background image

 

"ZAKA

Ŝ

ENIA SZPITALNE PRZENOSZONE DROG

ą

 POWIETRZN

ą

 - 

WKłAD NOWOCZESNYCH INSTALACJI KLIMATYZACJI - WENTYLACJI 
SAL OPERACYJNYCH W OBNI

Ŝ

ANIE RYZYKA ZAKAZE

ń

" - MGR IN

Ŝ

KRZYSZTOF KAISER 

„Gdy powietrze jest zainfekowane zanieczyszczeniami wrogimi dla rasy ludzkiej, człowiek staje si

ę

 chory" 

Hipokrates: „Corpus Hippocraticum" 

 
Wpływ  zanieczyszczonego  powietrza  na  pogorszenie  si

ę

  stanu  zdrowia  człowieka  zauwa

Ŝ

ono  ju

Ŝ

  w  czasach 

antycznych.  Zainteresowanie  zagro

Ŝ

eniem,  jakie  niesie  ze  sob

ą

  ska

Ŝ

one  powietrze,  powracało  z  reguły  wtedy, 

gdy 

ś

wiat nawiedzały wielkie epidemie. 

W drugiej połowie XIX wieku, Dr Joseph Lister, zainspirowany badaniami Ludwika Pasteura, próbował powi

ą

za

ć

 

ze sob

ą

 cz

ą

stki zawieszone w powietrzu z powstawaniem zaka

Ŝ

e

ń

. Poprzez rozpylanie kwasu karbolowego w sali 

operacyjnej  przyczynił  si

ę

  do  zmniejszenia  wska

ź

ników  zachorowalno

ś

ci  i 

ś

miertelno

ś

ci  oraz  do  ograniczenia 

pozabiegowych  amputacji  ko

ń

czyn.  Jego  wysiłki  zako

ń

czyły  si

ę

  sukcesem,  jednak  kwas  karbolowy  rozpylany  w 

sali operacyjnej, z uwagi na swoj

ą

 toksyczno

ść

, sam stawał si

ę

 coraz bardziej niebezpieczny. 

Niestety,  w  miar

ę

  upływu  czasu  zanikło  zainteresowanie  infekcjami  pochodz

ą

cymi  z  powietrza,  le

Ŝą

cymi  u 

podstaw zaka

Ŝ

e

ń

  w salach operacyjnych i pokojach zabiegowych (surgical site infection  - SSI). Uczeni odstawili 

ten  problem  na  boczny  tor.  Najprawdopodobniej  u  podstaw  takiego  zachowania  le

Ŝ

ało  zachły

ś

ni

ę

cie  si

ę

 

powszechnym  zastosowaniem  terapii  antybiotykowej,  jako  panaceum  na  wszelkie  dolegliwo

ś

ci,  a  uzyskanie 

czystego, nietoksycznego powietrza w  sali operacyjnej było - jak na  owe  czasy  - zagadnieniem niemo

Ŝ

liwym do 

zrealizowania.  Do  pocz

ą

tków  XX  wieku,  uwa

Ŝ

ano, 

Ŝ

e  głównym 

ź

ródłem  dla  rozprzestrzeniania  si

ę

  infekcji  i 

powstawania zaka

Ŝ

e

ń

 sal operacyjnych i pokojów zabiegowych s

ą

 zanieczyszczenia na dłoniach [2]. 

 
Natura  jednak  nie  spała  (i  nie 

ś

pi),  o  czym  mo

Ŝ

emy  si

ę

  przekona

ć

.  Mikroorganizmy  - 

Ŝ

eby  przetrwa

ć

  -  szybko 

zacz

ę

ły dostosowywa

ć

 si

ę

 do stworzonych im warunków 

Ŝ

ycia, a ich ewolucja trwa nadal. Powstały m. in. nowe 

szczepy bakterii, bardziej oporne na stosowane, znane nam antybiotyki. 
Dzisiaj  powracamy  do zagadnie

ń

  infekcji  pochodz

ą

cych  z  powietrza. Uczeni  na  nowo  skierowali  swe  badania  w 

kierunku  procesów  rozprzestrzeniania  si

ę

  mikroorganizmów  na  sali  operacyjnej.  Współczesna  technika  oferuje 

szpitalom rozwi

ą

zania techniczne umo

Ŝ

liwiaj

ą

ce osi

ą

ganie wysokich parametrów jako

ś

ciowych powietrza, przede 

wszystkim jednak jego odpowiedniej czysto

ś

ci. Dostarczanie czystego powietrza do sali operacyjnej jest jednym z 

czynników wpływaj

ą

cych na obni

Ŝ

enie ryzyka zaka

Ŝ

e

ń

 drog

ą

 powietrzn

ą

 
Wszystkie  działania  personelu  szpitalnego  (w  tym  słu

Ŝ

b  technicznych,  a  nie  tylko  personelu  medycznego) 

powinny  by

ć

  podporz

ą

dkowane  maksymie:    „Primum  Non  Nocere"  -  po  pierwsze  nie  szkodzi

ć

.  W  walce  z 

zaka

Ŝ

eniami  wa

Ŝ

ne  s

ą

  równie

Ŝ

ś

wiadomo

ść

  o  istniej

ą

cych  zagro

Ŝ

eniach  i  poczucie  odpowiedzialno

ś

ci  za 

zdrowie i 

Ŝ

ycie innych osób. 

 
 
1. ZAKA

ś

ENIA SZPITALNE I PRZYCZYNY ICH POWSTANIA 

 
Zaka

Ŝ

enie (infektio) szpitalne, to zaka

Ŝ

enie, które nast

ą

piło w szpitalu i ujawniło si

ę

 w okresie pobytu w szpitalu 

lub po jego opuszczeniu i zostało spowodowane przez udokumentowany czynnik chorobotwórczy, pochodz

ą

cy od 

innego chorego, albo przez endogenny czynnik mikrobiologiczny [14]. Czynnikami o wysokim stopniu zagro

Ŝ

enia 

s

ą

  materiały  krwiopochodne  i  krew,  płyny  ustrojowe  i  ska

Ŝ

one  nimi  materiały  i  przedmioty.  Zaka

Ŝ

enie  szpitalne 

mo

Ŝ

e szerzy

ć

 si

ę

 tak

Ŝ

e drog

ą

 kropelkow

ą

 (jako aerozol lub z cz

ą

steczkami kurzu) oraz przez bezpo

ś

redni kontakt 

z  zaka

Ŝ

onym  chorym  lub  jego  wydzielinami  [10].  Na  rysunku  1  przedstawiono  drogi  przenoszenia 

mikroorganizmów  do  pola  operacyjnego.  Wtargni

ę

cie drobnoustrojów  do  organizmu  pacjenta  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

 si

ę

 

(jak wida

ć

 na rys. 1) poprzez bezpo

ś

redni kontakt lub za po

ś

rednictwem powietrza. 

 

 

Zaka

Ŝ

enie  drog

ą

  powietrzn

ą

  odgrywa  znaczn

ą

  rol

ę

  w  zaka

Ŝ

eniach  szpitalnych  wywołanych  przez  gronkowce  i 

paciorkowce oraz niektóre grzyby ple

ś

niowe (Aspergillus, Fusarium). Drobnoustroje te mog

ą

 pochodzi

ć

 ze skóry i 

błon 

ś

luzowych  jamy  nosowo  -  gardłowej  lub  z  ognisk  zaka

Ŝ

enia  z  ró

Ŝ

n

ą

  lokalizacj

ą

  (głównie  gronkowce). 

Szerzenie  si

ę

  zaka

Ŝ

e

ń

  szpitalnych  przez  zanieczyszczone  powietrze  (cz

ą

stki  kurzu  z  wytrzymałymi  na 

wysychanie  bakteriami  lub  przetrwalnikami  grzybów)  ma  szczególne  znaczenie  w  salach  operacyjnych 
(niebezpiecze

ń

stwo  zaka

Ŝ

enia  czystych  ran  lub  kolonizacji)  w  salach  chorych  z  grup  wysokiego  ryzyka  (np.  po 

przeszczepie  narz

ą

du)  oraz  w  gabinetach  zabiegowych  (niebezpiecze

ń

stwo  rozprzestrzeniania  si

ę

  bakterii  przy 

zmianie opatrunku). Cz

ą

stki kurzu wdychane przez chorych lub personel mog

ą

  te

Ŝ

 by

ć

  przyczyn

ą

  zaka

Ŝ

e

ń

  dróg 

oddechowych  (droga  oddechowa  zaka

Ŝ

enia)  [14].  Niski  poziom  zawarto

ś

ci  mikroorganizmów  w  powietrzu 

zmniejsza ryzyko wyst

ą

pienia zaka

Ŝ

enia pooperacyjnego u pacjenta. 

 
Zaka

Ŝ

enia ze wzgl

ę

du na pochodzenie drobnoustrojów dzieli si

ę

 na: 

egzogenne: personel, 

ś

rodowisko nieo

Ŝ

ywione sali;  

endogenne: własna fl ora bakteryjna pacjenta. 

Aby powstała choroba, drobnoustroje musz

ą

 [14]: 

przenie

ść

 si

ę

 na organizm gospodarza (wrota zaka

Ŝ

enia),  

pokona

ć

 jego mechanizmy obronne,  

zaatakowa

ć

  i  namno

Ŝ

y

ć

  si

ę

  w  tkankach,  a  nast

ę

pnie  wytworzy

ć

  toksyny  lub  inne  czynniki 

warunkuj

ą

ce zjadliwo

ść

,  

by

ć

 zdolnymi do prze

Ŝ

ycia, mimo działania mechanizmów odporno

ś

ciowych gospodarza.  

Zjadliwo

ść

  (wirulencja): jest poj

ę

ciem zło

Ŝ

onym  co najmniej  z 3 czynników, takich  jak zaka

ź

no

ść

,  in-wazyjno

ść

  i 

toksyczno

ść

.  Jest  to  miara  chorobotwórczo

ś

ci  bakterii  [14].  Chorobotwórczo

ść

  bakterii  wywołuj

ą

cych  zaka

Ŝ

enia 

jest wła

ś

ciwo

ś

ci

ą

 poszczególnych szczepów i polega na zdolno

ś

ci wytwarzania czynników zjadliwo

ś

ci, do których 

nale

Ŝą

 adhezyny oraz toksyny (substancje toksyczne) odpowiedzialne za szerzenie si

ę

 zaka

Ŝ

enia na otaczaj

ą

ce 

tkanki.  Do  czynników  zjadliwo

ś

ci  bakterii  nale

Ŝą

  równie

Ŝ

  niektóre  elementy  strukturalne  komórki  bakteryjnej,  jak 

np. fimbrie (pile) ułatwiaj

ą

ce przyleganie do komórki docelowej lub otoczki utrudniaj

ą

ce sprawne funkcjonowanie 

układu  odporno

ś

ciowego  gospodarza  [10].  Je

ś

li  drobnoustrój  dostanie  si

ę

  na  powierzchni

ę

  komórki  gospodarza 

zanim dojdzie do zapocz

ą

tkowania procesu zapalnego, konieczne jest jego namno

Ŝ

enie i powstanie trwałej wi

ę

zi 

z komórk

ą

 gospodarza, czyli tzw. adherencja [10]. 

 
Mechanizmem  sprzyjaj

ą

cym  inwazji  komórek  s

ą

  rz

ę

ski,  np.  wi

ę

kszo

ść

  bakterii  wywołuj

ą

cych  zaka

Ŝ

enia  błon 

ś

luzowych  jest  ruchliwych.  Mikroorganizmy  nie  tylko  mog

ą

  si

ę

  porusza

ć

,  ale  równie

Ŝ

  przylega

ć

  do  powierzchni. 

Wydaje  si

ę

Ŝ

e  wszystkie  drobnoustroje  wykazuj

ą

  zdolno

ść

  do  przylegania  do  powierzchni  [14].  Jednym  ze 

sposobów ł

ą

czenia komórki bakteryjnej z komórk

ą

 gospodarza jest tworzenie biofi lmu. Bakterie we wn

ę

trzu biofi 

background image

lmu s

ą

 oporne na mechanizmy obronne ustroju, takie jak fagocytoza, a penetracja antybiotyków do wn

ę

trza biofi 

lmu  jest  w  tym  przypadku  znacznie  utrudniona.  Nie  ka

Ŝ

de  jednak  wtargni

ę

cie  do  organizmu  człowieka 

drobnoustrojów  potencjalnie  patogennych  prowadzi  do  zaka

Ŝ

enia,  czasem  jest  to  tylko  kolonizacja.  Stan  taki 

wówczas  okre

ś

la  si

ę

  mianem  nosicielstwa.  Kolonizacja  polega  na  braku  trwałych  poł

ą

cze

ń

  pomi

ę

dzy  komórk

ą

 

bakteryjn

ą

  a  receptorem  komórki  docelowej  gospodarza  [10].  Nosiciel  mo

Ŝ

e  jednak  zaka

Ŝ

a

ć

  inne  osoby,  dla 

których  ten  drobnoustrój  mo

Ŝ

e  okaza

ć

  si

ę

  niebezpieczny.  Osoby  chore,  z  obni

Ŝ

on

ą

  odporno

ś

ci

ą

,  poddawane 

inwazyjnym zabiegom diagnostycznym i operacyjnym stanowi

ą

 grup

ę

 najbardziej nara

Ŝ

on

ą

 na zaka

Ŝ

enie.  

Podstawowym  ryzykiem  zaka

Ŝ

enia  w  czasie  zabiegu  operacyjnego  jest  przerwanie  ci

ą

gło

ś

ci  naturalnych, 

anatomicznych  barier  ochronnych  (skóra,  błony 

ś

luzowe)  i  ekspozycja  cz

ę

sto  jałowych  tkanek  na  działanie 

czynników  zewn

ę

trznych  [3].  Znacz

ą

c

ą

  rol

ę

  zaka

Ŝ

e

ń

  w  tej  grupie  osób  zajmuj

ą

  zaka

Ŝ

enia  oportunistyczne,  a 

wi

ę

c  wywołane  przez  drobnoustroje  oportunistyczne  tzn.  takie,  które  nie  wywołuj

ą

  zaka

Ŝ

e

ń

  u  pacjentów  z 

prawidłow

ą

  odporno

ś

ci

ą

.  Z  uwagi  na  pochodzenie  drobnoustroju  zalicza  si

ę

  ten  typ  zaka

Ŝ

e

ń

  do  endogennych. 

Prawie  wszystkie  bakterie  wymieniane  jako  składniki  mikrofl  ory  (normalnej)  człowieka  mog

ą

  by

ć

  czynnikami 

etiologicznymi  zaka

Ŝ

e

ń

  szpitalnych.  S

ą

  to  zwykle  bez  wyj

ą

tku  bakterie  odpowiadaj

ą

ce  kryteriom  bakterii 

oportunistycznych  (potencjalnie  chorobotwórczych),  które  głównie  uczestnicz

ą

  w  zaka

Ŝ

eniach  endogennych. 

Głównym  wi

ę

ź

ródłem  endogennych  zaka

Ŝ

e

ń

  szpitalnych  s

ą

  bakterie  stanowi

ą

ce  własn

ą

  fl  or

ę

  (mikrofl  or

ę

człowieka  [14].  Własna  fl  ora  fi  zjologiczna  pacjenta  mo

Ŝ

e  doprowadzi

ć

  w  przypadku  osłabienia  organizmu  i 

przerwania  ci

ą

gło

ś

ci  tkanek  podczas  zabiegów  chirurgicznych  do  powa

Ŝ

nych  zaburze

ń

  zdrowotnych  i  powikła

ń

 

pooperacyjnych [5].  
 
Skład  fl  ory  fi  zjologicznej  człowieka  jest  dynamiczny  i  zale

Ŝ

y  z  jednej  strony  od  wydolno

ś

ci  układu 

odporno

ś

ciowego,  a  z  drugiej  strony  od 

ś

rodowiska,  w  którym  przebywa  chory  (np.  szpital).  Ju

Ŝ

  po  kilku  dniach 

pobytu na oddziale, jego własne szczepy zostaj

ą

 zast

ą

pione szczepami szpitalnymi [10]. „Nowe" szczepy nie s

ą

 

przyjazne  z  reguły  dla  gospodarza,  tym  bardziej, 

Ŝ

e  w  warunkach  szpitalnych  wytworzyły  specyfi  czne  formy 

oporno

ś

ci na niektóre stosowane antybiotyki. 

 
Na  rysunku  2  przedstawiono  przykłady  czynników  wpływaj

ą

cych  na  rozwój  zaka

Ŝ

e

ń

  wywołanych  przez 

drobnoustroje oportunistyczne. Jedn

ą

 z licznych dróg zaka

Ŝ

e

ń

 jest powietrze. 

 

 

Zaka

Ŝ

eniom  jednak  nie  ulegaj

ą

  wył

ą

cznie  pacjenci.  Mikroorganizmy 

Ŝ

yj

ą

ce  w  szpitalu  stanowi

ą

  równie

Ŝ

 

zagro

Ŝ

enie dla pracowników słu

Ŝ

by zdrowia, a tak

Ŝ

e dla pracowników fi rm zewn

ę

trznych wykonuj

ą

cych usługi na 

rzecz szpitala (np. remonty, konserwacje, itp.) w miejscach uwa

Ŝ

anych za potencjalnie niebezpieczne. 

 
Zaka

Ŝ

enia szpitalne s

ą

  wypadkow

ą

 szczególnego nagromadzenia si

ę

  trzech podstawowych czynników, które s

ą

 

niezb

ę

dne do powstania czynnego zaka

Ŝ

enia.  

 
S

ą

 to [14]: 

wyj

ą

tkowo obfi te liczne rezerwuary (lub 

ź

ródła) drobnoustrojów,  

liczne  drogi  zaka

Ŝ

enia,  których  wyeliminowanie  nie  zawsze  jest  mo

Ŝ

liwe  z  racji  istoty  szpitala  jako 

miejsca, gdzie dokonywane s

ą

 intensywne zabiegi diagnostyczne i lecznicze, 

nagromadzenie w jednym miejscu osobników szczególnie podatnych (wra

Ŝ

liwych) na zaka

Ŝ

enia. 

Jak  mo

Ŝ

na  zauwa

Ŝ

y

ć

,  zaka

Ŝ

enia  szpitalne,  podobnie  jak  inne  choroby  zaka

ź

ne,  przebiegaj

ą

  zazwyczaj  według 

klasycznego ła

ń

cucha epidemiologicznego. 

 
 
2.  RODZAJE  ZANIECZYSZCZE

Ń

  MIKROBIOLOGICZNYCH  POWIETRZA  ORAZ  ICH 

Ź

RÓDŁA  I 

REZERWUARY 
 
W powietrzu sali operacyjnej zbieraj

ą

 si

ę

 pyły, cz

ą

stki biologiczne (bakterie, grzyby i ich zarodniki), opary gazów 

anestetycznych  i 

ś

rodków  antysep-tycznych,  dwutlenek  w

ę

gla.  Cz

ą

stki  biologiczne  po  przej

ś

ciu  do  postaci 

aerozolowej  (bioaerozole)  mog

ą

  by

ć

  zarówno 

Ŝ

ywe  jak  i  martwe,  a  tak

Ŝ

e  mog

ą

  wyst

ę

powa

ć

  jako  samodzielne 

lub by

ć

 przyczepione do powierzchni pyłów utworzonych z materii nieo

Ŝ

ywionej. Zaka

Ŝ

enia szpitalne wywoływane 

s

ą

  przez  drobnoustroje  chorobotwórcze,  jednak  nale

Ŝ

y  pami

ę

ta

ć

Ŝ

e  zanieczyszczenia  pyłowe  zawieszone  w 

powietrzu ułatwiaj

ą

 przenoszenie si

ę

 tych mikroorganizmów. Pyły bakteryjne, po wyschni

ę

ciu cz

ą

stek 

ś

liny i 

ś

luzu, 

s

ą

 najbardziej niebezpiecznymi aerozolami biologicznymi [5]. 

 
2.1 

Ź

ródła i rezerwuary 

 
Rezerwuar  zarazka:  człowiek,  zwierz

ę

ś

rodowisko  naturalne,  w  którym  istniej

ą

  warunki  do  bytowania  i 

rozmna

Ŝ

ania si

ę

 drobnoustrojów; mo

Ŝ

e jednocze

ś

nie stanowi

ć

 

ź

ródło zaka

Ŝ

enia [14].  

 
Podstawowym 

ź

ródłem  zanieczyszczenia  mikrobiologicznego  powietrza  w  bloku  operacyjnym  (pod 

warunkiem  prawidłowo  działaj

ą

cej  i  eksploatowanej  instalacji  klimatyzacji  -  wentylacji)  s

ą

  przebywaj

ą

cy  tam 

ludzie

Ź

ródłem bakterii w powietrzu bloku operacyjnego jest zespół operacyjny, a ich liczba pozostaje w prostym 

zwi

ą

zku  z  liczebno

ś

ci

ą

  zespołu  [10].  Drobnoustroje  s

ą

  uwalniane  wraz  ze  złuszczonym  naskórkiem  (z 

odsłoni

ę

tych  okolic)  i  wydzielane  z  górnych  dróg  oddechowych  [3].  Nawet  przy  sterylnym  ubiorze  ka

Ŝ

da  osoba 

zespołu operuj

ą

cego mo

Ŝ

e wydzieli

ć

 od 1500 do 50 000 mikroorganizmów i pyłu na minut

ę

. Czynnikami intensyfi 

kacji  rozwoju  mikroorganizmów  jest  cz

ę

sto  zła  organizacja  ruchu  i  pracy  w  oddziale  oraz  w  obr

ę

bie  bloku 

operacyjnego  [12].  Uwolnione  do  powietrza  mikroorganizmy  -  osiadaj

ą

c  na  powierzchni  instrumentów  lub  na 

powierzchni  rany  -  staj

ą

  si

ę

  sprawcami  zaka

Ŝ

e

ń

.  S

ą

  to  przede  wszystkim  gronkowce  w  tym  Staphylococcus 

aureus  i  paciorkowce  (np.  Streptococ-cus  pyogenes).  Liczba  tych  drobnoustrojów  wzrasta  w  przypadku,  gdy 
w

ś

ród  osób  z  zespołu  operacyjnego  wyst

ę

puj

ą

  przypadki  chorób  infekcyjnych  -  zwłaszcza  zaka

Ŝ

e

ń

  skóry  [3]. 

Powietrze  i  powierzchnie  suche  s

ą

  najcz

ęś

ciej 

ź

ródłem  bakterii  Gram  -  dodatnich  (gronkowców,  paciorkowców) 

obecnych  w  kurzu,  złuszczonym  naskórku,  krop  elkach  wydzieliny  dróg  oddechowych  i  włóknach  materiału,  z 
którego wykonano odzie

Ŝ

 ochronn

ą

Ź

ródłem pałeczek Gram - ujemnych mo

Ŝ

e by

ć

 

ś

rodowisko wilgotne [3].  

 
Zdrowy  człowiek  jest  równie

Ŝ

  miejscem  bytowania  mikroorganizmów.  Nale

Ŝ

y  pami

ę

ta

ć

Ŝ

e  te  „pospolite" 

mikroorganizmy,  nie  stwarzaj

ą

ce  zagro

Ŝ

enia  dla  osób  zdrowych,  mog

ą

  okaza

ć

  si

ę

  niebezpieczne  dla  zdrowia  i 

background image

Ŝ

ycia pacjenta, w szczególno

ś

ci poddanego inwazyjnym zabiegom medycznym.  

Do  drobnoustrojów,  które  wyst

ę

puj

ą

  na  skórze  zdrowego  człowieka,  nale

Ŝą

  Staphylococcus  epidermidis 

(wyst

ę

puj

ą

cy u 85 - 100% populacji), Streptococcus  (szczepy z grupy viridans) Corynebacterium species (55%), 

Propionibacterium  acnes  (45  -  100%),  Candida,  Clostridium  perfringens  (40  -  60%),  Acinetobacter  (25%), 
Moraxella  species  (5  -  15%)  i  okresowo  równie

Ŝ

  Staphylococcus  aureus  -  wykazano, 

Ŝ

e  około  20%  zdrowych 

osób  jest  przewlekłymi  nosicielami  Staphylococcus  aureus,  40%  jest  nosicielami  przej

ś

ciowymi,  natomiast  20% 

nigdy nie b

ę

dzie  nosicielami (gronkowce szczególnie ch

ę

tnie  lokalizuj

ą

  si

ę

 w mieszkach włosowych  w okolicach 

bogatych  w  gruczoły  potowe)  [10].  W  górnych  drogach  oddechowych  zawsze  spotykamy  paciorkowce  z  grupy 
zieleniej

ą

cej  —  Streptococcus  viridans,  w  zatokach  Streptococcus  milleri,  dwoinki  Neisseria,  maczugowce, 

pojedyncze  dro

Ŝ

d

Ŝ

aki,  przej

ś

ciowo  Streptococcus  pyogenes,  Streptococcus  pneumoniae  i  Haemophilus  infl 

uenzae [10]. 
 
Podkre

ś

li

ć

  nale

Ŝ

y, 

Ŝ

e  niewła

ś

ciwie  wyposa

Ŝ

ona  w  urz

ą

dzenia  do  uzdatniania  powietrza  i 

ź

le 

eksploatowana  instalacja  klimatyzacyjna  mo

Ŝ

e  sta

ć

  si

ę

  rozsadnikiem  mikroorganizmów  [12].  Wszystkie 

elementy  instalacji  klimatyzacji  -  wentylacji  sali  operacyjnej  mog

ą

  sta

ć

  si

ę

  rezerwuarem  mikroorganizmów. 

Zanieczyszczona  i  zawilgocona  instalacja  sprzyja  ich  rozwojowi  i  proliferacji.  Z  uwagi  jednak  na  wymagania 

Ŝ

yciowe  drobnoustrojów,  najbardziej  nara

Ŝ

one  na  ska

Ŝ

enie  nimi  s

ą

:  fi  ltry,  tłumiki  hałasu,  elementy  instalacji,  w 

których nast

ę

puje wykraplanie si

ę

  wilgoci i jej odprowadzanie (np. powierzchnie chłodnic, tace ociekowe, syfony 

kró

ć

ców  odpływowych),  nawil

Ŝ

acze  powietrza,  itp.  W  przypadku  niesprawnie  działaj

ą

cego  układu  fi  ltracji 

powietrza  (filtr  III  stopnia),  zanieczyszczenia  -  w  tym  mikrobiologiczne  -  przedostaj

ą

  si

ę

  za  po

ś

rednictwem 

powietrza do pomieszczenia, pogarszaj

ą

c tym samym stan higieniczny powietrza wewn

ę

trznego. Sytuacja ta jest 

szczególnie  niebezpieczna  dla  zdrowia  i 

Ŝ

ycia  ludzkiego,  gdy  w  bio-aerozolu  znajduj

ą

  si

ę

  drobnoustroje 

chorobotwórcze. 
 
2.2 Grzyby, bakterie, wirusy 
 
Mikroorganizmy  odpowiedzialne  za  powstawanie  infekcji  w  organizmie  człowieka  to:  grzyby,  bakterie  i  wirusy. 

Ś

wiadomo

ść

  z  zagro

Ŝ

e

ń

  jakie  nios

ą

  ze  sob

ą

,  gdy  skolonizuj

ą

  ciało  człowieka,  jest  wst

ę

pem  do  prowadzenia 

skutecznej  profi  laktyki  w  walce  z  zaka

Ŝ

eniami.  W

ś

ród  ró

Ŝ

norodnych  drobnoustrojów  mo

Ŝ

na  wyró

Ŝ

ni

ć

  takie, 

których pojawienie si

ę

 w organizmie człowieka jest szczególnie niebezpieczne dla jego zdrowia i 

Ŝ

ycia. W tabeli 1 

przedstawiono list

ę

 drobnoustrojów „alarmowych". Nie wszystkie oczywi

ś

cie mikroorganizmy przedstawione w tej 

tabeli szerz

ą

 si

ę

 drog

ą

 powietrzn

ą

 

 

Grzyby (mikrogrzyby) wyst

ę

puj

ą

  we wszystkich 

ś

rodowiskach  kuli ziemskiej, s

ą

  organizmami ro

ś

lino-podobnymi, 

eukariotycznymi,  co  najmniej  20  -  krotnie  wi

ę

kszymi  od  bakterii.  Ich 

ś

ciana  komórkowa  zbudowana  jest  z 

polisacharydów,  polipeptydów  i  chityny.  Mog

ą

  one  by

ć

  organizmami  jednokomórkowymi  (dro

Ŝ

d

Ŝ

opodobne)  lub 

wielokomórkowymi  (ple

ś

nie).  Niektóre  maj

ą

  zdolno

ść

  do  wzrostu  w  obu  formach,  w  zale

Ŝ

no

ś

ci  od  warunków 

ś

rodowiska - s

ą

 to grzyby dimorfi czne. Liczba 

Ŝ

yj

ą

cych w 

ś

rodowisku grzybów szacowana jest na około 250000 

gatunków,  w

ś

ród  nich  270  gatunków  -  to  udokumentowane  czynniki  patologiczne  grzybic  [6].  Na  rysunku  3 

przedstawiono w powi

ę

kszeniu cz

ę

sto spotykane w przyrodzie grzyby ple

ś

niowe. 

 

 

Nieuszkodzona skóra, błony 

ś

luzowe i sprawnie działaj

ą

cy układ immunologiczny stanowi

ą

 dostateczn

ą

 ochron

ę

 

przed inwazj

ą

 grzybów. Zaka

Ŝ

enie grzybicze jest nast

ę

pstwem bezpo

ś

redniej inwazji grzyba do tkanki [6]. Wynika 

z tego, 

Ŝ

e grup

ą

 najbardziej nara

Ŝ

on

ą

 na chorobotwórcze ich działanie s

ą

 chorzy, u których nast

ą

piło przerwanie 

ci

ą

gło

ś

ci  tkanek  (np.  u  osób  operowanych,  poddanych  inwazyjnym  zabiegom  chirurgicznym)  oraz  pacjenci  z 

osłabionym systemem immunologicznym (np. leczeni na choroby nowotworowe itp.). 
 
Najcz

ęś

ciej spotykane grzybice układowe, to [6]:Najcz

ęś

ciej spotykane grzybice układowe, to [6]: 

kandydoza - wywołana przez dro

Ŝ

d

Ŝ

aki z rodzaju Candida;  

kryptokokoza  -  wywołana  przez  grzyba  dro

Ŝ

d

Ŝ

opodobnego  Cryp-tococcus  neoformans;  Grzyb  ten 

wyst

ę

puje  w  odchodach  kur  i  goł

ę

bi.  Do  zaka

Ŝ

enia  dochodzi  drog

ą

  powietrzn

ą

.  Postaciami 

klinicznymi zaka

Ŝ

enia s

ą

: zapalenie płuc i zapalenie opon mózgowo - rdzeniowych;  

aspergiloza - wywołana przez grzyby ple

ś

niowe z rodzaju Asper-gillus;Do zaka

Ŝ

enia dochodzi drog

ą

 

wziewn

ą

, przez inhalacj

ę

 zatok przynosowych oraz do płuc, a tak

Ŝ

e przez kontakt uszkodzonej tkanki 

z  zarodnikami  wyst

ę

puj

ą

cymi  w  powietrzu.  Postacie  asper-gilozy,  to  grzybniak  kropidlakowy, 

inwazyjna aspergiloza płuc, ostre zapalenie zatok, aspergiloza mózgu; 

mukormikoza  (zygomikoza)  -  wywołana przez  grzyby  z rodzaju  Mucor,  Rhizopus,  Absida.  Grzyby  te 
s

ą

  szeroko  rozpowszechnione  w  przyrodzie.  Znajduj

ą

  si

ę

  w  powietrzu,  w  rozkładaj

ą

cych  si

ę

 

produktach  zwierz

ę

cych  i  ro

ś

linnych.  Wywołuj

ą

  bardzo  ci

ęŜ

kie  zaka

Ŝ

enia  u  chorych  z  zaburzeniami 

odporno

ś

ci, tak

Ŝ

e u chorych z powikłan

ą

 cukrzyc

ą

Wirusy,  to  mikroorganizmy  zbudowane  z  kwasów  nukleinowych  (RNA  lub  DNA)  i  osłonki  białkowej;  paso

Ŝ

yty 

obligatoryjne  bakterii  (bakteriofagi),  ro

ś

lin  i  zwierz

ą

t  -  namna

Ŝ

a-j

ą

  si

ę

  jedynie  w 

Ŝ

ywych  komórkach  organizmów 

(Wirusy namna

Ŝ

aj

ą

 si

ę

 jedynie w 

Ŝ

ywych wra

Ŝ

liwych komórkach [14].); liczne chorobotwórcze [18].  

 

background image

Bakterie ze wzgl

ę

du na ich zró

Ŝ

nicowane zapotrzebowanie na tlen, dzielimy na kilka grup, a mianowicie [14]: 

  

bezwzgl

ę

dne tlenowce; Bakterie te do swego wzrostu wymagaj

ą

 obecno

ś

ci tlenu atmosferycznego. 

Nale

Ŝą

 do nich niektóre bakterie chorobotwórcze dla człowieka (np. Micrococcus spp., Pseudomonas 

spp.),  

wzgl

ę

dne beztlenowce

Bakterie  te  mog

ą

  wzrasta

ć

  zarówno  w  warunkach  tlenowych,  jak  i  beztlenowych;  stanowi

ą

  one 

najliczniejsz

ą

 grup

ę

 chorobotwórcz

ą

 dla człowieka (np. E. coli, S. aure-us),  

bakterie beztlenowe;  

mikroaerofile

Bior

ą

c pod uwag

ę

 zakres temperatury, w której bakterie mog

ą

 wzrasta

ć

, dzielimy je na [14]: 

bakterie  psychrofilne;  Naturalnym 

ś

rodowiskiem  tych  bakterii  s

ą

  gł

ę

biny  mórz  i  oceanów,  regiony 

podbiegunowe  i  strumienie  lodowcowe  oraz  inne  wody  zimne.  Rozmna

Ŝ

aj

ą

  si

ę

  one  w  temperaturze 

od 0°C do 20° C. Wyst

ę

puj

ą

 te

Ŝ

 w 

ś

rodowisku ludzi i zwierz

ą

t, 

bakterie  mezofilne;  Wzrastaj

ą

  w  zakresie  temperatur  od  20°C  do  45°C;  temperatura   optymalna 

wynosi 35°C do 37°C. W tej grupie mie

ś

ci si

ę

 wi

ę

kszo

ść

 bakterii chorobotwórczych dla człowieka i/lub 

zwierz

ą

t oraz wchodz

ą

cych w skład fl ory fi zjologicznej, 

bakterie  termofilne;  Naturalnym 

ś

rodowiskiem  tych  bakterii  s

ą

  gor

ą

ce 

ź

ródła,  gnij

ą

ce  siano,  zło

Ŝ

kompostu.  Wzrastaj

ą

  w  zakresie  temperatur  30°C  do  90°C;  optymalna  temp eratura  wzrostu  wynosi 

50°C do  70°C. Niektóre  bakterie termofi lne wywołuj

ą

  alergiczne zapalenie p

ę

cherzyków płucnych u 

osób  nara

Ŝ

onych  przez  dłu

Ŝ

szy  okres  na  wdychanie  kurzu  ze  sple

ś

niałego  siana  (płuco  rolnika  - 

Micropo-lyspora faeni). 

Wybrane mikroorganizmy przenoszone drog

ą

 powietrzn

ą

 

 
Gronkowiec  złocisty  jest  Gram(+)  ziarenkowcem  układaj

ą

cym  si

ę

  w  skupiska  przypominaj

ą

ce  ki

ść

  winogron  - 

st

ą

d pochodzi jego nazwa - rys. 4. 

Ź

ródłem zaka

Ŝ

enia szczepami gron-kowców s

ą

 ludzie: skolonizowany personel 

oraz  chorzy  (nosicielstwo  w  nozdrzach  przednich,  gardle,  skórze  i  odbycie  [4]).  Rezerwuarem  drobnoustrojów 
mo

Ŝ

e by

ć

 równie

Ŝ

 

ś

rodowisko, jednak jego rola w powstawaniu zaka

Ŝ

e

ń

 szpitalnych gronkowcem jest mniejsza. 

Najcz

ęś

ciej  zaka

Ŝ

enie  jest  przenoszone  przez  bezpo

ś

redni  kontakt  (kontaktowa  -  głównie  r

ę

ce  [4])  oraz  w 

mniejszym  stopniu  -  drog

ą

  powietrzn

ą

  (cz

ą

steczki  kurzu,  aerozol  u  oparzonych,  chorzy  z  zapaleniem  płuc).  Do 

najcz

ę

stszych  gronkow-cowych  zaka

Ŝ

e

ń

  szpitalnych  nale

Ŝą

  zaka

Ŝ

enia  rany  chirurgicznej  (50%),  które  mog

ą

 

czasem  manifestowa

ć

  si

ę

  bardzo  pó

ź

no  [10].  Staphylococcus  aureus  mo

Ŝ

e  by

ć

  przyczyn

ą

  zaka

Ŝ

e

ń

  skóry 

(czyraki, liszajec), ran, ko

ś

ci i układu moczowego, sepsy oraz zapale

ń

 płuc i zatru

ć

 pokarmowych [4]. 

 

 

Koagulazo(-)  gronkowce  (CNS  -  coagulase  negative  Staphylococcus)  w  porównaniu  do  gronkowca  złocistego 
nie  maj

ą

  zdolno

ś

ci  wytwarzania  tak  ogromnej  liczby  ró

Ŝ

nych  toksyn  i  enzymów  toksycznych.  Najwa

Ŝ

niejszym 

czynnikiem sprzyjaj

ą

cym zaka

Ŝ

eniu CNS jest obecno

ść

 w ustroju ciała obcego oraz powa

Ŝ

ne uszkodzenie układu 

odporno

ś

ciowego  (nowotwory  i  uszkodzenie 

ś

luzówek  po  chemioterapii,  neutropenia).  CNS  mog

ą

  by

ć

  równie

Ŝ

 

czynnikiem  etiologicznym  zapalenia  otrzewnej  u  chorych  dializowanych  otrzewnowo  na  skutek  upo

ś

ledzenia 

funkcji  opsonizuj

ą

cej  płynu  otrzewnowego  oraz  mog

ą

  powodowa

ć

  posocznic

ę

  u  noworodków  o  niskiej  masie 

urodzeniowej [10].  
 
Paciorkowce  ropne  (Streptococcus  pyogenes  gr.  A)  -  w  masywnych  zaka

Ŝ

eniach,  np.  ran  oparzeniowych, 

istnieje  tak

Ŝ

e  mo

Ŝ

liwo

ść

  przenoszenia  zaka

Ŝ

enia  drog

ą

  powietrzn

ą

  z  cz

ą

steczkami  kurzu. 

Ź

ródłem  zaka

Ŝ

enia 

rany  chirurgicznej  mo

Ŝ

e  by

ć

  równie

Ŝ

  nosiciel  paciorkowca  ropnego  w  gardle  b

ę

d

ą

cy  członkiem  zespołu 

operuj

ą

cego [10]. 

 
Dwoinka zapalenia płuc (Streptococcus pneumoniae) jest najcz

ę

stszym czynnikiem etiologicznym zaka

Ŝ

e

ń

 dróg 

oddechowych, niezale

Ŝ

nie 

od wieku i regionu 

ś

wiata. Ponadto mo

Ŝ

e wywoła

ć

 zapalenie ucha 

ś

rodkowego, zatok obocznych nosa, zapalnie 

opon mózgowo-rdzeniowych, rzadziej posocznic

ę

  i zapalenie stawów. Zaka

Ŝ

enia dwoink

ą

  zapalenia płuc nale

Ŝą

 

do inwazyjnych. Zaka

Ŝ

enia Streptococcus pneumoniae poprzedza zazwyczaj kolonizacja jamy nosowo-gardłowej. 

Schorzenie  charakteryzuje  si

ę

  nasileniem  cz

ę

sto

ś

ci  wyst

ę

powania  w  miesi

ą

cach  jesiennych  i  zimowych. 

Zaka

Ŝ

enie  szerzy  si

ę

  drog

ą

  kropelkow

ą

,  zatem  cz

ę

ste  przebywanie  w  zatłoczonych  pomieszczeniach  sprzyja 

rozprzestrzenianiu si

ę

 zaka

Ŝ

enia [10]. 

 
Pseudomonas aeruginosa [4] - rys. 5.  

Ź

ródłem zaka

Ŝ

enia najcz

ęś

ciej jest 

ś

rodowisko wilgotne: nawil

Ŝ

acze, sprz

ę

t do odsysania, 

Ŝ

ywno

ść

, antyseptyki, 

kremy / emulsje do r

ą

k, miednice, mopy, szczotki, zakrapla-cze i butelki na krople do oczu wielokrotnego u

Ŝ

ytku; 

chory zwłaszcza z zaka

Ŝ

eniem rany, dróg oddechowych, moczowych. Droga przenoszenia zaka

Ŝ

enia najcz

ęś

ciej 

odbywa  si

ę

  przez  kontakt,  rzadziej  przez  powietrze.  Chorobotwórczo

ść

:  zaka

Ŝ

enia  układu  oddechowego 

(powentylacyjne zapalenie płuc), moczowego, zaka

Ŝ

enia ran, sepsa. 

 

 

background image

Pałeczki  Gram(-)  z  rodziny  Enterobacteriaceae  -  miejscem  naturalnego  bytowania  pałeczek  jest  przewód 
pokarmowy człowieka i zwierz

ą

t, ziemia oraz woda. Niektóre z gatunków pałeczek z rodziny Enterobacteriace-ae, 

np.  Serratia  marcescens,  maj

ą

  szczególne  upodobania  do 

ś

rodowisk  o  du

Ŝ

ej  wilgotno

ś

ci  (aparatura  do 

wspomagania oddychania, nawil

Ŝ

acze) [10]. 

 
Legionella pneumophila (rys. 6)  
jest  cienk

ą

,  orz

ę

sion

ą

,  ruchliw

ą

  pałeczk

ą

  Gram  -  ujemn

ą

  o  wymiarach  0,3-0,9  x  2,0-4,0  urn  [19].  Naturalnym 

rezerwuarem  pałeczek  Legionella  s

ą

  zbiorniki  wodne,  takie  jak  rzeki,  potoki,  jednak  w  warunkach  naturalnych 

wyst

ę

puj

ą

 w niewielkiej liczbie. Z uwagi na ich odporno

ść

 na chlorowanie spotykane s

ą

 równie

Ŝ

 w wodzie pitnej, 

ale  w  niewielkiej  ilo

ś

ci.  Ch

ę

tnie  gromadz

ą

  si

ę

  w  zbiornikach  ciepłej  wody.  Najcz

ę

stszym 

ź

ródłem  zaka

Ŝ

enia  jest 

ś

rodowisko  wodne,  w  tym:  ska

Ŝ

ona  woda  w  urz

ą

dzeniach  klimatyzacyjnych  (np.  z  nawil

Ŝ

aczy  powietrza),  woda 

wodoci

ą

gowa,  w  tym  ciepła,  wilgotna  gleba.  Zaka

Ŝ

enie  nast

ę

puje  drog

ą

  aspiracji  zaka

Ŝ

onej  wody  lub  inhalacji 

aerozolu wodno  
-  powietrznego  zawieraj

ą

cego  te  mikroorganizmy.  Czynniki  sprzyjaj

ą

ce  kolonizacji  i  namna

Ŝ

aniu  si

ę

  bakterii,  to: 

temperatura  25  -  42°C,  stagnacja  wody,  osady,  biofi   lm,  korozja  oraz  obecno

ść

  pierwotniaków  [19].  Nie 

stwierdzono przenoszenia zaka

Ŝ

enia z człowieka na człowieka [4, 10]. 

 

 

 
Chorobotwórczo

ść

 [4]: 

legioneloza (choroba legionistów)  - zapalenie płuc i opłucnej,  suchy kaszel,  gor

ą

czka  i bóle mi

ęś

ni, 

niekiedy powi

ę

kszenie w

ą

troby i 

ś

ledziony, biegunka, zaburzenia 

ś

wiadomo

ś

ci (inkubacja 2 - 10 dni; 

ś

miertelno

ść

 15 - 20%);  

gor

ą

czka Pontiac - zespół gry-popodobny o łagodnym przebiegu (inkubacja 1 - 2 dni). 

Czynnikami ryzyka s

ą

 [4]: obni

Ŝ

ona odporno

ść

, płe

ć

 (m

ęŜ

czy

ź

ni) wiek (powy

Ŝ

ej 40 lat), palenie. 

 
Mycobacterium tuberculosis (rys. 7) i inne pr

ą

tki nietypowe, przenoszone s

ą

 drog

ą

 powietrzn

ą

 przez cz

ą

steczki 

aerozolu  wydzielane  podczas  kaszlu,  kichania  lub  te

Ŝ

  mówienia  osoby  chorej  z  zaka

Ŝ

eniem  zlokalizowanym  w 

drogach oddechowych [10]. 

Ź

ródłem zaka

Ŝ

enia Mycobacterium tuberculosis mo

Ŝ

e by

ć

 równie

Ŝ

 chore zwierz

ę

 [4]. 

 

 

 
Odporno

ść

 pr

ą

tków na czynniki fi -zyko-chemiczne jest du

Ŝ

a. W wyschni

ę

tej plwocinie pozostaj

ą

 

Ŝ

ywe przez wiele 

miesi

ę

cy.  W  cieplarce  w  temperaturze  37°C,  mog

ą

  one 

Ŝ

y

ć

  i  zachowa

ć

  zdolno

ść

  wywoływania  choroby 

(zjadliwo

ść

),  przez  wiele  lat.  Dobrze  znosz

ą

  nisk

ą

  temperatur

ę

,  wzrost  ich  jest  zahamowany,  ale  zachowana 

Ŝ

ywotno

ść

. Wysuszone w temperaturze 100°C pozostaj

ą

 

Ŝ

ywe przez 20 min. Natomiast w 

ś

rodowisku wilgotnym 

w temperaturze 90°C gin

ą

 ju

Ŝ

 po 15 min, w temperatury 95°C ju

Ŝ

 po 1 min. Pr

ą

tki s

ą

 alkoho-lo- i kwasoodporne. 

Nie  niszczy  ich  alkohol  i  kwasy  nawet  tak  silne,  jak  15%  i  30%  kwas  siarkowy.  Niszczy  je  szybko  chloramina, 
mydło  i  promienie  słoneczne.  (Pr

ą

tki  s

ą

  naturalnie  oporne  na  kwasy,  ługi,  detergenty,  za

ś

  wra

Ŝ

liwe  na  zwi

ą

zki 

fenolowe,  aldehydy,  alkohole,  promieniowanie  UV  [4]).  Pr

ą

tki  zawarte  w  kropelkach 

ś

liny  i  plwociny  zostaj

ą

 

rozpylane  przez  osob

ę

  chor

ą

  podczas  mowy  i  kaszlu.  Cz

ęść

  kropelek  opada  na  przedmioty  otaczaj

ą

ce  i  na 

ziemi

ę

,  po  czym  ulega  wysuszeniu.  Pr

ą

tki  jednak  pozostaj

ą

 

Ŝ

ywe  i  zjadliwe  przez  kilka  tygodni,  szczególnie  w 

pomieszczeniach 

ź

le  wietrzonych,  bez  dost

ę

pu  promieni  słonecznych  (w  nasłonecznionych  pomieszczeniach 

Ŝ

ywotno

ść

 pr

ą

tków wynosi do 5 dni, a w ciemno

ś

ci do 5 miesi

ę

cy [4]) . Wraz z pyłem i kurzem, pr

ą

tki unosz

ą

 si

ę

 

w powietrzu, w czasie oddychania wnikaj

ą

 do dróg oddechowych i t

ą

 drog

ą

 dochodzi do zaka

Ŝ

enia. W około 80% 

przypadków wrotami wnikania pr

ą

tków s

ą

 drogi oddechowe [11]. Chorobotwórczo

ść

 Mycobacterium tuberculosis 

[4]:  gru

ź

lica  płuc,  opłucnej,  nerek,  ko

ś

ci  i  stawów,  skóry,  prosówkowa,  gru

ź

licze  zapalenie  opon  mózgowo-

rdzeniowych i mózgu. Gru

ź

lica jako zaka

Ŝ

enie szpitalne dotyczy zarówno chorych jak i personelu. 

 
Bacillus  anthracis  [4]  -  rys.  8.  Chorobotwórczo

ść

:  w

ą

glik  skórny  (r

ę

ce,  przedramiona,  kark),  płucny  (zapalenie 

płuc), jelitowy.  
 

background image

 

Ź

ródło zaka

Ŝ

enia: zaka

Ŝ

one zwierz

ę

 i produkty pochodzenia zwierz

ę

cego (sier

ść

 kóz, wełna, skóry); w przypadku 

ataku  bioterorystycznego: zarodniki  w

ą

glika  zawarte w  rozpylonym  aerozolu, w postaci sproszkowanej, 

Ŝ

ywno

ść

 

ska

Ŝ

ona zarodnikami w

ą

glika. Drogi przenoszenia: kontaktowa, powietrzna, pokarmowa. 

 
Nocardia  -  s

ą

  to  podłu

Ŝ

ne,  nitkowate  Gram(+)  bakterie, 

ś

ci

ś

le  spokrewnione  z  Acinomyces,  bardzo  szeroko 

rozpowszechnione w przyrodzie, zwłaszcza w ziemi. Nocardia jest patogenem o wzrastaj

ą

cej roli w zaka

Ŝ

eniach u 

chorych  z  niedoborami  odporno

ś

ci  (zaka

Ŝ

enia  oportuni-styczne),  chocia

Ŝ

  mog

ą

  wyst

ę

powa

ć

  równie

Ŝ

  u  osób 

całkiem  zdrowych.  Drobnoustroje  z  zaka

Ŝ

onego  chorego  przenoszone  s

ą

  na  innych  przez  r

ę

ce  personelu  lub 

bezpo

ś

rednio  przez  chorych.  Drobnoustrój  mo

Ŝ

e  przetrwa

ć

  w  temperaturze  pokojowej  w  kurzu  przez  wiele 

miesi

ę

cy [10]. 

 
Grypa (rys. 9), to ostra choroba zaka

ź

na manifestuj

ą

ca si

ę

  gor

ą

czk

ą

, bólem głowy, mi

ęś

ni i objawami ze strony 

układu oddechowego (kaszel). 

Ź

ródłem zaka

Ŝ

enia jest chory i ozdro-wieniec do tygodnia od ust

ą

pienia objawów 

choroby. Drog

ą

 przenoszenia grypy jest powietrze [4]. 

 

 

Aspergillus  (rys.  10)  nale

Ŝ

y  do  grzybów  ple

ś

niowych  bardzo  szeroko  rozpowszechnionych  w  przyrodzie. 

Wyst

ę

puje  jako  saprofi  t  w  ziemi  na  całym 

ś

wiecie.  W  warunkach  suchych  jego  zarodniki  mog

ą

  zachowa

ć

 

Ŝ

ywotno

ść

 przez wiele miesi

ę

cy. Rezerwuarami s

ą

: gleba, ro

ś

liny (np. kwiaty), woda, powietrze, ska

Ŝ

ona 

Ŝ

ywno

ść

 

(np.  owoce),  zanieczyszczone  przetrwalni-kami  grzybów  obuwie  i  ubranie  osób  odwiedzaj

ą

cych,  odpady 

organiczne,  zawilgocone  tynki,  przewody  wentylacyjne,  wykładziny  podłogowe,  odkurzacze,  itp.  Czynnikiem 
wpływaj

ą

cym  na  wzrost  zanieczyszcze

ń

 

ś

rodowiska  sporami  grzybów  (w  powietrzu  wewn

ę

trznym)  s

ą

 

prowadzone  prace  remontowe  [4]  w  obr

ę

bie  lub  s

ą

siedztwie  budynków  szpitalnych.  Drog

ą

  przenoszenia 

Aspergillus  jest  powietrze.  Cz

ę

sto  izolowany  jest  z  powietrza  w  laboratoriach  oraz  na  oddziałach  szpitalnych, 

gdzie wymiana powietrza odbywa si

ę

 przez otwarte okno bez fi ltracji powietrza [10]. 

 

background image

 

Grzyby  z  rodzaju  Aspergillus  wywołuj

ą

  głównie  egzogenne  zaka

Ŝ

enia  szpitalne,  ł

ą

cznie  z  małymi  epidemiami 

oddziałowymi.  Zdarza  si

ę

  to  wówczas,  gdy  w 

ś

rodowisku  szpitalnym  (powietrze)  znajduje  si

ę

  nadmierna  liczba 

zarodników Aspergillus. To samo mo

Ŝ

e dotyczy

ć

, chocia

Ŝ

 rzadziej, innych grzybów ple

ś

niowych (np. Fusarium). U 

pacjentów z poszczególnych grup ryzyka mo

Ŝ

e rozwija

ć

 si

ę

 aspergiloza endogenna [14].  

Chorzy po przeszczepach narz

ą

dów, otrzymuj

ą

cy leczenie immuno-supresyjne (głównie pacjenci po przeszczepie 

szpiku  [4]),  s

ą

  szczególnie  nara

Ŝ

eni  na  inwazyjne  szpitalne  zaka

Ŝ

enie  Aspergillus.  Wa

Ŝ

n

ą

  rol

ę

  odgrywa  w  tych 

przypadkach 

ś

rodowisko, st

ą

d bezwzgl

ę

dnie zalecane jest stosowanie fi ltrowanego powietrza (filtr HEPA) [10]. 

 
Wymagania dotycz

ą

ce sal chorych w immunosupresji: 

  

powietrze oczyszczone z zanieczyszcze

ń

 przez fi ltry absolutne (HEPA); 

 nadci

ś

nienie w stosunku do pomieszcze

ń

 s

ą

siednich;  

du

Ŝ

a krotno

ść

 wymian powietrza (powy

Ŝ

ej 12 wym./h [4]). 

W  przypadku  wyst

ą

pienia  ogniska  zaka

Ŝ

e

ń

  aspergilozy  nale

Ŝ

y  wykona

ć

  badania  mikologiczne 

ś

rodowiska 

szpitalnego (Materiały polecane do bada

ń

 to: próbki powietrza, wody, wymazy z powierzchni) [4].  

Chorobotwórczo

ść

 [4]: aspergiloza płuc lub zatok, rzadziej skóry, jelit lub jamy ustnej; wtórne ogniska grzybicze w 

innych narz

ą

dach, głównie w mózgu, nerkach, osierdziu, w

ą

trobie, 

ś

ledzionie. 

 
2.3 Wzajemne oddziaływanie organizmów 
 
W  przyrodzie  istnieje  szereg  zale

Ŝ

no

ś

ci  wzajemnego  oddziaływania  na  siebie  organizmów 

Ŝ

ywych.  Celem  tego 

oddziaływania jest stworzenie odpowiednich warunków 

Ŝ

yciowych dla danej populacji i jej przetrwanie w danych 

warunkach 

ś

rodowiskowych.  W  organizmie  człowieka  istniej

ą

  wyra

ź

ne  zale

Ŝ

no

ś

ci  wzajemnego  oddziaływania 

drobnoustrojów  na  siebie.  W  normalnych  warunkach,  tj.  w  zdrowym  organizmie  i  w  prawidłowych  warunkach 
bytowania,  odbywa  si

ę

  samoregulacja  gatunkowa  (liczba  gatunków)  i  regulacja  ilo

ś

ciowa  we-wn

ą

trzgatunkowa 

(nat

ęŜ

enie namna-

Ŝ

ania si

ę

 danego gatunku) [15]. 

 
W

ś

ród  relacji  zachodz

ą

cych  mi

ę

dzy  mikroorganizmem  a  organizmem  gospodarza  (np.  człowieka)  wyró

Ŝ

nia  si

ę

 

nast

ę

puj

ą

ce zwi

ą

zki: 

saprofityzm - drobnoustrój wykorzystuje martw

ą

 materi

ę

 organiczn

ą

;  

Drobnoustroje  saprofi  tyczne  nie  s

ą

  z  reguły  chorobotwórcze  dla  ludzi.  Wyj

ą

tek  stanowi

ą

  pacjenci  z 

obni

Ŝ

on

ą

 odporno

ś

ci

ą

 lub z chorobami wyniszczaj

ą

cymi [14]; 

komensalizm  -  drobnoustrój  przebywa  w  organizmie  gospodarza  lub  na  powierzchni  jego  ciała  nie 
wyrz

ą

dzaj

ą

c mu jednocze

ś

nie 

Ŝ

adnej szkody i nie przynosz

ą

c korzy

ś

ci; 

symbioza  -  drobnoustrój  przebywa  w  organizmie  gospodarza  lub  na  powierzchni  jego  ciała  i  ze 
zwi

ą

zku tego zarówno drobnoustrój, jak i gospodarz wzajemnie czerpi

ą

 korzy

ś

ci; 

paso

Ŝ

ytnictwo  -  drobnoustrój  bytuj

ą

cy  w  organizmie  gospodarza  lub  na  jego  powierzchni  ciała 

czerpie z niego korzy

ś

ci, wyrz

ą

dzaj

ą

c mu jednocze

ś

nie szkod

ę

Poszczególne gatunki drobnoustrojów mog

ą

 oddziaływa

ć

 na siebie [15]: 

 
a) antagonistycznie - zwalczaj

ą

 si

ę

 nawzajem albo jeden gatunek hamuje namna

Ŝ

anie si

ę

 drugiego; 

 
b) oboj

ę

tnie - mi

ę

dzy gatunkami drobnoustrojów zdarza si

ę

 rzadko; 

 
c) synergistycznie - wspieraj

ą

 si

ę

 nawzajem lub jeden gatunek wspiera drugi gatunek, wytwarzaj

ą

c np. bakteryjny 

czynnik  wzrostowy  (synergizm  mo

Ŝ

e  by

ć

:  korzystny  tj  .pozytywny  dla  organizmu  wówczas,  gdy  dwa  gatunki 

wspieraj

ą

c  si

ę

  wzmacniaj

ą

  naturalny  układ  w  miejscu  osiedlenia  i  ich  współ

Ŝ

ycie  nie  wzmaga  patogenno

ś

ci; 

niekorzystny,  tj.  negatywny,  gdy  dwa  gatunki  popieraj

ą

c  si

ę

  wzmacniaj

ą

  swoje  wła

ś

ciwo

ś

ci  chorobotwórcze. 

Przykładem mo

Ŝ

e by

ć

 zaka

Ŝ

e-  

nie  wywołane  równocze

ś

nie  przez  bakterie  rosn

ą

ce  w  warunkach  tlenowych  i  przez  bakterie  rosn

ą

ce  w 

warunkach beztlenowych. Bakterie tlenowe zu

Ŝ

ywaj

ą

c tlen znacznie ułatwiaj

ą

 rozmna

Ŝ

anie si

ę

 bakterii rosn

ą

cych 

w warunkach beztlenowych). 
 
U  osób  starszych,  osłabionych,  poddawanych  zabiegom  operacyjnym  oraz  u  noworodków  i  niemowl

ą

t  dochodzi 

do

ść

  cz

ę

sto  do  zachwiania  równowagi  mi

ę

dzygatunkowej  mikroorganizmów.  Zachwianie  naturalnych 

mechanizmów  reguluj

ą

cych  drobnoustroje  w  ich 

ś

rodowisku  wyst

ę

powania  prowadzi  w  konsekwencji  do 

powstania  infekcji.  Szczególnie  niebezpieczne  s

ą

  te  zaka

Ŝ

enia,  które  powstały  w  wyniku  przerwania  ci

ą

gło

ś

ci 

tkanek (np. w wyniku operacji, zabiegów chirurgicznych, inwazyjnych bada

ń

 diagnostycznych). 

 
Spo

ś

ród wielu mechanizmów chorobotwórczego działania drobnoustrojów do wa

Ŝ

niejszych nale

Ŝą

 [15]: 

 
a) rozmna

Ŝ

anie si

ę

 drobnoustrojów w organizmie z równoczesnym niszczeniem jego 

Ŝ

ywych komórek i tkanek;  

 
b) rozpad komórek drobnoustrojów (u wirusów rozpad pojedynczych cz

ą

steczek, zwanych wirionami) i toksyczne 

działanie na organizm ich produktów rozpadu;  
 
c)  wydzielanie  przez  drobnoustroje  (poza 

Ŝ

yw

ą

  komórk

ę

)  toksyn,  zwanych  tak

Ŝ

e  jadami,  oraz  enzymów 

zewn

ą

trzkomórkowych,  nazywanych  czasem  enzymami  toksycznymi,  które  po  dostaniu  si

ę

  do  organizmu 

rozpuszczaj

ą

 jego komórki. 

 
Działanie  danego  mikroorganizmu  na  organizm  człowieka  mo

Ŝ

e  powodowa

ć

Ŝ

e  dane 

ś

rodowisko  staje  si

ę

 

dobrym miejscem dla  rozwoju innego drobnoustroju.  Zaistnienie  takiej  sytuacji,  szczególnie,  gdy w  gr

ę

  wchodz

ą

 

drobnoustroje  o  du

Ŝ

ej  zjadliwo

ś

ci  i  oporno

ś

ci,  jest  niebezpieczne  dla  zdrowia  i 

Ŝ

ycia  ludzkiego.  Stworzenie 

odpowiednich warunków do kolonizacji mo

Ŝ

e te

Ŝ

 nast

ą

pi

ć

 w wyniku zachwiania równowagi chemicznej człowieka, 

np. w wyniku podawania 

ś

rodków farmakologicznych. 

 

background image

W  zaka

Ŝ

eniach  szpitalnych  równoczesne  wyst

ę

powanie  kilku  ró

Ŝ

nych  czynników  etiologicznych  jest  niezwykle 

cz

ę

ste.  Najbardziej  klasyczny  przykład  stanowi

ą

  kolejno  po  sobie  lub  równocze

ś

nie  wyst

ę

puj

ą

ce  zaka

Ŝ

enia 

wirusowe  –  bakteryjne  –  zaka

Ŝ

enia  grzybicze.  Zaka

Ŝ

enia  wirusowe  mog

ą

  uczyni

ć

  błon

ę

 

ś

luzow

ą

  górnych  dróg 

oddechowych  bardziej  podatn

ą

  na  kolonizacj

ę

  (adhezja)  przez  bakterie  (Gram  -  ujemne).  Z  kolei  stosowanie 

antybiotyków przeciwbakteryjnych prowadzi, jak ju

Ŝ

 wiadomo, do nadmiernego rozplemu g9rzybów [14]. 

 

cdn ... 

 

mgr in

Ŝ

. Krzysztof KAISER