Metoda Zadaniowa

  Powiesz – zapomnę
  Pokażesz – zapamiętam
  Przeżyję, doświadczę-
zrozumiem 

Metoda zadaniowa (motywująco-

prowokująca)

• polega na powierzaniu dzieciom i 

młodzieży zadań, których 
wykonywanie prowadzi do zmian ich 
zachowań i postaw , także do 
wzbogacenia ich wiedzy i 
doświadczenia w określonej dziedzinie 
działalności. Chodzi tu o szeroko pojętą 
działalność prospołeczną. (Łobocki)

 

Muszyński i Konarzewski 

• Przydzielanie funkcji i ról społecznych – 

wychowawca powinien wdrażać dziecko do 
pełnienia przydzielonej roli lub funkcji odwołując 
się do jego inicjatywy, a unikając przymusu, 
powinien zapewniać mu maksimum swobody.

 
• Istotą tej metody jest uruchamianie własnych 

działań wychowanka za pomocą odpowiednich 
sposobów .W metodzie tej wychowawca tworzy 
realne sytuacje będące dla wychowanka 
wyzwaniem. 

Metodę zadaniową można  stosować:

•  w rodzinie np.:
wynoszenie śmieci, pielęgnacja roślin, robienie 

zakupów artykułów żywnościowych itp.

•  w szkole np.:
 pomoc koleżeńska oraz: Dbałość o czystość w 

klasie, Nieprzeszkadzanie sobie nawzajem, 
organizowanie uroczystości i imprez klasowych

•  poza szkołą i rodziną np.:
 Wyraz troski, pamięci i szacunku dla ludzi 

potrzebujących. pomoc w codziennych 
czynnościach.

Zalety i wady tej metody:

Uczy:
•  zastosowania zdobytej 

wiedzy w praktyce

• planowania i organizacji 

pracy

• samodzielności
•  korzystania z różnych 

źródeł

informacji
• Najczęściej ma charakter
Interdyscyplinarny – 

integruje

wiedzę z różnych dziedzin
 

• Wysoka 

nieprzewidywalność 
efektów

•  Długi czas realizacji
•  Konieczność skrupulatnej 

dokumentacji

•  Różne tempo pracy 

zespołów

•  Kłopoty z dostępem do 

źródeł

•  Długi czas gromadzenia 

informacji

Na czym polega stawianie 

zadań?

• Na wprowadzeniu nowej wizji alternatywnej 
• Na wprowadzeniu lub powiększeniu rozbieżności 

między ustalonym i zaakceptowanym celem, a 
odpowiadającym mu stanem faktycznym;

• Na modyfikacji pola zadaniowego i ma 

zastosowanie wówczas, gdy osoba już 
zaangażowała się w jakieś zadanie, a 
wychowawca chce rozszerzyć lub zmienić jej 
działanie.

 

Kryteria doboru zadań:

• Wiek
• Płeć
• Poziom rozwoju jednostki
• Wielkość grupy
• Środowisko

Rodzaje zadań:

• Klasyfikacja według:

1. treści
2. struktury 
3. funkcji wychowawczej:

• Zadania, które są stawiane wychowankowi z myślą o zmianach w 

strukturze jego wiedzy; kontakt z dziedzinami, które są 
niedostatecznie lub nieadekwatnie reprezentowane w jego 
pojęciach; cel może być różny od funkcji wychowawczej.

• Zadania, które mają wzbogacić repertuar technik adaptacyjnych 

wychowanka; rozwinięcie określonych umiejętności; funkcja 
pokrywa się z celem.

• Zadania, które mają doprowadzić do zmian w systemie postaw 

wychowanka; prowadzi do konfliktu wartości i do opowiedzenia 
się za jedną z nich.

• Oprócz tego wyróżniamy zadania: A. indywidualne; B. grupowe

UMIEJĘTNOŚCI, JAKIE KSZTAŁTUJE W WYCHOWANKU 

TA METODA:

• pewność siebie, 
• planowanie działań, 
• rozwiązywanie problemów, 
• twórcze i analityczne myślenie, 
• współpraca, 
• odpowiedzialność, 
• wytrwałość, 
• umiejętność dawania i dzielenia się z innymi, 
• podejmowanie ryzyka.

WARUNKI SKUTECZNOŚCI TEJ METODY:

• umiejętne formułowanie zadań,
• zaangażowanie,
• stopniowanie trudności, 
• obiektywna ocena działalności 

wychowanka,

• pogłębianie samodzielności 

wychowanka. 

Najważniejszymi cechami metody projektu są:
-powierzanie dziecku zadań
- zerwanie z zasadą dominacji nauczyciela,
- samodzielne planowanie i przeprowadzanie pracy 
przez uczniów,
- uczenie się poprzez rozwiązywanie problemów,
- zdobywanie wiedzy z jednoczesnym jej 
wykorzystaniem w praktyce,
- korzystanie z różnych źródeł informacji,
- interdyscyplinarność.