Diagnoza w pracy kuratora, pedagogika Resocjalizacja


Diagnoza w pracy kuratora sądowego.

  1. Obowiązki kuratora sądowego:

opracowanie diagnoz dla sądu i własnej pracy z poszczególnymi osobami i rodzinami dozorowanymi.

  1. Pojęcie diagnozy.

Diagnoza- rozpoznawanie istoty i uwarunkowań złożonego stanu rzeczy na podstawie cech (objawów) w oparciu o znajomość ogólnych prawidłowości panujących w danej dziedzinie.

S. Ziemski

Cele: poznanie i wyjaśnienie danego zjawiska, zaklasyfikowanie, dokonanie selekcji, udzielenie porady, pomocy, wychowaniu, terapii, wydaniu wyroku przez są.

Etapy:

W diagnozie społecznej dotyczącej indywidualnego przypadku jednostka ujmowana jest przede wszystkim w kontekście środowiska, w którym przebiega jej życie

Badanie jest interakcją, w której osoba diagnozowana może wybierać również jakiś wpływ na diagnozę nie tylko przez udzielenie informacji, ale również i poprzez wzbudzone do siebie współczucie, sympatię, niechęć.

Opinie i wywiady przygotowywane dla sądu przez kuratorów sądowych są na ogół diagnozami opracowanymi jednoosobowo. Diagnozami zespołowymi są przeważnie opinie rodzinnych ośrodków diagnostyczno- konsultacyjnych czy schronisk dla nieletnich. Diagnozy zespołowe są wszechstronne, uwzględniają różnego rodzaju problemy danej jednostki (medyczne, psychologiczne, wychowawcze, socjalne, dydaktyczne).

Osoba opracowująca diagnozę powinna:

W diagnozie jest zawarta ocena, wytłumaczenie, co wymaga od diagnosty jego własnych, twórczych przemyśleń. Bardzo ważne jest poznanie rozwoju zjawiska, które pozwala np. ocenić czy dane zachowania wiążą się jedynie z wiekiem osoby badanej, ustalić czy w przeszłości występowały u niem okresy pogorszenia lub poprawy i w jakich okolicznościach to następowało- pozwala na wykrycie czynników wpływających na zmianę zachowania.

Diagnoza może wywołać skutki pozytywne, np. zmiana postawy wobec osoby, z którymi pozostają w konflikcie lub skutki negatywne- przyjęcie na siebie i identyfikowanie się z rola przestępcy.

Ważne jest zasada podmiotowego traktowania osoby diagnozowanej- powinna być poinformowana o celu diagnozy, o tym komu będzie udostępniona, o kompetencjach i uprawnieniach diagnosty. Ważne jest okazywanie szacunku osobie diagnozowanej.

Prawo uzależnia różne decyzje, jakie ma podjąć sąd, od tego, jaką prognozę ma osoba wobec której decyzje te mają zostać podjęte.

2. Etapy i procedura opracowywania diagnozy przez kuratora- zagadnienia praktyczne.

2.1. Uwagi wstępne

Sądowe postępowanie opiekuńcze ma na celu przede wszystkim ochronę dobra dziecka, poprzez uzyskanie zmian w osobowości i zachowaniu dziecka oraz zintegrowanie go ze społeczeństwem i włączenie dziecka do niego.

Proces opracowywania diagnozy przebiega przez następujące etapy:

  1. zbieranie informacji;

  2. opracowywanie zebranych informacji;

  3. przygotowywanie wniosków;

Jaki powinien być zakres informacji, które mają zostać zgromadzone? Występują dwa stanowiska:

  1. informacji tych powinno być jak najwięcej, pozwoli to na poznanie wielu współzależności zmiennych; ich pełen zestaw zwiększa wartość diagnozy;

  2. powinno się dokonywać selekcji informacji, ograniczenie ich do tych informacji, które mają bezpośrednio związek z życiem i zastaną sytuacja diagnozowanego.

Źródłami gromadzonych przez kuratora informacji są:

2.2. Dokumenty.

  1. Są to przede wszystkim akta sprawy sądowej, akta spraw wcześniejszych, dane o karalności. Dostarczają informacji o personaliach osoby badanej, jej przestępczości. Mogą zawierać informacje o sytuacji rodzinnej, bytowej, zawodowej;

  2. Opinie psychologiczne, lekarskie, opinie zakładów pracy, szkoły, placówki opiekuńczo-wychowawczej, utrwalone na piśmie dane o zdrowiu, kwit wypłaty, świadectwo szkolne, zeszyty szkolne, które mogą mówić o trudnościach w nauce;

2.3. Wywiady

  1. wywiad środowiskowy

Obserwacja- jest ważnym źródłem informacji o osobie diagnozowanej, jej środowisku, warunkach życia. Towarzyszy każdemu kontaktowi kuratora z osobą badaną i jej rodziną. Powinna mieć charakter celowy i zaplanowany. Obserwacja nie polega tylko na postrzeganiu faktów, zjawisk lub zdarzeń. Jest nią osobliwy sposób postrzegania, gromadzenia i interpretowania poznawanych zjawisk w naturalnym ich przebiegu i pozostających w bezpośrednim zasięgu widzenia i słyszenia obserwatora.

Obserwacja może dotyczyć:

Przeprowadzenie rozmowy

Najbardziej istotną częścią przeprowadzonego wywiadu stanowi rozmowa z osobą diagnozowaną i członkami jej rodziny. Rozmowa powinna być celowa i zaplanowana, powinna zawierać listę problemów.

Ważny jest sposób rozpoczęcia rozmowy- przedstawienie się , wyjaśnienie celu rozmowy, podkreślenie, że celem tym nie jest skrzywdzenie badanej osoby, ale próba wyjaśnienia powstałej sytuacji i chęć pomocy w jej pokonaniu. Warto zapewnić o swojej dyskrecji.

Osobą udzielającą wywiadu- osoba diagnozowana, ktoś z jej rodziny. Najczęściej tą osobą jest matka.

Najlepiej by miejscem wywiadu był dom rodzinny osoby diagnozowanej, dający możliwość poczynienia różnych obserwacji.

Wywiad ma naświetlić na czym polegają trudności, od kiedy maja miejsce, w jakich pojawiają się sytuacjach, jakie okoliczności im sprzyjają. Celem jest udzielenie pomocy.

Po rozmowie powinny być sporządzone notatki dotyczące wywiadu, w trakcie wywiadu powinno się spisywać najważniejsze dane.

Język stosowany w wywiadzie powinien być prosty i zrozumiały dla osoby badanej. Należy unikać przyjmowania języka osoby badanej, posługiwania się językiem slangowym, itd. Rozmowę należy zaczynać od tematów najmniej stresujących, by rozładować napięcie. Zbyt szybkie przechodzenie do pytań zagrażających może utrudnić nawiązanie kontaktu. Dużo pytań angażujących emocjonalnie badanego może powodować u niego napięcie i szybkie zmęczenie. Zadawane pytania nie powinny sugerować odpowiedzi.

Zakończenie rozmowy powinno być takie, aby rozmówca miał przekonanie, że zadowolił nasze oczekiwania i przyczynił się do wyjaśnienia interesujących nas zagadnień. Nie przerywamy nagle prowadzonej rozmowy, a zakończenie jej powinno mieć charakter uspokajający.

Treść rozmowy - problemy, które powinny być w niej uwzględnione zależą od rodzaju sprawy.

Najbardziej wszechstronny charakter mają wywiady w sprawach nieletnich i w sprawach opiekuńczych dotyczących zwłaszcza ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia władzy rodzicielskiej. W tych wywiadach, diagnozach ustalane są następujące problemy: