Slajd 1

Kinezjologia



dr Jarosław Marusiak

(wykłady +

egzamin)

dr Ewa Jarocka

(ćwiczenia)

mgr Piotr Harasymowicz

(ćwiczenia)

Regulamin ćwiczeń

z przedmiotu „Kinezjologia”

1. Ćwiczenia mają charakter zajęć seminaryjnych i są realizowane zgodnie z

planem zajęć przesłanym z Dziekanatu.

2. W zajęciach należy uczestniczyć obowiązkowo, przygotowując tematy

teoretyczne zgodnie z podanymi zagadnieniami.

3. Prowadzący sprawdza stopień przygotowania teoretycznego do zajęć.

Student,  który  otrzymał  oceny  niedostateczne  z  trzech  jednostek
lekcyjnych otrzymuje ocenę niedostateczną z kolokwium i jednocześnie z
pierwszego  terminu  zaliczenia  zajęć  z  tego  przedmiotu.  Natomiast
student,  który  otrzymał  oceny  niedostateczne  z  czterech  jednostek
lekcyjnych w całym semestrze automatycznie uzyskuje ocenę „ndst” (2.0)
z przedmiotu Kinezjologia.

4. Kolokwia są pisemne, a ich forma zapowiadana jest na poprzedzających

zajęciach (test otwarty lub zamknięty).

5. Zaliczenie semestru uzyskuje student, który otrzymał pozytywne oceny z

dwóch kolokwiów.

6. Dopuszczalne są dwie nieobecności na zajęciach bez konieczności

odrabiania. Więcej niż dwie nieobecności w semestrze uniemożliwiają
zaliczenie przedmiotu.

7.  W  przypadkach  losowych  student  może  odbyć  zajęcia  jednorazowo  w
semestrze  z  inną  grupą  za  zgodą  prowadzącego,  o  ile  liczba
uczestniczących  studentów  nie  przekroczy  limitu  ustalonego  przez
Dziekanat.

8. Przewidziane są dwa terminy kolokwiów: pierwszy na zajęciach
poświęconych na ten cel (5, 9), a drugi na 10 zajęciach. Student poprawia
tylko to kolokwium z którego otrzymał ocenę niedostateczną.

9. Na ocenę z zaliczenia przedmiotu składają się ocena z dwóch
pozytywnie zaliczonych kolokwiów + ocena z przygotowania do zajęć.

10. Na ocenę końcową z przedmiotu składają się:

- ocena z zaliczenia (ocena z dwóch pozytywnie zaliczonych kolokwiów +
ocena
z przygotowania do zajęć)

- ocena z testu końcowego

I termin zaliczenia + II termin zaliczenia + test końcowy / 3 = ocena
końcowa

11. Student musi uczestniczyć w zajęciach z grupą, do której jest wpisany
na liście sporządzonej przez Dziekanat, nie ma możliwości przepisywania
się do innych grup.

Trzy układy:

–

Ruchowy

kostno-

stawowy i mięśniowy
(silniki,przekładnie)

II –

Zasilania

: pokarmowy,

oddechowy,

sercowo

naczyniowy,

limfatyczny

(zbiorniki paliwa, przewody
doprowadzające,
akumulatory)

III –

Sterowania

: nerwowy

i dokrewny (procesory,
układy elektroniczne)

CZŁOWIEK JAKO BIO-MASZYNA

Kość zbudowana jest z:

Istoty kostnej

zbitej

Istoty kostnej

gąbczastej

(występuje w kościach

krótkich, płaskich i

nasadach kości

długich)

Istota gąbczasta

w kościach długich występuje

w nasadach, a w kościach płaskich jest położona

między dwoma blaszkami

istoty zbitej

Mimo, że

istota zbita

gąbczasta

występuje

w odmiennych postaciach, nie różnią się ani

budową ani czynnością.

Istota zbita jest zagęszczona istotą

gąbczastą.

Określa kształt i wielkość ciała

Stanowi rusztowanie ustroju

Służy jako osłona narządów wewnętrznych

Zespół dźwigni kostnych pozwala na

przekształcenie skurczu m. na moment siły m.

– poruszanie się, przemieszczanie elementów

Szpik kostny zawarty w kościach jest

narządem krwiotwórczym

Jest podstawowym magazynem wapnia

Główne składniki stawu:

1. Powierzchnia stawowa

– są to odcinki kości

wygładzone i pokryte chrząstką szklistą

Kształty:

Płaskie

Kuliste

Wydłużone

(są dopasowane do siebie np. powierzchni kulistej

odpowiada wklęsła, płaskiej- płaska)

Torebka stawowa

– otacza staw.

Składa się z dwóch warstw błon:

- Zewnętrznej włóknistej

– zazwyczaj przerasta do

brzegów powierzchni stawowych.

- Wewnętrznej maziowej

– wiotka, obficie

unaczyniona, tworzy fałdy oraz wypustki zwane

kosmkami.

Błona maziowa wydziela maź.

3. Jama (szczelina) stawowa

– to wąska

przestrzeń między powierzchniami stawowymi i

torebką stawową.

Uzupełniające składniki stawu (niestałe):

Obrąbki stawowe

Chrząstki stawowe

(chrząstki śródstawowe –

łąkotki)

Kaletki maziowe

(uchyłki błony maziowej

sięgające poza obręb jamy stawowej, są to

woreczki wypełnione mazią, umożliwiającą

poślizg więzadeł i ścięgien mięśni)

Więzadła wewnątrzstawowe.

Jednoosiowe

Zawiasowy (np. stawy międzypaliczkowe)

Obrotowy (np. skokowo – piętowy)

Dwuosiowe

Kłykciowy (np. promieniowo – nadgarstkowe)

Siodełkowy (np. nadgarstkowo – śródręczny kciuka)

Wieloosiowe

Kulisty (np. ramienny)

Panewkowy (np. biodrowy)

STOPIEŃ SWOBODY – niezależny ruch względny
członów w stawie

LICZBA  STOPNI  SWOBODY  –  liczba  niezależnych
możliwości  ruchowych  pary  biokinematycznej;  liczba
płaszczyzn,  w  których  możliwy  jest  ruch  w  parze
biokinematycznej;    liczba  niezależnych  parametrów
określających

dowolne

położenie

przestrzeni,

określonych

jednoznacznie

przez

maksymalnie

parametrów (x, y, z – ruch postępowy, α,β, γ – ruch
obrotowy)

KLASA  PARY  BIOKINEMATYCZNEJ  –  liczba  odjętych
stopni  swobody  w  ruchu  względnym  członów,  z  których
każdy  może  mieć  maksymalnie  6  stopni  swobody
(traktując  ten  człon  jako  ciało  swobodne);  u  człowieka  w
układzie

kostno-stawowym

występują

tylko

pary

obrotowe dlatego mogą one być parami klasy (III, IV, V).