PowerPoint Presentation

Wyszkolenie strzeleckie

stanowi jedną z

podstawowych kwalifikacji

zawodowych policjantów

niezbędnych do wykonywania

zadań służbowych.

Zajęcia z wyszkolenia strzeleckiego

realizuje ze względu na ich

charakter

i specyfikę realizuje:

►

INSTRUKTOR

►

CZYLI OSOBA UCZĄCA PRAWIDEŁ,

UDZIELAJĄCA WSKAZÓWEK

►

Zorganizowane zajęcia w zakresie

wychowania fizycznego, sportu i

rekreacji ruchowej mogą prowadzić

osoby posiadające kwalifikacje

zawodowe nauczyciela wychowania

fizycznego lub uprawnienia w tym

zakresie określone odrębnymi

przepisami

(Ustawa z dnia 18 stycznia

1996 r. o kulturze fizycznej z póź. zm.)

►

Kształcenie instruktorów

dyscypliny sportu, trenerów i

menedżerów sportu przez

jednostki inne niż szkoły wyższe

wymaga uzyskania zgody Prezesa

Polskiej Konfederacji Sportu

►

Tytułami zawodowymi w

dziedzinie kultury fizycznej są

tytuły: trenera, instruktora i

menedżera

(Rozporządzenie Ministra

Edukacji Narodowej z dnia 27 czerwca 2001

r. w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów

zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej

oraz szczegółowych zasad i trybu ich

uzyskiwania (z póź. zm.)

Ustala się następujące specjalizacje

instruktorskie:

►

1) instruktor dyscypliny sportu,

►

2) instruktor sportu osób

niepełnosprawnych,

►

3) instruktor odnowy biologicznej,

►

4) instruktor rekreacji ruchowej.

Instruktorem dyscypliny sportu

może być osoba, która:

►

ukończyła studia wyższe na kierunku

wychowanie fizyczne i uzyskała ocenę

bardzo dobrą z końcowego zaliczenia lub

egzaminu z zajęć prowadzonych w danej

dyscyplinie sportu, w wymiarze co

najmniej 60 godzin, lub ukończyła

specjalność instruktorską w wymiarze 60

godzin w danej dyscyplinie sportu albo

►

ukończyła studia wyższe na

kierunku turystyka i rekreacja ze

specjalnością instruktorską, w

wymiarze co najmniej 80 godzin w

danej dyscyplinie sportu, albo

►

posiada co najmniej średnie

wykształcenie oraz ukończyła

specjalistyczny kurs instruktorów

w danej dyscyplinie sportu i zdała

egzamin końcowy.

►

Zgodnie z Rozporządzeniem

Ministra Spraw Wewnętrznych i

Administracji z dnia 15 marca

2000 r. w sprawie wzorcowego

regulaminu strzelnic, prowadzący

strzelanie to osoba, która;

►

odbyła przeszkolenie w zakresie

prowadzenia strzelania oraz

udzielania pomocy medycznej w

jednostkach organizacyjnych

►

Policji,

►

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej,

►

Polskiego Związku Strzelectwa

Sportowego

►

Ligi Obrony Kraju

►

instruktorem w Policji może być

policjant

►

posiadający dodatkowe kwalifikacje zawodowe

►

oraz upoważnienie kierownika jednostki

organizacyjnej Policji do realizacji zadań

szkoleniowych w określonym zakresie

Instruktor strzelań policyjnych to

policjant, który;

►

ukończył programowe szkolenie instruktorskie w

zakresie prowadzenia strzelań policyjnych w

jednostce szkoleniowej policji,

wskazanej do jego

realizacji przez Komendanta Głównego Policji,

►

uzyskał zaświadczenie ukończenia

przedmiotowego szkolenia,

►

został wyznaczony rozkazem przez kierownika

jednostki organizacyjnej Policji do realizacji

szkoleń strzeleckich z policjantami etatowymi

jednostki w określonym zakresie.

Poznawcze:

►

zapamiętanie i zrozumienie

wiadomości,

►

umiejętność stosowania

wiadomości w sytuacjach

typowych i w sytuacjach

problemowych.

Psychomotoryczne:

►

naśladowanie i odtwarzanie

działania,

►

umiejętność sprawnego działania

w warunkach typowych (stałych) i

w warunkach zmiennych.

Wychowawcze:

►

świadome uczestnictwo w

działaniu,

►

umiejętność samodzielnego

podejmowanie działań,

►

świadomość reguł bezpieczeństwa

i zdyscyplinowania,

►

odniesienie do postawy etycznej.

Temat:

Podstawowe

elementy

metodyki

szkolenia

strzeleckiego

Czas realizacji:

►

12 x 45 minut

►

Teza nr 1: 8 x 45 minut

►

Teza nr 2: 1 x 454 minut

►

Teza nr 3: 1 x 45 minut

►

Repetytorium: 2 x 45 minut

►

Ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r.

o kulturze fizycznej

(Dz.U.03.203.1966 tekst jednolity)

►

Ustawa z dnia 21 maja 1999 r.

o broni i amunicji (Dz.U.04.52.525

tekst jednolity)

►

Rozporządzenie Ministra Spraw

Wewnętrznych i Administracji z dnia

15 marca 2000 r. w sprawie

wzorcowego regulaminu strzelnic

(Dz.U.00.18.234)

►

Rozporządzenie Ministra Edukacji

Narodowej z dnia 27 czerwca 2001

w sprawie kwalifikacji, stopni i

tytułów zawodowych w dziedzinie

kultury fizycznej oraz

szczegółowych zasad i trybu ich

uzyskiwania (z póź. zm.)

►

Rozporządzenie Ministra Edukacji

Narodowej z dnia 27 czerwca 2001 r.

w sprawie kwalifikacji, stopni i

tytułów zawodowych w dziedzinie

kultury fizycznej oraz szczegółowych

zasad i trybu ich uzyskiwania

►

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej

i Sportu z dnia 20 lutego 2002 r. w sprawie

wzorcowych programów zajęć wychowania

fizycznego dla jednostek organizacyjnych

podległych Ministrowi Obrony Narodowej,

ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych, Szefowi Urzędu Ochrony

Państwa oraz Szefowi Obrony Cywilnej Kraju.

►

Rozporządzenie Ministra Spraw

Wewnętrznych i Administracji z

dnia 20 maja 2005 r. w sprawie

szczegółowych warunków

odbywania szkoleń zawodowych w

Policji (Dz.U.05.97.823)

►

Zarządzenie nr 6/2000 KGP z dn. 16

maja 2000 w sprawie szczegółowych

zasad przyznawania i użytkowania broni

palnej przez policjantów (z póź. zm.)

►

Zarządzenie nr 805/2003 KGP z dn.

31.12.2003 w sprawie zasad etyki

zawodowej policjanta

►

Poradnik wykładowcy

W. St.

Majchrowicz Słupsk 2000

►

Instruktaż

W. St. Majchrowicz

P. Janicki Słupsk 2000.

►

DYDAKTYKA:

nauka zajmująca się zagadnieniami

ogólnymi dot. nauczania i uczenia się,

doborem i układem treści, organizacją,

metodami i przebiegiem procesu

nauczania i uczenia się.

►

METODYKA:

dział dydaktyki, zajmuje się

zagadnieniami nauczania określonego

przedmiotu lub nauczania w szkole

określonego typu czy stopnia.

►

METODYKA SZCZEGÓŁOWA:

dziedzina nauki zajmująca się

nauczaniem i uczeniem się w węższym

zakresie (przedmiotowa, profil

określony).

►

PROCES DYDAKTYCZNY:

warunkujące się wzajemnie czynności

słuchaczy i nauczycieli, zmierzające do

realizacji świadomie zaplanowanych

celów kształcenia.

►

CELE DYDAKTYCZNE POŚREDNIE:

są rozbiciem celów cząstkowych na

części składowe. Dotyczą

poszczególnych wąsko określonych

wiadomości, umiejętności oraz postaw.

►

JEDNOSTKA METODYCZNA:

zbiór od kilku do kilkunastu

powiązanych ze sobą merytorycznie

zajęć. Zestaw zajęć przeznaczonych na

opracowanie określonego tematu.

ZASADY KSZTAŁCENIA

►

Najogólniejsze normy metodyczne

poprawnej pracy nauczyciela z

uczniami w procesie

dydaktycznym.

Świadomego i aktywnego

udziału uczniów w procesie

kształcenia:



świadomość celu uczenia się,



zainteresowanie nauką,



kształtowanie sprawności

recepcyjnej uczniów,



życzliwa atmosfera.

Poglądowości:



przedmioty, którymi posługują się

policjanci w czasie służby, np. broni

palnej, kajdanki, formularze itp.



środki ukazujące ruch, np. filmy

dydaktyczne, makiety i modele

działające, przekroje,

Przystępności (inaczej –

stopniowania trudności):



należy przedstawiać i kształtować

nowe treści na bazie kontroli i

aktywizacji wcześniejszej wiedzy

oraz doświadczeń słuchaczy,



należy świadomie wiązać nowe

treści z dotychczas posiadanymi

informacjami i uświadamiać to

słuchaczom,



kolejne porcje nowych treści powinny

być uporządkowane:

►

od łatwiejszych do trudniejszych,

►

od prostych do bardziej złożonych,

►

od ogólnych do szczegółowych.

Systemowości:



nowy składnik wiedzy powinien

wrastać w dotychczasowy system

wiedzy słuchacza i wiązać się

prawidłowo z jego strukturą,



wykładowca powinien podawać nowe

treści w logicznej kolejności,

nawiązywać do wiadomości

posiadanych przez słuchaczy, wiązać

poszczególne części z całością danej

wiedzy oraz służbą policyjną,



słuchacz powinien być świadomy

tego procesu.

Operatywności wiedzy:



dążenie przez wykładowcę do

wykorzystania przez słuchaczy

zdobytej wiedzy w sposób planowy i

świadomy, przy możliwie pełnej

samodzielności myślenia i działania,

w sytuacjach odmiennych od tych, w

których określone wiadomości

przyswajali,



wiedza operatywna: nowe

wiadomości i umiejętności zdobyte

podczas samodzielnego

rozwiązywania problemów w drodze

inicjatywy i pomysłowości słuchaczy.

Wiązania teorii z praktyką:



działalność praktyczna słuchaczy

musi być poprzedzona

przekazaniem im określonych

wiadomości,



reguły, zasady, definicje i prawa

stanowiące podstawę tej

działalności powinny wynikać z

własnej inicjatywy słuchaczy,



działania słuchaczy powinny

poszerzać zakres ich wiadomości,

czyli muszą być oparte na nowych

treściach, wcześniej nie

rozpatrywanych przez nich

szczegółowo,



działalność praktyczna słuchaczy

powinna zawierać walor kształcący,

tj. możliwość nabywania umiejętności

elastycznego i optymalnego

działania, z wykorzystaniem

posiadanej wiedzy.

Trwałości wiedzy:



odpowiednie ukierunkowanie

zainteresowania słuchaczy i

wytworzenie pozytywnych motywów

uczenia się,



odpowiednie przygotowanie

organizacyjno-metodyczne

skłaniające słuchaczy do aktywnego

udziału w zajęciach,



stosowanie metod dydaktycznych

utrwalających pod warunkiem

zrozumienia przez słuchaczy danego

materiału,



teoretyczna i praktyczna weryfikacja

nowych praw, zasad i reguł

postępowania,

METODA DYDAKTYCZNA

(metoda kształcenia, metoda

nauczania):

►

sposób pracy nauczyciela ze

słuchaczami, umożliwiający słuchaczom

opanowanie wiedzy wraz z umiejętnością

posługiwania się nią w praktyce, jak

również rozwijanie zdolności

i zainteresowań.

METODY DYDAKTYCZNE

►

PODAJĄCE

►

(np. wykład

akademicki, referat,

opowiadanie)

przekaz wiedzy przez

nauczyciela w

gotowej postaci,

słuchacze są na ogół

pasywni, dominuje

uczenie się

pamięciowe

dominująca rola

nauczyciela

►

AKTYWIZUJĄCE

►

(np. wykład

interaktywny,

symulacja, burza

mózgów) samodzielne

zdobywanie wiedzy

przez słuchaczy,

słuchacze są aktywni,

dominuje nauczanie

oparte na

rozwiązywaniu

problemów,

nauczyciel pełni rolę

obserwatora,

koordynatora działań

słuchaczy

WYKŁAD :

►

polega na bezpośrednim lub

pośrednim, usystematyzowanym

i rozwiniętym przekazaniu

określonych informacji

(zagadnień) grupie słuchaczy.

WYKŁAD KLASYCZNY:

►

bezpośrednie przekazywanie

przez wykładowcę treści w

gotowej do zanotowania lub

zapamiętania postaci. Realizacja w

małych jak i dużych grupach

słuchaczy.

Trzy główne części wykładu

klasycznego:



Wprowadzenie (podanie tematu, celów,

tez, także literatury).



Wykład właściwy (rozwinięcie podanych

tez).



Podsumowanie (uwypuklenie głównych

myśli zawartych w części zasadniczej,

odpowiedzi na pytania).

►

W wykładzie klasycznym nie

występuje weryfikacja

przyswojonych treści, na koniec

można podać ewentualny termin

sprawdzianu.

OPIS

(forma zbliżona do wykładu):

►

charakterystyka cech, budowy i

struktury różnych przedmiotów,

obiektów, urządzeń lub sprzętu,

►

zapoznanie z nieznanymi osobami,

zjawiskami czy wydarzeniami,

►

towarzyszy przeważnie pokazowi,

wykładowi lub ćwiczeniu,

►

w zestawieniu z innymi metodami

podnosi efektywność nauczania

czynności policyjnych np.

posługiwania się bronią.

METODA SYMULACYJNA

(SYMULACJA):

►

metoda nauczania polegająca na

„odgrywaniu” za pomocą ruchu

złożonych sytuacji problemowych

wymagających samodzielnego

rozwiązania.

►

Przez symulację można ocenić:



umiejętności praktyczne,



interakcje międzyludzkie,



wiedzę,

►

Pozwala uczestnikom szkolenia na

wykonanie określonego zadania

praktycznego po raz pierwszy,

►

zobaczenia jak powinno się to

robić,

►

przedyskutowania wątpliwości,

►

wypracowania optymalnego

algorytmu,

►

skonfrontowania różnych

doświadczeń zawodowych oraz

teorii z praktyką.

FAZY SYMULACJI:

►

wprowadzenie do zajęć,

►

wyznaczenie ról,

►

przydzielenie zadań,

►

symulacja właściwa,

►

omówienie i ocena realizacji

zadań.

►

ogłoszenie celu (tematu),

struktury i organizacji zajęć,

►

podanie wykazu literatury

(podstawowej, uzupełniającej),

►

wykazanie przydatności

wykładanych treści,

►

prezentacja założenia ogólnego

symulowanej scenki,

►

wyznaczenie osób odgrywających

role w scence,

►

przekazanie ról szczegółowych dla

osób biorących udział w scence

oraz poleceń dla obserwatorów,

►

objaśnienie wątpliwości związanych

z przekazanymi zadaniami,

►

prezentacja i przekazanie pomocy

dydaktycznych (rekwizytów do

symulowanej scenki),

►

przygotowanie miejsca na potrzeby

symulowanej scenki,

►

przypomnienie założenia

ogólnego oraz ról szczegółowych

symulowanej scenki,

►

analiza wartościująca

(wypowiedzi obserwatorów)

symulowanej scenki w zakresie

wiedzy, umiejętności i postaw (z

wykorzystaniem zapisu video),

►

Elementy

►

zbiorowe analizowanie przez słuchaczy

stworzonej przez wykładowcę konkretnej

i realnej sytuacji przeniesionej z pracy

policyjnej (np. film video z zatrzymania

niebezpiecznego przestępcy),

►

słuchacze dokonują wszechstronnej

oceny przedstawionej sytuacji,

wypracowują i wyprowadzają wnioski,

przedstawiają i uzasadniają

prawidłowe rozwiązania,

►

kształtowanie u uczniów umiejętności

gruntownej analizy problemów

występujących w sytuacjach trudnych,

►

podejmowania racjonalnych decyzji

oraz przewidywania następstw.

►

role aktorów ściśle rozpisane

przez wykładowcę, wykluczenie

odstępstw i nieprzewidzianych

zachowań,

►

oddziaływanie na liczną grupę

słuchaczy.

POKAZ W NAUCZANIU

PRAKTYCZNYM:

►

polega na prezentacji sposobów

wzorowego wykonania

określonych czynności, najczęściej

manualnych oraz odpowiedniego

postępowania i zachowania się w

danych okolicznościach.

►

we wzorowym pokazie instruktor

dąży do przekazania słuchaczom

dokładnego obrazu wykonywanych

czynności, stworzenia ideału, do

którego osiągnięcia będą oni

dążyć (kształcenie umiejętności o

charakterze typowo ruchowym).

Uwarunkowania sprawności

i efektywności pokazu:

►

realizacja w małych grupach słuchaczy

(12 do 15 osób),

►

wszyscy słuchacze muszą mieć

możliwość dokładnej obserwacji

wykonywanej czynności,

►

tempo pokazu dostosowane do realiów

i wymogów obserwacji (zrozumienie

istoty i techniki wykonania),

►

wszyscy uczestnicy muszą przećwiczyć

określone czynności pod nadzorem

instruktora,

►

ewentualna decyzja instruktora

powtórzeniu ćwiczenia, aż do momentu

uzyskania zakładanych efektów.

►

zapoznać słuchaczy z celami,

strukturą i organizacją zajęć,

►

umotywować słuchaczy do

aktywnego uczestnictwa w

zajęciach,

►

demonstracja czynności w

normalnym tempie (dla

ułatwienia odbioru czynności

powtórzyć demonstrację),

►

pokaz cząstkowy wynikający z

analizy czynności z komentarzem

– na tempa (oddzielenie

demonstrowanych czynności

przerwami),

►

pokaz cząstkowy wynikający z

analizy czynności z komentarzem –

na tempa (oddzielenie

demonstrowanych czynności

przerwami),

►

ćwiczenie czynności przez

słuchaczy pod nadzorem

instruktora,

►

sprawdzenie wyników pokazu

przez kontrolę umiejętności

praktycznego wykonania

nauczonej czynności,

►

podsumowanie: błędy,

wyróżnienie pozytywów,

pokreślenie istotnych elementów

kształconych umiejętności,

►

zapowiedź tematu kolejnych

zajęć.

POKAZ W NAUCZANIU

TEORETYCZNYM:

►

zabieg metodyczny lub technika

dydaktyczna wykorzystana jako

wsparcie i uzupełnienie wykładu

lub pogadanki,

►

polega na demonstrowaniu

przedmiotu lub zjawiska przy

jednoczesnym umiejętnym

kierowaniu uwagi słuchaczy na

istotne jego cechy,

►

pokaz w sali wykładowej oparty

na eksponowanych naturalnych

przedmiotach albo pomocach

naukowych stanowiących ich

imitację (np., broń gładkolufowa,

amunicja szkolna do tej broni,

ekspozycja przekrojów, części

składowych amunicji,

►

pokaz na strzelnicy

przedstawiający efekt strzałów

ze strzelby gładkolufowej z

wykorzystaniem różnych

rodzajów pocisków stosowanych

w amunicji do strzelb

(przebijalność pocisków itp.).

►

w procesie kształcenia służy

rozwijaniu odpowiednich

umiejętności, opanowywaniu i

doskonaleniu sprawności oraz

kształtowaniu prawidłowych

nawyków i przyzwyczajeń,

►

polega na wielokrotnym

powtarzaniu określonych

czynności mających na celu

nabycie wprawy w ich wykonaniu i

uzyskania sprawności w

działaniach:



praktycznych (motorycznych)



umysłowych (intelektualnych).

►

zorganizować sytuację przebiegu

ćwiczenia, przedstawić problemy

lub zadania do realizacji (pytania

problemowe lub polecenie

wykonania określonych czynności

praktycznych),

►

nadzorować przebieg ćwiczenia,

pomagać, nakazywać

powtórzenie czynności, udzielać

wskazówek,

►

zakończyć zajęcia oceną wyników

oraz omówieniem przebiegu

ćwiczeń.

►

Metoda nauczania praktycznego-

rodzaj wykładu obejmującego słowne

przekazanie uczestnikom szkolenia

teoretycznych i praktycznych wiadomości

dotyczących warunków, zasad i metod

(prawideł) wykonywania określonej czynności

lub operacji (dokładne pouczanie, wyjaśnianie,

wskazywanie co i jak instruowani maja

wykonać).

Cele główne instruktażu

►

zaznajomienie uczestnika ze

wzorcowymi sposobami wykonania

danej czynności lub operacji,

►

określenie warunków

bezpieczeństwa, organizacji

miejsca realizacji oraz kontroli

prawidłowości przebiegu

poszczególnych czynności i

operacji w celu uzyskania

pożądanego rezultatu,

►

przypomnienie wiadomości

teoretycznych i powiązanie ich w

sensowną całość z nowo

przekazanymi treściami nauczania

praktycznego.

Cele dodatkowe instruktażu:



pogłębienie wiedzy i doświadczenia

zawodowego policjantów,



utrwalenie wariantów prawidłowego

postępowania,



usprawnienie i doskonalenie

wykonawstwa zadań służbowych,



eliminowanie nieprawidłowości oraz

uchybień w codziennych działaniach

służbowych,



wykształcenie poczucia pewności w

służbie.

Rodzaje instruktaży:

►

instruktaże grupowe (zbiorowe)

i indywidualne,

►

instruktaże wstępne, bieżące i

końcowe (dot. poszczególnych

etapów działania – przed, w

trakcie i po).

Formy instruktażu:

►

osobowe (instruktor lub

upoważniona osoba udziela

instruktażu, osobiście pouczając o

sposobie wykonywania zadania,

►

bezosobowe (np. rozkazy, decyzje,

zarządzenia, wytyczne, filmy

instruktażowe).

ŚRODKI (POMOCE)

DYDAKTYCZNE:

►

środki fizyczne celowo dobrane,

często tworzone przez

nauczyciela, które dostarczają

słuchaczom określonych bodźców

zmysłowych i ułatwiają im

bezpośrednie lub pośrednie

poznanie rzeczywistości

proste:

►

w sposób bezpośredni lub pośredni

przekazują treść dydaktyczną bez

zastosowania środków

technicznych (eksponaty, modele,

przekroje, wypowiedzi ustne na

żywo, tablice, teksty pisane i

drukowane, tabele, wykresy,

ilustracje, mapy itp.)

złożone:

►

foliogramy, przezrocza, filmy video,

nagranie na kasecie fonicznej,

dyskietce komputerowej, płycie CD-

ROM (treść ich jest przekazywana za

pomocą różnorodnych urządzeń

technicznych- środków technicznych)

a także symulatory i trenażery

środki techniczne:

►

różnorodne urządzenia

mechaniczne, elektrotechniczne

umożliwiające przekazanie treści

zawartych w pomocach

dydaktycznych

►

podporządkowanie celom

operacyjnym poszczególnych

sekwencji działań nauczyciela i

uczniów zmierzających do

realizacji celów i zamierzeń

określonych w założeniach.

część wstępna: (5 min.)

►

czynności organizacyjno-

porządkowe

►

nawiązanie, motywowanie i

koncentrowanie wiedzy słuchaczy

►

przedstawienie celu zajęć i

merytoryczne zapoznanie z

tezami zajęć

►

podanie literatury (jeżeli wykaz

literatury jest obszerny-

przekazać słuchaczom w formie

załącznika na końcu zajęć)

część główna (zasadnicza)

(30 min.):

►

wyjście na wiedzę określoną tematem



np. wykład klasyczny: podanie treści

merytorycznych,



np. wykład interaktywny: prezentowanie

nowego materiału i uzyskiwanie wiedzy

poprzez interakcję:

►

zadawanie pytań

►

stosowanie różnych form pracy

część końcowa (5 do 7 min.):

►

utrwalanie rezultatów uczenia się

(wiedzy i umiejętności):

►

w metodach podających zapowiedź

terminu ewentualnego

sprawdzianu,

►

w metodach aktywizujących

zastosować element kontrolny –

wykorzystać „rundkę” i ocenić.

►

co osiągnęli słuchacze,

►

jaką wiedzę nabyli,

►

jakie umiejętności nabyli,

►

czy ta wiedza i umiejętności

będą nadal kształcone.

►

zlecić prace do samodzielnego

wykonania, tematy do

przemyśleń, przydzielić zadania –

sprecyzować oczekiwania,

►

określić termin i temat

następnego spotkania i

zakończyć zajęcia.

KONSPEKT:

►

dokument wytyczający tok zajęć

(inaczej- scenariusz zajęć):

pisemny

zarys, szkic, skrót, streszczenie

pomocne wykładowcy przy

prowadzeniu zajęć z określonego

tematu.

Części konspektu jako planu

metodycznego zajęć:

►

Część formalna:

temat,

audytorium, czas i struktura zajęć,

pomoce dydaktyczne, miejsce zajęć,

stosowane metody nauczania,

literatura, cele zajęć oraz oczekiwane

efekty.

►

Część metodyczna- zawartość:



wszelkie informacje (wytyczne)

dotyczące zakresu realizacji

poszczególnych zagadnień i tez tematu,



zasady organizacyjne zajęć oraz

stosowane rozwiązania metodyczne.

►

faza organizacyjno-porządkowa:

czynności wstępne tzn. przyjęcie

meldunku, sprawdzenie obecności,

wpisanie tematu do dziennika,

sprawdzenie wiadomości, nawiązanie

i wprowadzenie do tematu

(sformułowanie tematu), określenie

struktury zajęć, podanie literatury,

►

faza główna:

poświęcona

czynnościom związanym z

przekazaniem nowych wiadomości,

utrwaleniem i udoskonaleniem

posiadanej już wiedzy oraz

umiejętności,

►

faza końcowa:

podsumowanie

zajęć, zlecenie pracy samodzielnej,

zadań do wykonania, sprawy

organizacyjne dot. następnych zajęć.

►

Konspekt ramowy:

plan

metodyczny zajęć, uwzględniający

podstawowe, ogólnie sformułowane

elementy realizowanego tematu.

Część metodyczna zawiera ogólne

ramy rozwiązań metodycznych.

Zagadnienia są jedynie wymienione,

bez szczegółowego opisywania.

►

Konspekt treściowy:

poza

elementami występującymi w

konspekcie ramowym zawiera bogato

rozbudowaną część przeznaczoną na

treści merytoryczne realizowanego

tematu – zagadnienia i tezy rozpisane

w zakresie, jaki wykładowca chce

przekazać słuchaczom.

►

Konspekt tabelaryczny:

plan zajęć

przedstawiony w formie tabeli

uwzględniającej poszczególne ogniwa

lekcji jak również stosowane

rozwiązania metodyczne.

►

Konspekt opisowy:

w zakresie

formy jest odwrotnością konspektu

tabelarycznego – wszystkie elementy

lekcji (z zachowaniem kolejności

ogniw) są scharakteryzowane i

opisane.

►

Budowane konspekty najczęściej

stanowią wypadkową

wymienionych rodzajów np.:



konspekt ramowo-tabelaryczny,



konspekt tabelaryczno-treściowy,



konspekt treściowo-opisowy.

ZASADY SPORZĄDZANIA

KONSPEKTU:

►

forma konspektu najbardziej

odpowiadająca wykładowcy,

ułatwiająca prowadzenie zajęć

►

budowa konspektu, jego

zawartość metodyczna i

merytoryczna podporządkowana

osiągnięciu celów kształcenia,

gwarantująca prosta drogę

uzyskania pożądanych efektów

►

zachowana równowaga między

czynnościami metodycznymi a

treściami merytorycznymi

►

wymagania i treści merytoryczne

zawarte w konspekcie

odpowiednie do rodzaju kursu,

specjalizacji, etapu szkolenia itp.

►

w konstrukcji metodycznej zajęć

uwzględniony etap szkolenia,

poziom wiedzy posiadanej przez

słuchaczy, wielkość grupy oraz

możliwości wykorzystania różnych

pomocy dydaktycznych

►

zewnętrzny

- (zespołowy):

zapoznanie się wytycznymi i planem

szkolenia na dany okres szkoleniowy,

tematami zajęć, ich organizacją,

metodami prowadzenia,

zabezpieczeniem materiałowo-

technicznym itp.

►

wewnętrzny: -

(indywidualny)

przygotowanie się do zajęć,

przygotowanie potrzebnych

przyborów i środków nauczania oraz

sprawna i efektywna realizacja

strzeleckich zajęć szkoleniowych.

►

Przygotowanie się do zajęć:

►

obranie wskazanego do realizacji

tematu szkolenia,

►

przeanalizowanie treści z instruktażu

udzielonego przez kierownika

szkolenia,

►

opracowanie swoich czynności pod

kątem rozmieszczenia

poszczególnych faz postępowania w

czasie zajęć, doboru techniki

postępowania, szczegółowe

rozplanowanie czasu i sposobów

poprawnego wykonania czynności,

►

Przygotowanie środków

dydaktycznych

►

opracowanie terminarza

wykorzystania szkoleniowej bazy

materiałowo-technicznej (zależnie od

charakteru zajęć)

W nauczaniu:

►

czynności informujące,

►

czynności motywujące,

►

czynności korygujące.

W nauczaniu:



informacja o czynnościach lub

zagadnieniu,



prezentacja wzorowego wykonania

czynności lub zadania,



wyjaśnienie celu działania i

warunków wykonania,



prezentacja elementów czynności

lub zadania wzmocnionego krótkim

objaśnieniem,



praktyczne wykonanie czynności lub

zadania elementami (na tempa),

W doskonaleniu:



informacja o czynności lub

zagadnieniu,



wyraźne sprecyzowanie celu,

zadania i warunków wykonania,



praktyczne ćwiczenie czynności w

ograniczonym czasie,



kontrola i ocena wykonania.

►

liczebność grupy szkoleniowej,

►

zasadność podziału na

podgrupy,

►

stała aktywizacja i

bezpośredni nadzór nad

uczestnikami szkolenia,

►

elementy techniki pracy z

policjantami w strefie treningu

bezstrzałowego,

►

elementy techniki pracy z

policjantami w strefie strzelania,

►

prowadzenie szkolenia

indywidualnie lub w zespole

dwuosobowym i inne elementy.

Skala ocen obowiązująca w

szkoleniu strzeleckim

policjantów:

►

1 – niedostateczna

►

2 - dopuszczająca

►

Formalno-organizacyjny;

►

przestrzeganie zasad dyscypliny zajęć

szkoleniowych,

►

przestrzeganie zasad dot.

umundurowania, uzbrojenia i

elementów wyposażenia,

►

Doskonalenia indywidualnych

umiejętności strzeleckich;

►

przestrzeganie zasad i warunków

bezpieczeństwa,

►

poziom opanowania czynności

obsługiwania broni,

►

poziom opanowania techniki

strzeleckiej,

►

poziom stosowania elementów taktyki

strzeleckiej,

►

poziom skuteczności strzelania.

Sytuacje wymagające od

instruktora opisowej oceny

uczestnika szkolenia:

►

rażące naruszenie zasad

bezpieczeństwa przez uczestnika

szkolenia,

►

powtarzające się przejawy braku

zdyscyplinowania uczestnika

szkolenia,

►

powtarzające się przypadki

niesprawnego działania broni

(zacięć lub blokowania) oraz

awaria broni,

►

stwierdzenie faktu użytkowania w

służbie przeterminowanej

amunicji,

Document Outline