Zasada pierwsza

Indywidualizacja środków i metod oddziaływania korekcyjnego

- dla każdego dziecka w grupie dobieramy indywidualny (inny) program,

- dobieramy indywidualnie metody dydaktyczne i wychowawcze do możliwości konkretnego dziecka,

- w toku zajęć kontrolujemy przebieg i wyniki pracy dziecka,

- pomagamy w przezwyciężaniu trudności

- stosujemy indywidualne zabiegi wychowawcze i psychoterapeutyczne

Zasada druga

Powolnego stopniowania trudności w nauce czytania i pisanie, uwzględniającego złożoność tych czynności i możliwości percepcyjne dziecka

- stosujemy stopniowanie trudności w zakresie objętości i przystępności opracowywanego materiału

- przechodzimy do ćwiczeń prostych, obejmujących niewielki zakres materiału do złożonych wymagających opracowania dużych partii materiału dydaktycznego

- przechodzimy do zadań trudniejszych wtedy, gdy dziecko sprawnie opanuje wcześniejsze, łatwiejsze

- ćwiczymy tak długo daną umiejętność, dopóki terapeuta nie ma poczucia, że dziecko wykonuje ją sprawnie

- nie ma czasowych reguł (rygorów) ćwiczenia danej umiejętności

Zasada trzecia

Korekcji zaburzeń: ćwiczenie przede wszystkim funkcji najgłębiej zaburzonych i najsłabiej opanowanych umiejętności

- im głębiej zaburzona dana funkcja tym większa podatność na zmęczenie dziecka, uważamy by do tego nie doszło

- nie ćwiczymy tylko jednej funkcji bo może dojść do przetrenowania, zniechęcenia i powrotu do złych nawyków

- wskazana przemienność ćwiczeń- najgłębiej zaburzone funkcje z mniej zaburzonymi, bardziej sprawne z mniej, percepcja słuchowa z wzrokową

- w ćwiczeniu czytania i pisania- łączenie ich w jednym zdaniu

- stosujemy przerwy na odpoczynek

Zasada czwarta

Kompensacja zaburzeń: łączenie ćwiczeń funkcji zaburzonych z ćwiczeniami funkcji niezaburzonych w celu tworzenia właściwych mechanizmów kompensacyjnych

- funkcje sprawniejsze wspierają czynności funkcji zaburzonych

- usprawniona zostaje integracja psychomotoryczna

Zasada piąta

Systematyczności

- zajęcia powinny odbywać się codziennie, lepiej 3x20 minut niż długie 60 minut

- przerwy w zajęciach powodują regres,

- najbardziej męczące ćwiczenia percepcji słuchowej: nie powinny trwać każdorazowo dłużej niż kilka minut; można jednak do nich kilkakrotnie wracać podczas zajęć, w przerwach stosując inny rodzaj ćwiczeń

Zasada szósta

Ciągłości oddziaływania psychoterapeutycznego

- działania psychoterapeutyczne powinny towarzyszyć zabiegom dydaktycznym przez cały czas trwania zajęć terapii pedagogiczne

- w pierwszym okresie działania psychoterapeutyczne powinny być dominujące

- pełnią funkcje profilaktyczne- chronią przed dalszymi negatywnymi następstwami niepowodzeń szkolnych

Terapia pedagogiczna, zwana dawniej reedukacją lub zajęciami korekcyjno-kompensacyjnymi, to specjalistyczne działania mające na celu niesienie pomocy dzieciom ujawniającym różnego rodzaju nieprawidłowości rozwoju i zachowania.

Zaburzenia te koryguje się poprzez odpowiednie oddziaływania specjalistyczne o charakterze psychologiczno-pedagogicznym, profilaktycznym i medycznym. Jest to szczególnie ważne na początku kariery szkolnej dziecka.

Brak osiągnięć w nauce, częste niepowodzenia zazwyczaj wiążą się z trudnościami w czytaniu, pisaniu, liczeniu i innych czynnościach szkolnych i odnoszą się do dzieci o:

-inteligencji przeciętnej i niższej niż przeciętna

- z zakłóceniami funkcji wzrokowych i słuchowych

- z zakłóceniami i opóźnieniami rozwoju ruchowego razem z zakłóceniami procesu lateralizacji (stronność )

- o zaburzonym rozwoju procesów emocjonalno-motywacyjnych

- z zaburzeniami mowy

- z zaburzeniami zdolności matematycznych

- z zaburzeniami dynamiki procesów nerwowych

Trudnościom szkolnym często towarzyszą także trudności wychowawcze, zaburzenia aktywności, zaburzenia emocjonalne, zaburzenia relacji społecznych

Terapia pedagogiczna stwarza dzieciom z zakłóceniami rozwojowymi możliwości wszechstronnego rozwoju.

W celu eliminowania niepowodzeń szkolnych oraz ich ujemnych konsekwencji oddziaływuje się za pomocą środków pedagogicznych na przyczyny i przejawy trudności dzieci w uczeniu się.

Terapię pedagogiczną prowadzi się w formie indywidualnej i grupowej (liczba uczestników zajęć wynosi od 2 do 5 uczniów), by spowodować określone, pozytywne zmiany w zakresie sfery poznawczej i emocjonalno-motywacyjnej oraz wiedzy i umiejętnościach dziecka.

Celem terapii pedagogicznej jest:

- stymulowanie i usprawnianie rozwoju funkcji psychomotorycznych

- wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach uczniów

- eliminowanie niepowodzeń szkolnych oraz ich emocjonalnych i społecznych konsekwencji- dzieci wymagają wyrównywania braków w sferze psychicznej w skutek doświadczania negatywnych ocen i kar, a więc zainteresowanie ich tym co jest dla nich atrakcyjne i możliwe do osiągnięcia oraz dostrzeganie uzdolnień, sukcesów i pozytywnych cech

Zajęcia prowadzą nauczyciele posiadający przygotowanie w zakresie terapii pedagogicznej.