Budowa układu krążenia:

W skład układu 
krążenia 
wchodzą:

- serce,
- tętnice,
- żyły,
- mikrokrążenie.

 

 

Serce, pompa tłocząca krew, 

narząd zbudowany z dwu 

przedsionków (prawego i 

lewego), oddzielonych od 

siebie przegrodą 

międzyprzedsionkową, i 

dwu komór (prawej i 

lewej), oddzielonych od 

siebie przegrodą 

międzykomorową, 

łączących się z 

przedsionkami przez

zastawki przedsionkowo-komorowe, które nie 
pozwalają na cofanie się krwi z komór do 
przedsionków, natomiast umożliwiają jej 
przepływ z przedsionków do komór.

 

 

Duży krwioobieg:

Krew wypływa z lewej 
komory, wpływa do aorty, 
następnie płynie 
tętnicami, tętniczkami i 
naczyniami włosowatymi. 
Kolejno przepływa przed 
narządy wewnętrzne, i 
wraca naczyniami 
włosowatymi, żyłkami, 
żyłami do żyły głównej i 
do prawego przedsionka 
serca.

Mały krwioobieg:

Krew wypływa z prawej 
komory, przepływa przez 
naczynia włosowate płuc 
i wraca utlenowana do 
lewego przedsionka.

 

 

Prawo ciągłości strumienia:

Strumień objętości Q krwi, czyli objętość krwi 
przepływająca przez przekrój poprzeczny 
naczynia w jednostce czasu, doprowadzający do 
rozgałęzienia naczynia jest równy sumie 
strumieni objętości krwi płynących w naczyniach 
po ich rozgałęzieniu. 

Równanie ciągłości masy:

S

1

v

1

ρ

1

Δ

t

S

2

v

2

ρ

2

 Δt

v

1

S

1

ρ

1

Δt = v

2

S

2 

ρ

2

Δt

ρ

1

 = ρ

2

v

1

S

1

 = v

2

S

2 

 = const

V – prędkość

S - przekrój

Duży przekrój rury – mała 
prędkość.

Mały przekrój rury – duża 
prędkosć

 

 

Hemodynamika – zajmuje się czynnikami decydującymi o 

przepływie i ciśnieniu krwi przepływ krwi odbywa się 
zawsze od miejsca o wyższym ciśnieniu do wartości 
niższych (∆p). Całkowita energia  w danym punkcie jest 
równa sumie energii potencjalnej (ciśnienie) i kinetycznej 
energia kinetyczna stanowi energię nadającą określonej 
masie krwi (m) prędkość (v). Na energie potencjalną 
składa się ciśnienie hydrostatyczne (Ph), które jest 
wynikiem działania siły ciążenia na układ wypełniony 
płynem. Ciężar płynu stanowi źródło określonej siły, która 
jest proporcjonalna do wysokości słupa cieczy.
P

h

=δ x h x g

 

 

 

U człowieka leżącego na 
plecach efekt hydrostatyczny 
nie ma znaczenia, ponieważ 
cały układ znajduje się na 
jednym poziomie.
W pozycji stojącej efekt 
hydrostatyczny powoduje 
przemieszczenie płynów do 
dolnych partii ciała i 
zmniejszenie ilości krwi 
powracającej do serca
BRAK mechanizmów 
kompensacyjnych – omdlenie.

Przepływ – (Q, litr/min)  jest 
określony objętością płynu 
przepływającego  w jednostce 
czasu Q jest równy iloczynowi 
pola przekroju naczynia i 
prędkości przepływu krwi w 
tym miejscu naczynia

 

 

Krew stanowi zawiesinę erytrocytów (krwinki 
czerwone), leukocytów (krwinki białe) i trombocytów 
(płytki krwi) w plazmie i jest środowiskiem 
zapewniającym transport różnorodnych substancji w 
organiźmie. Krew rozprowadza przede wszystkim 
gazy oddechowe tlen i dwutlenek węgla.

Krew jest płynem plastyczno-lepkim.
Lepkość krwi zależy od:
•hematokrytu (stosunek objętości krwinek do 
objętości krwi)
•temperatury
•przekroju naczynia.
Temperatura a lepkość:
•Lepkość krwi podobnie jak innych płynów 
wykładniczo zależy od temperatury
•W temperaturze 0

o

 C krew jest 2,5 razy bardziej 

lepka niż w temperaturze 37

o

C.

 

 

Fala tętna:
Rytmiczne skurcze serca wprowadzają do układu 

tętniczego zarówno dużego jak i płucnego, w 

odstępach około 0,8 s, takie same objętości krwi 

około 70 cm

3

 (pojemność wyrzutowa serca w 

spoczynku). Dzięki dużemu oporowi obwodowemu 

krew ta nie od razu zostaje włączona w obieg 

krążenia, lecz rozciąga podatne ściany tętnicy 

głównej, dzięki czemu tuż za sercem tworzy się 

wybrzuszenie, które rozchodzi się w kierunku 

obwodowym w postaci fali tętna