PODSTAWY 

METODY 

HARMONICZNEJ 

PŁYWÓW

Podstawy teorii pływów świadczą o niemożliwości 

wykorzystania w praktyce uzyskanych tam równań do 
przewidywania wartości pływów i ich przebiegu w czasie, w 
warunkach realnego oceanu, a szczególnie w jego strefach 
brzegowych. Niemniej droga wskazana przez Laplace'a 
doprowadziła do opracowania analizy harmonicznej pływów, co 
okazało się jak do tej pory jedynym efektywnym sposobem 
rozwiązania tego zadania. Metoda analizy harmonicznej 
opracowana przez W. Thomsona była udoskonalona przez wielu 
badaczy: G. Darwina, A. Doodsona, H. Warburga, A. Defanta i 
innych. Można ją uznać za podstawową wykorzystywaną 
aktualnie metodę przewidywania pływów.

Siły pływotwórcze, niezależnie od bardzo złożonego 

ruchu ciał, które je wywołują, charakteryzują się okresowością, 
co oznacza, że można wybrać taki okres czasu, w przeciągu 
którego dokonują one pełnego cyklu zmian. Dzięki temu w 
wahaniach poziomu morza przejawia się analogiczna 
okresowość, niezależnie od znacznych zakłóceń będących 
wynikiem oddziaływania dna i wybrzeży.

Główna idea analizy harmonicznej oparta jest na tym, 

że jeżeli zjawisko pływu w swoim zasadniczym charakterze jest 
zjawiskiem okresowym, to potencjał siły pływotwórczej można 
rozłożyć na proste składowe harmoniczne, a bardzo 
skomplikowane krzywe rzeczywistych wahań poziomu morza na 
szereg fal, z których każda ma charakter prostych 
harmonicznych wahań.

W 1921 roku A. Doodson rozłożył potencjał sil 

pływotwórczych na 385 składowych długookresowych. Pełna 
analiza harmoniczna wymaga wieloletniego okresu obserwacji i 
nawet teoretycznie nie jest w pełni rozwiązana. Dla celów 
praktycznych uwzględnia się tylko główne składowe i często 
wystarcza 8-11 elementarnych fal pływu.