Równowaga gospodarcza to stan gospodarki, w
którym zachowana jest równowaga globalnego
popytu i globalnej podaży na wszystkich rynkach:
dóbr i usług oraz czynników wytwórczych, a także
w wymianie z zagranicą – jest równoczesne
występowanie
równowagi
wewnętrznej
i
zewnętrznej. Osiągnięcie i utrzymanie równowagi
gospodarczej jest bardzo trudne, z uwagi na
ogromną liczbę czynników, które oddziałują na
popyt i podaż na każdym z rynków, wytrącając je
stale z ukształtowanego stanu równowagi.
W przypadku nadwyżkowego popytu, zagregowany
popyt przekracza lub zbliża się do pełnego
wykorzystania zdolności produkcyjnych
gospodarki. W takiej sytuacji mogą wystąpić dwa
zjawiska lub ich kombinacja: wzrost cen (inflacja),
ograniczający realny popyt do możliwości jego
zaspokojenia, lub wzrost
deficytu obrotów bieżących zwiększający podaż
dóbr dzięki ich importowi z zagranicy.
• W przypadku nadwyżkowej podaży,
zagregowany popyt jest znacznie niższy od
zdolności produkcyjnych gospodarki. W takiej
sytuacji część zasobów czynników produkcji jest
niewykorzystana, czego najbardziej widocznym
efektem jest utrzymywanie się wysokiego
bezrobocia.
Skala nierównowagi w gospodarce jest
przedmiotem uwagi polityki makroekonomicznej,
dążącej zazwyczaj do przywrócenia w niej stanu
równowagi. Nadmierny poziom nierównowagi
stanowi bowiem zagrożenie dla procesów wzrostu
gospodarczego. Przykładowo, wysoka inflacja
prowadzi do pojawienia się w gospodarce szeregu
niekorzystnych zjawisk, określanych jako
. Z kolei wysoki deficyt handlowy i deficyt
obrotów bieżących grozi wybuchem kryzysu
walutowego.