GOSPODARKA TURYSTYCZNA W KONCEPCJI

PRZESTRZENNEGO ZAGOSPODAROWANIA KRAJU

DO ROKU 2030

Obwieszczenie Prezesa rady Ministrów z dnia 26 lipca 2001 roku o ogłoszeniu

Koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju. M.P. Nr 26, poz. 432.

ZałoŜony rozwój turystyki i rozwój produktu turystycznego z punktu widzenia polityki przestrzennej kraju uwzględniał następujące układy przestrzenne z niezbędnymi

konsekwencjami zagospodarowania turystycznego:

• strefy turystyczne o zwiększonej aktywności,

• obszary wyznaczone granicami administracyjnymi kilku województw – jako

makroregiony rozwoju produktu turystycznego,

• rejony według przyjazdów turystów zagranicznych do Polski,

• punktowo: centra kulturowe, duŜe ośrodki miejskie, aglomeracje, miejscowości

uzdrowiskowe,

• systemy ciągów komunikacyjnych, drogowych, wodnych, szlaki kulturowe i

kultowe,

• obszary dla rozwoju turystyki na terenach wiejskich,

• obszary chronione z wiodącą funkcją ekorozwoju i transgraniczne obszary

chronione.

GŁÓWNE CELE PUBLICZNE REALIZOWANE W ZAKRESIE TURYSTYKI I REKREACJI

NA POZIOMIE PONADLOKALNYM:

• ochrona przestrzeni turystycznej (w tym środowiska przyrodniczego oraz

dziedzictwa cywilizacyjnego),

• rozwój infrastruktury turystycznej i rekreacyjnej,

• rozwój produktu turystycznego w układzie przestrzennym kraju,

• wykorzystanie moŜliwości gospodarki turystycznej w rekonstrukcji innych

sektorów (rolnictwo, zdrowie, gospodarka wodna).

5 GŁÓWNYCH ZADAŃ RZĄDOWYCH WPŁYWAJĄCYCH NA PRZESTRZENNE

ZAGOSPODAROWANIE KRAJU:

Zadanie I. Ochrona dziedzictwa kulturowego i historycznego jako podstawy turystyki, zwłaszcza w wielkich miastach stanowiących centra cywilizacyjne i główne ośrodki

recepcji turystów zagranicznych, rewaloryzacja przestrzeni turystycznej (obejmująca

takŜe miasteczka zabytkowe), zagospodarowanie turystyczne szlaków transeuropejskich

– motorowych, wodnych, rowerowych i pieszych, a takŜe szlaków kulturowych (w tym

religijnych) i okazjonalnych. Zwiększenie atrakcyjności obiektów turystycznych oraz

wspieranie działań komercyjnych sprzyjających wzrostowi środków na ochronę

dziedzictwa i krajobrazu kulturowego.

Zadanie II. Tworzenie dogodnych warunków do funkcjonowania, transformacji i

harmonijnego rozwoju uzdrowisk i innych miejscowości klimatycznych jako waŜnych

społecznie ośrodków wyjazdów leczniczych i profilaktycznych, a takŜe wypoczynkowo –

turystycznych. Unowocześnienie infrastruktury uzdrowisk i kreowanie nowoczesnej oferty zdrowotnej i turystycznej, konkurencyjnej na rynkach europejskich.

Zadanie III. Rozwój turystyki na obszarach chronionych i innych, cennych przyrodniczo i krajobrazowo, dla których turystyka jest szansą rozwoju ekonomicznego społeczności lokalnych. ZrównowaŜonemu rozwojowi turystyki powinna towarzyszyć rekonstrukcja

przestrzeni turystycznej i przyjazne środowisku zagospodarowanie przestrzenne, zgodne z naturalną pojemnością recepcyjną i chłonnością terenów.

Zadanie IV. Turystyka jako jeden z waŜniejszych czynników restrukturyzacji polskiej wsi i rolnictwa, umoŜliwiających wielofunkcyjny i zrównowaŜony rozwój terenów wiejskich, przy zachowaniu walorów środowiska przyrodniczego i społecznego oraz dostosowaniu do uwarunkowań przestrzennych.

Zadanie V. Wzrost znaczenia turystyki w utrzymaniu i rozwijaniu wodnych dróg

śródlądowych. Do zadań ponadlokalnych naleŜy głównie zagospodarowanie turystyczne

polskich odcinków europejskich szlaków wodnych w koncepcji międzynarodowej,

zagospodarowanie turystyczne wielofunkcyjnych zbiorników retencyjnych oraz wspieranie

zrównowaŜonego rozwoju turystyki i jej infrastruktury w dolinach wielkich rzek i w regionach pojeziernych.

W koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju zakłada się, Ŝe gospodarka

turystyczna będzie mieć istotne znaczenie w rozwoju wielofunkcyjnych obszarów

wiejskich. Jej cele społeczno-ekonomiczne to:

• podnoszenie poziomu ekonomicznego gmin i regionów w kierunku poprawy

sytuacji materialnej społeczeństwa, wspomaganie działań na rzecz

zrównowaŜonego rozwoju gospodarczego wsi,

• wspomaganie rozwiązywania problemu bezrobocia poprzez rozwój usług w

sektorze gospodarki turystycznej, poprzez tworzenie nowych miejsc pracy oraz

wzrost aktywizacji zawodowej ludności,

• aktywizacja wsi i wspomaganie zmian cywilizacyjnych wsi i jej otoczenia.

Rekonstrukcja zagospodarowania turystycznego w połączeniu z ochroną walorów

środowiska przyrodniczego stanowić winna wiodącą zasadę kształtowania przestrzeni.

Wyznacza ona następujące kierunki:

• zachowanie i ochrona zasobów środowiska przyrodniczego jako podstawy do

optymalnego wykorzystania dla funkcji turystyczno-wypoczynkowych,

• osiągnięcie trwałej równowagi turystyki i stanu zasobów przyrodniczych i

kulturowych umoŜliwiające tworzenie warunków i moŜliwości dochodzenia do

kompromisu w sytuacjach konfliktowych między interesami turystyki a ochroną

przyrody i wyznaczające wielostopniową współzaleŜność uŜytkowania

turystycznego terenów objętych statusem ochrony (rezerwatów, parków

narodowych i krajobrazowych),

• dostosowanie uŜytkowania turystyczno-wypoczynkowego oraz organizacji ruchu

turystycznego i zagospodarowania turystycznego do wartości przyrodniczo-

geograficzno-krajobrazowych i ich ochrony w celu zagwarantowania optymalnych i

harmonijnych warunków rozwoju i wzajemnych powiązań poszczególnych funkcji

terenów, w tym zróŜnicowanie rodzajów turystyki,

• kształtowanie turystyki jako uzupełniającej funkcji miejscowości uzdrowiskowych,

podporządkowanej wymogom funkcji leczniczych,

• zwiększenie powierzchni ekologicznego systemu obszarów chronionych,

zwiększenie lesistości kraju, (tworzenie właściwych struktur przyrodniczych w skali

kraju kształtować będzie warunki korzystne dla rozwoju turystyki i wypoczynku z

uwagi na powiększenie turystycznej przestrzeni).

W powiązaniu z kierunkami strategii rozwoju krajowego produktu turystycznego zasada

ta powinna znaleźć odbicie w programach rozwoju produktu turystycznego na szczeblu

województw i gmin oraz w koncepcjach zagospodarowania turystycznego podmiotów

gospodarczych. Programy i koncepcje powinny kształtować się na:

• rozwoju zagospodarowania turystycznego strefy pojezierzy i podgórskiej,

• zahamowaniu procesu degradacji walorów turystycznych i dekapitalizacji majątku

trwałego w strefie nadmorskiej, jej rewaloryzacja i kompleksowa modernizacja,

• rekonstrukcji bazy materialnej turystyki i przeciwdziałaniu degradacji walorów

turystycznych na obszarach górskich,

• rozwoju codziennego wypoczynku i rekreacji oraz cotygodniowego wypoczynku

mieszkańców aglomeracji, ze szczególnym uwzględnieniem ludności z obszarów

zagroŜenia ekologicznego,

• rozwoju zagospodarowania turystycznego na terenach wiejskich i zalesionych,

• restrukturyzacji i rewaloryzacji miejscowości (w tym uzdrowiskowych) i

subregionów,

• tworzeniu odpowiadających wymogom Unii Europejskiej reguł sanitarnych w bazie

turystycznej przestrzeni turystycznej,

• rozwiązaniu w wszystkich regionach kraju problemu gospodarki wodno-ściekowej,

gospodarki odpadami komunalnymi oraz stanu infrastruktury techniczno-

sanitarnej,

• rewaloryzacji i rekonstrukcji cennych obiektów architektury, przyrody oraz krajobrazu jako podstawy rozwoju turystyki,

• wzbogacaniu zagospodarowania przestrzennego o niezbędne dla funkcjonowania

turystyki urządzenia terenowe i kubaturowe w harmonii z krajobrazem i

bezpieczne dla środowiska.

Patrz teŜ:

Dz.U.03.80.717

2004.04.16

zm. Dz.U.04.6.41

2004.09.22

zm. Dz.U.04.141.1492

2005.07.28

zm. Dz.U.05.113.954

2005.07.30

zm. Dz.U.05.130.1087

2006.04.01

zm. Dz.U.06.45.319

USTAWA

z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.)

Z późniejszymi zmianami.