Jedna z wielu interpretacji pochodzenia Tarota
Pochodzenie Tarota nie jest znane. Jak podają dostępne źródła, narodził się między wiekami
XIII-XIV. Początkowo służył jako karty do gry. We Włoszech, które w XV wieku słynęły z
hazardu otrzymał nazwę tarocco lub tarocchi. Reguły gry w tarocco zbliżone były do wista i
skata. W grze brało udział trzech graczy. Gra wymagała natężenia uwagi, zaangażowania,
znajomości reguł, a przede wszystkim umiejętności liczenia i przewidywania. Rytuał tasowania,
przekładania, doboru kart, licytacji, sposoby liczenia punktów, zagrywki, były niezwykle
skomplikowane. Natomiast gra trwała dopóty, dopóki jeden z graczy nie zebrał 100 punktów, co
dawało mu prawo do zebrania całej puli pieniędzy. Z biegiem lat za sprawa druku, karty do gry
rozpowszechniły się w całej Europie. Na obszarach niemieckojęzycznych, ma nazwę tarock -
skąd wywodzi się nazwa polska tarock, węgierska tarokk, czeska taroky. Natomiast w krajach
anglosaskich i we Francji - tarot, gdzie nazwa ta rozpropagowana została przez drukowane w
Marsylii, a potem w innych miastach Francji tale kart zwane ,,Tarotem Marsylskim,,. Najstarsza
znana wersja ,,Tarot de Marseilles,, to talia Catelina Geoffroya z 1557r, której kanon obowiązuje
do dziś.
Okultystyczne powiązania Tarota, powszechnie dziś akceptowane, wywodzą się z jednego
wspólnego źródła. Twórcą tej tradycji był Antoine Court de Gebelin (1719-1784), szwajcarski
pastor, wolnomularz i uczony, który w wieku lat czterdziestu przeniósł się z Genewy do Paryża.
Tutaj w latach 1773-1782 wydał dzieło swego życia, zatytułowane,, Le Monde primitif,, W
ósmym tomie dzieła, stwierdza on, że Tarot jest w rzeczywistości tajną księgą egipskich
kapłanów. Zdaniem Courta de Gebelin, kapłani egipscy wynaleźli grę w karty, aby w ten sposób
przechować swą wiedzę tajemną, po zniszczeniu wielkich bibliotek, a całe pokolenia graczy
uprawiających hazard, nieświadomie posługiwały się świętymi hieroglifami. Gebelin opisał
także strukturę Tarota opartą na liczbie siedem (każda seria małych arkanów Tarota zawiera 14
kart, to jest 2 razy po 7, zaś 21 wielkich arkanów zawiera 3 razy po 7 kart). Tradycję Gebelina
kontynuowali inni wielcy okultyści badający tajemną moc kart Tarota i tworzący nowe wzory
talii. Najsłynniejsi z nich to zafascynowany kabałą wróżbita ,,Eteilla,, z zawodu perukarz, który
wprowadził do Tarota korespondencje astrologiczne, przypisując karty atutowe od I do XII
kolejnym znakom zodiaku. Znaczenia wróżebne poszczególnych kart różniły się od tego czy
położona na stole karta była odwrócona czy też nie. Eliphas Levi w ślad za swymi
poprzednikami, wywodził Tarota z czasów starożytnych. W dziele "Dogme et rituel de haute
magie" wykazał związek dwudziestu dwóch liter alfabetu hebrajskiego z dwudziestoma dwoma
wielkimi arkanami Tarota ( 21 kart plus Głupiec 0). Jego koncepcja podporządkowania kart
literom hebrajskim, była jednak całkowicie odmienna od proponowanej przez Courta de Gebelin,
który przyjął kolejność malejącą (a więc od końca), podczas gdy Levi wprowadził kolejność
rosnąca. Godnym następcą Leviego był Paul Christian, którego idee dotyczące okultystycznej
interpretacji Tarota, zyskały sobie niemal taką samą popularność, jak poprzedników.
Po śmierci Elphiasa Leviego i Paula Christiana, okultyzm popadł w krótki okres zastoju, aby pod
koniec lat osiemdziesiątych XIX wieku przejawić się ponownie ze zwielokrotnioną siłą zarówno
we Francji jak i na Wyspach Brytyjskich. Jednym z przedstawicieli nowej generacji adeptów
wiedzy tajemnej był Ely Star, który wydał książkę na temat astrologii pod tytułem ,,Mysteres de
l'horoskope,, zawierający obszerny rozdział dotyczący Tarota, napisany całkowicie pod
wpływem Paula Christiana. Znacznie ciekawszą postacią był markiz Stanislas de Guaita. Jest on
twórca pierwszej ważnej organizacji okultystycznej w nowoczesnej Europie. Powstały w 1888
roku Kabalistyczny Zakon Różanego Krzyża miał wśród swych członków założycieli wielu
słynnych później okultystów m.in. dr. Gerarda Encausse'a (dr.Papus) czy Josephina Peladana.
Głównym wkładem Guaity w tradycję Tarota było wydanie w 1889 roku nowej talii,
opracowanej przez jego ucznia Oswalda Wirtha, szwajcarskiego okultystę zamieszkałego w
Paryżu.
Niewątpliwie najwybitniejszą postacią w okultyzmie francuskim z przełomu wieków był
wspomniany już dr. Papus. Papus był doktorem medycyny i autorem wielu książek medycznych
