Polska myœl publicystyczna w XVI wieku

Publicystyka renesansowa:

1. Andrzej Frycz - Modrzewski - pisarz polityczny, pionier myœli demokratycznej i szermierz postępu. Jako prawnik dostrzegał niedociągnięcia w prawodawstwie, dlatego rozpoczął aktywną działalnoœć publicystyczną

Europejski rozgłos zyskał dzięki dziełu „O poprawie Rzeczypospolitej". Autor przedstawił tu zasady życia społecznego, politycznego, religijnego i obyczajowego. Pragnął poprawy stosunków społecznych w Polsce. Żądał zrównania wszystkich obywateli wobec prawa. Występował przeciwko przywilejom stanowym wynikającym zbycia szlachcicem. Podkreœlał znaczenie odpowiedniego doboru osoby do zajmowanego stanowiska.

Modrzewski dedykował swe dzieło królowi i szlachcie, chciał udowodnić koniecznoœć reform. Radykalne poglądy pisarza zostały docenione dopiero przez pochodnych; nazwano go ojcem polskiej myœli demokratycznej.

2. Piotr Skarga - jezuita, nadworny kaznodzieja Zygmunta III Wazy, pisarz, krasomówca, ideolog polskiej kontrreformacji, wybitny przedstawiciel 16 wiecznej publicystyki

Wszystkie swoje poglądy zawarł Skarga w wielkim traktacie politycznym „Kazania Sejmowe"( wydane w 1597 w większym zbiorze „Kazania na Niedzielę i œwięta całego roku). W 8 kazaniach autor dokonał analizy słaboœci Rzeczypospolitej, oskarżając szlachtę o warcholstwo i egoizm stanowy i postulując wzmocnienie władzy królewskiej, sprzymierzoną z władzą Koœcioła. Wady społeczeństwa zostały nazwane „chorobami", które należy leczyć.

Choroby Rzeczypospolitej:

  1. brak miłoœci ojczyzny

  2. spory wewnętrzne

  3. tolerowanie herezji

  4. słaba władza króla

  5. zły system prawny

  6. grzechy i złoœci jawne

W kazaniu II Ojczyzna ukazana jest jako matka z tymi chorobami lub jako tonący okręt; obywatele dostawali wszystko a sami nie dawali nic. Antyteza [ długie zdanie a następnie negujące je krótkie]

Odwołania do Biblii

3. Sęp Szarzyński - „O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem œwiatem i ciałem" - obraz œwiata i człowieka, który jest wątły, rozdwojony w sobie.