Problemy operacyjnego 

leczenia złamań 

osteoportycznych 

kręgosłupa.

Postępowanie w urazach 

kręgosłupa

 

 

Dekada kości i stawów

Osteoporoza choroba której 

można zapobiegać.

 

 

Epidemiologia

Wyróżniamy 3 typy schorzeń metabolicznych 
kręgosłupa: osteoporoza, ostopenia, choroba 
Pageta
Częstość  złamań  ostoporotycznych  została 
potrojona w ciągu ostatnich 30 lat
Złamania  osteoporotyczne  dotyczą  około  30% 
społeczeństwa
Według  Newton-Jones  i  Morgana  złamanie 
kręgosłupa  może  powstać  gdy  masa  kostna 
jest mniejsza niż 1g/cm

2

30-55%  rozpoznawanej  osteoporozy  to 
osteoporoza wtórna

 

 

Problemy diagnostyczne. 

Masa 

kostna 

jest 

dystrybuowana 

nierówno w kręgosłupie
W  badaniu  DEXA  w  projekcji  AP 
przednia  kolumna  to  kość  gąbczasta, 
tylna kolumna to kość korowa
Przed 

kręgosłupem 

znajduje 

się 

zmieniona miażdżycowo aorta

 

 

 

 

Charakterystyka złamania

Po 50 roku życia 80 % złamań kręgosłupa 
może mieć podłoże osteoporotyczne
Niezbyt duże urazy
Dotyczą zwykle odcinka piersiowego i 
lędźwiowego
Charakterystyczne klinowe 
zniekształcenie
Typowe jest leczenie zachowawcze

 

 

 

 

Leczenie operacyjne

Uporczywe, nie cofające się bóle
Narastająca kifoza
Wtórnie pojawiające się objawy 
nadmiernego napięcia lub ucisku 
rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych

Złamanie osteoporotyczne 

kręgosłupa leczone 

zachowawczo zwiększa o około 

23% śmiertelność

 

 

Problemy diagnostyczne

Tomografia komputerowa

-złamanie typowo 

osteoporotyczne

 

 

Problemy diagnostyczne

Tomografia komputerowa

-złamanie urazowe

 

 

Sposoby stabilizacji

Haki i pręty Harringtona

 

 

Sposoby stabilizacji

Śruby nasadowo-trzonowe

 

 

Sposoby stabilizacji

Pręty leżące bezpośrednio na 
trzonach (stabilizacja przednia)

 

 

Sposoby stabilizacji

Śruby nasadowo-trzonowe + 
cement kostny (vertebroplastyka)

 

 

 

 

Napotykane problemy

Zastosowanie  sposobu  według  Harringtona 

wymagało  z  zasady  unieruchomienia  od  5 

do 8 segmentów ruchowych
Dobra  stabilizacja  dzięki  zastosowaniu 

dodatkowych pętli  drutów
Destabilizacja 

systemu 

stwarzała 

zagrożenie odleżyny i perforacji skóry
Najlepszą  stabilizację  uzyskuje  się  przez 

zastosowanie  śruby  o  rdzeniu  w  kształcie 

stożka – właściwy dobór śruby
Użycie  cementu  wymagało  wcześniejszej 

próby z kontrastem

 

 

Plastyka cementowa trzonu 

(vertebroplastyka)

Wprowadzenie pod 
ciśnieniem płynnego 
cementu kostnego do trzonu

 

 

Vertebroplastyka

Złamania osteoporotyczne

-Uporczywe, nie cofające się bóle
-Narastająca kifoza
-Wtórnie 

pojawiające 

się 

objawy 

nadmiernego 

napięcia 

lub 

ucisku 

rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych

Przerzuty nowotworowe do 
kręgosłupa

 

 

Kifoplastyka (1998)

Wprowadzenie cementu kostnego po wcześniejszym 

rozprężeniu złamanego kręgu balonem
Zalety:
- zmniejsza deformację kręgu
-minimalizuje możliwość przedostania się cementu 

do kanału kręgowego (mniejsze ciśnienie cementu)

 

 

Powikłania

Mniej niż 10%
Zwiększenie bólu
Radikulpatia
Ucisk rdzenia kręgowego
Zatorowość płucna
Zakażenia
Złamanie żeber

 

 

Korzyści

Zabezpiecza przed narastaniem kifozy
Zmniejszenie dolegliwości bólowych
Zmniejsza ilość złamań
Może być przeprowadzana jako 

procedura jednego dnia