Slajd 1

Styl kierowania

Względnie trwały i powtarzalny sposób,

w jaki przełożony oddziałuje na

podwładnych w celu pobudzenia i

koordynacji ich działania w zespole, a

przez to - osiągania celów stojących

przed organizacją.

Potencjalny styl kierowania

Rzeczywisty styl kierowania

Klasyfikacja stylów

kierowania

D. McGregor

(1960)

• styl kierowania X

• styl kierowania Y

J. A. Brown (1962)

• kierownik – autokrata

• autokrata surowy

• autokrata życzliwy

• autokrata nieudolny

• kierownik – demokrata

• kierownik bierny

R.R. Blake,

J. S. Mouton (1964)

• styl liberalny

• styl bierny

• styl kompromisowy

• styl pragmatyczny

• styl autokratyczny

Klasyfikacja stylów

kierowania

R. Likert (1967)

• Autokratyczno –
despotyczny

• Autokratyczno – życzliwy

• Konsultatywny

• Demokratyczny

G. S. Sergie (1970)

• Osobisty

• Impulsywny

• Bezosobowy

• Zbiorowy

• Spokojny

Style kierowania wg R.

Likerta

• Autokratyczno – despotyczny:

członkowie grupy

nie komunikują się z kierownikiem swobodnie;
system nagród i kar jest wyraźnie określony; nowe
pomysły członków grupy rzadko są akceptowane;
pracownicy powinni być kontrolowani.

• Autokratyczno – życzliwy:

kierownik stara się

być dobrym kolegą i interesuje się sprawami swoich
podwładnych tylko dlatego, że tak trzeba; uważa,
      że jeżeli pracownicy są zadowoleni to są
efektywni;        nie dąży do współpracy i partnerstwa
z podwładnymi.

Style kierowania wg R.

Likerta

• Konsultatywny:

kierownik jest rzeczywiście

zainteresowany tym co sądzą o problemie jego
podwładni, często bierze ich opinię pod uwagę
przy podejmowaniu decyzji.

• Demokratyczny:

kierownik pragnie aby

uczestnicy grupy uczestniczyli w procesie
podejmowania decyzji oraz chce aby była ona
całkowicie podporządkowania i oddana celom
organizacji.

Podsumowanie

Kierownik jako reprezentant interesów

organizacji odgrywa bardzo ważną rolę. Sposób

sprawowania przez niego władzy ma istotne

znaczenie dla efektywności wykonywania zadań

przez jego podwładnych. Groźby, kary są

środkami silnie motywującymi, jednakże na

dłuższy czas powodują brak zaufania i spadek

motywacji do pracy.

Dobry kierownik:

• Daje pracownikom poczucie siły, a nie niemocy

• Sprawia, że podwładni czują się odpowiedzialni

za swoje zachowanie

• Wykorzystuje swoją władzę, aby wzbudzić

zaufanie podwładnych do swojej osoby

BLOK 1

a) Z godnością reprezentuje własne stanowisko.
b) Z trudem przystosowuje się do realizacji nowych zadań.
c) Cechuje go umiejętność przekonywania innych.
d) Narusza formalną dyscyplinę pracy.
e) Powierza podwładnym coraz bardziej odpowiedzialne

zadania.

f) Nie potrafi egzekwować poleceń.
g) Najczęściej mówi: „Tak trzeba", „Tak być musi" itp.
h) Wszystko wykonuje w terminie.
i) Wykazuje brak zainteresowania potrzebami

podwładnych.

j) Interesuje się jedynie pracą zawodową podwładnych.
k) Wykazuje niezwykłą pomysłowość w realizowaniu zadań.
l) Z zainteresowaniem odnosi się do potrzeb i trosk

pracowników.

Blok 2

a) Potrafi kontrolować pracę podwładnych.
b) Wyraźnie interesuje go własna praca.
c) Traktuje podwładnych jak „zasoby", jedynie z punktu

widzenia ich roli organizacyjnej.

d) Doradza nawet natarczywie, gdy nie jest o to proszony.
e) Jest ceniony ze względu na wiedzę.
f) W stosunku do podwładnych zachowuje się jak kolega.
g) Traci głowę w trudnych sytuacjach,
h) Łatwo ulega wpływom otoczenia.
i) Jest przyjaźnie ustosunkowany wobec podwładnych.
j) Gra rolę „ojca" podwładnych.
k) Często stosuje groźby.
l) W razie konfliktu udaje, że go nie dostrzega.

Blok 3

a) Reprezentuje przeciętną wiedzę specjalistyczną.
b) Dyktuje podwładnym, co mają robić, i oczekuje

natychmiastowego wykonania.

c) W nagłych sytuacjach podejmuje bezzwłocznie

decyzję.

d) Dąży do dokonania czegoś nowego, lepszego niż

dotychczasowe.

e) Zawsze chętnie współpracuje.
f) Zachęca podwładnych do uczenia się nowości.
g) Nie zależy mu na ocenie otoczenia,
h) Udaje, że nie dostrzega konfliktu.
i) Jego dyspozycje mają charakter nakazu.
j) Ukrywa niedociągnięcia podwładnych.
k) Dostarcza podwładnym dużo swobody.
l) Jasno i jednoznacznie formułuje swoje decyzje.

Blok 4

Potrafi szybko dostrzec błędy.

Niechętnie angażuje się w zbyt łatwe zadania.

Ceni nade wszystko święty spokój.

Podporządkowuje się całkowicie propozycjom

podwładnych.

Formalizuje stosunek władzy względem podwładnych.

Nie pyta o zdanie podwładnych.

Pracuje wyjątkowo starannie, bez błędów.

Przedstawia problem i pozwala podwładnym podjąć

decyzję.

Potrafi samodzielnie rozwiązywać bardzo skomplikowane

problemy.

Nie lubi karać podwładnych.

Boi się ingerować w momencie zaistnienia spraw

drażliwych.

Niechętnie angażuje się w zbyt trudne zadania.

Klucz

a) A+ 1
b) A-  2
c) D+ 2
d) D-  1
e) K+  1
f) D-  2
g) A-  1
h) A+ 2
i) K-  2
j) K-  1
k) K+ 2
l) D+ 1

a) A+ 2
b)K+ 1
c) K- 2
d)A- 1
e) K+ 2
f) D+ 1
g)D- 2
h)D- 1
i) D+ 2
j) A+ 1
k) A- 2
l) K- 1

a) D- 1
b)A- 1
c) A+ 1
d)K+ 2
e) D+ 2
f) K+ 1
g)K- 1
h)K- 2
i) A- 2
j) D- 2
k) D+ 1
l) A + 2

a) A+ 2
b)K+ 1
c) K+ 1
d)D- 1
e) A- 1
f) A- 2
g)A+ 1
h)D+ 2
i) K+ 2
j) D+ 1
k) K- 2
l) D- 2

Sposób obliczania wyników

Policz, ile punktów zebrałeś dla liter A, D i K. Policz, ile

punktów zebrałeś dla A- oraz dla A+, dla D- oraz dla D+, a

także dla K- oraz K+.

• Przewaga A — styl autokratyczny.

• Przewaga D — styl demokratyczny.

• Przewaga K — styl konsultatywny.

Przewaga A+: styl autokratyczny, paternalistyczny.

Przewaga A-: styl autokratyczny, despotyczny.

Przewaga D+: styl demokratyczny, ukierunkowany na

ludzi i ich współpracę.

Przewaga D-: styl demokratyczny, towarzyski i

nieformalne relacje w pracy.

Przewaga K+: styl konsultatywny, ukierunkowany na

osiągnięcia i sukcesy zespołowe.

Przewaga K-: styl konsultatywny, ukierunkowany na

sukces indywidualny i rywalizację.

Bibliografia

• Leksykon zarządzania, (red.) M. Adamska, Difin,

Warszawa 2004.

• B. Kożusznik, Zachowania człowieka w

organizacji, PWE, Warszawa 2011.

• Prezentacja płk dr. inż. M. Strzody.

Document Outline