„Oda do młodości”1820r. - napisana dla Filomatów. Wyrażała poglądy

młodego pokolenia.klasyczna forma ody(ton podniosły, godnościowy),

oświeceniowe wartości("rozumni szałem"), kpina z przesądów,

ciemnoty, samolubstwa, wątki mitologiczne;propagowanie idei

wolności,równości,braterstwa,zaszczytna śmierć w obronie ideałów.

Oda (utwór pochwalny, patetyczny, wyrażający światopogląd autora)

upodobana przez klasyków, uprawiano ją powszechnie.

Cechy dramatu romantycznego

obecność elementów fantastyki i ludowe

„Bema Pamięci żałobny rapsod”-Wiersz poświęcony pamięci Józefa Bema,

majora artylerii w powstaniu listopadowym, bohaterskiego wodza powstania

węgierskiego z roku 1849. Bemzmarł w 1850, Norwid napisał swój utwór

niedługo potem.Treścią wiersza jest opis pogrzebubohatera. Nie jest to jednak

pogrzeb rzeczywisty, ale poetycko stylizowana wizja. Miecz zdobiony

wawrzynem,gromnice i paprocie przypominają obraz średniowiecznych

rycerskich ceremonii pogrzebowych. Inne elementy tej wizji: ciało zmarłego,

zakute w zbroję, wiezione jest przez bojowego rumaka, płaczki niosą

naczynia na łzy, młodzieńcy biją toporami w tarcze - przypomina to

standardowy pogrzeb wodza germańskiego. Są tu także cechy słowiańskie,np.

nopy wonnych ziół. „Rapsod...” to wielki, poetycki hołd, złożony zmarłemu,

który był ucieleśnieniem idei walki o wyzwolenie narodówspod tyranii. W

końcowejwizji poetycki korowód pogrzebowy zmienia się w triumfalny pochód

postępowych sił ludzkości.„Fortepian Szopena”-We wrześniu 1863 r. z okien

pałacu Zamoyskich w Warszawie oddano strzał do rosyjskiego generał-gubernatora

Berga.Wtedy to żołnierze carscy zdemolowali budynek, a przez okno wyrzucono na

bruk fortepian Szopena. Norwid bardzo przeżył ten fakt. Poeta pamiętał swoje

ostatnie odwiedziny u Szopena w Paryżu. Wspomnienie umierającego kompozytora,

brutalny warszawski incydent i poetycki hołd, złożony genialnemu muzykowi,

to tkanka utworu. Na tym tle autor snuje refleksje na temat dziejów kultury, istoty

piękna i sztuki. Słynne zakończenie wiersza: „ideał sięgną bruku”.„Coś ty Atenom..”

Poeta wspomina wielkich ludzi, którzy - za życia niedocenieni - po latach

przenoszeni są do innych grobów, albo mają więcej niż jedno miejsce spoczynku.

Sokrates, skazany przez Ateny na śmierć,Kolumb,który zmarł w niełasce,

Świat zrozumiał wielkość tych ludzi długo po ich śmierci.Grób Agamemnona

(1840) obraz Polski,którą zamieszkują niewolnicy, a "dusza anielska"

(szczytne ideały) została uwięziona

w czerepie rubasznym (zdrada, wstecznictwo);„NIE-BOSKA KOMEDIA”

Dramatowi rodzinnemu poświęcony jest akt I i II. Hrabia Henryk - Mąż -

jest poetą. Żyje w świecie fantazji, nie umie docenić tego, co jest rzeczywiste.

Oderwanie od życia i wieczna pogoń za złudnymi marzeniami przynoszą

wiele nieszczęść. Żona hrabiego przypłaca to obłędem, potem śmiercią.

Ukazując dramat Męża poeta oskarżył poezję romantyczną, oderwaną od

rzeczywistości, karmiącą całe pokolenie złudą i iluzją. Hrabia - romantyczny

poeta - żyje tylko wyobraźnią. Pisząc poematy na cześć prawdziwej miłości

nie dostrzega oddania i duchowych cierpień żony. W dramacie występuje piękna

Dziewica - upersonifikowana poezja, która okazuje się złudną marą. Uwielbienie

dla niej jest źródłem nieszczęść poety. Dostrzega on dramatyczne sprzeczności

między własnym życiem a swoją twórczością. Trafnie dodają to słowa:

„Przez ciebie płynie strumień piękności, ale ty nie jesteś pięknością”. Gustaw z

II części „Dziadów” także podporządkował swoje życie prawom, dyktowanym

przez romantyczną literaturę (cierpiał jak Werter). Nieszczęśliwy kochanek został

później Konradem - bojownikiem narodowej sprawy.