Dyskusja okrągłego stołu

Dyskusja okrągłego

stołu

Magdalena Chomać

Żaneta Chruściel

Beata Brzozowska

Aneta Gajowa

Dyskusja okrągłego stołu to jedna

z metod aktywizujących w nauczaniu. To
rodzaj dyskusji, której uczestnicy
reprezentują odmienne, często
przeciwstawne poglądy na określony
temat. Jej celem jest znalezienie
stanowiska słusznego, możliwego do
przyjęcia przez obie strony.

Czym jest dyskusja okrągłego

stołu?

Cechą charakterystyczną tej metody jest

nieformalność i swoboda wypowiedzi
wszystkich dyskutantów (bez względu na
pozycję, oraz fakt że uczestnicy dyskusji
zasiadają wokół okrągłego stołu lub w
kręgu. Takie usytuowanie dyskutantów
zakłada z góry, że racje obu stron są
jednakowo ważne, a celem spotkania jest
wypracowanie wspólnych ustaleń możliwych
do zaakceptowania przez obie strony.



Jasność i wyrazistość jej głównego
problemu



Rzeczowość i zwięzłość wypowiedzi



Umiejętność syntetycznego
podsumowania jej przebiegu
i formułowania wniosków końcowych

Cechy rzeczowo prowadzonej
dyskusji.



Kulturalny  sposób  dyskutowania
omawianych  zagadnień  z
uwzględnieniem  i  uszanowaniem
poglądów  innych  uczestników
dyskusji



Przedstawienie  celów  dyskusji,
omówienie  problemu, zaproszenie
do  wypowiedzi  przez
moderatora,  ukierunkowanie
dyskusji (podanie podstawowych
reguł)



Wypowiedzi uczestników dyskusji

Przebieg dyskusji



Pytania  i  odpowiedzi  zadawane i
udzielane  przez  dyskutantów.
Moderator  czuwa  nad  regułami
dyskusji.  Natomiast  odpowiadający
na pytania  jest  zobowiązany  do
odnoszenia  się  tylko  do kwestii
poruszanych  w  dyskusji.



Wskazane jest rejestrowanie
postępu dyskusji.

Przebieg dyskusji cd.



Zakończenie  dyskusji.
Podsumowanie  przez    moderatora
z nawiązaniem   do   celu  lub
przedstawionego  na  wstępie
problemu



Uzgodnienie wniosków końcowych



Umiejętności społecznych interakcji

i komunikowania się osób w niej

uczestniczących.



Ukształtowanie w danej klasie
norm społecznych, gwarantujących
otwartą dyskusję i wzajemny
szacunek.

O prowadzeniu dyskusji
decydują:



Odpowiednie nadanie kierunku
dyskusji przez moderatora i
utrzymania go pomimo dygresji
czynionych przez uczestników.



Każda   osoba    zabierająca     głos
w dyskusji  powinna  być
wysłuchana
z  uwagą



Prowadzący dyskusję powinien
rejestrować dorobek dyskusji jeszcze
w czasie jej trwania.



„ słuchanie  innych” -  umiejętność
powtarzania  własnymi      słowami
wypowiedzi  poprzedników



„wzajemny  szacunek  i
zrozumienie”, wyrażane  w otwartym i
szczerym       komunikowaniu się.

Strategie prowadzenia
dyskusji



Dla uniknięcia  tzw. „luki
komunikacyjnej” przydatne  są
umiejętności  komunikacji
interpersonalnej,  a  mianowicie:



  parafrazowanie -umiejętność
upewniania  się  przy         pomocy  osób
wypowiadających  się,  że rozumiemy
myśl  zawartą  w  ich          wypowiedzi
zgodnie   z  ich  intencjami.



opis  zachowania – polega  na
relacjonowaniu  przez  jedną  osobę
obserwowanego  zachowania  się
drugiej  osoby bez oceniania i
wnioskowania o motywach



opisywanie  uczuć –
gdy  wyrażamy  jasno  nasze
uczucia, związane  z  jakimiś
sytuacjami        możemy  być  pewni,
że zostanie zrozumiane nasze takie
czy inne zachowanie



weryfikowanie  wrażeń
polega na  kontrolowaniu  trafności
własnego  sądu  o  tym,  co  dzieje
się „wewnątrz” innej osoby.
Opisujemy  werbalnie  zewnętrzne
objawy  uczuć  partnera



Dyskusja powinna trzymać się określonego
tematu i ustalonych z góry reguł przez
osobę prowadzącą.



Powinna zmierzać do rozwiązania
zagadnienia , nie do konfliktu.



Do wypowiadania się na dany temat ma
takie samo prawo każdy uczestnik
dyskusji.



Każda dyskusja powinna być
podsumowana przez prowadzącego.

Zasady dyskusji

Dyskusja okrągłego stołu jest jedną

z dyskusji, które zaleca się, gdy
uczniowie reprezentują znaczny
stopień dojrzałości i samodzielności
w zdobywaniu wiedzy, w
formułowaniu zagadnień, w doborze i
jasnym przedstawianiu własnych
argumentów oraz w rzeczowym
przygotowaniu się do tematu
dyskusji.

Podsumowanie

Dobrze przeprowadzona dyskusja uczy

głębszego rozumienia problemu,
samodzielnego zajmowania stanowiska,
operowania argumentami i krytycznego
myślenia. Uczy jednocześnie liczenia się
ze zdaniem innych i uznawania ich
argumentów, jeśli są trafne oraz lepszego
rozumienia innych ludzi. Sprzyja
klarowaniu się własnych przekonań i
kształtowaniu własnego poglądu na świat.



W. Okoń, Nauczanie problemowe we
współczesnej szkole, Warszawa 1975



U. Baer, Gry dyskusyjne, Lublin 2000.



F. W. Niehl, A. Thommes, 212 metod do
zastosowania na lekcjach religii, Kielce 2004



T. Gordon, Wychowanie bez porażek,
Warszawa 1995



H. Lemmermann, Komunikacja werbalna.
Szkoła dyskutowania, Wrocław 1994

Bibliografia

Document Outline