Metoda Lehnert-

Metoda Lehnert-

Schroth

Schroth

 

 

 

 

Metoda ta znana jest również pod nazwą 

ortopedyczno-oddechowego systemu Schroth, z 

trójpłaszczyznową korekcją skolioz. Oparta jest 

ona o kilka elementów, wśród których 

zasadniczym jest połączenie ćwiczeń 

korygujących z oddechowymi. Ćwiczenia 

oddechowe polegają przede wszystkim na 

świadomym kierowaniu wdychanego powietrza 

w określoną partię płuc, co koryguje wadę 

postawy jak gdyby od wewnątrz.

Stałą zasadą metody jest trójpłaszczyznowe 

oddziaływanie na skoliozę. Niezmiernie ważne 

jest wobec tego ćwiczenie w odpowiednio 

dobranej pozycji. Istotna jest również kolejność 

korekcji.

 

 

 

 

Obok elementów o 

walorach 

terapeutycznych, 

stałym elementem 

systemu jest również 
niezwykle oryginalny 

sposób badania i 

rozpatrywania 

sylwetki osoby z 

wadą postawy. Polega 

on na rozpatrywaniu 

układu ciała, jako 

układu specyficznych 

figur 

geometrycznych. 

 

 

 

 

Usprawnianie wg tej metody jest również 

specyficzne. Zawsze obowiązuje indywidualne 

podejście do każdego przypadku. Można nią 

usprawniać zarówno dzieci i młodzież, jak i osoby 

dorosłe ze strukturalnie utrwalonymi już wadami 

postawy. Metoda ta wymaga jednak sporej 

koncentracji dobrej koordynacji ruchowej, przez 

co jest dość trudna do stosowania u dzieci 

młodszych.

 

 

 

 

W przypadku skolioz, celem terapii dzieci i 

młodzieży jest:

     - korekcja skoliotycznej postawy ciała
     - stabilizacja skorygowanej sylwetki
     - poprawa „czucia” własnego ciała
     - przeciwdziałanie progresji
     - poprawa wydolności krążeniowo-oddechowej
     - ”kosmetyczna” korekcja sylwetki
     - psychiczna akceptacja swojej wady i               
  

wyodrębnienie umiejętności życia z nią.

 

 

 

 

W terapii dorosłych cele te sformułowane są 

nieco inaczej:

     - ”kosmetyczna” korekcja sylwetki
     - psychiczna akceptacja swojej wady i   
wyodrębnienie umiejętności życia z nią.
     - poprawa (względnie utrzymanie) optymalnej 

wydolności krążeniowo-oddechowej

     - poprawa funkcjonowania układu    
oddechowego, poprzez specyficzną 
gimnastykę oddechową oraz czynną 
mobilizację żeber
     - uśmierzanie (łagodzenie) dolegliwości    
bólowych
     - przeciwdziałanie dalszej ”mechanicznej” 
progresji skrzywienia

 

 

 

 

Ćwiczenia stosowane w ramach tej metody bazują na 

symetrycznych ruchach tułowia, co znajduje zastosowanie 

w korygowaniu odchyleń w płaszczyźnie strzałkowej oraz 

na ruchach raczej asymetrycznych, stosowanych w 

korygowaniu bocznych skrzywień kręgosłupa. Podział 

wykonywanych ćwiczeń nie jest ścisły ale ze względu na 

ich rodzaj, w omawianej metodzie można wyróżnić:

-tzw. ćwiczenia wentylacyjne 
-ćwiczenia mobilizacyjne 
-ćwiczenia kształtujące
-rozciągające ćwiczenia siłowe
-ćwiczenia w zwisach 

Dla wszystkich powyższych ćwiczeń konieczne jest 

dobranie odpowiednich pozycji do ich wykonywania. 

Zależy to od rodzaju, stopnia i lokalizacji wady. Podczas 

niektórych ćwiczeń zapewnienie właściwej pozycji ułatwia 

zastosowanie odpowiednich podkładek

 

 

 

 

Następnym istotnym elementem tej metody jest kolejność korekcji 

lokalnych. W związku z charakterystyczną dla człowieka postawą 

pionową założono, że korekcja następuje najpierw dystalnie i zmierz 

dogłowowo. W związku z tym, w trakcie wykonywania ćwiczeń, 

konieczna jest odpowiednia kolejność czynności. Kolejno wykonuje się 

więc:

1.prostowanie tułowia w płaszczyźnie strzałkowej, powiązane 
  z korekcją ustawienia miednicy (tzw. 1 i 2 korekcja 

  

  ustawienia miednicy)   

 

2.korygowanie przesunięć bocznych 
  (w płaszczyźnie czołowej). Powiązane jest 
  to z 3 korekcją ustawienia miednicy, a mianowicie 
  z takim jej przesunięciem aby barki i tułów znajdowały się 
  dokładnie nad miednicą;
3.przesunięcia ku przodowi trzech tzw. kifotycznych wzniesień 
  tułowia oraz przesunięcie ku tyłowi trzech tzw. 
  lordotycznych części. W tym czasie miednica zmienia swe 
  ułożenie w płaszczyźnie strzałkowej, 
  co odpowiada 4 korekcji jej ustawienia;

 

 

 

 

4.korygowanie poziomego ustawienia miednicy w 

 

    

   płaszczyźnie czołowej (5 korekcja ustawienia 

miednicy);

5.”obrotowo-kątowy oddech” powiązany z kontrrotacją;
6.wstępna elongacja tułowia;
7.korygowanie ustawienia głowy;
8.stabilizowanie skorygowanej postawy, poprzez
   izometryczne napięcie mięśni.
  Przedstawiona powyżej kolejność czynności dotyczy 
  bocznych skrzywień kręgosłupa.

 

 

 

 

Kształtowanie nawyku prawidłowej postawy. 

W całość metody wplecione są pewne ćwiczenia 

bazujące na prostszych formach zastępczego 

sprzężenia zwrotnego (wykonywane np. przy 

użyciu luster). Dodatkowo więc, za pomocą 

różnorodnych ćwiczeń, często w formie 

zabawowej, dąży się do takiego przebudowania 

statycznych i dynamicznych wzorców ruchowych, 

by w działaniach dnia codziennego dziecko 

potrafiło maksymalnie odciążyć swój kręgosłup.