNEK O MIESZANYM UKŁADZIE ŚCIAN NOŚNYCH.
BUDYNEK O MIESZANYM UKŁADZIE ŚCIAN NOŚNYCH.
BUDYNEK O
BUDYNEK O
KRZYŻOWYM UKŁADZIE
KRZYŻOWYM UKŁADZIE
ŚCIAN NOSNYCH.
ŚCIAN NOSNYCH.
1
1
1
1
1
1
1
1
2
3
3
3. BUDYNKI SZKIELETOWE.
3. BUDYNKI SZKIELETOWE.
Budynek szkieletowy to budynek w którym ściany nośne
zastąpione zostały układem szkieletowym.
Układ szkieletowy tworzy zespół prętów w postaci słupów i
rygli, stanowiących sztywny układ przestrzenny, który jest
zdolny przenosić obciążenia pionowe i poziome na fundamenty
bez pomocy ścian.
Budynki szkieletowe dają większą swobodę kształtowania
wnętrza budynku. Rozróżniamy typy szkieletów:
• szkielety parterowe (halowe),
• szkielety kilku kondygnacyjne,
• szkielety wysokie.
Ze względu na rozwiązania materiałowe wyróżniamy:
szkielety metalowe,
szkielety żelbetowe.
SCHEMAT PRACY BUDYNKU
SCHEMAT PRACY BUDYNKU
SZKIELETOWEGO
SZKIELETOWEGO
Uwaga:
Uwaga:
Niebieskie strzałki
Niebieskie strzałki
pokazują rozkład sił.
pokazują rozkład sił.
L
L
L
L
L
L
L
L
L
p
L
p
PRZEKRÓJ POZIOMY KONDYGNACJI BUDYNKU
PRZEKRÓJ POZIOMY KONDYGNACJI BUDYNKU
SZKIELETOWEGO
SZKIELETOWEGO
ŚCIANA
USZTYWNIAJĄCA
PRZYKŁADY UKŁADÓW
PRZYKŁADY UKŁADÓW
RAMOWYCH
RAMOWYCH
Rygiel
Rygiel
ramownicy
ramownicy
Płyta (tarcza)
stężająca
Zastrzał
stężający
Słup
ramownicy
SCHEMAT BUDYNKU SZKIELETOWEGO
SCHEMAT BUDYNKU SZKIELETOWEGO
HALOWEGO.
HALOWEGO.
SCHEMAT BUDYNKU
SCHEMAT BUDYNKU
SZKIELETOWEGO WYSOKIEGO.
SZKIELETOWEGO WYSOKIEGO.
Stężeni
e
układu
Schemat usztywnienia budynku za pomocą: ścian,
przepon, sztywnych ram i stężeń kratowych.
4. DYLATACJE W BUDYNKACH.
4. DYLATACJE W BUDYNKACH.
Dylatacje stosuje się by umożliwić poszczególnym częściom
budynku lub konstrukcjom swobodnych ruchów niezależnych od
siebie. W dłuższych budynkach konieczność ich stosowania może
zachodzić z uwagi na:
zmiany temperatury otoczenia ,
skurcz (pęcznienie) betonu, zaprawy,
nierównomierne osiadanie,
drgania konstrukcji.
Nie kontrolowane działanie tych czynników może powodować
zarysowanie budynku a w skrajnym przypadku doprowadzić do
awarii lub katastrofy.
Pod pojęciem dylatacji należy rozumieć szczelinę o szerokości
od kilku mm do kilku cm dzielącą budynek, konstrukcję lub jego
elementy na części. W dylatacjach (szczelinach) kompensują się
odkształcenia, co zapobiega powstawaniu rys i peknięć.
Dylatacje termiczne w budynkach stosuje się by kompensować
odkształcenia powodowane zmianami temperatur oraz skurczem
betonu i zapraw. Dylatacje takie dzielą cały budynek, za
wyjątkiem fundamentów, na części które mogą się swobodnie
odkształcać.
Zwykle budynek dylatacjami cieplnymi i skurczowymi dzieli się
na odcinki w granicach 20÷60m. Odstęp dylatacji zależy od typu
i rodzaju konstrukcji budynku, zastosowanych materiałów,
nasłonecznienia,
oraz
innych
czynników,
dlatego
też
szczegółowych uwarunkowań podziału dylatacjami należy szukać
w normach konstrukcyjnych.
Mury ceglane na zaprawie wapiennej mają dużą zdolność
plastycznego odkształcania się stąd większe odstępy dylatacji niż
w konstrukcjach betonowych.
W budynkach drewnianych dylatacji można nie stosować,
odkształcenia w drewnie nie są tak szkodliwe jak w innych
materiałach.
ORIENTACYJNY NAJWIĘKSZY ODSTĘP
ORIENTACYJNY NAJWIĘKSZY ODSTĘP
DYLATACJI W BUDYNKACH.
DYLATACJI W BUDYNKACH.
RODZAJ KONSTRUKCJI
RODZAJ KONSTRUKCJI
ODSTĘP
ODSTĘP
DYLATACJI
DYLATACJI
[m]
[m]
Budynki murowane:
a) z cegły ceramicznej na zaprawie cementowej
b) jw. na zaprawie wapiennej
c) z pustaków betonowych, cegły cementowej itp. na
zaprawie cem-wap.
d) jw. na zaprawie wapiennej
50
60
15÷30
15÷40
Budynki monolityczne z betonów niezbrojonych:
a) lekkich
b) zwykłych
20÷30
20
Budynki monolityczne o szkielecie żelbetowym
40÷60
Budynki prefabrykowane z elem. wielkoblokowych
60
Budynki prefabrykowane z elem. wielkopłytowych
100
Budynki prefabrykowane szkieletowe żelbetowe:
a) halowe ze stykami spawanymi lub betonowanymi
b) halowe z podłużnymi elementami monolitycznymi
c) wielokondygnacyjne ze ścianami prefabrykowanymi
80÷100
70÷80
60÷70
Budynki stalowe:
a) wielokondygnacyjne
b) halowe
60
120
L
L
c
c
L
L
<
L
<
L
<
L
<
L
L
L
<L
<L
≥
≥
½
L
½
L
Sposób
Sposób
wykonania
wykonania
dylatacji
dylatacji
termicznej.
termicznej.
Wspólna ława
fundamentowa
.
Podwójna ściana
dylatacyjna.
Szczelina między ścianami
wypełniona materiałem
ściśliwym np. styropianem.
Dylatacje pionowe budynku stosować należy też w innych
przypadkach niż odkształcenia termiczne i skurcz a mogą one
być następujące:
a) budowla posadowiona jest na gruntach o znacznej
różnicy wytrzymałości, co powoduje różnice osiadań,
b) obciążenia budowli na fundament są różne pod
względem wielkości i rodzaju np. różnice wysokości,
obciążenia w części dynamiczne itp.
c) wymiary fundamentów sąsiadujących budynków
znacznie się różnią, gdy istnieje różnica poziomów
posadowienia,
d) stosuje się różne sposoby posadowienia części budynku
np. ławy fundamentowe i stopy,
e) poszczególne części budynku wykonuje się w różnych
okresach czasu, po dłuższej przerwie i może zachodzić obawa
różnych osiadań,
f) posadowienie na terenach szkód górniczych.
4. OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA
4. OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA
BUDYNKÓW.
BUDYNKÓW.
Ważność zagadnień ochrony przeciwpożarowej
wynika z faktu rosnącego zagęszczenia ludności w
dużych skupiskach miejskich i innych, co stwarza
zagrożenie życia ludzkiego przez pożary. Istnieje więc
konieczność zapoznania projektantów i wykonawców z
zagadnieniem ochrony przeciw pożarowej.
Intensywność pożaru i czas jego trwania zależne są
od ilości materiałów palnych przypadających na
jednostkę powierzchni pomieszczenia, tj. od wartości
obciążenia ogniowego.
Obciążenie ogniowe wyraża się wartością ciepła spa-
Obciążenie ogniowe wyraża się wartością ciepła spa-
lania materiałów palnych w przeliczeniu na równoważ-
lania materiałów palnych w przeliczeniu na równoważ-
nik1,0 kg drewna i określane jest w kilogramach
nik1,0 kg drewna i określane jest w kilogramach
drewna na 1,0 m
drewna na 1,0 m
2
2
powierzchni podłogi pomieszczenia,
powierzchni podłogi pomieszczenia,
przy czym ciepło spalania przyjmuje się W
przy czym ciepło spalania przyjmuje się W
d
d
=18,4
=18,4
MJ/kg.
MJ/kg.
Obciążenie ogniowe [kg/m
2
] oblicza się według
wzoru:
F
G
α
Σ
=
Q
i
i
n
=
i
1
=
i
gdzie: n – liczba materiałów palnych znajdujących się
w pomieszczeniu (strefie pożarowej),
α – współczynnik przeliczeniowy dla poszczegól-
nych materiałów,
G
i
– masa poszczególnych materiałów [kg],
F – powierzchnia rzutu poziomego pomieszcze-
nia (strefy pożarowej) [m
2
].
Współczynnik α
i
wyznacza się ze wzoru:
w którym Q
c
– ciepło spalania danego materiału [MJ/kg].
4
,
18
Q
=
α
c
0
0
2
2
4
4
6
6
8
8
Względny czas trwania pożaru [godz.]
300
200
100
O
b
ci
ą
że
n
ie
o
g
n
io
w
e
[k
g
/m
2
]
W
obciążeniu
ogniowym uwzględniać
należy
uw-zględniać
materiały palne
składowane,
wytwarzane,
przerabiane lub trans-
portowane w sposób
ciągły, znajdujące się w
danym pomieszczeniu.
Względny czas trwania pożaru, w zależności od
obciążenia ogniowego, wyznaczamy z wykresu.
Podczas pożaru temperatura płomienia może
dochodzić
do
temperatury
1200÷1600ºC
ale
temperatura powietrza nie w pomieszczeniu objętym
pożarem nie przekracza zwykle 1200ºC, praktycznie
waha się między 750 a 1200ºC.
Przykładowe obciążenia ogniowe wynoszą:
-mieszkania zależnie od zagęszczenia 24÷50kg/m
2
,
-pokoje biurowe ok. 40kg/m
2
,
-hotele 20÷30kg/m
2
,
-domy handlowe 75÷600kg/m
2
.
Ze względu na zachowanie się w wysokiej
temperaturze materiały budowlane dzielimy na
niepalne
niepalne
i palne,
i palne,
te ostatnie z kolei na:
niezapalne, trudno
niezapalne, trudno
zapalne i łatwo zapalne.
zapalne i łatwo zapalne.
Konstrukcje budowlane klasyfikujemy na podstawie
umownej (ustalonej przepisami)
odporności ogniowej i
odporności ogniowej i
stopnia rozprzestrzeniania ognia.
stopnia rozprzestrzeniania ognia.
Odporność ogniowa
Odporność ogniowa
– czas [h], w którym podczas
pożaru normowego element zachowuje wytrzymałość
mecha-niczną, szczelność pożarową i przewodnictwo
cieplne.
Ze względu na rozprzestrzenianie się ognia elementy
budowlane dzielimy na trzy grupy:
- elementy nie rozprzestrzeniające ognia wykonane
- elementy nie rozprzestrzeniające ognia wykonane
z materiałów niepalnych lub niezapalnych,
z materiałów niepalnych lub niezapalnych,
-
elementy
słabo
rozprzestrzeniające
ogień
-
elementy
słabo
rozprzestrzeniające
ogień
wykonane z materiałów trudno zapalnych,
wykonane z materiałów trudno zapalnych,
-
elementy
silnie
rozprzestrzeniające
ogień
-
elementy
silnie
rozprzestrzeniające
ogień
wykonane z materiałów łatwo zapalnych.
wykonane z materiałów łatwo zapalnych.
Elementy warstwowe z materiału palnego osłonięte
szczelnie materiałem niepalnym lub niezapalnym, lub
elementy z wykładzinami palnymi (np. papa, tapeta na
materiale niepalnym itp.), które są mocowane
bezpośrednio na materiałach niepalnych, zalicza się do
elementów nierozprzestrzeniających ognia.
Ustalono pięć klas odporności ogniowej budynku
A,
A,
B, C, D, E.
B, C, D, E. Zaliczenie do klasy zależy od:
kategorii niebezpieczeństwa pożarowego,
obciążenia ogniowego,
kategorii zagrożenia ludzi,
wysokości budynku.
W zależności od przeznaczenia i sposobu użytkowania
budynki zaliczamy pod względem wymagań ochrony
ppoż. do grupy:
kategorii niebezpieczeństwa pożarowego,
kategoria zagrożenia ludzi.
Do grupy pierwszej zaliczamy budynki na potrzeby
przemysłu i handlu związane z produkcją, handlem i
magazynowaniem (garaże, budynki inwentarskie itp.).
Do grupy drugiej zalicza się pomieszczenia i budynki
mieszkalne, użyteczności publicznej, które podzielono
na pięć kategorii:
• ZL I –domy towarowe, kina , sale konferencyjne itp.
obiekty w których może przebywać jednorazowo
ponad 50 osób,
• ZL II –szpitale, żłobki, sanatoria itp. (pomieszczenia
przeznaczone dla ludzi o ograniczonej zdolności
poruszania się).
• ZL III –budynki biurowe, hotele, szkoły itp.
• ZL IV –budynki mieszkalne,
• ZL V – archiwa, muzea i biblioteki.
W zależności od kwalifikacji do grupy, budynki powinny
spełniać wymagania jednej z pięciu klas odporności
ogniowej.
Klasa
odpornośc
i
pożarowej
Budynki produkcyjne i magazynowe
Budynki zaliczane do kategorii
zagrożenia ludzi ZL
1
2
3
A
Budynki o maksymalnym obciążeniu ogniowym strefy pożarowej ponad 4000
MJ/m
2
-
B
Budynki o maksymalnym obciążeniu ogniowym strefy pożarowej ponad 2000 do
4000 MJ/m
2
oraz budynki wysokie i wysokościowe o maksymalnym obciążeniu
ogniowym strefy pożarowej do 2000 MJ/m
2
a) liczące powyżej 2 kondygnacji
kategorii:
ZL I
,
ZL II
,
ZL V
b) wysokie i wysokościowe
kategorii
ZL III
c) wysokościowe kategorii
ZL IV
C
Budynki średniowysokie o maksymalnym obciążeniu ogniowym strefy pożarowej
do 2000 MJ/m
2
oraz budynki niskie o maksymalnym obciążeniu ogniowym strefy
pożarowej ponad 1000 do 2000 MJ/m
2
a) dwukondygnacyjne kategorii:
ZL
I
,
ZL II
,
ZL V
b) powyżej 2 kondygnacji niskie i
średniowysokie kategorii
ZL III
c) powyżej 3 kondygnacji niskie,
średniowysokie i wysokie kategorii
ZL IV
D
Budynki niskie o maksymalnym obciążeniu ogniowym strefy pożarowej do 1000
MJ/m
2
a) jednokondygnacyjne kategorii
ZL II
b) do 2 kondygnacji kategorii
ZL
III
c) trzykondygnacyjne kategorii
ZL
IV
E
Budynki jednokondygnacyjne o maksymalnym obciążeniu ogniowym strefy
pożarowej do 500 MJ/m
2
a) jednokondygnacyjne z
elementów nie
rozprzestrzeniających ognia
kategorii:
ZL I
i
ZL V
b) do 2 kondygnacji kategorii
ZL
IV
KLASA ODPORNOŚCI POŻAROWEJ BUDYNKU.
KLASA ODPORNOŚCI POŻAROWEJ BUDYNKU.
(SPOSÓB ZAKLASYFIKOWANIA)
(SPOSÓB ZAKLASYFIKOWANIA)
Klasa
odporności
pożarowej
budynku
Elementy budynku
Elementy budynku
Główna konstrukcja nośna
(ściany, słupy, podciągi,
ramy)
Stropy
Ścianki działowe i
ściany osłonowe
Dachy*), tarasy,
konstrukcja nośna
dachu
minimalna
odporność
ogniowa w
min
rozprzestrzenianie
ognia
minimalna
odporność
ogniowa w
min
rozprzestrzeniani
e ognia
minimaln
a
odpornoś
ć ogniowa
w min
rozprzestrzenianie
ognia
minimalna
odporność
ogniowa w
min
rozprzestrzenia-
nie ognia
1
2
3
4
5
6
7
8
9
A
240
NRO
120
NRO
60
NRO
30
NRO
B
120
NRO
60
NRO
30**)
NRO
30
NRO
C
60
NRO
60
NRO
15**)
NRO
15
NRO
D
30
NRO
30
NRO
(-)
SRO***)
(-)
SRO***)
E
(-)
SRO
(-)
SRO
(-)
SRO
(-)
SRO
odporność ogniową i klasyfikację w zakresie rozprzestrzeniania ognia określa się zgodnie z Polskimi Normami
ODPORNOŚĆ OGNIOWA ELEMENTÓW BUDYNKU W ZALEŻNOŚCI OD WYMAGAŃ JEGO
ODPORNOŚĆ OGNIOWA ELEMENTÓW BUDYNKU W ZALEŻNOŚCI OD WYMAGAŃ JEGO
KLASY
KLASY
ODPORNOŚCI POŻAROWEJ.
ODPORNOŚCI POŻAROWEJ.
Rozszerzaniu pożaru zapobiega się stosując podział
budynku na strefy za pomocą oddzieleń (ścian, stropów)
pożarowych. Strefa pożarowa może być objęta pożarem,
ale przerzut ognia poza nią powinien być niemożliwy. W
przepisach szczegółowych rozróżnia się oddzielenia
pożarowe których odporność ogniowa może wynosić1, 2,
lub 4godz. w zależności od wymaganej klasy odporności.
Oddzielenia pożarowe w
budynku a) pionowe, b)
poziome.
Oddzielenia pożarowe dzielą
się na:
- pionowe (ściany),
- poziome (stropy),
- przedsionki pożarowe,
- klapy zamykające otwory
w oddzieleniach,
- oddzielenia przestrzenne
(wolny, niezabudowany pas
terenu dzielący obiekty).
a)
b)
6.4. Drogi ewakuacyjne
§ 236. 1. Z pomieszczenia, w którym mogą przebywać
ludzie,
należy
zapewnić
bezpieczne
wyjście,
prowadzące bezpośrednio lub pośrednio na przestrzeń
otwartą, do innej strefy pożarowej bądź na poziome lub
pionowe drogi komunikacji ogólnej, zwane dalej
"drogami ewakuacyjnymi". (Warunki techniczne ...)
Wymagania szczegółowe dotyczące:
- wyjść na drogi ewakuacyjne,
- drzwi, klap wejściowych itp.
- długości tych dróg, ich szerokości,
- klatek schodowych i stopni na tych drogach,
- dźwigów i szybów, i inne wymagania,
określa przywołane rozporządzenie ministra.
Trwałość konstrukcji to pojęcie związane z okresem
jej pracy. W zależności od wartości technicznej obiektu
ustalono klasy długowieczności konstrukcji:
I klasa – okres eksploatacji ponad 100 lat,
II klasa – okres eksploatacji 50÷100 lat,
III klasa – okres eksploatacji 20÷50 lat.
Okres eksploatacji poniżej 20 lat to budynki
tymczasowe.
Na trwałość konstrukcji wpływają:
właściwe
rozwiązania
konstrukcyjne
i
materiałowe,
staranne i poprawne wykonanie,
należyta eksploatacja i konserwacja obiektu.