Prentice Mulford  

 

PRZECIW 

Ś

MIERCI

 

 

 

 
NIEKTÓRE PRAWA SIŁY I PI

Ę

KNO

Ś

CI

  

My

ś

li nasze tworz

ą

 nasze oblicze i nadaj

ą

 mu wła

ś

ciwe indywidualne pi

ę

tno. Nasze 

my

ś

li okre

ś

laj

ą

 ruch, postaw

ę

 i kształt całego ciała.  

Prawa pi

ę

kno

ś

ci i zupełnego zdrowia s

ą

 te same. Zale

żą

 one całkowicie od stanu 

uczucia, lub te

ż

, mówi

ą

c innymi słowami, od wła

ś

ciwo

ś

ci tych my

ś

li, które najcz

ęś

ciej 

biegn

ą

 od nas ku innym i od innych ku nam.  

Brzydota w wyrazie twarzy, czy to osoby starej, czy młodej, pochodzi zawsze z 
nie

ś

wiadomego przekroczenia jakiego

ś

 prawa. Ka

ż

dy znak zniszczenia w ludzkim 

ciele, ka

ż

da forma jego słabo

ś

ci, wszystko wreszcie, co tylko robi człowieka 

wstr

ę

tnym, ma swoj

ą

 przyczyn

ę

 w dominuj

ą

cym nastroju jego uczucia. Natura 

obdarzyła nas czym

ś

, co nazywamy instynktem, a co ja nazwałbym raczej wy

ż

szym 

rozs

ą

dkiem, poniewa

ż

 odsuwaj

ą

c si

ę

 ze wstr

ę

tem od wszystkiego, co jest brzydkie i 

zdeformowane, co nosi na sobie znamiona upadku, posługujemy si

ę

 czym

ś

 

subtelniejszym i doskonalszym, ani

ż

eli instynkt. Wrodzony pop

ę

d ludzkiej natury 

ka

ż

e nam unika

ć

 niedoskonało

ś

ci i szuka

ć

 chocia

ż

by wzgl

ę

dnie doskonałego. Nasz 

wy

ż

szy rozs

ą

dek ma zupełn

ą

 racj

ę

, gdy czuje wstr

ę

t do zmarszczek i ułomno

ś

ci, tak 

samo jak do brudnej i porwanej odzie

ż

y! Ciało jest 

ż

yw

ą

 odzie

żą

 i jednocze

ś

nie 

narz

ę

dziem ducha. Pokoleniom przed nami wpajano od dzieci

ń

stwa, 

ż

e jest to 

nieuniknion

ą

 konieczno

ś

ci

ą

, 

ż

e jest to prawem, ugruntowanym w niezmiennym 

porz

ą

dku natury, aby ciało nasze po pewnym okre

ś

lonym czasie przekwitło, stało si

ę

 

bezpowabne i aby umysł równie

ż

 z biegiem czasu wygasł, odmawiaj

ą

c 

posłusze

ń

stwa. Mówiono nam, 

ż

e duch nie ma mocy sprzeciwi

ć

 si

ę

 temu i odrodzi

ć

 

ciała, za pomoc

ą

 swych wewn

ę

trznych sił przekształci

ć

 je na nowo, ku nowemu 

ż

yciu! Lecz w nieuniknionym biegu natury nie le

ż

y wcale, by ciało ludzkie przepadało, 

jak przepada dotychczas, podobnie jak w biegu natury nie le

ż

y, aby ludzie je

ź

dzili 

dyli

ż

ansem, jak przed sze

ść

dziesi

ę

ciu laty, a nie automobilem, jak dzisiaj, lub te

ż

, 

aby wiadomo

ś

ci posyłano przez go

ń

ców, a nie przez iskry elektryczne.  

Twierdzi

ć

, co le

ż

y w zakresie praw natury, a co nie - byłoby tylko arogancj

ą

 ciemnej 

nie

ś

wiadomo

ś

ci. Jest to najfatalniejszy bł

ą

d, gdy na kawal

ą

tko przeszło

ś

ci, które le

ż

y 

poza nami, spogl

ą

damy jako na niezawodny drogowskaz tego, co stanie si

ę

 

kiedykolwiek w wieczno

ś

ci. Je

ż

eli nasza planeta była niegdy

ś

 tym, czego naucza 

geologia - mianowicie faluj

ą

c

ą

 mas

ą

 dzikich, bardziej nieokiełzanych i brutalniejszych 

sił; je

ż

eli równie

ż

 formy ro

ś

linnego, zwierz

ę

cego, a pó

ź

niej ludzkiego 

ż

ycia były 

ordynarniejsze, pospolitsze - to czy

ż

 nie jest to znak, nadzieja, dowód wi

ę

kszego 

wysubtelnienia, ku któremu pod

ąż

amy - nie - w które wst

ę

pujemy teraz, w tej, jak 

równie

ż

 w ka

ż

dej godzinie! I czy

ż

 wysubtelnienie nie oznacza spot

ę

gowania mocy, 

tej samej, która pot

ę

guje sił

ę

 

ż

elaza w stali? I czy

ż

 najwy

ż

sze, prawie nieznane dot

ą

d 

siły, nie powinny rozwin

ąć

 si

ę

 jeszcze w człowieku, w tej najsubtelniejszej 

organicznej cało

ś

ci, jak

ą

 znamy?  

Wewn

ę

trznie, potajemnie pyta si

ę

 tysi

ą

ce my

ś

l

ą

cych ludzi wszystkich krajów: 

"Dlaczego musimy marnie

ć

 i traci

ć

 wszystko najlepsze, co 

ż

yciu nadaje warto

ść

 i to 

wła

ś

nie wtedy, gdy

ś

my ju

ż

 zdobyli to do

ś

wiadczenie i m

ą

dro

ść

, która jest 

najodpowiedniejsza dla 

ż

ycia! Pocz

ą

tek lata - lecz patrz: oto dni ju

ż

 s

ą

 krótsze!"  

Wołanie wielu bywa na pocz

ą

tku zawsze szeptem. Modlitwa - 

ż

yczenie - pro

ś

ba mas 

bywa zawsze najpierw tajemnym błaganiem. Pierwszy nie odwa

ż

y si

ę

 nawet pobiec 

do s

ą

siada, obawiaj

ą

c si

ę

 

ś

mieszno

ś

ci. Lecz jedna rzecz gł

ę

boko tkwi w 

do

ś

wiadczeniu: ka

ż

de pragnienie, pomy

ś

lane czy wyrzeczone, przybli

ż

a ku nam to, 

czego

ś

my 

żą

dali, stosownie do intensywno

ś

ci pragnienia oraz rosn

ą

cej liczby 

pragn

ą

cych. Kieruj

ą

 oni duchowe funkcje na okre

ś

lone tory. W ten sposób zaczyna 

si

ę

 rusza

ć

 ta milcz

ą

ca siła woli, która aczkolwiek nie uznawana przez szkoln

ą

 

m

ą

dro

ść

, nadaje pragnieniom posta

ć

 i kształt. Miliony ludzi t

ę

skniło po cichu do 

lepszych i szybszych 

ś

rodków komunikacji - i oto ujarzmiono par

ę

 i elektryczno

ść

. 

Wkrótce inne pytanie, inna zachcianka za

żą

da spełnienia - pytanie wewn

ę

trzne, 

zachcianka wewn

ę

trzna - a w tych pierwszych próbach zbli

ż

enia pragnie

ń

, które s

ą

 

jakby wizjami, do rzeczywisto

ś

ci, b

ę

d

ą

 niew

ą

tpliwie bł

ę

dy, bezdro

ż

a, bezwyj

ś

cia, jak 

na pocz

ą

tku naszych zdobyczy technicznych były spotkania poci

ą

gów, eksplozje 

kotłów itd.  
Wiek nasz jest dwojakiego rodzaju. - Wiek naszego ciała i naszego ducha. Duch ten 
przez miliony lat wskro

ś

 niezliczone ciała i formy bytu dojrzał do swego dzisiejszego 

stopnia 

ś

wiadomo

ś

ci i zu

ż

ył wiele młodych ciał, jakoby ubra

ń

. A to, co nazywamy 

"

ś

mierci

ą

" jest tylko brakiem uzdolnienia do utrzymania naszej cielesnej odzie

ż

y na 

zawsze, do odradzania naszego ciała za pomoc

ą

 

ż

yciotwórczych pierwiastków ci

ą

gle 

na powrót. Im starszy, im dojrzalszy duch, tym zdolniejszy jest do opanowania ciała, 
do jego przemiany podług swojej woli. T

ę

 duchow

ą

 sił

ę

 po

ż

ytkujemy w ten sposób, 

aby

ś

my si

ę

 stali pi

ę

kni, zdrowi i silni, godni miło

ś

ci. Bo przez t

ę

 sam

ą

 sił

ę

 mo

ż

na 

zrobi

ć

 si

ę

 nie

ś

wiadomie równie

ż

 obrzydłym, chorym, słabym, wstr

ę

tnym - 

przynajmniej podczas tej jednej egzystencji, je

ż

eli bowiem rozwój d

ąż

y do 

uszlachetnienia i udoskonalenia, wszystko musi kiedy

ś

 rozpłyn

ąć

 si

ę

 w wy

ż

sze 

formy.  
T

ą

 magiczn

ą

 sił

ą

 s

ą

 nasze my

ś

li. Chocia

ż

 dla oka s

ą

 one rzeczywiste, jak kwiat, 

drzewo lub owoc.  
My

ś

li pr

ężą

 bezustannie nasze mi

ęś

nie w rytm gestu, który z istoty charakteru 

wypływa. Człowiek zdecydowany stawia kroki inaczej, ni

ż

 wahaj

ą

cy si

ę

. 

Niezdecydowany ma oci

ą

gaj

ą

ce gesty, postaw

ę

, sposób mówienia i ruchy ciała, 

które w ko

ń

cu czyni

ą

 go niezgrabnym, niezr

ę

cznym i nieudolnym. Członki ciała s

ą

 

jakoby litery listu, który, pisany po

ś

piesznie w pewnym nastroju, wykazuje pismo 

bezładne i pełne bł

ę

dów, podczas gdy usposobienie zrównowa

ż

one - the serene 

mood - tworzy pi

ę

knie zaokr

ą

glone zdania, tudzie

ż

 harmonijne pismo.  

Ka

ż

dego dnia stylizujemy si

ę

 w jak

ąś

 now

ą

 faz

ę

 bytu, wmy

ś

lamy si

ę

 w jaki

ś

 inny, 

urojony charakter, a ta dominuj

ą

ca rola, któr

ą

 najcz

ęś

ciej gramy, udziela si

ę

 twarzy, 

jako masce tej roli - panuj

ą

cej linii.  

Kto wi

ę

ksz

ą

 cz

ęść

 swego 

ż

ycia zawodowo si

ę

 skar

ż

y, zawsze jest w złym humorze i, 

opłakuj

ą

c samego siebie, 

ś

wi

ę

ci prawdziwe orgie niezadowolenia, ten zatruwa sobie 

krew, rujnuje rysy twarzy i niszczy bezpowrotnie sw

ą

 płe

ć

, wytarzaj

ą

c w 

niewidocznym laboratorium ducha niewidoczny truj

ą

cy bodziec - my

ś

l, która oddana 

działaniu, tj. pomy

ś

lana, przyci

ą

ga z otoczenia, według nieuniknionego prawa, my

ś

li 

podobne sobie. Odda

ć

 si

ę

 we władz

ę

 rozdra

ż

nionemu, bezradnemu nastrojowi, 

znaczy to samo, co otworzy

ć

 na o

ś

cie

ż

 drzwi dla my

ś

lowych fluidów ka

ż

dego 

rozdra

ż

nionego, bezradnego człowieka - znaczy to samo, co naładowa

ć

 swój wielki 

magnes - swego ducha - szkodliwymi, przeciwnymi pr

ą

dami i poł

ą

czy

ć

 bateri

ę

 

my

ś

low

ą

 ze wszystkimi pr

ą

dami tego samego gatunku! Kto my

ś

li o złodziejstwie lub 

morderstwie, wchodzi przez t

ę

 my

ś

l w duchowy stosunek z ka

ż

dym morderc

ą

 i 

złodziejem na całej ziemi!  
Złe trawienie nierównie w mniejszym stopniu zale

ż

y od samego po

ż

ywienia, ni

ż

 

nastroju, w którym przyjmujemy zazwyczaj pokarmy. Najzdrowszy chleb spo

ż

ywany 

w goryczy działa na krew jak trucizna. Kiedy wszyscy siedz

ą

 w milczeniu za stołem 

rodzinnym z t

ą

 zrezygnoc s

ę

dzia mo

ż

e mie

ć

 przy studiowaniu sprawy zaciewan

ą

 i 

wymuszon

ą

 min

ą

, która zdaje si

ę

 mówi

ć

: "aha... i to trzeba jeszcze znie

ść

", a pan 

domu zagrzebuje si

ę

 cały w kłopoty swego interesu lub w gazet

ę

, połykaj

ą

c 

wszystkie morderstwa, samobójstwa, skandale, które zdarzyły si

ę

 w ci

ą

gu ostatnich 

24 godzin, kiedy pani domu, niech

ę

tna, piastuje w sobie wszystkie swe gospodarskie 

umartwienia - wówczas zjawia si

ę

 przy stole, wraz z potrawami, elemet troski, 

smutku i chorobliwo

ś

ci w ka

ż

dym organizmie, objawiaj

ą

c si

ę

 jako rodzaj 

niestrawno

ś

ci przy całym stole, od jednego ko

ń

ca do drugiego, bez luk, we 

wdzi

ę

cznej ci

ą

gło

ś

ci!  

Je

ż

eli panuj

ą

cym wyrazem twarzy jest grymas, wówczas grymasy robi

ą

 równie

ż

 

my

ś

li, znajduj

ą

ce si

ę

 poza tym czołem. Gdy k

ą

ty ust s

ą

 wyci

ą

gni

ę

te na dół, wówczas 

i my

ś

li, które te usta tworz

ą

 i nad nimi panuj

ą

, s

ą

 m

ę

tne i zale

ż

ne. Twarz jest 

najjawniejszym znakiem uduchowienia, dlatego nic nie ma wi

ę

kszej warto

ś

ci ponad 

pierwsze wra

ż

enie.  

Nastrój po

ś

piechu, który powstaje ze złego przyzwyczajenia wyprzedzania my

ś

lami 

ciała, zgina ramiona naprzód. Człowiek dostojny, który nad sob

ą

 panuje, nie 

ś

pieszy 

si

ę

 nigdy. Koncentruje on swoj

ą

 wol

ę

, swoj

ą

 sił

ę

, swój rozum na ten jedyny cel, ku 

któremu jego ciało, jego duchowe narz

ę

dzie, w tym jednym momencie zmierza, w ten 

sposób przywyka panowa

ć

 nad sob

ą

, nabiera gracji w ka

ż

dym ge

ś

cie, gdy

ż

 jego 

duch jest w absolutnym i niepodzielnym posiadaniu ciała i członków, a nie w oddali, 
gdzie

ś

 na bezdro

ż

ach, 

ś

piesz

ą

cy bez wytchnienia, pełen troski o dalekie rzeczy, 

które sta

ć

 si

ę

 maj

ą

 dopiero po upływie godzin i dni.  

Kto układa plan jakiego

ś

 interesu, przedsi

ę

wzi

ę

cia, wynalazku, tworzy z 

niewidzialnych elementów co

ś

, co jest tak rzeczywiste, jak jakakolwiek b

ą

d

ź

 

maszyna z 

ż

elaza i drzewa. Plan ten, to przedsi

ę

wzi

ę

cie, przyci

ą

ga znów dla swego 

urzeczywistnienia niewidoczne siły, które sprowadzaj

ą

 w ko

ń

cu materializacj

ę

 tego 

przedsi

ę

wzi

ę

cia w 

ś

wiecie zjawisk. Kto za

ś

 na odwrót - obawia si

ę

 nieszcz

ęś

cia, 

ż

yje 

w ci

ą

głym strachu przed jakim

ś

 złem, oczekuje niepowodzenia, ten tworzy pewnego 

rodzaju my

ś

lowego upiora, milcz

ą

c

ą

 sił

ę

, która na podstawie tego samego prawa 

zbiera dookoła siebie szkodliwe i niszcz

ą

ce pierwiastki.  

Powodzenie i niepowodzenie opiera si

ę

 na jednym prawie, które mo

ż

e słu

ż

y

ć

 

zarówno jednemu, jak i drugiemu, zupełnie jak rami

ę

 człowieka, które ratuje z topieli, 

lub te

ż

 zabija uderzeniem sztyletu.  

My

ś

l

ą

c, budujemy z niewidocznego materiału co

ś

, co siły do siebie przyci

ą

ga - dla 

naszej pomocy lub szkody, stosownie do charakteru my

ś

li, które

ś

my wysłali. Kto liczy 

na to, 

ż

e si

ę

 zestarzeje, kto nosi zawsze w duchu swój obraz, swoj

ą

 konstrukcj

ę

 jako 

zgrzybiałego starca, ten podlegnie staro

ś

ci.  

Lecz ten, kto potrafi nakre

ś

li

ć

 jako plan samego siebie - obraz my

ś

lowy pełen 

młodo

ś

ci, siły i zdrowia, do którego rwie si

ę

 niepowstrzymanie, poza którym okopuje 

si

ę

 przeciwko legionowi ludzi, co ci

ą

gle przychodz

ą

 i mówi

ą

 mu, 

ż

e si

ę

 starzeje, 

ż

e 

musi si

ę

 zestarze

ć

 - kto z tym obrazem my

ś

lowym potrafi si

ę

 bez ustanku jednoczy

ć

 

- ten pozostanie młodym.  
Musimy bez przerwy budowa

ć

 własny ideał. W ten sposób poci

ą

gamy ku sobie 

pierwiastki, które zawsze nios

ą

 nam pomoc, aby ten idealny obraz my

ś

lowy zbli

ż

y

ć

 

do rzeczywisto

ś

ci. Kto lubi my

ś

le

ć

 o rzeczach mocnych, o górach, potokach, 

drzewach, przyci

ą

ga do siebie pierwiastki takiej siły.  

Kto dzisiaj odbudowuje si

ę

 w sile i pi

ę

knie, a jutro w

ą

tpi lub wraca do starych 

mniema

ń

 tłumu, nie niszczy tego, co z ducha odbudował w swym duchu. Dzieło jego 

zatrzymało si

ę

 tylko - drzemie ono i oczekuje najbli

ż

szej godziny wzlotu.  

Wytrzymało

ść

 w my

ś

li o pi

ę

knie, o sile, o młodo

ś

ci jest kamieniem w

ę

gielnym ich 

urzeczywistnienia. O czym najwi

ę

cej my

ś

limy - tym b

ę

dziemy. Pacjenci nie my

ś

l

ą

: "ja 

jestem silny", lecz: "jaki

ż

 ja biedny". Ci z was, którzy 

ź

le trawi

ą

, nie mówi

ą

: "ja chc

ę

 

mie

ć

 zdrowy 

ż

oł

ą

dek", lecz: "ja nic wi

ę

cej nie mog

ę

 znosi

ć

!" I rzeczywi

ś

cie nie mog

ą

 

- wła

ś

nie z tego powodu! - Piel

ę

gnujemy nasze własne choroby, a nie nas samych, 

chcieliby

ś

my, aby głaskano nasze cierpienia. Je

ż

eli cierpimy na jakie

ś

 zło

ś

liwe 

przezi

ę

bienie, to kaszel nasz błaga nie

ś

wiadomie: "dzisiaj jestem przedmiotem 

współczucia! - o, jak godzien jestem lito

ś

ci!" Przy odpowiednim leczeniu powinien 

pacjent i całe jego otoczenie wyci

ą

gn

ąć

 w pole przeciwko cierpieniu, wszyscy 

uzbrojeni w my

ś

lowe wyobra

ż

enia zdrowia: "Uzdrowienia s

ą

 tak samo zara

ź

liwe jak 

choroby! Chwytamy zdrowie, jak osp

ę

!"  

Czegó

ż

 nie daliby doro

ś

li ludzie, aby mie

ć

 członki tak pełne wiosny i tak elastyczne, 

jakie posiada dwunastoletni chłopak! Ciało, które wdrapuje si

ę

 na drzewa, chodzi, 

biega po por

ę

czach - biega, poniewa

ż

 kocha ten bieg, poniewa

ż

 nic innego nie umie 

- tylko biega

ć

. Gdyby takie ciała mo

ż

na było fabrykowa

ć

 i sprzedawa

ć

, jaki

ż

 popyt 

miałyby u tych wszystkich korpulentnych dam i panów, którzy ze st

ę

kaniem 

wydostaj

ą

 si

ę

 z karet, niczym wory m

ą

ki! Sk

ą

d to pochodzi, 

ż

e ludzko

ść

 z tak

ą

 

rezygnacj

ą

, prawie bez oporu przyjmuje na swe barki coraz to rosn

ą

c

ą

 oci

ęż

ało

ść

, 

ospało

ść

, zastyganie i to w swych najlepszych latach? Wydaje mi si

ę

, 

ż

e zawieramy 

kompromis z tymi upokorzeniami i nazywamy je - dostojno

ś

ci

ą

! Naturalnie - m

ąż

, 

ojciec, obywatel, wyborca, podpora pa

ń

stwa - (zmurszało

ś

ci), nie powinien biega

ć

, 

bi

ć

 si

ę

 skaka

ć

 jak dziecko, poniewa

ż

 nie mo

ż

e!  

Nosimy nasze braki jak ornaty, utykamy wsz

ę

dzie i mówimy: "Tak powinno by

ć

, gdy

ż

 

inaczej by

ć

 nie mo

ż

e!"  

Lecz w naturze, na 

ś

wiecie, w ludziach i naokoło ludzi jest ju

ż

 coraz wi

ę

cej 

mo

ż

liwo

ś

ci! - Przychodz

ą

 one akurat tak pr

ę

dko, jak uczymy si

ę

 te nowe siły 

poznawa

ć

, 

ć

wiczy

ć

 si

ę

 w nich i panowa

ć

 nad nimi...  

Lecz lenistwo!!!  

 
MY

Ś

LI POZYTYWNE I NEGATYWNE 

 

Wysyłamy lub otrzymujemy bezustannie duchowe pierwiastki, jeste

ś

my elektrycznym 

stosem, który wysyła sił

ę

 i znów musi zosta

ć

 nakarmiony. Podczas mówienia, 

pisania, my

ś

lenia lub jakiej

ś

 innej działalno

ś

ci jeste

ś

my pozytywni, w innym wypadku 

- negatywni. W tym negatywnym albo recepcyjnym stanie przyjmujemy siły i 
pierwiastki, które mog

ą

 nam przynie

ść

 czasow

ą

 szkod

ę

 lub trwały po

ż

ytek.  

Istniej

ą

 zatrute duchowe pr

ą

dy, jak istniej

ą

 truj

ą

ce wyziewy arszeniku albo metali. Kto 

przebywa zupełnie biernie w pokoju w

ś

ród zazdrosnych, przepełnionych nienawi

ś

ci

ą

, 

cynicznych albo nie wyzwolonych ludzi, wchłania z nich truj

ą

cy pierwiastek, pełen 

choroby i niszcz

ą

cej siły: pierwiastek daleko niebezpieczniejszy, ani

ż

eli nawet daj

ą

ca 

si

ę

 wykaza

ć

 chemicznie trucizna, poniewa

ż

 jego działania post

ę

puj

ą

 delikatniej i 

tajemniej, cz

ę

sto dopiero po wielu dniach daj

ą

 si

ę

 odczu

ć

 i s

ą

 najcz

ęś

ciej 

przypisywane innym przyczynom.  
Jest to nadzwyczaj wa

ż

ne, gdzie i w jakim otoczeniu znajdujemy si

ę

 podczas 

negatywnego stanu, poniewa

ż

 wtedy nasi

ą

kamy my

ś

lowymi fluidami jak g

ą

bka, a po 

wielu godzinach duchowego lub fizycznego wysiłku, gdy

ś

my w stanie pozytywnym 

pozbywali si

ę

 siły - stan negatywny jest przyrodzonym prawem i przyrodzon

ą

 

potrzeb

ą

. Zgnie

ść

 ten stan lub sztucznie go powstrzyma

ć

 - byłoby pomysłem 

chybionym, lecz ostro

ż

no

ść

 jest nieodzowna: odda

ć

 si

ę

 temu stanowi mo

ż

na tylko w 

odpowiednich, starannie dobranych warunkach.  
Człowiek wyczerpany, gdy uda si

ę

 w tłum niespokojnych, chorobliwie podnieconych 

ludzi, nie b

ę

dzie od razu wyssany psychicznie, gdy

ż

 wła

ś

ciwe indywidualne pi

ę

tno. 

Nasze my

ś

li okre

ś

nie ma on wła

ś

ciwie nic do dania, lecz za to przyjmuje od nich 

mimochodem co

ś

 z ich ni

ż

szej istoty. Przywiesił on do swego 

ż

ycia, wyra

ż

aj

ą

c si

ę

 

obrazowo, ołowiany ci

ęż

ar. Przyj

ą

ł, chocia

ż

 na krótki czas, co

ś

 z ich sposobu 

my

ś

lenia i s

ą

dzenia rzeczy, stał si

ę

 niedowierzaj

ą

cym tam, gdzie dot

ą

d był pełen 

nadziei! Zamiary, które dopiero co wydawały mu si

ę

 silne, bliskie urzeczywistnienia - 

wydaj

ą

 si

ę

 nagle jak dalekie mgły!  

Obawia si

ę

, gdzie zazwyczaj był odwa

ż

nym. Staje si

ę

 niezdecydowanym i w 

chwilowym zam

ę

cie kupi mo

ż

e rzecz, której nie potrzebuje, lub te

ż

 co

ś

 powie, co

ś

 

zrobi, załatwi jak

ąś

 spraw

ę

, której by nigdy w ten sposób nie załatwił, gdyby był w 

zupełno

ś

ci samym sob

ą

, my

ś

lał swymi własnymi my

ś

lami, wolny od mglistego 

zam

ę

tu tłumu naokoło siebie.  

Gdy zmuszeni jeste

ś

my uda

ć

 si

ę

 pomi

ę

dzy ludzki tłum, czy

ń

my to przynajmniej 

wtedy, gdy my

ś

lowo jeste

ś

my najsilniejsi i uchod

ź

my z powrotem, gdy zaczynamy 

odczuwa

ć

 zm

ę

czenie. Gdy

ż

 w momencie siły jeste

ś

my magnesem, co odpycha te 

szkodliwe pr

ą

dy, którym w stanie negatywnym jeste

ś

my oddani na pastw

ę

. Ludzie 

pozytywni s

ą

 zdobywcami i mocarzami - id

ą

 oni w

ś

ród ludzi tylko na przodzie! A 

jednak nie zawsze jest dobrze wysyła

ć

 tylko pozytywne my

ś

li, kto bowiem jest takim 

pozytywnym wysyłaczem, odrzuca i odp

ę

dza od siebie wiele drogocennych 

pomysłów. Powinien nast

ą

pi

ć

 pewien moment, kiedy duchowy zbiornik napełnia si

ę

 

na nowo, im radykalniej si

ę

 zmienia zawarto

ść

, tym lepiej. Człowiek pozytywny, który 

zawsze ka

ż

dej nowej my

ś

li oczekuje w pozycji szermierza, który nigdy nie zadaje 

sobie trudu wsłuchania si

ę

 recepcyjnie w rzeczy nowe, niewiadome, który 

nieprawdopodobne bierze za niemo

ż

liwe, dla którego jego własne ograniczone 

poznanie jest jedynym wyrokiem - taki człowiek musi nieodzownie w tej duchowej 
pozycji zbiednie

ć

 i sta

ć

 si

ę

 bezsilnym! Na odwrót za

ś

, ludzie negatywni, którzy tylko 

przyjmuj

ą

, którzy s

ą

 zawsze mniemania usłyszanego ostatnio, których czyja

ś

 ironia 

lub wzruszenie ramion zniech

ę

ca, ci ludzie podobni s

ą

 do kanału, przez który 

wszystek brud i gnój przepływa, a

ż

 póki wszystkie otwory nie zostan

ą

 zapchane dla 

rzeczywi

ś

cie cennych pr

ą

dów i póki sami nie stan

ą

 si

ę

 zupełnie niezdolni do 

wysyłania sił pozytywnych.  
Na ogół nale

ż

y si

ę

 stosowa

ć

 do prawidła, 

ż

e pozytywnym trzeba by

ć

 w

ś

ród ludzi 

ś

wiatowych, negatywnym za

ś

 w dobrze przygotowanej samotno

ś

ci. Kto w 

samotno

ś

ci toczy jeszcze duchow

ą

 walk

ę

 ze swymi przeciwnikami, ten traci tylko na 

pró

ż

no swe siły.  

Kto obarcza si

ę

 troskami innych, ten przede wszystkim odczuwa potrzeb

ę

 takiej 

zupełnej samotno

ś

ci. Wówczas nie ma miejsca nawet na lito

ść

, gdy

ż

 ona podgryza 

sił

ę

, która wła

ś

nie powinna by

ć

 nagromadzona, aby pó

ź

niej przynie

ść

 nale

ż

yt

ą

 

pomoc.  

Ż

aden mówca, na chwil

ę

 przed sw

ą

 wielk

ą

 mow

ą

, nie zu

ż

yje swego czasu na to, aby 

ul

ż

y

ć

 biednemu robotnikowi, wnosz

ą

c za niego po schodach worek w

ę

gla, gdy

ż

 tym 

sposobem zabiłby tylko cały blask, cał

ą

 sił

ę

 i całe natchnienie w swym mózgu, a 

mo

ż

e nawet i my

ś

li, które po

ś

rednio i bezpo

ś

rednio toruj

ą

 drog

ę

 ulgi nie dla tego 

jednego wyrobnika, lecz dla wielu tysi

ę

cy. Kto bezustannie przestaje z tłumem, musi 

bezwarunkowo zmarnowa

ć

 du

ż

o ze swych sił. Najszkodliwsze za

ś

 jest nieprzerwane 

współ

ż

ycie z osob

ą

 stoj

ą

c

ą

 na ni

ż

szym szczeblu duchowego rozwoju, poniewa

ż

 w 

stanie bierno

ś

ci, który zawsze nieodzownie wraca, ulegamy mniej cennym 

jako

ś

ciowo pr

ą

dom, bez wzgl

ę

du na to, jakie stosunki wi

ążą

 nas z t

ą

 osob

ą

 - czy 

bratem, synem czy m

ęż

em. Z ludzi, którzy chocia

ż

 zwi

ą

zani uczuciem, nale

żą

 do 

dwóch ró

ż

nych duchowych sfer, subtelniejsza, wy

ż

sza i bardziej warto

ś

ciowa natura 

b

ę

dzie zawsze cierpie

ć

 i spada

ć

 w dół, poniewa

ż

 jest bardziej wra

ż

liw

ą

, podczas gdy 

natura ni

ż

sza mo

ż

e przyj

ąć

 tylko pewn

ą

 cz

ęść

 tego, co jej wysłano. Reszta 

przepada, bez po

ż

ytku, bez sensu.  

Odpowiedni stosunek towarzyski jest najpierwsz

ą

 podstaw

ą

 do osi

ą

gni

ę

cia 

szcz

ęś

cia, zdrowia i powodzenia.  

Stosunek towarzyski oznacza tu co

ś

, co wychodzi daleko poza ramy fizycznego 

obcowania. Stajemy si

ę

 bliscy jakiemu

ś

 człowiekowi zale

ż

nie od psychicznego 

nat

ęż

enia, z jakim si

ę

 nim interesujemy - oddalenie jego ciała w przestrzeni nie gra tu 

ż

adnej roli. Kto dłu

ż

szy czas zwi

ą

zany był z jak

ąś

 ni

ż

sz

ą

 od siebie natur

ą

, ten nie 

mo

ż

e od razu zatamowa

ć

 fal duchowego stosunku, które s

ą

 mu z tego 

ź

ródła 

posyłane dalej, sił

ą

 przyzwyczajenia. Musi on nauczy

ć

 si

ę

 zapomnie

ć

, nie powinien 

nigdy wrogo o niej my

ś

le

ć

, lecz raczej nic, zupełnie nic, bo tylko w ten sposób mo

ż

e 

przeci

ąć

 niewidoczne, telepatyczne "druty" i zrzuci

ć

 wi

ę

zy! Mo

ż

e to d

ź

wi

ę

czy zimno, 

twardo, okrutnie? Lecz jaki

ż

 miałoby to sens, gdyby dwoje ludzi nigdy nie zaniechało 

wspomnie

ń

, które s

ą

 dla obojga szkodliwe? Przecie

ż

, je

ż

eli jedna cz

ęść

 cierpi, z 

czasem musi cierpie

ć

 i druga! Niewła

ś

ciwe jest równie

ż

 czytanie "dla wytchnienia", a 

wi

ę

c w stanie biernym, denerwuj

ą

cych romansów, przejmowanie si

ę

 postaciami 

bohaterów i wdychanie w siebie, 

ż

e si

ę

 tak wyra

żę

, kolporterskich losów w momencie 

własnej słabo

ś

ci i poddania.  

Podczas jedzenia trzeba by

ć

 szczególniej biernym. Przyjmuj

ą

c po

ż

ywienie, tj. 

materiał do odtworzenia naszego ciała, czy

ń

my to tylko w spokojnym, 

zrównowa

ż

onym, przyjaznym nastroju! Bo jednocze

ś

nie je

ść

 i kpi

ć

 z innych, 

dysputowa

ć

 lub my

ś

le

ć

 o interesach, jest to by

ć

 pozytywnym wówczas, gdy 

wskazana jest zupełna negatywno

ść

. Czy kpiny te i dysputy maj

ą

 miejsce tylko w 

my

ś

lach, czy te

ż

 ujawniaj

ą

 si

ę

 na zewn

ą

trz, jest, rozumie si

ę

, zupełnie oboj

ę

tne. 

Szkodliwym jest równie

ż

, gdy jaka

ś

 inna osoba, siedz

ą

ca za stołem, opanowana jest 

przez nastrój, przeciwko któremu trzeba si

ę

 wewn

ę

trznie zbroi

ć

, który trzeba 

tolerowa

ć

 - wszystko to przecie

ż

 jest marnowaniem siły, jest pozytywne! Tylko ludzie, 

którzy 

ż

yj

ą

 w najczystszej sympatii, mog

ą

 razem siedzie

ć

 za stołem. Kto du

ż

o 

przebywa w samotno

ś

ci, przyci

ą

ga ku sobie pr

ą

dy pokrewnego uduchowienia. 

Przestrze

ń

, która przez dłu

ż

szy czas naładowywała si

ę

 my

ś

lami - staje si

ę

 silnym 

magnesem! 

Ż

yjemy wówczas w lepszym i wy

ż

szym 

ś

wiecie, dost

ę

pni dla 

podszeptów, które, by

ć

 mo

ż

e, zostan

ą

 boja

ź

liwie schowane w najskrytszym wn

ę

trzu, 

jak urojenia. Ale pó

ź

niej, jakiego

ś

 dnia, powstaje znów poci

ą

g do towarzysko

ś

ci, 

bierze si

ę

, co jest po r

ę

k

ą

, lub pozwala si

ę

 unosi

ć

 pr

ą

dowi. 

Ś

wiat wewn

ę

trzny zostaje 

zburzony, podszepty ukazuj

ą

 si

ę

 raptownie w 

ś

wietle codziennych mniema

ń

 jako 

"oczywiste głupstwa", zdrowy "chłopski rozum" zaczyna znów bełkota

ć

 i krytykowa

ć

, 

harcuj

ą

c na o

ś

lep razem z becz

ą

cym stadem owiec. A gdy zostaniemy sami, 

nadchodzi znów uczucie gł

ę

bokiego niezadowolenia i zniech

ę

cenia, powstaje jakby 

akt oskar

ż

enia przeciwko nam samym o to, 

ż

e

ś

my zdeptali przyrodzone prawa 

naszej duszy! Wiele wzniosłych duchów cierpi pod ci

ęż

arem paso

ż

ytniczych my

ś

li, 

które ich si

ę

 czepiaj

ą

 i nie

ś

wiadomie gł

ę

boko szkodz

ą

.  

Zapewne nikt nie powinien i nie mo

ż

e długo pozostawa

ć

 samotnym; lecz ten, kto 

posiada sił

ę

 do przeci

ę

cia ni

ż

szych poł

ą

cze

ń

, toruje przez to drog

ę

 wy

ż

szym. Kto 

posiada sił

ę

, aby czeka

ć

, ten w 

ś

wiecie zjawisk przyci

ą

ga na sw

ą

 drog

ę

 ludzi, którzy 

mu dadz

ą

 rzeczywiste wytchnienie i pomoc, jak

ą

 powinna da

ć

 towarzysko

ść

.  

Jego najwy

ż

sze my

ś

li s

ą

 ogniwem pomi

ę

dzy nim i władcami tych samych my

ś

li. Ale 

przez uparte trzymanie si

ę

 swych ni

ż

szych pierwiastków oddziela młodzono 

programy polityczne wraz z reform

ą

 wysi

ę

 on od wy

ż

szego 

ś

wiata, w którym ju

ż

 do 

pewnego stopnia uczestniczy.  
Bo przecie

ż

 ten tak zwany stosunek towarzyski jest niczym innym, jak tylko 

wzajemn

ą

 tolerancj

ą

, wiecznym prze

ż

uwaniem z roku na rok tych samych słów, 

gestów i my

ś

li. S

ą

 to umarli, którzy niech grzebi

ą

 swoich umarłych!  

Rzeczywiste 

ż

yj

ą

ce 

ż

ycie jest to stan niesko

ń

czonej ró

ż

norodno

ś

ci, otwarta droga dla 

duchowych pr

ą

dów, na której ma miejsce ci

ą

gła wymiana sił i idei pomi

ę

dzy ró

ż

nymi 

duchami tego samego stopnia - jest to artezyjska studnia, bij

ą

ca w wieczny byt.  

Ź

ródłem młodo

ś

ci, 

ź

ródłem ciała i 

ź

ródłem ducha jest mo

ż

no

ść

 zmienienia od razu 

całego my

ś

lowego aparatu na pozytywny, gdy ni

ż

sze, ordynarniejsze my

ś

li s

ą

 w 

pobli

ż

u i zachowania si

ę

 negatywnie lub recepcyjnie wobec odbudowuj

ą

cych 

pr

ą

dów.  

Nosi

ć

 odwag

ę

 zawsze przed sob

ą

, jak pochodni

ę

.  

Niczego si

ę

 nie ba

ć

 i nic nie nazywa

ć

 niemo

ż

liwym.  

Do 

ż

adnego człowieka nie pała

ć

 nienawi

ś

ci

ą

, tylko bł

ę

dów jego unika

ć

!  

Wszystkich kocha

ć

 - ale zaufaniem obdarza

ć

 przezornie i m

ą

drze!  

 
PAR

Ę

 PRAKTYCZNYCH DUCHOWYCH PRZEPISÓW 

 

Ż

yjemy w kołowrocie zmysłów - nowe wiadomo

ś

ci, nowe do

ś

wiadczenia - pomimo i

ż

 

znamy ich prawdziw

ą

 warto

ść

, przechodz

ą

 a

ż

 nazbyt łatwo na lirze powszedniego 

dnia w spokojny truchcik banalno

ś

ci.  

Niech nikt z nas nie oczekuje, i

ż

 od razu, po wszystkie czasy, o

ż

yje dla nowych praw, 

dla nowych zasad i metod istnienia. Pomimo zupełnego prze

ś

wiadczenia o ich 

prawdziwo

ś

ci, jaka

ś

 cz

ęść

 w nas, co

ś

 ukrytego, upartego, b

ę

dzie tajemnie przeciw 

nim powstawało.  
T

ą

 cz

ęś

ci

ą

 jest rozsnowa (materia) - do

ś

wiadczenie ciała - krwi - komórek.  

Dlatego bez przerwy musimy powtarza

ć

 nowe objawienia: "istnieje wy

ż

sza moc, 

panuj

ą

ca siła, która wszystko przenika i o

ż

ywia. My jeste

ś

my cz

ą

stk

ą

 tej siły".  

I jako takiej cz

ą

stce, dana jest nam zdolno

ść

 wchłaniania w siebie coraz to wi

ę

kszej i 

wi

ę

kszej ilo

ś

ci przyrodzonych własno

ś

ci tej najwy

ż

szej siły - przez długotrwałe 

milcz

ą

ce po

żą

danie, przez pro

ś

by i 

ż

yczenia.  

Ka

ż

da z naszych my

ś

li jest realno

ś

ci

ą

 - jest sił

ą

 (prosz

ę

 sobie to dwa razy 

powtórzy

ć

). Ka

ż

da my

ś

l jest cegł

ą

 w tworz

ą

cym si

ę

 losie - złym czy dobrym.  

Kto w danej chwili musi mieszka

ć

 w brzydkim domu, 

ź

le jada

ć

, obcowa

ć

 z lud

ź

mi, 

którzy s

ą

 ordynarni i nieokrzesani, ten niech bez ustanku protestuje w swej 

najgł

ę

bszej wyobra

ź

ni przeciwko całej niedoli! Niech 

ż

yje duchowo w innym, 

pi

ę

kniejszym domu, gdzie si

ę

 jada wykwintniej, w

ś

ród wy

ż

szych ludzi - ten stan jego 

duszy zaprowadzi go sam do czego

ś

 lepszego, bez trudu, goryczy, bez przymusu. 

B

ą

d

ź

 tylko bogaty duchem, fantazj

ą

 i 

ś

wiadomo

ś

ci

ą

, a materialne bogactwo przyjdzie 

samo. Kto widzi siebie tylko na najni

ż

szym szczeblu drabiny, zostanie na nim przez 

całe 

ż

ycie. Dominuj

ą

cy nastrój, czy to przygn

ę

bienia, czy tryumfu, stwarza w 

rzeczywisto

ś

ci wszystkie fizyczne warunki 

ż

ycia.  

Nie stawiaj nigdy granic przyszłym mo

ż

liwo

ś

ciom.  

Nie mów nigdy: "dot

ą

d, ale nie dalej. Przez tego lub tamtego człowieka zostan

ę

 

zawsze zdystansowany". Albo, 

ż

e "moje ciało musi zmarnie

ć

 i przepa

ść

, poniewa

ż

 

wiele ju

ż

 ludzkich ciał w przeszło

ś

ci przepadło i zmarniało". Nie my

ś

l: "moje 

zdolno

ś

ci, mój talent jest przeci

ę

tny, ja b

ę

d

ę

 

ż

ył i umr

ę

, jak tyle milionów naokoło 

mnie".  
Tak my

ś

li nie

ś

wiadomie wielu ludzi! Nios

ą

 oni pó

ź

niej na swych barkach złe i 

szkodliwe skutki tego kłamstwa!  
Zamykaj

ą

 przed sob

ą

 mo

ż

liwo

ść

 podniesienia si

ę

 kiedy

ś

 poza granice dzisiejszego 

ś

wiata. Odgradzaj

ą

 si

ę

 sami bez potrzeby od drogi wy

ż

szych prawd. Ka

ż

dy człowiek 

posiada pewn

ą

 ukryt

ą

 zdolno

ść

, pewien talent, jak

ąś

 własn

ą

 mo

ż

liwo

ść

, która jest tak 

samo jedyn

ą

, jak jego istnienie; gdy

ż

 w niesko

ń

czonym stawaniu jest niesko

ń

czona 

ró

ż

norodno

ść

 zjawisk, czy b

ę

dzie to czyje

ś

 istnienie, czy zachód sło

ń

ca, czy mózg 

ludzki.  
Zapragnij od czasu do czasu uwolni

ć

 si

ę

 od wszelkiego strachu. Ka

ż

da sekunda 

takiego pragnienia przyczynia si

ę

 po trochu do wyprowadzenia ci

ę

 z niewoli strachu. 

Niesko

ń

czona 

ś

wiadomo

ść

 nie zna boja

ź

ni i jest to twoim wiecznym dziedzictwem, 

by

ś

 si

ę

 zawsze zbli

ż

ał do niesko

ń

czonej 

ś

wiadomo

ś

ci.  

Wchłaniamy w siebie my

ś

li tych ludzi, do których czujemy najwi

ę

ksz

ą

 sympati

ę

 i z 

którymi najcz

ęś

ciej przestajemy. Je

ż

eli s

ą

 oni od nas ni

ż

si i 

ż

yj

ą

 my

ś

lowo w ni

ż

szych 

sferach, wówczas cierpimy długotrwał

ą

 szkod

ę

 - gdy

ż

 wy

ż

szy i subtelniejszy duch 

zawsze ulega w nierównym towarzystwie.  
Ludzie, którym si

ę

 powodzi, rzucaj

ą

 ku nam na podobie

ń

stwo nici my

ś

li swego 

powodzenia. Od ludzi, którzy nie maj

ą

 powodzenia, idzie ku nam zawsze brak 

porz

ą

dku, brak systematyczno

ś

ci, cierpliwo

ś

ci i wierz

ą

cej siły, które to braki wsysamy 

w siebie podobnie jak g

ą

bka wod

ę

.  

Lepiej nie utrzymywa

ć

 

ż

adnych stosunków towarzyskich, ni

ż

 utrzymywa

ć

 je z lud

ź

mi 

rozprz

ęż

onymi, nie maj

ą

cymi przed sob

ą

 celu; ich pr

ą

dy my

ś

lowe izoluj

ą

 nas od istot 

podobnych do nas, od rzeczywistych przyjaciół. Kto w pewnym poło

ż

eniu, 

przedsi

ę

wzi

ę

ciu lub interesie nie mo

ż

e znale

źć

 odpowiedniej rady, ten niech czeka. 

Oddalaj wszystkie my

ś

li ku samej rzeczy. Nie czy

ń

 nic. Wola i postanowienie stan

ą

 

si

ę

 przez to silniejsze. W ten sposób zbieraj

ą

 si

ę

 i gromadz

ą

 siły, które płyn

ą

 ze 

wszystkich stron, przychodz

ą

 one w formie pomysłu, objawienia, przypadku lub 

zdarzenia. W tym oczekiwaniu nie stali

ś

my bez ruchu, natchnienie uniosło nas w 

my

ś

lowy pr

ą

d ku pomysłowi, ku zdarzeniu! Kto w jakimkolwiek przedsi

ę

wzi

ę

ciu 

opiera si

ę

 wył

ą

cznie na ludziach, zbacza z prawdziwej linii trwałego powodzenia.  

O twych przedsi

ę

wzi

ę

ciach, o twych planach i nadziejach mów tylko z tymi, o których 

wiesz na pewno, 

ż

e 

ż

ycz

ą

 ci powodzenia. Nie mów nigdy z lud

ź

mi, o których wiesz, 

ż

e słuchaj

ą

 ci

ę

 tylko przez grzeczno

ść

. Ka

ż

de słowo, wypowiedziane przez ciebie, 

oznacza pewn

ą

 sił

ę

, któr

ą

 odci

ą

gasz od swego przedsi

ę

wzi

ę

cia.  

Liczba ludzi, którym z powodzeniem mógłby

ś

 si

ę

 zwierzy

ć

, jest nad wyraz mała. Lecz 

dobrotliwe 

ż

yczenie jedynego przyjaciela, który ci si

ę

 przysłuchuje ze szczerym 

zainteresowaniem, jest rzeczywist

ą

, 

ż

yw

ą

, opieku

ń

cz

ą

 sił

ą

, która ł

ą

czy si

ę

 z tob

ą

, 

aby działa

ć

 przy twoim boku, na twoje szcz

ęś

cie.  

Je

ż

eli tylko cel twój jest wielki i sprawiedliwy, zaprowadzi ci

ę

 bez w

ą

tpienia sam do 

ludzi, którzy ci

ę

 obdarz

ą

 zaufaniem, z którymi b

ę

dziesz mógł bezpiecznie rozmawia

ć

.  

Gdy 

żą

dasz dla siebie sprawiedliwo

ś

ci, 

żą

dasz jej w imieniu całego narodu.  

Je

ś

li bez wewn

ę

trznego protestu dozwalasz, by ci

ę

 oszukiwano, krzywdzono, 

tyranizowano, jeste

ś

 po stronie oszuka

ń

stwa i podło

ś

ci.  

Dziesi

ęć

 minut, oddane zwadzie ze swym własnym losem lub zazdro

ś

ci obcemu 

szcz

ęś

ciu, oznacza, 

ż

e pewn

ą

 sum

ę

 własnej siły zu

ż

yli

ś

my na to, by los swój 

pogorszy

ć

. Ka

ż

da my

ś

l zazdro

ś

ci i nienawi

ś

ci odskakuje zawsze z powrotem, jak 

bumerang. Piastowa

ć

 złe uczucia przeciwko ludziom, którzy opływaj

ą

 w bogactwa, 

jest to marnotrawstwo, które nas nie tylko nabawia nieszcz

ęś

cia, lecz nawet rozbija 

to przyszłe szcz

ęś

cie, co d

ąż

y ku nam.  

Je

ż

eli uczucia te stały si

ę

 dla nas drug

ą

 natur

ą

, nie oczekujmy, 

ż

e si

ę

 od nich 

uwolnimy za jednym zamachem.  

Złe przyzwyczajenia całego 

ż

ycia musz

ą

 by

ć

 powoli, bardzo powoli wykorzeniane.  

Własny pokój jest warsztatem, na którym powinno by

ć

 odbudowane nowe "ja" z 

nowych duchowych pierwiastków, jest miejscem, którego nie powinien przest

ą

pi

ć

 

ż

aden obcy człowiek, a nawet my sami powinni

ś

my go przest

ę

powa

ć

 tylko w 

godzinach radosnego i ja

ż

e zmuszony jest jednym ci

ą

giem rozstrzyga

ć

 stos snego 

nastroju - powinni

ś

my tam nasze obudzone marzenia wymarzy

ć

 do doskonało

ś

ci, a 

wtedy miejsce to z biegiem czasu zostanie kompletnie naelektryzowane szcz

ęś

ciem, 

z ka

ż

dego przedmiotu popłyn

ą

 ku nam wspomnienia dawniejszych my

ś

li i wynios

ą

 

nas ponad nas samych - do czynów, które b

ę

d

ą

 jak cuda.  

Zły humor i niesamodzielno

ść

 - to choroby. Chory duch stwarza chore ciało. 

Wi

ę

kszo

ść

 chorych 

ś

ciele sobie duchowo przyszłe ło

ż

e bole

ś

ci w

ś

ród długotrwałej, 

wieloletniej pracy przygotowawczej.  
Lecz im dłu

ż

ej piel

ę

gnujemy w nas stan ci

ą

głych radosnych oczekiwa

ń

, tym mniejsze 

grozi nam niebezpiecze

ń

stwo, 

ż

e go nawet na krótki czas utracimy, gdy

ż

 ju

ż

 stał si

ę

 

drug

ą

 nasz

ą

 natur

ą

, i nie jeste

ś

my władni zniweczy

ć

 jego bezustannych, cudnych 

do

ś

wiadcze

ń

, które on za sob

ą

 prowadzi.  

Wszyscy składamy si

ę

 z sił, które si

ę

 zowi

ą

 my

ś

lami i cała nasza działalno

ść

 jest 

bez

ś

wiadom

ą

, nieprzerwan

ą

 modlitw

ą

. Modlitwa nie oznacza tu naturalnie 

bezmy

ś

lnego klepania pacierza.  

Kto patrzy tylko na ciemne strony 

ż

ycia, i ci

ą

gle, bez przerwy, rozmy

ś

la o swych 

rozczarowaniach i ciosach przeznaczenia, ten modli si

ę

 o te same rozczarowania i 

ciosy w przyszło

ś

ci. Kto oczekuje nieszcz

ęś

cia, ten jednocze

ś

nie prosi o nie i 

otrzyma je.  
Wnosimy ze sob

ą

 do towarzystwa nie tylko nasze ciało, lecz równie

ż

 pewne 

promieniowanie, które instynktownie wszystkich ku nam zniewala lub odstr

ę

cza, bez 

wzgl

ę

du na to, czy milczymy, czy rozmawiamy. Naokoło nas kr

ąż

y specjalna 

atmosfera, która odpycha lub przyci

ą

ga. Wszystko, co nas spotyka, jest skutkiem 

długo piel

ę

gnowanego nastroju. Nastrój prawo

ś

ci stwarza na dłu

ż

sz

ą

 met

ę

 

najlepsze, najrealniejsze rezultaty - nie jest to sentymentalizm, lecz wprost nauka. 
Gdy

ż

 ten kierunek my

ś

li przyci

ą

ga wła

ś

nie ku nam okoliczno

ś

ci i ludzi jednakowego z 

nami pokroju, na których zawsze mo

ż

na polega

ć

, w których spoczywa ukryte nasze 

ż

ycie.  

"Nie daj, aby sło

ń

ce zaszło przez twój gniew" - w tej biblijnej modlitwie le

ż

y tajemnica 

zdrowia. Kto udaje si

ę

 na spoczynek zły i przygn

ę

biony, ten podczas snu b

ę

dzie 

całymi godzinami przebywał w sferze zła i w ten sposób b

ę

dzie gromadził utrapienia 

na nadchodz

ą

cy dzie

ń

.  

Zły zwyczaj po

ś

piechu niszczy wi

ę

cej egzystencji, ni

ż

 si

ę

 przypuszcza. Kto rano 

zawi

ą

zuje swe obuwie w niespokojnym, po

ś

piesznym nastroju, nie zazna przez cały 

dzie

ń

 wypoczynku. Módl si

ę

 zatem, by

ś

 z tego burzliwego potoku wyszedł tam, gdzie 

spokój! Ludzie spokojni trzymaj

ą

 

ż

ycie w mocnych r

ę

kach, kieruj

ą

 biegiem rzeczy 

bez niepotrzebnych gestów, z mo

ż

liwie najmniejszym wysiłkiem ciała, lecz z jasn

ą

, 

podniesion

ą

 głow

ą

!  

Je

ś

li ktokolwiek, kobieta czy m

ęż

czyzna, rano przy przebudzeniu czuje si

ę

 

zwalczonym przez wszystko, co w tym dniu jest do wykonania, przez troski 
gospodarskie, interesy, zakupy, przez tysi

ą

ce drobnych, potrzebnych rzeczy - ten 

niechaj si

ą

dzie na pół minuty i powie sobie: "Nie chc

ę

, by te obowi

ą

zki goniły i 

powodowały mn

ą

. Zaczn

ę

 od jednej rzeczy, a reszt

ę

 zostawi

ę

 losowi, dopóki ta jedna 

rzecz nie b

ę

dzie dobrze wykonana". Mamy wówczas wszelk

ą

 pewno

ść

, 

ż

e rzecz ta 

pójdzie gładko, a za ni

ą

 po kolei wszystkie inne. Piel

ę

gnowanie tego spokojnego 

potoku skoncentrowanych my

ś

li uniesie nas ku korzystniejszym stosunkom, 

wydarzeniom i znajomo

ś

ciom, ani

ż

eli na wpół wariacki nastrój w

ś

ciekłego po

ś

piechu.  

Jeszcze do dzi

ś

 dnia wierzymy w wiele kłamstw. Wierzymy nie

ś

wiadomie. Bł

ą

d nie 

staje si

ę

 jawnym.  

Dlatego w dalszym ci

ą

gu 

ż

yjemy stosownie do naszych nie

ś

wiadomych bł

ę

dów i z 

tych nie

ś

wiadomych bł

ę

dów płyn

ą

 cierpienia naszego 

ż

ycia. Módl si

ę

 codziennie o 

zdolno

ść

 poznawania fałszu w zjawiskach i nie obawiaj si

ę

, je

ż

eli go b

ę

dzie wi

ę

cej 

ani

ż

eli

ś

 marzył!  

Gdy jeste

ś

 chory i my

ś

lisz, 

ż

e jakiekolwiek lekarstwo lub porada lekarska mo

ż

e ci 

pomóc, id

ź

 za t

ą

 rad

ą

, lecz zawsze z cich

ą

 my

ś

l

ą

 w swej duszy: przyjmuj

ę

 to 

lekarstwo nie jako 

ś

rodek, mog

ą

cy uzdrowi

ć

 moje ciało, lecz jako podtrzymanie mego 

ducha, który ju

ż

 wkrótce otrzyma na powrót sił

ę

 i zdolno

ść

 do samopomocy.  

Nie ucz nigdy swego dziecka, by mało si

ę

 ceniło. Gdy przyzwyczai si

ę

 do tego, 

przyzwyczaj

ą

 si

ę

 wkrótce i inni - najpierw b

ę

d

ą

 go mało cenili jako dziecko, pó

ź

niej 

jako człowieka.  
Nic nie jest wi

ę

cej szkodliwe dla człowieka, jak pomniejszanie swej warto

ś

ci, i 

niejedno dziecko wst

ę

puje w 

ż

ycie, osłabione przez ucisk długoletniego szyderstwa. 

Ucz swe dziecko, by marzyło i oczekiwało tylko powodzenia. Długotrwałe 
oczekiwanie powodzenia niesie ze sob

ą

 przyczyny, 

ś

rodki i drogi do tego 

powodzenia.  
Posiadamy do tej pory tylko bardzo nieokre

ś

lone wyobra

ż

enia, co wła

ś

ciwie oznacza 

ż

ycie i jakie mo

ż

liwo

ś

ci w nim spoczywaj

ą

. Ludzko

ść

 wtedy dopiero stanie si

ę

 

stosunkowo doskonał

ą

, gdy otrzyma zdolno

ść

 odnawiania swego ciała na ka

ż

de 

żą

danie i utrzymania go tak długo, jak b

ę

dzie chciała. Ciała wolnego od bólu i 

pi

ę

knego ponad wszelk

ą

 miar

ę

!  

Powiedz tylko o jakiej

ś

 rzeczy: ona musi si

ę

 sta

ć

 i zaraz powstanie tysi

ą

c sił, by j

ą

 

wykona

ć

 - dlatego te

ż

 nale

ż

y by

ć

 rozwa

ż

nym w 

ż

yczeniach, bo 

ż

yczenie mo

ż

e si

ę

 

sta

ć

 czasem przekle

ń

stwem. I 

ć

wicz si

ę

 w nastroju pokory przed niesko

ń

czon

ą

 

ś

wiadomo

ś

ci

ą

, b

ą

d

ź

 zawsze gotów czerpa

ć

 z wy

ż

szego pr

ą

du, który nauczy ci

ę

 

poznawa

ć

 prawdziwe warto

ś

ci i powie, czego powiniene

ś

 

żą

da

ć

.  

Czy jeste

ś

 kobiet

ą

, czy m

ęż

czyzn

ą

 - 

ż

ycie twe nie b

ę

dzie nigdy zupełne, nigdy nie 

odbudujesz si

ę

 w mocy ku mocy, je

ż

eli nie spotkasz i nie poznasz duchem swego 

drugiego "ja", swego dopełnienia z drugiej płci. A po takim poznaniu rozł

ą

ki nie ma.  

Pami

ę

tajmy zawsze podczas jedzenia i picia, 

ż

e przy ka

ż

dym k

ą

sku wbudowujemy w 

nasze ciało pewn

ą

 my

ś

l, stosownie do tego, w jaki nastroju przyjmujemy po

ż

ywienie. 

Staraj si

ę

 by

ć

 przy biesiadzie wolnym, przyjaznym, pełnym nadziei - a gdy nie 

mo

ż

esz posi

ąść

 takiego nastroju, módl si

ę

!  

Błaga

ć

 dzie

ń

 i noc niesko

ń

czon

ą

 

ś

wiadomo

ść

 o najwy

ż

sz

ą

 m

ą

dro

ść

, o sił

ę

 i rado

ść

 i 

to w tym nastroju serca, który wy

ż

szo

ść

 tej niesko

ń

czonej 

ś

wiadomo

ś

ci w pokorze 

uznaje - znaczy to odda

ć

 si

ę

 falom przypływu, który niesie ku nam wszystko 

najlepsze.  
Wówczas bowiem coraz to wy

ż

sze pr

ą

dy poznania przepływaj

ą

 przez nasz

ą

 istot

ę

, 

która stoi w odpowiednim miejscu, aby chwyta

ć

 te fale, co powoli wydzieraj

ą

 nas 

bł

ę

dom, przenosz

ą

c z miejsc lepszych do najlepszych. Przenosimy si

ę

 powoli w inne 

otoczenia, na inne drogi 

ż

yciowe, w s

ą

siedztwo tych, do których woła nasze 

najgł

ę

bsze udr

ę

czenie.  

 
BÓG W DRZEWACH 

 

Szcz

ęś

liwy jest człowiek, który kocha drzewa - przede wszystkim wielkie, wolne, 

rosn

ą

ce dziko w miejscach, gdzie je zasadziła niesko

ń

czona siła, niezale

ż

na od 

opieki ludzkiej. Gdy

ż

 wszystko nieuprawne, przyrodzone le

ż

y bli

ż

ej 

wszech

ś

wiadomo

ś

ci, ni

ż

 to, co zostało przez wol

ę

 ludzk

ą

 okiełzane, przeobra

ż

one, 

wychowane! Rzeczy urodzone na wolno

ś

ci oddychaj

ą

 czystszym rytmem duchowym 

niesko

ń

czono

ś

ci, dlatego te

ż

 w

ś

ród dzikiej natury, w lesie, w górach, wsz

ę

dzie, gdzie 

nie ma 

ś

ladów ludzkiej pracy, promienieje ku nam niewypowiedziana, wolna rado

ść

, 

upojenie bez granic.  
Oddychamy emanacj

ą

, która z drzew, ze skał, od ptaków - z ka

ż

dej formy 

niesko

ń

czono

ś

ci płynie ku nam bezustannie! Uzdrawia ona i odnawia! Jest czym

ś

 

wi

ę

cej ni

ż

 powietrze! Sił

ą

 duchow

ą

, która wypływa z powszechnego 

ż

ycia. Nie 

znajdziemy jej ani w miastach, ani w starannie utrzymanych ogrodach. Szcz

ęś

liwy 

ten, w kim rozpłonie ta, silna i powa

ż

na miło

ść

 do dzikich drzew, do ptaków i 

zwierz

ą

t, kto je uwa

ż

a za równe sobie urodzeniem i wie, 

ż

e w zamian za jego miło

ść

 

one mog

ą

 go równie

ż

 obdarzy

ć

 czym

ś

 bardzo cennym. Wszystko, co 

ż

yje, 

odpowiada na sympati

ę

 i antypati

ę

. My jeste

ś

my jedn

ą

 cz

ęś

ci

ą

 niesko

ń

czonej 

ś

wiadomo

ś

ci, a drzewa - drug

ą

. Miło

ść

 za

ś

 jest niewidocznym pierwiastkiem, "

ż

yw

ą

 

wod

ą

" 

ś

wiata i płynie wielkimi falami przez ten duchowy wszech

ś

wiat, który nas 

zewsz

ą

d otacza.  

Drzewo jest 

ż

yw

ą

 my

ś

l

ą

 Boga. My

ś

l

ą

, która jest godna naszej uwagi. Zawiera ona 

pewn

ą

 form

ę

 m

ą

dro

ś

ci, której, by

ć

 mo

ż

e, nam brak, której jeszcze

ś

my nie zdobyli. A 

tej m

ą

dro

ś

ci powinni

ś

my pragn

ąć

, gdy

ż

 tylko rzeczywiste zrozumienie daje moc, a 

nam potrzeba jest mocy, by osi

ą

gn

ąć

 lepsze i zdrowsze ciało. Chcemy bowiem 

ostatecznie uwolni

ć

 si

ę

 od choroby. Chcemy nowego 

ż

ycia i nowej rado

ś

ci z 

ż

ycia w 

ka

ż

dym nowym dniu! Nasze ciała powinny stawa

ć

 si

ę

 z biegiem lat l

ż

ejsze, nie 

ci

ęż

sze. Chcemy pewno

ś

ci! Chcemy u

ś

wiadomi

ć

 sobie niesko

ń

czonego ducha w 

ka

ż

dej komórce - chcemy posi

ąść

 pogl

ą

d nie

ś

miertelno

ś

ci! Pragniemy zdolno

ś

ci, 

które dotychczas były zakazane "

ś

miertelnym!" Chcemy si

ę

 wznie

ść

 ponad 

przypadkowo

ś

ci ciała, ponad cierpienie i 

ś

mier

ć

 ziemskiego ciała.  

Czy to wszystko potrafi

ą

 da

ć

 nam drzewa? W ka

ż

dym razie mog

ą

 pomóc, gdy 

przenikniemy ich ducha, gdy staniemy si

ę

 coraz wi

ę

cej 

ś

wiadomi tej cz

ęś

ci 

niesko

ń

czonej siły, której 

ż

ywym wyrazem s

ą

 drzewa. Gdy b

ę

dziemy na nie patrze

ć

 

jako na opał lub materiał do beczek, osi

ą

gniemy bardzo mało z ich 

ż

ycia. Kto 

rzeczywi

ś

cie dojdzie do tego, 

ż

e b

ę

dzie kochał wszech

ś

wiadomo

ść

 w ka

ż

dej z jej 

form, w zamian tej miło

ś

ci otrzyma pierwiastek, co go na wskro

ś

 przepoi m

ą

dro

ś

ci

ą

 - 

m

ą

dro

ś

ci

ą

, której ta forma jest składow

ą

 cz

ęś

ci

ą

 - której jest 

ż

ywym obrazem. Przez 

miłosne zlanie si

ę

 z ide

ą

 drzewa ludzko

ść

 kiedy

ś

 pozna, 

ż

e z lasów mo

ż

na otrzyma

ć

 

inny, wy

ż

szy po

ż

ytek, ni

ż

 ten, jaki mamy z budulca i drzewa opałowego. Miło

ść

 ta 

powie jej, 

ż

e lasy z ich niezmiernymi powierzchniami miliardów gał

ę

zi, konarów i li

ś

ci 

s

ą

 idealnymi przewodnikami najwy

ż

szego duchowego pierwiastka, który powoli 

nagromadzaj

ą

, a pó

ź

niej oddaj

ą

 ludziom w miar

ę

 ich zdolno

ś

ci pochłaniania. Im 

ż

ywiej bije w nas istota drzewa, ptaka, zwierz

ę

cia, tym wi

ę

kszy jest nasz udział w 

tych 

ż

ywych siłach, które ka

ż

da z tych organizacji wchłania i oddaje. Ka

ż

da bowiem z 

tych form 

ż

yciowych ma pewien sobie tylko wła

ś

ciwy rodzaj siły, który mo

ż

e 

przenosi

ć

 nas przez sympati

ę

 - niejako 

ż

yciowy eliksir wy

ż

szych duchów. Lecz 

miło

ść

 osi

ą

ga tylko ten, kto miło

ść

 daje! Przyci

ą

ga

ć

 ku sobie miło

ść

 z 

niesko

ń

czono

ś

ci mo

ż

emy w tym samym stopniu, w jakim kochamy ka

ż

dy przejaw 

niesko

ń

czono

ś

ci, czy b

ę

dzie to krzew, czy jagoda, owad, czy ptak. A nikt przecie

ż

 nie 

mo

ż

e gn

ę

bi

ć

 lub niszczy

ć

 tego, co rzeczywi

ś

cie kocha. Tym specyficznym 

pierwiastkiem, który w nas spływa z ka

ż

dej 

ż

yj

ą

cej formy, jest 

ż

ycie! W miar

ę

 tego, 

jak wchłaniamy w siebie ten pierwiastek, budz

ą

 si

ę

 w nas siły, które tylko słowem 

"cud" dadz

ą

 si

ę

 okre

ś

li

ć

.  

Zniszczcie lasy, a odetniecie tym siłom drogi działania. Zamie

ń

cie dzikie drzewa 

przez sztuczne odmiany, a siły te zaraz zn

ę

dzniej

ą

, jak n

ę

dznieje ka

ż

de drzewo, 

daj

ą

ce "uszlachetnione" owoce - czy

ż

 np. jabłko "Calvilla" nie jest sztucznym 

produktem zwyrodnienia, tak samo jak w

ą

troba tuczonej g

ę

si?  

Gdy poczniemy si

ę

 zbli

ż

a

ć

 ku młodo

ś

ci, szcz

ęś

ciu i zdrowiu, stosunek nasz do drzew 

i wszystkiego 

ż

yj

ą

cego zmieni si

ę

 zupełnie. Poznamy wkrótce, 

ż

e jak tylko ukochamy 

drzewa, ro

ś

liny, owady, ptaki i zostawimy je w spokoju, cz

ęść

 niesko

ń

czono

ś

ci, która 

stanowi ich istot

ę

, spłynie w nas.  

"Lecz czy

ż

 mo

ż

na 

ż

y

ć

" - spytaj

ą

 ludzie - "bez opału, bez ro

ś

linnego lub zwierz

ę

cego 

po

ż

ywienia?"  

Tak - ale czy

ż

 w wieczno

ś

ci jest tylko jedna forma 

ż

ycia? Czy warunki 

ż

ycia nie 

zmieni

ą

 si

ę

 z czasem stosownie do naszej wra

ż

liwo

ś

ci! Przecie

ż

 ju

ż

 teraz milionom 

ludzi ka

ż

e najgł

ę

bszy instynkt ze wstr

ę

tem odsuwa

ć

 si

ę

 od zwierz

ę

cego po

ż

ywienia. 

Zapewne - ludzko

ść

 nie mo

ż

e od razu, w jednym momencie, zaprzesta

ć

 gwałtu nad 

ro

ś

linnym i zwierz

ę

cym pa

ń

stwem. Dopóki istnieje pragnienie dotychczasowego 

od

ż

ywiania, pragnienie to powinno by

ć

 zaspokajane - tylko naturalne zamieranie 

takich pop

ę

dów ma warto

ść

. Gdy duch sam ustanawia te rzeczy, staje si

ę

 to samo 

przez si

ę

, z wewn

ą

trz, na zawsze! Bł

ę

dem ludzko

ś

ci było, 

ż

e zbyt cz

ę

sto usiłowała 

uduchowi

ć

 si

ę

 przez sił

ę

 własnej woli, wstrzymuj

ą

c si

ę

 za pomoc

ą

 postów, pokut itd. 

od rzeczy, których po

żą

dała. Nie mogła przy tym nigdy przez takie 

ś

rodki uwolni

ć

 si

ę

 

od chorób, upadku i 

ś

mierci. Nigdy nie odnowiła w ten sposób swego ciała. 

Rozkładało si

ę

 ono zupełnie tak samo, jak ciało hulaków i opojów. Asceza jest to 

brak zaufania w moc niesko

ń

czonej 

ś

wiadomo

ś

ci, 

ż

e ona zaprowadzi nas ku 

wy

ż

szym stopniom rozwoju. Stara

ć

 si

ę

 samemu o otrzymanie zbawienia, jest jednym 

z najwi

ę

kszych grzechów, gdy

ż

 odcina to człowieka - przynajmniej na pewien czas - 

od niesko

ń

czonej 

ś

wiadomo

ś

ci oraz od 

ż

ycia, które mu bywa zsyłane, dopóki tylko 

modli si

ę

 i ma ufno

ść

. Nie ma 

ż

adnej innej 

ś

cie

ż

ki do wydobycia si

ę

 ze złych 

nałogów, bł

ę

dów i wyst

ę

pnych przyzwyczaje

ń

, jak tylko nieustanna pro

ś

ba, by 

wygasło po

żą

danie, z którego te wady ci

ą

gle na nowo powstaj

ą

.  

Przy ka

ż

dym tchnieniu mówi niesko

ń

czona 

ś

wiadomo

ść

: przychod

ź

cie do mnie - 

żą

dajcie ode mnie - znajdujcie mnie w ka

ż

dym tworze, wówczas b

ę

d

ę

 na was zsyłała 

ci

ą

gle nowe ciała i duchy, które przemieni

ą

 wasze zwyczaje, nami

ę

tno

ś

ci i 

ż

yczenia 

tak, 

ż

e powoli opadnie z was wszelka gminno

ść

 i wszelkie mgliste, przeciwne prawu 

po

żą

danie, a na ich miejsce spłynie z obszarów duszy rado

ść

, której osi

ą

gn

ąć

 dzi

ś

 

nikt nie jest w stanie.  
W tym samym stopniu, w jakim wyrastamy ku szlachetniejszemu i dłu

ż

szemu 

ż

yciu, 

uczymy si

ę

 szacunku dla wszystkiego, co 

ż

yje, rozsiewaj

ą

c wsz

ę

dzie wolno

ść

, 

poniewa

ż

 - kochamy. Nie kochamy jednak ptaka, którego trzymamy w klatce - 

kochamy tylko nasz

ą

 przyjemno

ść

 w tym ptaku. Najwy

ż

sza miło

ść

 do wszystkiego, 

co 

ż

yje, jest wi

ę

c drog

ą

 do samego 

ż

ycia, które w nas spływa, jak gdyby z tysi

ą

ca 

elektrycznych stosów - i to nie tylko z ptaka, z drzewa, owada, lecz z wiruj

ą

cej 

ś

niegowej zamieci, z burzy czy z morza! Nie jako sentymentalny sposób widzenia, 

lecz jako 

ż

ywa siła! Dlaczegó

ż

 ta miło

ść

 nie jest w nas wrodzon

ą

? Dlaczego potrzeba 

jeszcze tylko m

ę

ki i trudu i 

ś

mierci? Nie wiemy! Do

ść

, 

ż

e widzimy przed sob

ą

 drog

ę

, 

która wyprowadza z tego wszystkiego, co nazywamy złem.  

 
WARTO

ŚĆ

 PRAKTYCZNA MARZE

Ń

 

 

My

ś

le

ć

 bezustannie podczas czuwania - zbyteczne. Jest to wyniszczaj

ą

ce 

przyzwyczajenie, które sprowadza ten tylko skutek, 

ż

e pewna grupa my

ś

li powtarza 

si

ę

 a

ż

 do wyczerpania.  

Jednym z najpodnio

ś

lejszych 

ź

ródeł wszelakiej mocy i zbawienia jest zdolno

ść

 

wył

ą

czania według swej woli pozytywnych my

ś

li - trwaj

ą

c w zupełnym fizycznym 

spokoju, odda

ć

 si

ę

 marzeniom. Widzie

ć

 tylko kawałeczek krajobrazu, który dr

ż

y 

przed oczami, lub da

ć

 ci

ą

gn

ąć

 przed sw

ą

 

ś

wiadomo

ś

ci

ą

 mglistym obłokom.  

Sze

ść

dziesi

ą

t sekund marzenia - to sze

ść

dziesi

ą

t sekund 

ż

ywego spokoju dla ciała i 

ducha. Nawet w ni

ż

szych sferach materialnego powodzenia ten b

ę

dzie zwyci

ę

zc

ą

, 

kto potrafi odpoczywa

ć

 według swej woli, to jest stawa

ć

 si

ę

 biernym i samowolnie 

odpycha

ć

 od siebie swe my

ś

li. Trzyma on za cugle 

ż

ycia, gdy

ż

 w takich momentach 

skupienia otwieraj

ą

 si

ę

 wrota dla nowych idei, planów, przedsi

ę

wzi

ęć

, które 

uchwycone cicho, mocno, w czujno-

ś

wiadomym stanie - przynosz

ą

 wypełnienie, 

realno

ść

.  

Ludzie dzisiejsi nie znaj

ą

 wytchnienia - z roku na rok biegaj

ą

 jak op

ę

tani w kołowrocie 

tych samych my

ś

li! Czy

ż

 mog

ą

 oni w tym szalonym stanie posi

ąść

 zdolno

ść

 

spostrzegania okoliczno

ś

ci, które spotykaj

ą

 na drodze? A gdy nawet je spostrzeg

ą

, 

brak im odwagi do spr

ęż

ystego chwytu! Robi

ą

 dzisiaj absolutnie to samo, co wczoraj 

i przy tym tylko dlatego, 

ż

e wczoraj czynili to samo. Niewolnicy własnego uczucia, 

które ich utrzymuje na ła

ń

cuchach silniejszych od stali, w przekle

ń

stwie zawsze 

jednakowych, lec

ą

cych gdzie

ś

, psich my

ś

li! My

ś

l

ą

 oni zawsze, 

ż

e maj

ą

 co

ś

 do 

zdziałania - przede wszystkim r

ę

kami i mózgiem! Nawet we 

ś

nie 

ś

piesz

ą

 gdzie

ś

 

bezmy

ś

lnie, jak 

ś

lepe konie na postronku! Ich przebudzenie jest bez 

ś

wie

ż

o

ś

ci, sen 

nie jest dla nich 

ż

yciodawczym 

ź

ródłem, jak np. dla tych, którzy posiadaj

ą

 kultur

ę

 

marze

ń

, ze

ś

rodkowania lub skupienia. W czasie podró

ż

y morskich b

ę

d

ą

 ci 

niespokojni barbarzy

ń

cy w

ę

drowa

ć

 przez wszystkie kajuty, z jednego ko

ń

ca okr

ę

tu 

na drugi, b

ę

d

ą

 szukali nie wiadomo czego! Na kolei 

ż

elaznej opanowuje ich tylko 

jedno niecierpliwe 

ż

yczenie, by jak najpr

ę

dzej przyby

ć

 do celu, lecz gdy przyb

ę

d

ą

, 

nie wiedz

ą

 najcz

ęś

ciej, co maj

ą

 ze sob

ą

 zrobi

ć

! W ich własnym domu trwa ci

ą

gle 

jaki

ś

 ruch, jaka

ś

 gospodarka, lecz w ko

ń

cu dnia okazuje si

ę

, 

ż

e nic nie zrobiono, 

zreszt

ą

 na rzeczywist

ą

 ich korzy

ść

 i prawdziw

ą

 pomy

ś

lno

ść

!  

Wielkie napr

ęż

enie umysłowe - lecz po co? Maszyna obracaj

ą

ca si

ę

 na pró

ż

no, gdy

ż

 

nie ma 

ż

adnej roboty!  

Cygaro generała Granta wygrało wi

ę

cej bitew, ni

ż

 jego miecz! Bo pomin

ą

wszy 

działanie nikotyny, sam akt wci

ą

gania i wypuszczania dymu, mimowolna obserwacja 

rozpływaj

ą

cych si

ę

 obłoków stwarza pewien nastrój skupienia - bierny, marzycielski 

stan, gdy

ż

 duch wtedy nie tylko wypoczywa, lecz odbiera nowe natchnienia.  

Nie chc

ę

 przez to ani poleca

ć

, ani os

ą

dza

ć

 palenia. Tyto

ń

 jest jednym z wielu 

niedoskonałych 

ś

rodków do sprowadzania po

żą

danego stanu, który zwykle z 

wi

ę

kszym po

ż

ytkiem da si

ę

 osi

ą

gn

ąć

 na innych, wewn

ę

trznych drogach.  

Jedna droga z wielu: ten, kto czyta te stronice, niech od czasu do czasu si

ę

 

zatrzyma, niech oprze si

ę

 na fotelu z biernie opuszczonymi ramionami wzdłu

ż

 ciała, 

trzy, cztery sekundy, nie my

ś

l

ą

c nic. Jaka

ś

 chmurka, słup dymu lub jakie

ś

 drzewo, 

gał

ąź

 poruszana wiatrem niech zatrzyma wzrok, dopóki to sprawia przyjemno

ść

, nie 

dłu

ż

ej. Kto za

ś

 nawet pi

ę

ciu sekund nie mo

ż

e by

ć

 w spokoju, ani fizycznie, ani 

duchowo (a takich jest wielu, co tego nie mo

ż

e), niech unika przynajmniej zbyt 

raptownych nerwowych ruchów. Jest to pierwsza lekcja w wysokiej sztuce 
marzycielstwa, czyli umysłowej abstrakcji. U

ż

ycza si

ę

 w ten sposób swemu ciału 

atomu prawdziwego wypoczynku. Duch przyci

ą

gn

ą

ł do siebie jeden atom 

ż

ywej siły, 

który ju

ż

 nie mo

ż

e by

ć

 utracony. Kto ma do przezwyci

ęż

enia niepokój całego 

ż

ycia, 

nie powinien oczekiwa

ć

 od razu zupełnego powodzenia. Lecz posiew spokoju jest ju

ż

 

w nim zasiany! My

ś

l ta ju

ż

 go wi

ę

cej nie opu

ś

ci. Nie powinno si

ę

 jednak jej nazbyt 

piel

ę

gnowa

ć

. Wszystko musi wyrosn

ąć

 i wyro

ś

nie rzeczywi

ś

cie, kiedy

ś

, samo przez 

si

ę

, z wewn

ą

trz.  

Ka

ż

dy człowiek ma mo

ż

no

ść

 opanowania kompletnie swego ciała a

ż

 do (tak 

fałszywie nazwanych) najtrywialniejszych aktów codziennego 

ż

ycia, jak np. 

wstawanie, chodzenie, zamykanie lub otwieranie drzwi, odwracanie kart ksi

ąż

ki.  

Kto potrafi w czasie czuwania zachowa

ć

 nastrój kontemplacji, osi

ą

gnie wkrótce 

bardziej pokrzepiaj

ą

cy i zdrowszy sen - gdy

ż

 dominuj

ą

cy nastrój dnia okre

ś

la równie

ż

 

nastrój nast

ę

puj

ą

cej nocy.  

Bezsenno

ść

 odpowiada psychicznemu rozpr

ęż

eniu - raptownemu skurczowi my

ś

li, 

które utrzymuje człowieka w ci

ą

gu wielu godzin wahaj

ą

cym si

ę

 to tu, to tam, 

niezdolnym do snu, z członkami płon

ą

cymi ze znu

ż

enia. Lecz wraz z kultur

ą

 spokoju 

ro

ś

nie wola do mocy, która na zawołanie mo

ż

e sprowadzi

ć

 sen, czyli absolutn

ą

 

bierno

ść

.  

Nigdy nie nale

ż

y 

ć

wiczy

ć

 si

ę

 w my

ś

lowych nastrojach, gdy si

ę

 to okazuje 

niewygodne lub nudne - to tylko opó

ź

nia. Jedynie w tych momentach, w których 

sprawia nam to mimowoln

ą

 rado

ść

, trzeba si

ę

 

ć

wiczy

ć

. Tajemnic

ą

 i pi

ę

kno

ś

ci

ą

 

wewn

ę

trznego rozwoju jest to, 

ż

e ro

ś

nie on, jako 

ż

yto lub pszenica, w milczeniu, 

nie

ś

wiadomie! Za dwa, trzy, pi

ęć

 lat zmieni

ą

 si

ę

 wszystkie gesty, stan

ą

 si

ę

 

nawyknieniem, b

ę

d

ą

 harmonijne. W tej anarchii my

ś

lowej, w której ludzko

ść

 obecnie 

ż

yje, ciało faktycznie rozrywane jest na cz

ęś

ci przez rw

ą

ce my

ś

li, które bez celu, bez 

sensu s

ą

 wsz

ę

dzie - to tu, to tam, wsz

ę

dzie - w ka

ż

dym czasie - niepow

ś

ci

ą

gnione! 

Ka

ż

da czynno

ść

, ka

ż

dy krok mo

ż

e sta

ć

 si

ę

 

ź

ródłem zadowolenia w tej samej mierze, 

w jakiej ro

ś

nie wesoło

ść

, je

ż

eli tylko krok ten nie oka

ż

e si

ę

 przeszkod

ą

, 

zatrzymaniem si

ę

 w gonitwie za zbytkiem, za nadmiarem. Co jednak robi si

ę

 z 

ochot

ą

, robi si

ę

 dobrze, w ten sposób układa si

ę

 powoli całe 

ż

ycie z doskonałych 

pierwiastków, z których 

ż

aden nie niszczy nic, co drugi wybudował. Ka

ż

dy 

pojedynczy czyn staje si

ę

 nowym magnesem, który z wolna nabiera mocy; a to, co 

ludzko

ść

 mogłaby przez te proste 

ć

wiczenia spełni

ć

, mo

ż

na by nazwa

ć

 wprost 

"cudami".  
Chrystus i Moj

ż

esz, wszyscy jasnowidze i magowie byli pełni "spokoju". W ten 

sposób zbierała si

ę

 w nich duchowa siła, która ze

ś

rodkowana pó

ź

niej na chorym, 

napełniała go nowym 

ż

yciem.  

W historii Marty i Marii - Maria wybrała lepsz

ą

 cz

ą

stk

ę

, poniewa

ż

 z dala od 

domowych trosk zdobywała sobie w cicho

ś

ci siły, które pó

ź

niej odpowiednio 

skierowane zdziałały w jednej sekundzie wi

ę

cej, ni

ż

 zdziałała Marta przez swe 

całodzienne umartwienia.  
Marta zapracowała si

ę

 - Maria si

ę

 odbudowała! Kultura spokoju podnosi równie

ż

 

przytomno

ść

 ducha. Przytomno

ść

 ducha jest to przecie

ż

 zdolno

ść

 zmobilizowania w 

ka

ż

dej 

żą

danej chwili wszystkiego, co tylko posiadamy z wiedzy, energii, odwagi i 

taktu. Tylko jednoczesna, natychmiastowa obecno

ść

 wszystkich własno

ś

ci nadaje im 

warto

ść

. W spokojnym duchu s

ą

 te własno

ś

ci zawsze ze

ś

rodkowane i nie goni

ą

, 

rozstrzelone, za tysi

ą

cem przedmiotów.  

Nastrój kontemplacyjny jest to wypocz

ę

ta załoga my

ś

lowej fortecy. Rw

ą

cy si

ę

 

naprzód, nerwowi i dlatego zawsze zm

ę

czeni ludzie rzadko kiedy mog

ą

 si

ę

 czym

ś

 

odznaczy

ć

, nie s

ą

 oni magnesami, które pracuj

ą

 przez spokój, a przez czyn nie trac

ą

 

na sile, lecz przeciwnie - nabieraj

ą

 mocy.  

Kto potrafi zachowa

ć

 sił

ę

 i da

ć

 wypoczynek swemu duchowi, b

ę

dzie miał nerwy jak 

stal, b

ę

dzie wypływał ze

ń

 ten fluid, który uczyni mu posłusznym najbardziej 

nieujarzmionego rumaka. Odwaga jest jak magnetyczny obłok, którego nic nie mo

ż

e 

przenikn

ąć

 na wskro

ś

!  

Mo

ż

liwo

ś

ci, które tu widzimy, s

ą

 nieograniczone. Ciało mo

ż

e by

ć

 doprowadzone do 

tego, 

ż

e b

ę

dzie si

ę

 opierało wszystkim materialnym wpływom - ka

ż

dy organ mo

ż

e 

okaza

ć

 dziesi

ęć

 razy wi

ę

cej odpornej siły ni

ż

 dotychczas!  

Marzycielstwo tak samo, jak ka

ż

da inna zdolno

ść

, mo

ż

e si

ę

 rozwin

ąć

 do przesady, 

jak np. u ludzi, którzy czuwaj

ą

 

ś

pi

ą

c i nie wiedz

ą

, co czyni

ą

 ich ciała. Brak im 

pozytywnej siły, by wzi

ąć

 si

ę

 z własnej woli do czynu, gdy czyn jest potrzebny. Musi 

by

ć

 ustanowiona jaka

ś

 równowaga pomi

ę

dzy pozytywnym a negatywnym 

całokształtem sił, człowiek musi si

ę

 nauczy

ć

 pogr

ąż

a

ć

 siebie według swej woli w ten 

lub inny stan - kiedy, gdzie i jak długo mu si

ę

 podoba. Przy tym strata i przyrost sił 

mogłyby by

ć

 tak dokładnie uregulowane, 

ż

e zawsze, przy ka

ż

dej zmianie stanu 

zebrałaby si

ę

 pewna nadwy

ż

ka, tak samo jak in

ż

ynier zostawia na zapas zbywaj

ą

c

ą

 

par

ę

. Wielu ludzi wydaje od razu to, co przyj

ę

ło - i oto, gdy przyjd

ą

 nieprzewidziane 

wypadki, stoj

ą

 bezradni, bez 

ż

adnej pomocy.  

Z rosn

ą

cym uzdolnieniem do kontemplacji zmienia si

ę

 równie

ż

 oddech i puls. 

Sztucznie 

ć

wiczone oddychanie za pomoc

ą

 przepony brzusznej, "pranajama", długie 

metodyczne wdychanie indyjskich joginów jest naturalnym skutkiem zewn

ę

trznym 

pewnego wewn

ę

trznego stanu wraz ze wszystkimi cudownymi znakami na ciele i 

duchu.  
Istnieje pewien oddech duszy, pewien psychiczny rytm, którego widocznym 
odpowiednikiem jest oddech płuc. Kto 

ż

yje w potoku odbudowuj

ą

cych my

ś

li, w który 

mo

ż

e si

ę

 zanurzy

ć

 przy pomocy marze

ń

, ten jest ju

ż

 zdolny wchłon

ąć

 w siebie 

pewien wewn

ę

trzny element, pewn

ą

 atmosfer

ę

 swobodniejsz

ą

, mocniejsz

ą

, ni

ż

 

powietrze ziemi - pran

ę

 hindusów.  

Z tego boskiego eteru wyci

ą

ga człowiek eliksir 

ż

ycia! Obdarzy go on w materialnej 

sferze przemo

ż

nymi siłami, by mógł spełni

ć

 dzieło 

ż

ycia, które b

ę

dzie potrzebne.  

 
TAJNIA SNU, CZYLI NASZA PODWÓJNA EGZYSTENCJA 

 

Ż

yjemy, działamy, cierpimy, cieszymy si

ę

 zarówno we 

ś

nie, jak w stanie czuwania. 

Posługujemy si

ę

 wówczas subtelniejszymi duchowymi zmysłami, które wszyscy 

posiadamy w zarodku i wobec których wzrok, powonienie, dotyk, smak, słuch 
fizycznego ciała s

ą

 tylko bladymi kopiami.  

Ta strona naszego bytu ga

ś

nie, gdy tylko nasze zewn

ę

trzne zmysły przy 

przebudzeniu poczynaj

ą

 działa

ć

 - bo dzienna 

ś

wiadomo

ść

 jest zdoln

ą

 do 

zatrzymania tylko fragmentów tych scen, zdarze

ń

 i do

ś

wiadcze

ń

, które prze

ż

ywamy, 

gdy ciało nasze le

ż

y pogr

ąż

one w bez

ś

wiadomo

ś

ci. Takie fragmenty - cz

ę

sto 

niepowi

ą

zane, nieokre

ś

lone i mgliste - nazywamy snami.  

Sny nasze s

ą

 to przymglone 

ś

lady prawdziwego 

ż

ycia - 

ż

ycia, które odgrywa si

ę

 w 

innych zmysłach i tylko cz

ęś

cio-wo utrzymuje si

ę

 w naszej dziennej 

ś

wiadomo

ś

ci.  

Wst

ę

ga my

ś

lowa (srebrny w

ę

zeł po

ś

redni) wi

ąż

e we 

ś

nie ciało z duchem - chocia

ż

by 

nawet duch oddalił si

ę

 od ciała. Przez zwi

ą

zek ten posyła duch 

ś

pi

ą

cemu ciału pr

ą

d 

ż

yciowy dobrego lub szkodliwego rodzaju, odpowiednio do zakresu my

ś

li, w których 

si

ę

 duch obraca.  

Ś

mier

ć

, tj. zaguba ciała nast

ę

puje, gdy w

ę

zeł ten zostanie przerwany. Gdy duch 

wzniesie si

ę

 do stanu, który mu pozwoli wchłania

ć

 nowe my

ś

li i prawdy, w

ę

zeł staje 

si

ę

 mocniejszym i mo

ż

e si

ę

 wcale nie przerwa

ć

. Stajemy si

ę

 wówczas podobni do 

artezyjskiej studni, która tryska w 

ż

ycie wieczno

ś

ci.  

W ten sposób prze

ż

ywamy dwie ró

ż

ne egzystencje, które nawzajem jedna drug

ą

 

niwecz

ą

. W ci

ą

gu 24 godzin jeste

ś

my dwiema, zupełnie odr

ę

bnymi istotami, które 

prawie nic o sobie nie wiedz

ą

. 

Ż

yjemy codziennie w dwóch bliskich bardzo 

ś

wiatach, 

oddzieleni otchłani

ą

 nie

ś

wiadomo

ś

ci. Posiadamy materialn

ą

 zdolno

ść

 pami

ę

ci, której 

nasza uduchowiona egzystencja wcale nie notuje, tak samo jak uduchowiona pami

ęć

 

wył

ą

cza 

ż

ycie dzienne.  

Ju

ż

 Paweł mówi o przyrodzonym i o duchowym ciele. Ten duch-ciało istnieje 

jednocze

ś

nie z ciałem fizycznym, a wi

ę

c tak

ż

e po jego upadku, tak samo jak istniał 

przed jego urodzeniem.  
Zarówno w dzie

ń

, jak i w nocy, czy 

ś

pi, czy czuwa - człowiek składa si

ę

 zawsze z 

dwóch istot, które s

ą

 obce sobie, cho

ć

 wykwitaj

ą

 z jednego ducha. W dzie

ń

 u

ż

ywa 

ten duch ciała, jak górnik, który, zanim spu

ś

ci si

ę

 do szybu, wdziewa szorstk

ą

 odzie

ż

. 

W drugiej egzystencji nie u

ż

ywa on wcale cielesnych zmysłów - a wszystko prze

ż

yte 

tam w "górze" przy dziennej 

ś

wiadomo

ś

ci przedstawia si

ę

 jako wspomnienie snu, 

naturalnie tylko w my

ś

lowych i zmysłowych formach dziennego 

ż

ycia.  

W miar

ę

 tego, jak rozwija si

ę

 nasza prawdziwa ja

źń

, uczymy si

ę

 posługiwa

ć

 wprost 

t

ą

 wy

ż

sz

ą

 grup

ą

 zmysłów, nie przenosz

ą

c jej wcale w zakres fizyczny.  

Kolumb odkrył nowy 

ś

wiat. Ale w ka

ż

dym z nas istnieje pół 

ś

wiata - pół 

ż

ycia, które 

oczekuje, aby je odkry

ć

, a pó

ź

niej piel

ę

gnowa

ć

, poprawia

ć

 i wynie

ść

 wreszcie na 

ś

wiatło dzienne w prawdziwym znaczeniu tego wyrazu.  

W miar

ę

 tego, jak nasze duchy lub dusze rozwin

ą

 si

ę

 w tej lub najbli

ż

szej 

egzystencji, zjednocz

ą

 si

ę

 te dwa 

ś

wiaty, czyli dwa istnienia tak, 

ż

e b

ę

dziemy w 

mo

ż

no

ś

ci 

ż

y

ć

 

ś

wiadomie w obydwóch. Pro

ś

ba i po

żą

danie zbli

żą

 nas do tej tajni. 

"Bezustanna modlitwa", tj. uporczywe 

ż

yczenie poznania prawdy objawi nam te 

wielkie siły, których zarodki tkwi

ą

 w nas u

ś

pione i wtedy 

ż

ycie stanie si

ę

 innym, ni

ż

 

to, które zna nasza smutna tera

ź

niejszo

ść

.  

Wówczas ogl

ą

da

ć

 b

ę

dziemy w rado

ś

ci obydwie egzystencje. Teraz znajomo

ść

 ta 

przyniosłaby nam mało po

ż

ytku, gdy

ż

 nasza wiedza przyzwyczaiła nas nawet we 

ś

nie w

ę

drowa

ć

 przez ten sam 

ś

wiat trosk, kłopotów, gniewu, niepow

ś

ci

ą

gliwo

ś

ci, w 

którym wielu ludzi zamieszkuje i w stanie czuwania. Na szcz

ęś

cie jednak mało tylko 

pozostaje z tego w naszej dziennej 

ś

wiadomo

ś

ci - w przeciwnym razie istnienie 

byłoby podwójnie n

ę

dzne. Lecz złe skutki tego bł

ą

kania si

ę

 w gł

ę

bszych duchowych 

obszarach zostaj

ą

 zawsze. Dwie godziny, sp

ę

dzone w czystym królestwie marzenia, 

daj

ą

 wi

ę

cej siły i 

ś

wie

ż

o

ś

ci, ni

ż

 dziesi

ęć

 godzin z ni

ż

szych obszarów snu.  

Sen jest stanem spokoju i duchowego odrodzenia nie tylko dla duchowej istoty, lecz i 
dla fizycznego ciała. Oko, które widzi we 

ś

nie, patrzy daleko jak my

ś

l - jest na 

najbardziej zewn

ę

trznym kra

ń

cu my

ś

lowego promienia. Duch nasz idzie we 

ś

nie do 

odpowiedniego dla

ń

 duchowego 

ś

wiata i mieszka w nim. Stamt

ą

d wraca na powrót, 

obarczony wła

ś

ciwym pierwiastkiem my

ś

lowym tamtej sfery - pierwiastkiem, który 

przynosi ciału moc albo bezsił

ę

, rado

ść

 lub ból. O ile tylko duch nasz jest lotny i 

czysty, pełny t

ę

sknoty do mocy i dobra - t

ę

sknoty do wiary w olbrzymie mo

ż

liwo

ś

ci 

bytu i wiecznie młodego, pi

ę

knego, wolnego od niedoli ciała - przynosi on zawsze 

ciału ze snu troch

ę

 tych dóbr. Lecz je

ż

eli jest ciasny i zazdrosny, wierz

ą

cy tylko w to, 

co da si

ę

 widzie

ć

 i wyczu

ć

 - przywarty do 

ś

mierci i materialnego majaka - wtedy 

wnosi w fizyczne 

ż

ycie ze swego 

ś

wiata coraz to nowe pierwiastki upadku. Sen nie 

zawsze oznacza wypoczynek. Niespokojny, troszcz

ą

cy si

ę

 o wszystko, wyszydzaj

ą

cy 

i zło

ś

liwy duch rzuca si

ę

 (o ile nie przyjdzie na pomoc modlitwa o spokój i sił

ę

) w 

sfer

ę

 po

ś

piechu; a przy ocknieniu u

ż

ycza znów ciału tego samego niepokoju. Je

ż

eli 

ten duch skierowany jest na my

ś

l choroby, wtedy przechodzi w 

ś

wiat cierpienia i 

nasyca pó

ź

niej tym cierpieniem obudzon

ą

 

ś

wiadomo

ść

.  

Dlatego te

ż

 powinien ka

ż

dy chory ze

ś

rodkowa

ć

 przed snem swe my

ś

li na obrazy 

zdrowia - powinien sobie powiedzie

ć

: "tylko narz

ę

dzie, którego u

ż

ywam, jest 

uszkodzone. Istot

ą

 moj

ą

 jest my

ś

l. Moje duchowe "ja" jest zdrowe i powinno podczas 

snu uzdrowi

ć

 me ciało".  

Niechaj mówi to sobie co wieczór, a je

ż

eli skutek nie nast

ą

pi od razu, niech sprawdzi, 

czy nie nale

ż

y poprawi

ć

 bł

ę

dów my

ś

lowych całego 

ż

ycia, czy duch jego nie wyrasta z 

tych bł

ę

dów i czy na przyszło

ść

 potrafi by

ć

 pewnym i nieugi

ę

tym.  

Nie

ś

wiadome 

ż

ycie podczas snu jest wa

ż

niejsze ni

ż

 czuwaj

ą

ca egzystencja, gdy

ż

 

jest całe oddane duchowym zmysłom i ich rozwojowi. Nasz prawdziwy byt jest to ta 
niewidoczna siła, o której nasza codzienna, cogodzinna my

ś

l daje 

ś

wiadectwo. My

ś

li 

s

ą

 podwalin

ą

 ciała; my

ś

lenie nasze jest wiosn

ą

, która karmi 

ź

ródła 

ż

ycia.  

Duch nasyca ciało podczas snu swymi wła

ś

ciwymi przekonaniami i pogl

ą

dami. Kto 

bez 

ż

adnej w

ą

tpliwo

ś

ci, nie pytaj

ą

c nikogo, wierzy mocno, 

ż

e ciało jego z biegiem 

czasu musi wykaza

ć

 oznaki staro

ś

ci i upadku, temu własny jego duch u

ż

yczy 

my

ś

lowych pierwiastków 

ś

mierci. Kto w swych godzinach czuwania dopuszcza my

ś

l, 

ż

e zamieranie ciała po pewnym okre

ś

lonym czasie jest rzeczywi

ś

cie absolutn

ą

 

konieczno

ś

ci

ą

 - a nie wiar

ą

 przyzwyczajenia, płyn

ą

c

ą

 z krótkiego do

ś

wiadczenia 

ludzko

ś

ci - tego własny duch ostrze

ż

e, by nie bł

ą

kał si

ę

 podczas snu po obszarach 

pozytywizmu i w tej małej zamglonej sferze 

ś

mierci, po której rasa nasza kr

ąż

y teraz 

bez wytchnienia, jak schwytane zwierz

ę

. Nawet pro

ś

ba o wiar

ę

 w nie

ś

miertelno

ść

 

ciała przynosi z czasem oznaki i dowody dla takiej wiary. Duch trwa wtedy we 

ś

nie 

przy my

ś

lach o młodo

ś

ci, o pi

ę

knej sile - i my

ś

li te bij

ą

 w ciele w ci

ą

gu wielu, wielu 

nocnych godzin, a wi

ę

c przez pół 

ż

ycia. Cz

ęś

ci składaj

ą

ce ciało zmieniaj

ą

 si

ę

 

wiecznie! Ciało nasze nie jest tym samym, które

ś

my posiadali przed dziesi

ę

ciu, 

pi

ę

tnastu, dwudziestu laty - poniewa

ż

 i duch nie jest ten sam, podług ducha za

ś

 

zmieniaj

ą

 si

ę

 i komórki organizmu.  

Nowe ciało tworzy si

ę

 zale

ż

nie od tego, czy duch wzrasta w nowe prawdy, czy te

ż

 

kostnieje w starych bł

ę

dach. Wiara nasza, jak

ą

kolwiek by była, urzeczywistnia si

ę

 w 

ciele i krwi. Je

ż

eli wierzycie w zniszczenie, to i ciało i krew wasza wypiastuj

ą

 w sobie 

znaki zniszczenia. Nosimy zawsze przed sob

ą

 nasze panuj

ą

ce my

ś

li! Gdy duch 

oddziaływa na ciało, posyła do wszystkich organów duchowe pierwiastki, które 
wyssał z własnego 

ś

wiata; pierwiastki te przybieraj

ą

 rzeczywist

ą

 posta

ć

, krystalizuj

ą

 

si

ę

 niewidocznie w ciało i krew, podobnie jak z wolna powstaj

ą

 twarde kryształy z 

jasnego zupełnie roztworu - jak drzewo z niewidocznych cz

ą

stek ziemi i powietrza 

wydaje li

ś

cie i owoce! Kto wi

ę

c z roku na rok kr

ąż

y w kole tych samych bł

ę

dów, 

u

ż

ycza ciału pierwiastków tych bł

ę

dów i pomaga im do urzeczywistnienia si

ę

 w ciele. 

Mo

ż

na by to nazwa

ć

 równie

ż

 grzechem! Znakiem grzechu jest zawsze brzydota, 

upadek, 

ś

mier

ć

 - cielesne lub duchowe cierpienie.  

Lecz chocia

ż

 duch ten najcz

ęś

ciej jest głuchy na wszystko, zawsze jednak d

ąż

y ku 

górze i u

ż

ycza ciału podczas snu czego

ś

kolwiek z tej subtelnej siły wy

ż

szego bytu, 

niestety - zawsze niemal zmieszanej ze słabo

ś

ci

ą

 i upadkiem.  

Kto 

ż

yje osiemdziesi

ą

t lub dziewi

ęć

dziesi

ą

t lat, posiada silniejszego ducha (lecz nie 

inteligencj

ę

), ni

ż

 ten, kto umiera w trzydziestym roku swego 

ż

ycia. Silniejszy duch 

żą

da instynktownie wi

ę

kszej siły - chocia

ż

 zupełnie nie

ś

wiadomie. Głównym jednak 

bł

ę

dem tych osiemdziesi

ę

cio- i dziewi

ęć

dziesi

ę

cioletnich ludzi było to, i

ż

 uwierzyli, 

ż

e 

musz

ą

 w ko

ń

cu umrze

ć

. Ta stała my

ś

l była w nich tak samo, jak w całym ich 

otoczeniu, które temu mniemaniu wtórowało i okryło nim głowy starców jak chmur

ą

. 

Powstała niezmierna siła, lecz skierowana na fałszyw

ą

 drog

ę

 - siła słowa "musi", 

tego najwi

ę

kszego niszczyciela, lub twórcy, zale

ż

nie od woli!  

Modlitwa poranna oraz cielesna nasza egzystencja powinna by

ć

 skierowana na to, 

by wyprosi

ć

 pomoc od niesko

ń

czonej 

ś

wiadomo

ś

ci - by mo

ż

na było bra

ć

 udział w 

ka

ż

dym 

ż

yciu, w rosn

ą

cym drzewie, w chmurach, oceanie, w ptakach, gwiazdach i 

sło

ń

cu. Wszystko, co widzimy naokoło siebie, jest tylko cz

ęś

ci

ą

 ich bytu, poza nimi 

za

ś

 istnieje odr

ę

bne 

ż

ycie, jaki

ś

 inny pierwiastek, niewyczuwalny przez fizyczne 

zmysły - tajnia czy duch, który rozkazuje, wprawia w ruch, o

ż

ywia. Dusza nasza 

posiada cudown

ą

 zdolno

ść

 przyci

ą

gania do siebie pewnej cz

ęś

ci tej 

ż

ywej mocy i 

zachowania jej na zawsze! Je

ż

eli ujrzymy jaki

ś

 kwiat, pro

ś

my o jego pi

ę

kno, je

ż

eli 

ujrzymy morze, pro

ś

my o jego sił

ę

. Kto zobaczy jak

ą

kolwiek rzecz, która ma pi

ę

kny 

kształt, jest delikatna lub silna, niech prosi o jej pi

ę

kny kształt, o delikatno

ść

, o sił

ę

. 

Niesko

ń

czona 

ś

wiadomo

ść

 jest w tym wszystkim - i gdy pogr

ąż

ymy si

ę

 w miliardy 

ż

yj

ą

cych form, pogr

ąż

ymy si

ę

 jednocze

ś

nie w niesko

ń

czon

ą

 

ś

wiadomo

ść

, b

ę

dziemy 

jednoczy

ć

 si

ę

 z ni

ą

 coraz wi

ę

cej i wi

ę

cej i wreszcie osi

ą

gniemy cz

ą

stk

ę

 tego 

szczególnego wdzi

ę

ku i siły, która ma swój własny wyraz w ka

ż

dej rzeczy. Gdy za 

dnia zmysły fizyczne czuwaj

ą

 i s

ą

 dobrze skierowane, mog

ą

 przyci

ą

ga

ć

 do siebie te 

siły. 

Ż

adne zaj

ę

cie nie jest na tyle wyczerpuj

ą

ce, by nie mo

ż

na było po

ś

wi

ę

ci

ć

 

chocia

ż

by minuty na ten cel - a minuta ta jest zawsze sił

ą

 twórcz

ą

. - Działalno

ść

 nocy 

jest inna. Zmysły wtedy nic nie ci

ą

gn

ą

 do siebie, lecz siła, która w czasie czuwania 

była zaj

ę

ta, powstaje teraz i pomaga duchowi, by szedł naprzód, w niewidoczny 

ś

wiat, z którego powinien przynie

ść

 nowe skarby. Im wy

ż

ej duch ten si

ę

 wznosi, tym 

pot

ęż

niej wchłania w siebie duchowe pierwiastki, tym mocniejsze staj

ą

 si

ę

 duchowe 

zmysły, które w ko

ń

cu docieraj

ą

 do dziennego 

ż

ycia.  

Ciało i duch zawsze działaj

ą

 na siebie wzajemnie - umacniaj

ą

 si

ę

, dopełniaj

ą

, 

zmieniaj

ą

. Ciało podobne jest do korzeni drzewa - gał

ę

zie i li

ś

cie do ducha. Korzenie 

ci

ą

gn

ą

 z ziemi sił

ę

, aby da

ć

 

ż

ycie pniu, gał

ę

ziom, li

ś

ciom, kwiatom i owocom, li

ś

cie 

za

ś

 i zielone gał

ą

zki wchłaniaj

ą

 z powietrza i 

ś

wiata pierwiastki, bez których pie

ń

 i 

korzenie musiałyby zgin

ąć

. Duch nasz, o ile tylko dobrze jest skierowany, wchłania z 

góry, podobnie jak li

ś

cie, pewien pierwiastek w czuwaj

ą

ce 

ż

ycie naszego ciała. W ten 

sposób powstali ci, co jak naucza Stary Testament, "obcowali z Bogiem" i ich ciało 
fizyczne trwało przez tak długi czas, 

ż

e teraz wydaje si

ę

 nam to wprost bajk

ą

! A 

niektórzy szli wprost do Boga, nawet nie ulegaj

ą

c 

ś

mierci.  

Czytamy to np. o Enochu w Genesis V-23, 24.  

Ż

ycie Enocha było stosunkowo doskonałe. Duch jego miał do

ść

 siły nad sw

ą

 

psychiczn

ą

 istot

ą

, by zdematerializowa

ć

, uduchowi

ć

 ciało tak, 

ż

e stało si

ę

 

niewidzialne. O takich wypadkach Biblia wspomina kilkakrotnie. W miar

ę

 tego, jak 

b

ę

dzie powstawało naprzód uduchowienie naszej rasy (a stanie si

ę

 to rzeczywi

ś

cie), 

dematerializacja ciała zast

ą

pi 

ś

mier

ć

. Lecz najwy

ż

szym celem ludzko

ś

ci jest 

doprowadzenie uduchowienia ciała przez powolne odradzanie do tego stopnia, by 
odpowiadało ci

ą

gle wzmagaj

ą

cym si

ę

 potrzebom ducha - by zawsze było ju

ż

 

uformowane ciało, gdy zu

ż

yte rozpadnie si

ę

, komórka po komórce.  

Kto cierpi na bezsenno

ść

, niech powie sobie z samego rana: "Dzisiaj w nocy b

ę

d

ę

 

dobrze spał, musz

ę

 spa

ć

 i błagam o pomoc niesko

ń

czon

ą

 

ś

wiadomo

ść

, by zesłała mi 

sen!" W ten sposób utworz

ą

 si

ę

 warunki, które ju

ż

 podczas dnia wydziel

ą

 pierwiastki 

dla odpoczynku w nocy. Kto w ten sposób skoncentruje si

ę

 z samego rana, przywoła 

ku sobie na pomoc cał

ą

 duchow

ą

 sił

ę

 wzrastaj

ą

cego dziennego pr

ą

du. Gdy

ż

 

wszystkie rzeczy stosownie do naturalnego, zdrowego porz

ą

dku 

ż

ycia s

ą

 

najsilniejsze wtedy, gdy ziemia jest obrócona ku sło

ń

cu. - Cierpi

ą

cy na bezsenno

ść

 

niech próbuje tego sposobu dzie

ń

 po dniu. Niech nie traci odwagi, je

ż

eli od razu si

ę

 

nie uda! Niech nie bierze swych dziennych trosk ze sob

ą

 do łó

ż

ka, niech spokój i sen 

panuj

ą

 w jego my

ś

lach.  

S

ą

 ludzie tego rodzaju, 

ż

e gdy głowa ich dotknie si

ę

 tylko poduszki, zaczynaj

ą

 zaraz 

rozmy

ś

la

ć

, układa

ć

 plany, pracowa

ć

, prowadzi

ć

 spory i trudz

ą

 si

ę

 w ten sposób 

wi

ę

cej, ni

ż

 zwykle - wprost z przyzwyczajenia, które w nich tkwi nie

ś

wiadomie. Duch 

jest wówczas zepsuty, skierowany w przeciwn

ą

 stron

ę

. Chce on uporczywie 

ż

y

ć

 

fizycznie wtedy, gdy powinien znale

źć

 sw

ą

 psychiczn

ą

 form

ę

. naj

ą

 sprawy 

oskar

ż

onego.  

Adwokaci twierdz

ą

c, 

ż

e zawód iZostaje nawet we 

ś

nie w sferze po

ś

piechu i ten sam 

po

ś

piech oddaje ciału z powrotem. - W czasie bezsenno

ś

ci powinno si

ę

, o ile to 

mo

ż

liwe, zmieni

ć

 pokój, w którym si

ę

 

ś

pi. Równie

ż

 zmiana miejsca uwalnia od 

"kl

ą

twy" bezsenno

ś

ci. "Kl

ą

tw

ą

" t

ą

 jest my

ś

lowa sie

ć

, która zesnuwa nas z 

otaczaj

ą

cymi rzeczami. Spojrzenie, dotkni

ę

cie 

ś

cian lub mebli jakiego

ś

 pokoju 

zwi

ą

zuj

ą

 zaraz nasz byt star

ą

 nici

ą

 monotonnych my

ś

li. U

ż

ycz swemu duchowi 

pierwiastków spokoju, by mógł si

ę

 skupi

ć

. 

Ś

pi

ą

cy w pokoju lub w domu kot jest 

lepszym towarzyszem, ni

ż

 nerwowy, niespokojny człowiek, który bezustannie 

przechodzi z miejsca na miejsce i nie mo

ż

e znale

źć

 wytchnienia. Prócz tego zwierz

ę

 

wchłania zwykle w siebie nasz niepokój i wynosi go z domu. Z tego powodu dobrze 
jest trzyma

ć

 koło siebie młode, silne, niewinne zwierz

ę

ta, ale nie takie, które musz

ą

 

siedzie

ć

 w klatkach, lub które w ogóle pozbawione s

ą

 wolno

ś

ci. Wolne zwierz

ę

, z 

którym dobrze si

ę

 obchodzimy, wchłania w siebie duchowe pierwiastki, wysłane 

przez nas. Gdyby pierwiastki te pozostały w naszej aurze, mogliby

ś

my je łatwo 

wessa

ć

 na powrót. Ale zwierz

ę

ta zabieraj

ą

 je bez 

ż

adnej szkody dla siebie. Pewne 

napomknienie o tym dziwnym akcie znajdujemy w staro

ż

ydowskim zwyczaju 

"ofiarnego kozła", którego corocznie naładowywano wszystkimi grzechami całego 
ludu, a pó

ź

niej wyganiano na pustyni

ę

.  

Kto wpadł w niebezpieczne przyzwyczajenie u

ż

ywania narkotyków lub 

ś

rodków 

nasennych i nie mo

ż

e wyzby

ć

 si

ę

 od razu tego nałogu, powinien mówi

ć

 do siebie za 

ka

ż

dym razem, kiedy przyjmuje ten 

ś

rodek: "Błagam najwy

ż

sz

ą

 

ś

wiadomo

ść

, by 

oswobodziła mnie, o ile mo

ż

na najpr

ę

dzej, od konieczno

ś

ci korzystania ze sztucznej 

pomocy. Prosz

ę

, by ten 

ś

rodek, chocia

ż

 jest podobny do spróchniałego słupa, 

u

ż

ytego na podparcie, wyniósł mego ducha na obszar czystych i pełnych mocy my

ś

li. 

Prosz

ę

 równie

ż

 o uwolnienie mnie od szkodliwego wyobra

ż

enia, 

ż

e tego zwyczaju 

nie b

ę

d

ę

 mógł si

ę

 wyrzec, oraz 

ż

e 

ś

rodek nasenny nie przyniesie mi nie tylko 

pomocy, lecz na odwrót, wyrz

ą

dzi szkod

ę

!" Narkotyk bowiem szkodzi daleko wi

ę

cej, 

je

ż

eli si

ę

 my

ś

li po cichu: "wiem, 

ż

e on zniszczy całkiem moje zdrowie, lecz pomimo 

to musz

ę

 go za

ż

ywa

ć

", ni

ż

 je

ż

eli zajmiemy w tej kwestii to duchowe stanowisko, 

które

ś

my wy

ż

ej zaznaczyli.  

Wszystkie rzeczy, dopóki nie wyro

ś

niemy ponad konieczno

ść

 ich u

ż

ywania, mog

ą

 

by

ć

 po

ż

yteczne, lecz w ka

ż

dym razie tylko wtedy, gdy u

ż

ywamy ich w odpowiednim 

duchu, tj. prosimy, by

ś

my otrzymali z nich najwy

ż

sze dobro i najmniejsze zło, i 

aby

ś

my uwolnili si

ę

 mo

ż

liwie jak najpr

ę

dzej z tego niezdrowego i nienaturalnego 

stanu ciała i ducha, który z tych sztucznych 

ś

rodków wypływa.  

 
PR

Ą

DY MY

Ś

LOWE 

 

Rozwaga w my

ś

leniu jest konieczn

ą

! To, co "ot tak sobie my

ś

limy", nie jest wcale bez 

znaczenia, gdy

ż

 my

ś

li płyn

ą

 falami, jak woda i wiatr. Równe pr

ą

dy wzmacniaj

ą

 si

ę

 

nawzajem, nierówne wykazuj

ą

 zjawisko interferencji.  

Gdyby ten duchowy ocean był widoczny dla oka, ka

ż

dy mógłby widzie

ć

 te drgaj

ą

ce 

promienie, co id

ą

 od jednego człowieka ku drugiemu. Ka

ż

dy poznałby wtedy, 

ż

e 

ludzie tego samego temperamentu, charakteru i woli znajduj

ą

 si

ę

 w tym samym 

pr

ą

dzie, tak samo, jak człowiek w rozdra

ż

nionym i przygn

ę

bionym nastroju znajduje 

si

ę

 na fali zetkni

ęć

 ze wszystkimi, którzy s

ą

 rozdra

ż

nieni i przygn

ę

bieni - 

ż

e ka

ż

dy z 

nich działa jak element elektrycznego stosu, wytwarzaj

ą

c i wzmacniaj

ą

c pr

ą

d - a z 

drugiej strony, jak pełni nadziei, silni i przyja

ź

ni równie

ż

 ł

ą

cz

ą

 i wzmacniaj

ą

 swe fale. 

By

ć

 przygn

ę

bionym, znaczy to wł

ą

czy

ć

 si

ę

 w szkodliwe my

ś

lowe koło. Jest to 

choroba, która nigdy nie da si

ę

 wyleczy

ć

 od razu, je

ż

eli

ś

my przez dłu

ż

szy czas 

przyzwyczaili swego ducha do takich pr

ą

dów.  

Je

ż

eli pewna grupa ludzi rozmawia o chorobliwych zjawiskach, o przyczynach 

ś

mierci, agoniach, 

ś

miertelnych scenach, gdy piel

ę

gnuje w ten sposób trupi 

przedsmak grozy i przygn

ę

bienia, wtedy zwraca ona na siebie cały potok podobnych 

wyobra

ż

e

ń

 - potok, który w ko

ń

cu sprowadzi nieomylnie chorob

ę

 i cierpienie w 

jakiejkolwiek b

ą

d

ź

 formie.  

Kto z jakiego b

ą

d

ź

 powodu mówi ci

ą

gle o chorych, długo z nimi przestaje i 

bezustannie o nich my

ś

li, ten 

ś

ci

ą

ga na siebie fal

ę

, której złe skutki objawi

ą

 si

ę

 

niezawodnie w jego ciele. Mamy daleko wi

ę

cej do ratowania i obrony w sobie, ni

ż

 

przypuszczamy.  
Gdy m

ęż

czy

ź

ni omawiaj

ą

 z sympati

ą

 i zainteresowaniem swe przedsi

ę

wzi

ę

cia, 

wytwarza si

ę

 potok nowych produkcyjnych pomysłów, poniewa

ż

 wła

ś

nie wtedy, kiedy 

koło zostaje zamkni

ę

te bez tajemnych podejrze

ń

, lecz w szlachetnym, przyjaznym 

d

ąż

eniu, tryskaj

ą

 nowe my

ś

l jak iskry!  

Podró

ż

uj tylko w wielkim stylu, stawaj w najwykwintniejszych hotelach, ubieraj si

ę

 ze 

smakiem! Je

ż

eli 

ś

rodki nie pozwalaj

ą

 ci na to, czy

ń

 to przynajmniej w my

ś

lach! To 

b

ę

dzie pierwszy krok w kierunku powodzenia, pierwsze st

ą

pni

ę

cie w pr

ą

d tych, co 

zdobyli ju

ż

 powodzenie! Czyja my

ś

l przez fałszyw

ą

 oszcz

ę

dno

ść

 skierowana jest 

tylko na rzeczy tanie: na tanie mieszkanie, tanie po

ż

ywienie, tani

ą

 odzie

ż

, ten wpada 

w fal

ę

 niedostatku, niewoli i boja

ź

ni! Plany nasze i nasze pogl

ą

dy na 

ś

wiat s

ą

 przez 

to tłumione, parali

ż

owane, nasze skrzydła łami

ą

 si

ę

. Atmosfera niedostatku, je

ż

eli j

ą

 

długo w siebie wchłaniamy, czepia si

ę

 duszy i od razu zostaje odczuta przez tych, 

którym si

ę

 powodzi. Uciekaj

ą

 oni, gdy

ż

 od razu widz

ą

 brak tego pierwiastka, który ich 

samych unosi i pcha naprzód - odchodz

ą

 i tłumi

ą

 w sobie pr

ę

dko potok naturalnej 

sympatii, który wypływa z nich sam przez si

ę

.  

Sympatia jest najwa

ż

niejszym czynnikiem ka

ż

dego losu. Mania do wszystkiego, co 

tanie, płynie równolegle z obaw

ą

 i niepowodzeniem - nie trafi nigdy w pr

ą

d 

radosnego czynu i zwyci

ę

skiej mocy! - Ludzie, którzy 

ż

yj

ą

 w tych dwóch pr

ą

dach, nie 

spotkaj

ą

 si

ę

 nigdy - kto chce zbli

ż

y

ć

 si

ę

 do zwyci

ę

zców 

ż

ycia, musi zmieni

ć

 kierunek 

swej duchowo

ś

ci, a wtedy znajdzie ich na swej drodze!  

Gdy ludzie 

ż

ycz

ą

 sobie nawzajem niepowodzenia i sw

ą

 zło

ść

 wylewaj

ą

 na innych, 

wszystko szkodliwe spada na nich samych z dziesi

ę

ciokrotn

ą

 sił

ą

. Przyci

ą

gaj

ą

 do 

siebie my

ś

li, które wewn

ą

trz nich szerz

ą

 zaraz

ę

! My

ś

li, które snuj

ą

 si

ę

 najcz

ęś

ciej w 

naszej głowie, urzeczywistniaj

ą

 si

ę

 najsilniej w organizmie. Wchłaniamy w siebie 

bł

ę

dy i niedoskonało

ś

ci innych, poniewa

ż

 wi

ąż

emy si

ę

 z nimi duchowo. Plotka 

przecie

ż

 oczarowuje!  

Jest pewien szał i ekstaza w skandalu i w cyzelowaniu cudzych niedoskonało

ś

ci - 

równa niemal szampanowi! Lecz w ko

ń

cu przyjemno

ść

 ta wypada dla nas zawsze 

bardzo drogo!  
Je

ż

eli dwie osoby mogłyby si

ę

 na to zdoby

ć

, aby spotyka

ć

 si

ę

 w regularnych 

odst

ę

pach czasu, o ile mo

ż

no

ś

ci w tym samym miejscu i zawsze o tej samej godzinie 

i prowadzi

ć

 rozmow

ę

 z jasn

ą

, rado

ś

nie pewn

ą

 my

ś

l

ą

 o pi

ę

knie, m

ą

dro

ś

ci i sile ciała i 

ducha - gdyby mogły otworzy

ć

 na o

ś

cie

ż

 wrota swej duszy - gotowe do przyj

ę

cia w 

pokorze od najwy

ż

szej m

ą

dro

ś

ci my

ś

li, 

ś

rodków i dróg do osi

ą

gni

ę

cia zupełnej 

pi

ę

kno

ś

ci, zdrowia i siły, gdyby znajdowały przyjemno

ść

 w tych spotkaniach, gdyby 

bez przymusu potrafiły je dalej prowadzi

ć

 - bez pobocznych lub ukrytych my

ś

li - 

osoby te stan

ę

łyby w ko

ń

cu roku przed skutkami tych godzin jak przed cudami z 

krainy bajek.  
Tylko dwoje ludzi, nie wi

ę

cej, powinno na pocz

ą

tek spróbowa

ć

 tych 

ć

wicze

ń

, gdy

ż

 

jest trudniej, ni

ż

 si

ę

 wydaje, znale

źć

 cho

ć

by tylko dwoje ludzi, którzy by potrafili 

pogodzi

ć

 swe nastroje. Równie

ż

 ch

ęć

 do takich spotka

ń

r powinna nast

ą

pi

ć

 mimo woli 

- gdy

ż

 inne, obce motywy wył

ą

czyłyby zaraz najwy

ż

szy pr

ą

d ku dobru.  

Rozumie si

ę

, 

ż

e skutki rosn

ą

 wraz z liczb

ą

 pragn

ą

cych. Indianie Ameryki Północnej 

wzbudzali podług tej zasady ekstaz

ę

 wojennego ta

ń

ca. Milcz

ą

ce koło wielu tworzyło 

jedno pragnienie - i im wi

ę

cej kierowali oni sw

ą

 wol

ę

 na ten jedyny cel - wzbudzenie 

ekstazy - tym pr

ę

dzej powstawał szał i ekstaza ta

ń

ca. U mówców, aktorów dzieje si

ę

 

to samo.  
Cz

ę

stym bł

ę

dem i to wła

ś

nie u najlepszych ludzi jest to, 

ż

e zbyt wielkie nadaj

ą

 

znaczenie swym własnym wadom i w ten sposób je tylko wzmacniaj

ą

. Wystarcza, 

je

ś

li wada zostanie poznan

ą

 - nie trzeba ci

ą

gle powtarza

ć

: "jestem tchórzliwy, słaby, 

w złym humorze, nieprzezorny". Daleko lepiej jest przyci

ą

ga

ć

 ku sobie my

ś

li mocy, 

rado

ś

ci, odwagi, ostro

ż

no

ś

ci, wybudowa

ć

 z nich obraz swego "ja", a o wadach swych 

nie my

ś

le

ć

.  

Nie jest to wcale moralizowaniem - nie mówi

ę

 wcale w tym szkicu: "to masz robi

ć

, a 

tego unika

ć

". Wskazuj

ę

 tylko na przyczyn

ę

 i skutki. Kto kładzie sw

ą

 twarz w ogie

ń

, 

stanie si

ę

 czerwonym, poranionym, oszpeconym, gdy

ż

 poddał si

ę

 działaniu tego 

elementu - poddaj si

ę

 po

ż

arowi zazdro

ś

ci, nie

ż

yczliwo

ś

ci i złej woli i wtedy staniesz 

si

ę

 równie

ż

 w jakiej b

ą

d

ź

 formie zranionym i zeszpeconym przez pewien element, 

który, cho

ć

 niewidoczny, jest tak samo rzeczywisty jak ogie

ń

.  

Wszystko, co jest wstr

ę

tne i niedoskonałe - przywary naszych bli

ź

nich, brzydkie i 

nieprzyjemne rzeczy powinny by

ć

 usuni

ę

te całkowicie i mo

ż

liwie jak najpr

ę

dzej z 

naszej 

ś

wiadomo

ś

ci. W przeciwnym bowiem razie te my

ś

lowe obrazy zostaj

ą

 w nas, 

aby w ko

ń

cu urzeczywistni

ć

 si

ę

 na swój własny sposób. Kto przedstawia sobie 

pewnego człowieka zawsze w tym momencie, kiedy ten popełnia pewien bł

ą

d - w 

ko

ń

cu sam na pewno popełni ten bł

ą

d.  

Lepiej jest daleko zagł

ę

bi

ć

 si

ę

 w wyobra

ż

enie faluj

ą

cego kłosami pola lub burzliwego 

morza, ni

ż

 wczytywa

ć

 si

ę

 w okropno

ś

ci miejscowej kroniki gazeciarskiej. Nawet nie 

przypuszczamy, jaki niepotrzebny ci

ęż

ar fizyczny i duchowy bierzemy codziennie na 

siebie, czytaj

ą

c te orgie okropno

ś

ci, które nam przynosz

ą

 dzienniki. Czy mo

ż

e to 

przynie

ść

 komukolwiek jaki po

ż

ytek, je

ż

eli b

ę

dzie wiedział dokładnie o ka

ż

dym 

nieszcz

ęś

ciu, ka

ż

dej zbrodni, ka

ż

dej straszliwej scenie, które zdarzyły si

ę

 w ci

ą

gu 

dwudziestu czterech godzin na całej ziemi?  
Kto pozna zło, ju

ż

 je na wpół wyleczył. Gdy opanuje nas zły nastrój, powinni

ś

my 

przede wszystkim pami

ę

ta

ć

, 

ż

e jaki

ś

 obcy pr

ą

d przykrego nastroju przebiega przez 

nas, 

ż

e

ś

my weszli w stosunek z osobami złego humoru, które nawzajem posyłaj

ą

 

sobie swe obrzydłe pr

ą

dy, pot

ę

guj

ą

c je a

ż

 nie do zniesienia. Najpierwsz

ą

 rzecz

ą

, 

któr

ą

 trzeba w takim razie uczyni

ć

, jest pro

ś

ba, modlitwa, po

żą

danie siły, by 

wydosta

ć

 si

ę

 z tego potoku złych my

ś

li.  

Ka

ż

dy człowiek jest w mo

ż

no

ś

ci z biegiem czasu coraz cz

ęś

ciej przyci

ą

ga

ć

 ku sobie 

nastroje ze wszystkiego, co jasne, 

ż

ywe, promieniej

ą

ce - gdy

ż

 

ż

ycie powinno by

ć

 jak 

zabawa - ci

ą

gła powaga, gdy zwi

ę

kszy si

ę

 tylko o par

ę

 tonów - przechodzi ju

ż

 w 

melancholi

ę

.  

A strach otacza nas wsz

ę

dzie! Cała ludzko

ść

 obawia si

ę

 bezustannie: choroby, 

ś

mierci, utraty pieni

ę

dzy, miło

ś

ci - słowem zawsze czego

ś

! Ka

ż

dy ma prócz tego 

jeszcze sw

ą

 własn

ą

 ukochan

ą

 obaw

ę

, któr

ą

 pie

ś

ci! I to rozci

ą

ga si

ę

 nawet na 

najtrywialniejsze rzeczy na 

ś

wiecie! Ulice s

ą

 pełne ludzi, którzy, nie maj

ą

c nic 

lepszego do roboty, s

ą

 w ci

ą

głym strachu, by nie spó

ź

ni

ć

 si

ę

 na najbli

ż

szy tramwaj 

lub poci

ą

g!  

Im czulszy jest człowiek, tym mocniej cierpi w

ś

ród tych pr

ą

dów swego otoczenia - a

ż

 

wreszcie przez milcz

ą

c

ą

 pro

ś

b

ę

 o najwy

ż

sz

ą

 sił

ę

 nauczy si

ę

 budowa

ć

 naokoło siebie 

wał z pozytywnie naładowanych my

ś

li, od którego cudze fale b

ę

d

ą

 si

ę

 odbija

ć

. 

Budowanie takiego wału mo

ż

na zacz

ąć

 od tego, 

ż

e si

ę

 przeciwstawia ka

ż

demu 

szturmowi nieprzyjemnych nastrojów nast

ę

puj

ą

c

ą

 my

ś

l: "wzbraniam si

ę

 przyj

ąć

 t

ę

 

ide

ę

 i ten duchowy stan, który mi ona chce da

ć

, a który szkodzi memu ciału". Oto jest 

droga, by odwróci

ć

 od siebie szkodliwe pr

ą

dy. Ka

ż

dy człowiek ma swoj

ą

 ukochan

ą

 

obaw

ę

 - jak

ąś

 chorob

ę

, której nigdy nie miał, lecz której ci

ą

gle oczekuje - w ogóle 

co

ś

, czego utraty najbardziej si

ę

 l

ę

ka! Najmniejszy drobiazg, jakie

ś

 niespodziane 

słowo uprzytamnia mu od razu jego ukochan

ą

 boja

źń

 i otwiera na o

ś

cie

ż

 wy

ć

wiczon

ą

 

przez długie lata obawy 

ś

wiadomo

ść

, w któr

ą

 strach wrywa si

ę

 jak burza i niszczy 

wszystko. Burza ta wprawia w dr

ż

enie przede wszystkim te struny naszej natury, na 

których przez wiele lat najgło

ś

niej d

ź

wi

ę

czały nasze słabostki.  

I ciało wtedy równie

ż

 cierpi! Zjawiaj

ą

 si

ę

 od razu miliony symptomatów! Słabo

ść

, brak 

apetytu, znu

ż

one członki, niemo

ż

liwo

ść

 wykonywania swych zawodowych 

obowi

ą

zków, rw

ą

ce si

ę

 co chwila my

ś

li itd. Łatwo

ść

 przyjmowania my

ś

li mo

ż

e sta

ć

 

si

ę

 

ź

ródłem zarówno siły, jak upadku. Wła

ś

nie najbardziej przeczulone, najwy

ż

ej 

rozwini

ę

te duchy maj

ą

 cz

ę

sto bardzo słabe ciało, gdy

ż

 wchłaniaj

ą

 w siebie 

nie

ś

wiadomie wiele szkodliwych fal, nie wiedz

ą

c wcale o ich istnieniu. Stosunek 

osobisty z lud

ź

mi nieszczerymi jest głównym 

ź

ródłem tego zła. Organizm kobiecy jest 

subtelniejszy, łatwiej daleko wyczuwa ka

ż

dy cie

ń

 i ka

ż

dy promie

ń

 ze swego 

otoczenia! M

ęż

czyzna, pogr

ąż

ony w swe interesy, wytwarza czasami pewne 

pozytywne pr

ą

dy, które odtr

ą

caj

ą

 pr

ą

dy boja

ź

ni. Lecz kobiety przy swym rodzinnym 

ognisku cierpi

ą

 cz

ę

sto tysi

ą

c razy wi

ę

cej, ni

ż

 przypuszczaj

ą

 ich m

ęż

owie, którzy 

najcz

ęś

ciej nie mog

ą

 si

ę

 do

ść

 wydziwi

ć

, sk

ą

d bior

ą

 si

ę

 u ich 

ż

on te ci

ą

głe choroby, te 

histerie, te "nerwy".  
W miar

ę

 tego, jak poczynamy szuka

ć

 oparcia w niesko

ń

czonym duchu, który ma nas 

wyswobodzi

ć

 z tego oceanu złych sił, przychodz

ą

 na nasz

ą

 drog

ę

, same przez si

ę

, 

ró

ż

ne 

ś

rodki pomocnicze - dobre pomysły co do po

ż

ywienia, lekarstw, podró

ż

y i 

zmian! Powstaje zmiana w naszym zewn

ę

trznym 

ż

yciu, przychodz

ą

 na pomoc 

przyjaciele, czasami nawet jaki

ś

 znakomity lekarz przyczynia si

ę

 do tego, by uwolni

ć

 

nas od kl

ą

twy złych pr

ą

dów. Bierzmy to wszystko z wdzi

ę

czno

ś

ci

ą

, jako dobry znak, 

jako wró

ż

b

ę

, lecz nie pokładajmy nigdy całej naszej nadziei w jednej istocie ludzkiej. 

Najwy

ż

sz

ą

 ufno

ść

 powinni

ś

my pokłada

ć

 tylko w niesko

ń

czono

ś

ci, osoba za

ś

, której 

potrzebujemy, przecina tylko linie naszego losu we wła

ś

ciwym czasie podług 

tajemnych praw - jakby pomoc, jak oparcie, dopóki nasze członki duchowe nie b

ę

d

ą

 

na tyle silne, by mogły unosi

ć

 nas same, tak, 

ż

eby

ś

my te

ż

 mogli zaj

ąć

 kiedy

ś

 

odpowiednie miejsce w wie

ń

cu stworze

ń

, jako pomocnicy innych.  

Im wi

ę

kszy kto osi

ą

ga udział w niesko

ń

czonym duchu, tym pr

ę

dzej si

ę

 odradza 

fizycznie i duchowo, siły wzrastaj

ą

 przez własn

ą

 działalno

ść

, strach znika zupełnie, 

gdy

ż

 staje si

ę

 widocznym, 

ż

e ten, kto płynie w my

ś

lowym pr

ą

dzie niesko

ń

czonej 

dobroci, nie powinien si

ę

 niczego obawia

ć

! Cudem wydaje si

ę

 wówczas, 

ż

e 

materialne powodzenie wkracza w nasze 

ż

ycie prawie bez trudu, bez wysiłku. 

Dziwimy si

ę

 tej w

ś

ciekłej pogoni, łupiestwu, mozołowi ludzko

ś

ci, która wła

ś

nie przez 

te plagi oddala od siebie bogactwa, do których d

ąż

y. Powoli zaczyna w nas rosn

ąć

 

poznanie, 

ż

e 

ż

ycie, do którego

ś

my powołani - my, których dzi

ś

 tak niewielu, lecz 

kiedy

ś

 b

ę

dzie du

ż

o - oznacza posuwanie si

ę

 od szcz

ęś

cia ku szcz

ęś

ciu, 

ż

e pełna 

mozołu walka jest zupełnie zbyteczna, gdy

ż

 wszystkie rzeczy na tym 

ś

wiecie 

pod

ąż

aj

ą

 w 

ś

lad duchowych pr

ą

dów! Wszystko, czego chcemy ia s

ą

 te same. Zale

żą

 

one całkowicie od stanu uALDUSw spokoju, bez niecierpliwo

ś

ci, ale mocno i jasno, 

czeka nas na drodze, po której st

ą

pamy! Nie ma 

ż

adnych granic dla siły, której 

poddane s

ą

 my

ś

lowe pr

ą

dy! W zdolno

ś

ci ludzi do posługiwania si

ę

 falami wy

ż

szego 

gatunku i mocniejszego napi

ę

cia le

ż

y tajemnica magii.