background image

 

 

 

 

 

Problemy w wieku podeszłym  

Cz

ęść

 I 

Społecze

ń

stwo jest organizmem zło

Ŝ

onym z ludzi poł

ą

czonych ze sob

ą

 wspólnym 

interesem 

mo

Ŝ

liwo

ś

ci

ą

 

bezpiecznego 

przetrwania. 

W celu 

zapewnienia 

bezpiecznego 

Ŝ

ycia  społecze

ń

stwo  stara  si

ę

  organizowa

ć

  szereg  struktur 

ochraniaj

ą

cych  sprawne  funkcjonowanie  ludzi  zarówno  w zdrowiu  jak  i w chorobie.  

 
Społecze

ń

stwo  -  to dzieci,  ludzie  doro

ś

li  i ludzie  starzy.  Du

Ŝ

o  miejsca  po

ś

wi

ę

ca  si

ę

 

w mass-mediach  dzieciom  i ich  chorobom  (bo  s

ą

  kontynuatorami  i realizatorami 

naszych  d

ąŜ

e

ń

),  ludziom  w 

ś

rednim  wieku  (bo  zmniejszenie  efektywno

ś

ci  ich 

działania pogarsza poziom funkcjonowania społecze

ń

stwa), natomiast bardzo rzadko 

opisuje  si

ę

  rado

ś

ci  i smutki  wieku  podeszłego.  Mechanizm  pomijania  problemów 

ludzi starych jest prawdopodobnie zło

Ŝ

ony:  

1.  Wskutek  fizjologicznego  spadku  aktywno

ś

ci  i wydolno

ś

ci  fizycznej  w tym 

wieku  działania  ludzi  starych  nie  s

ą

  tak  spektakularne,  aby  mo

Ŝ

na  było  nimi 

epatowa

ć

 czytelników;  

2.  U ludzi młodych obecny jest l

ę

k przed staro

ś

ci

ą

 - ludzie starzy pokazuj

ą

 nam 

jacy  b

ę

dziemy  ze  wszystkimi  ułomno

ś

ciami,  niewydolno

ś

ciami  i licznymi 

chorobami;  

3.  Propagowany  jest  kult  młodo

ś

ci  i zdrowia  w pogoni  za  sprawno

ś

ci

ą

efektywno

ś

ci

ą

  i umiej

ę

tno

ś

ci

ą

  urz

ą

dzania  si

ę

  w 

Ŝ

yciu,  w przeciwie

ń

stwie  do 

dojrzałej refleksji, spokojnej powolno

ś

ci i zadumy nad własn

ą

 niemo

Ŝ

no

ś

ci

ą

.  

O ile opis chorób wyst

ę

puj

ą

cych w młodym wieku jest dla wi

ę

kszo

ś

ci zdrowego 

społecze

ń

stwa pewn

ą

 egzotyk

ą

, rzadko

ś

ci

ą

, która wymaga wsparcia ze strony osób 

zdrowych, o tyle obraz chorób w wieku podeszłym jest swoistym memento 
o nadchodz

ą

cej 

ś

mierci. 

 
Wła

ś

nie dlatego, 

Ŝ

e dotyczy to nas wszystkich, nale

Ŝ

y dokładnie pozna

ć

 nasz

ą

 

przyszło

ść

. Nale

Ŝ

y pisa

ć

 o szczególnej sytuacji psychologicznej starego człowieka 

izolowanego od wi

ę

kszo

ś

ci dobrodziejstw współczesnej cywilizacji, nale

Ŝ

y pisa

ć

 

o licznych przewlekłych, inwalidyzuj

ą

cych chorobach i w ko

ń

cu, nale

Ŝ

y pokaza

ć

Ŝ

e odpowiednio urz

ą

dzona staro

ść

 mo

Ŝ

e by

ć

 satysfakcjonuj

ą

cym okresem 

Ŝ

ycia, 

radosnym podsumowaniem osi

ą

gni

ęć

 i bezpiecznym etapem 

Ŝ

ycia.  

 
Mimo izolacji społecznej ludzie starzy nie s

ą

 sami. Brak najbli

Ŝ

szej rodziny jest 

zast

ę

powany przez przyjaciół i s

ą

siadów, ich brak powoduje wsparcie ze strony 

pomocy społecznej. Jako

ść

 tych pomocy jest ró

Ŝ

na, ale ma przynajmniej jedn

ą

 cech

ę

 

wspóln

ą

 - anga

Ŝ

uje członków społecze

ń

stwa. Badania naukowe wykazuj

ą

 jak bardzo 

obci

ąŜ

eni s

ą

 opiekunowie osób cierpi

ą

cych z powodu przewlekłych chorób. 

Ś

miertelno

ść

 w tej grupie ludzi jest wy

Ŝ

sza ni

Ŝ

 w grupach osób nie obci

ąŜ

onych 

background image

 

 

 

 

 

opiek

ą

, cz

ę

sto cierpi

ą

 na liczne choroby somatyczne i depresj

ę

. Omawiana sytuacja 

dotyczy zwłaszcza cz

ę

sto wyst

ę

puj

ą

cych w staro

ś

ci chorób społecznych takich jak 

przewlekłe choroby neurologiczne czy zespoły ot

ę

pienne naczyniopochodne 

i choroba Alzheimera. Chorzy z chorobami somatycznymi i ot

ę

pieniami, którzy nie 

maj

ą

 opieki, wyrywani s

ą

 z 

ś

rodowiska i zamykani w domach pomocy.                        

Komfort ich 

Ŝ

ycia ulega znacznemu pogorszeniu, a obci

ąŜ

enie finansowe 

społecze

ń

stwa znacznie zwi

ę

ksza si

ę

 
Rozumienie problemów staro

ś

ci powinno zaowocowa

ć

 wizj

ą

 lepszych form opieki 

np. form po

ś

rednich oferuj

ą

cych pomoc profesjonaln

ą

 zlokalizowan

ą

 w 

ś

rodowisku. 

 
Konieczna jest wiedza o tych zjawiskach w celu budowania lepszej 
przyszło

ś

ci...tak

Ŝ

e dla nas samych. 

Cz

ęść

 II 

Gwałtowne  zwi

ę

kszanie  si

ę

  liczby  osób  w wieku  podeszłym  zmusza  do  nowego 

spojrzenia  na  problemy  geriatryczne.  Starzenie  si

ę

  osób  urodzonych  w latach 

szczytu  demograficznego  1946-1963  powoduje  znacz

ą

ce  zwi

ę

kszenie  liczby  ludzi 

starych na pocz

ą

tku III stulecia, np. w roku 2040 w USA liczba osób starych si

ę

gnie 

40  milionów.  Wydłu

Ŝ

enie 

Ŝ

ycia  i lepsze  rozumienie  procesów  fizjologicznych  jest 

przyczyn

ą

Ŝ

e przestaje si

ę

 mówi

ć

 o osobach w wieku podeszłym jako o jednorodnej 

grupie wiekowej; coraz cz

ęś

ciej gerontolodzy dziel

ą

 tych ludzi na kilka grup:  

  65-75 lat - młodzi starzy,  

  75-85 lat - starzy-starzy,  

  powy

Ŝ

ej 85 roku 

Ŝ

ycia - najstarsi-starzy.  

 
W ci

ą

gu  ostatnich  20  lat  badania  epidemiologiczne  odnotowuj

ą

  znacz

ą

ce 

zmniejszenie  liczby  chorób  skracaj

ą

cych  długo

ść

 

Ŝ

ycia  np. liczba  zgonów 

z powodu  chorób  naczy

ń

  mózgowych  zmniejszyła  si

ę

  z 105.8/100.000  w roku 

1968  do  56.4/100.000  w roku  1994.  Cz

ę

sto

ść

  wyst

ę

powania  krwotoków 

wewn

ą

trzmózgowych  obni

Ŝ

yła  si

ę

  z 23.5/100.000  do  8.3/100.000,  a zakrzepy 

t

ę

tnic 

mózgowych 

z 30.2/100.000 

do 

6.1/100.000 

(Katzman, 

1997).  

 
Mimo  tak  spektakularnego  zmniejszenia  przyczyn  chorób  w wieku  podeszłym 
nadal  znacz

ą

ca  jest  ogólna  liczba  czynników  chorobotwórczych.  Zaburzenia 

homeostazy  organizmu,  zwi

ę

kszaj

ą

ca  si

ę

  liczba  stresowych  czynników 

psychospołecznych,  zmniejszone  poczucie  bezpiecze

ń

stwa  stały  si

ę

  norm

ą

 

ko

ń

ca  XX  wieku.  Ro

ś

nie  tak

Ŝ

e  liczba  starzej

ą

cych  si

ę

  chorych  z endogennymi 

chorobami  psychicznymi  leczonych  przewlekle  lekami  psychotropowymi. 
Konieczna  staje  si

ę

  pomoc  specjalisty  psychiatry  w zakresie  problematyki  wieku 

podeszłego  rozumiej

ą

cego  ró

Ŝ

norodno

ść

  uwarunkowa

ń

  wpływaj

ą

cych  na  stan 

psychiczny 

ludzi 

starych.  

 
 

background image

 

 

 

 

 

Takimi wła

ś

nie stanami zajmuje si

ę

 psychogeriatria. Według definicji WHO 

"psychiatria wieku podeszłego jest działem psychiatrii i tworzy cz

ęść

 

wielodyscyplinarnej słu

Ŝ

by opieki nad stanem psychicznym starszych ludzi. 

Specjalno

ść

 ta mo

Ŝ

e by

ć

 nazywana psychiatri

ą

 geriatryczn

ą

, psychiatri

ą

 wieku 

podeszłego lub psychogeriatri

ą

 (WHO konsensus,1997).  

 
Zajmowanie  si

ę

  problemami  psychicznymi  ludzi  w wieku  podeszłym  wyznacza 

granice  zainteresowa

ń

  psychogeriatrii.  Uwa

Ŝ

a  si

ę

Ŝ

e doln

ą

  granic

ą

  jest  65  rok 

Ŝ

ycia  -  rok  przej

ś

cia  na  emerytur

ę

,  a wi

ę

c  rok  gwałtownej  zmiany  modelu 

Ŝ

ycia 

i konieczno

ś

ci  przebudowy  celów  oraz dobrania  adekwatnych  do  tych  celów 

ś

rodków.  

 
Problemy  zdrowotne  w tym  wieku  to znacz

ą

ca  liczba  reakcji  adaptacyjnych  do 

nowych  warunków  oraz reakcji  dekompensacyjnych  u osób,  które  nie  potrafi

ą

 

odnale

źć

  nowych  celów  w 

Ŝ

yciu;  to zwi

ę

kszona  liczba  reakcji  depresyjnych 

i urojeniowych  zwi

ą

zanych  z nieprawidłow

ą

  interpretacj

ą

  nowych  sytuacji 

Ŝ

yciowych;  to tak

Ŝ

e  narastaj

ą

ca  niesprawno

ść

  funkcji  poznawczych,  narastanie 

zaburze

ń

  procesów  fizjologicznych  powoduj

ą

cych  upo

ś

ledzenie  percepcji 

zmysłowej.  
 
W

ś

ród  zaburze

ń

  psychicznych  wyst

ę

puj

ą

cych  w wieku  podeszłym  mo

Ŝ

na 

wyró

Ŝ

ni

ć

  pewne  cechy  charakterystyczne:  przewag

ę

  problemów  somatycznych 

i biologicznych  nad  psychologicznymi.  Nie  oznacza  to oczywi

ś

cie  zmniejszenia 

roli  czynników  psychospołecznych  w 

Ŝ

yciu  osób  w wieku  podeszłym;  oznacza 

jedynie 

zwi

ę

kszenie 

wpływu 

czynników 

biologicznych 

niejednokrotnie 

modyfikuj

ą

cych 

zakres 

i mo

Ŝ

liwo

ś

ci 

funkcjonowania 

psychologicznego 

i społecznego.  Jednocze

ś

nie  zwi

ę

kszona  liczba  czynników  psychologicznych  - 

negatywny  bilans 

Ŝ

ycia,  izolacja  społeczna, 

ś

wiadomo

ść

  utraty  pozycji 

społecznej,  obawy  przed  zubo

Ŝ

eniem  materialnym  ograniczaj

ą

  funkcjonowanie 

społeczne  starszego  człowieka  i zwi

ę

kszaj

ą

  liczb

ę

  dolegliwo

ś

ci  somatycznych.  

 
Psychogeriatria  zajmuje  si

ę

  wi

ę

c  zjawiskami  i zadaniami  typowymi  dla  tego 

specyficznego okresu 

Ŝ

ycia, które rzadko wyst

ę

puj

ą

 w wieku 

ś

rednim. Zaliczy

ć

 do 

nich mo

Ŝ

na:  

  zaburzenia psychiczne u osób wzgl

ę

dnie sprawnych somatycznie wymagaj

ą

ce 

interwencji  kryzysowych,  zmniejszenia  socjalnych  czynników  ryzyka,  zmniejszenia 
izolacji 

społecznej 

i samotno

ś

ci 

oraz budowania 

bezpiecznego 

ś

rodowiska 

dostosowanego dla ludzi starych;  

  psychozy o pó

ź

nym pocz

ą

tku;  

    przewlekle  leczone  choroby  psychiczne  powikłane  wyst

ą

pieniem  chorób 

somatycznych, wymagaj

ą

cych interwencji medycznej;  

    choroby  somatyczne  w których  wyst

ę

puj

ą

  ostre  i przewlekłe  zaburzenia 

psychiczne  wymagaj

ą

ce  nie  tylko  wielodyscyplinarnego  podej

ś

cia  terapeutycznego, 

ale tak

Ŝ

e  spełnienia  roli  opieku

ń

czej  w przypadku  rokowania  niekorzystnego 

np. ot

ę

pienia,  

background image

 

 

 

 

 

  zaburzenia 

ś

wiadomo

ś

ci u chorych z niewydolno

ś

ci

ą

 oddechowo-kr

ąŜ

eniow

ą

 

PRZYCZYNY I RODZAJE OSTEOPOROZY 

Medycyna zna szereg stanów i schorze

ń

, które b

ą

d

ź

 to sprzyjaj

ą

 wyst

ą

pieniu 

ubytków masy kostnej b

ą

d

ź

 te

Ŝ

 wywołuj

ą

 jawn

ą

 osteoporoz

ę

. Poni

Ŝ

sze zestawienie 

zwraca uwag

ę

 na najcz

ę

stsze i najwa

Ŝ

niejsze sytuacje prowadz

ą

ce do zaburze

ń

 

struktury i czynno

ś

ci tkanki kostnej. 

  osteoporoza pomenopauzalna 

 
Głównym czynnikiem prowadz

ą

cym do jej rozwoju jest niedoczynno

ść

 jajników i 

zwi

ą

zany z tym niedobór estrogenów, nasilaj

ą

cy si

ę

 wyra

ź

niej po 50-tym roku 

Ŝ

ycia. 

Dalszymi czynnikami s

ą

 : deficyt aktywnych postaci witaminy D-3 oraz obni

Ŝ

ona 

aktywno

ść

 fizyczna. W sumie maj

ą

 one wpływ na ponad 40% całkowitego poziomu 

wapnia we krwi w tym okresie. Dla osteoporozy pomenopauzalnej charakterystyczne 
jest stałe tempo ubytku masy kostnej rz

ę

du 2-3 % rocznie; jest ono 

najintensywniejsze w pierwszych pi

ę

ciu latach menopauzy. Dominuje utrata ko

ś

ci 

g

ą

bczastej (du

Ŝ

o beleczek) a je

ś

li dochodzi do złama

ń

 to dotycz

ą

 one głównie 

kr

ę

gów oraz przynadgarstkowej cz

ęś

ci ko

ś

ci promieniowej. Poziom wapnia jest z 

reguły prawidłowy a jego dodatkowe przyjmowanie ma zapobiega

ć

 deficytowi w 

ź

niejszym wieku. W wi

ę

kszo

ś

ci przypadków istniej

ą

 uzasadnione wskazania do 

stosowania hormonalnej terapii zast

ę

pczej (estrogeny + progestageny). Czasami ten 

typ zaburze

ń

 okre

ś

la si

ę

 mianem osteoporozy typu I. 

  osteoporoza w wieku podeszłym 

 

Ŝ

ni si

ę

 ona od poprzedniej szeregiem szczegółów. Przede wszystkim obejmuje 

osoby starsze w wieku 70 lat i wi

ę

cej. Stosunek m

ęŜ

czyzn do kobiet jest jak 1 do 2 

(osteoporoza typu I - 1 do 6). W tym okresie 

Ŝ

ycia zaznacza si

ę

 wyra

ź

ny wpływ 

niedoborów wapnia zwi

ą

zanych z pokarmem, gorszym wchłanianiem z jelit i nerek. 

To prowadzi do wzmo

Ŝ

onej aktywno

ś

ci przytarczyc, które wydzielaj

ą

c parathormon 

mobilizuj

ą

 wap

ń

 z ko

ś

ci, podnosz

ą

c jego poziom we krwi, ale wtórnie osłabiaj

ą

 

szkielet. Nie bez znaczenia jest równie

Ŝ

 fakt niedoboru testosteronu - m

ę

skiego 

hormonu płciowego, który chroni ko

ś

ci przed utrat

ą

 wapnia, wzmacnia mi

ęś

nie i 

korzystnie (podobnie jak estrogeny u kobiet) wpływa na naczynia krwiono

ś

ne. Ubytek 

ko

ś

ci w tym typie osteoporozy, nazywanym czasem typem II, dotyczy w równym 

stopniu ko

ś

ci g

ą

bczastej jak i korowej. 

 
Je

ś

li dochodzi do złama

ń

 to ma to miejsce w kr

ę

gosłupie i ko

ś

ci udowej z czym 

wi

ąŜ

e si

ę

 du

Ŝ

a ilo

ść

 powikła

ń

 i inwalidztwa. 

 
Warto zaznaczy

ć

Ŝ

e opisane wy

Ŝ

ej przypadki stanowi

ą

 

ś

rednio 80% wszystkich 

postaci osteoporozy. 

  zaburzenia gruczołów wydzielania wewn

ę

trznego 

 

background image

 

 

 

 

 

Tradycyjnie wyró

Ŝ

nia si

ę

 je oddzielnie dla zwrócenia uwagi na istotn

ą

 rol

ę

 czynników 

hormonalnych w regulacji gospodarki wapniowo-fosforanowej. Cz

ę

sto w jednym 

przypadku współistnieje kilka niekorzystnych czynników. Osteoporoza " hormonalna" 
mo

Ŝ

e wyst

ą

pi

ć

 w przebiegu: 

 
- nadczynno

ś

ci i niedoczynno

ś

ci kory nadnerczy 

- nadczynno

ś

ci i niedoczynno

ś

ci tarczycy 

- zaawansowanej cukrzycy 
- nadczynno

ś

ci przytarczyc 

- niedoczynno

ś

ci gruczołów płciowych (j

ą

dra, jajniki) 

- niedoboru hormonu wzrostu 
 
Stanowi

ą

 one kilka procent przypadków osteoporozy ale je

ś

li uwzgl

ę

dni si

ę

 rol

ę

 

hormonów w menopauzie i zaburzeniach wieku podeszłego, odsetek ten znacznie 
wzrasta. 

  choroby narz

ą

du ruchu i tkanki ł

ą

cznej 

 
- reumatoidalne zapalenie stawów 
- choroba zwyrodnieniowa stawów 
- bardzo rzadkie uwarunkowane genetycznie choroby np. zespół Marfana, zespół 
Ehlers-Danlos i inne 
- długotrwałe unieruchomienie 
- martwica jałowa ko

ś

ci 

  przewlekłe choroby przewodu pokarmowego zwi

ą

zane z zaburzonym 

wchłanianiem wapnia 

  choroby nowotworowe w przebiegu których dochodzi do zaj

ę

cia ko

ś

ci 

(niektóre białaczki, chłoniaki, szpiczak mnogi, przerzuty do ko

ś

ci) 

  przewlekłe choroby nerek prowadz

ą

ce do ich niewydolno

ś

ci 

  przewlekłe choroby w

ą

troby o znacznym stopniu zaawansowania 

  przewlekłe stosowanie niektórych leków (patrz wy

Ŝ

ej) 

 
W ka

Ŝ

dym przypadku osteoporozy wa

Ŝ

na jest odpowied

ź

 na pytanie jak szybkie jest 

tempo utraty tkanki kostnej i w zwi

ą

zku z tym lekarze u

Ŝ

ywaj

ą

 cz

ę

sto terminu 

osteoporoza z szybkim obrotem kostnym (ang. high bone turn-over) lub wolnym 
obrotem kostnym (ang. low bone turn-over). Okre

ś

lenie tempa zmian ma du

Ŝ

znaczenie praktyczne, gdy

Ŝ

 na ogół przyspiesza podjecie decyzji o leczeniu lub 

zapewnia wdro

Ŝ

enie odpowiedniej profilaktyki. 

Przyjmuje si

ę

 zwykle 

ś

rednie tempo ubytku jak w osteoporozie pomenopauzalnej a 

je

ś

li przekracza ono je przynajmniej dwukrotnie to mówimy o przyspieszonym obrocie 

kostnym. Uwa

Ŝ

a si

ę

Ŝ

e od 20 do 30 % osób z osteoporoz

ą

 nale

Ŝ

y do tej grupy i s

ą

 

background image

 

 

 

 

 

one szczególnie nara

Ŝ

one na złamania. 

 
Wolny obrót kostny dotyczy z reguły przypadków w przebiegu: 
 
- ludzi w wieku podeszłym 
- cukrzycy 
- niewielkich zaburze

ń

 hormonalnych 

- tzw. adynamicznych chorób ko

ś

ci 

 
Szybki obrót kostny znamionuje osteoporoz

ę

 w przebiegu: 

 
- menopauzy (wi

ę

kszo

ść

 przypadków, łagodniej u osób z wi

ę

ksz

ą

 mas

ą

 ciała) 

- przewlekłego leczenia sterydami lub w nadmiarze kortyzolu 
- martwicy jałowej ko

ś

ci 

- osteomalacji (gdy jest słaba mineralizacja ko

ś

ci przy zachowanej masie, inaczej 

krzywica) 
 

Cukrzyca w wieku podeszłym 

 
artykuł lek. med. Marcina Pustkowskiego  
 
Wprawdzie na cukrzyc

ę

 typu 2 choruj

ą

 osoby w ró

Ŝ

nym wieku, ale najcz

ęś

ciej 

pojawia si

ę

 ona u osób po 55. roku 

Ŝ

ycia. A

Ŝ

 10-15% ludzi powy

Ŝ

ej 65. roku jest 

dotkni

ę

tych t

ą

 chorob

ą

. Je

Ŝ

eli ponadto uwzgl

ę

dni si

ę

 tych, którzy maj

ą

 podwy

Ŝ

szone 

st

ęŜ

enie glukozy, nie osi

ą

gaj

ą

ce jednak jeszcze warto

ś

ci charakterystycznych dla 

cukrzycy (zjawisko to dotyczy 25-30% populacji w tym wieku), to oka

Ŝ

e si

ę

Ŝ

e prawie 

połowa osób po 65. roku 

Ŝ

ycia ma kłopoty z gospodark

ą

 w

ę

glowodanow

ą

 (cukrow

ą

). 

Jakie s

ą

 przyczyny cukrzycy u osób starszych? 

 
Cukrzyca w tym wieku jest mi

ę

dzy innymi wynikiem naturalnego procesu starzenia. 

Ten proces zmian wstecznych, zachodz

ą

cy w starzej

ą

cym si

ę

 organizmie, obejmuje 

równie

Ŝ

 trzustk

ę

 i inne organy odpowiedzialne za prawidłowe zu

Ŝ

ytkowanie glukozy. 

Zmienia si

ę

 te

Ŝ

 stosunek tkanki tłuszczowej do mi

ęś

niowej (niestety, na korzy

ść

 tej 

pierwszej). Wynikiem tego jest mi

ę

dzy innymi "oporno

ść

" receptorów insuliny na jej 

działanie, co jest najwa

Ŝ

niejszym czynnikiem w ła

ń

cuchu zdarze

ń

 wywołuj

ą

cych 

cukrzyc

ę

 typu 2. 

 
Na insulinooporno

ść

 wpływaj

ą

 równie

Ŝ

 inne czynniki cz

ę

sto wyst

ę

puj

ą

ce w okresie 

staro

ś

ci: otyło

ść

, niska aktywno

ść

 ruchowa, inne przewlekłe choroby i przyjmowanie 

du

Ŝ

ej ilo

ś

ci leków, które cz

ę

sto zaburzaj

ą

 procesy utrzymuj

ą

ce równowag

ę

 

w

ę

glowodanow

ą

 w organizmie. 

 
Na powstanie cukrzycy w tym wieku maj

ą

 tak

Ŝ

e wpływ hormony wydzielane przez 

przysadk

ę

 mózgow

ą

, nadnercza i trzustk

ę

. Obok insuliny reguluj

ą

 one st

ęŜ

enie 

background image

 

 

 

 

 

glukozy we krwi. Te tzw. hormony stresu działaj

ą

 odwrotnie ni

Ŝ

 insulina, gdy

Ŝ

 

podnosz

ą

 poziom glukozy. W starzej

ą

cym si

ę

 organizmie wyst

ę

puje nadmiar 

najwa

Ŝ

niejszego z tych hormonów - kortyzolu, tworz

ą

c stan okre

ś

lany jako 

przewlekła hiperkortyzolemia. Powoduje to stałe podwy

Ŝ

szone st

ęŜ

enie glukozy i 

sprzyja wyst

ą

pieniu jawnej cukrzycy. 

 

Podst

ę

pna choroba 

 
Cukrzyca pojawiaj

ą

ca si

ę

 w tym okresie jest podst

ę

pn

ą

 chorob

ą

, długo nie daj

ą

c

ą

 

wyra

ź

nych, klasycznych objawów, takich jak zwi

ę

kszone pragnienie i oddawanie 

moczu, zamazane widzenie i chudni

ę

cie. Cz

ę

sto jest rozpoznawana przypadkowo 

podczas bada

ń

 profilaktycznych czy wykonywanych z powodu wyst

ą

pienia innej 

choroby, np. maj

ą

cych na celu rozpoznanie czynników ryzyka zagro

Ŝ

enia chorob

ą

 

wie

ń

cow

ą

. Wtedy nieoczekiwanie mo

Ŝ

e si

ę

 okaza

ć

Ŝ

e st

ęŜ

enie glukozy jest wysokie, 

chocia

Ŝ

 chory nie ma objawów cukrzycy. 

 
Niestety, utajony, bezobjawowy przebieg powoduje opó

ź

nienie leczenia, które 

mogłoby zapobiec powikłaniom. Podwy

Ŝ

szony długotrwale poziom glukozy mo

Ŝ

bowiem wywoła

ć

 mia

Ŝ

d

Ŝ

c

ę

 naczy

ń

 wie

ń

cowych (chorob

ę

 wie

ń

cow

ą

, zawał serca) i 

naczy

ń

 mózgowych (udar mózgu), a tak

Ŝ

e powodowa

ć

 uszkodzenie małych naczy

ń

 

siatkówki i nerek (retinopati

ę

 i nefropati

ę

). 

 
Jedna z przyczyn tego utajonego przebiegu to podwy

Ŝ

szenie tzw. progu nerkowego 

dla glukozy. Jak pami

ę

tamy, jest to ten poziom glukozy, przy której cukier przechodzi 

do moczu. Cały ten proces przypomina sytuacj

ę

 w rzece, na której znajduje si

ę

 

zapora o okre

ś

lonej wysoko

ś

ci (w przypadku progu nerkowego 180-200 mg/dl). 

Powy

Ŝ

ej tej wysoko

ś

ci woda przelewa si

ę

 na drug

ą

 stron

ę

. "Przelewanie si

ę

" glukozy 

do moczu, która "poci

ą

ga" za sob

ą

 wod

ę

, powoduje wła

ś

nie charakterystyczne 

objawy: zwi

ę

kszone oddawanie moczu i wzmo

Ŝ

one pragnienie. W starszym 

organizmie ta tama jest wy

Ŝ

sza ni

Ŝ

 180-200 mg/dl i glukoza "nie przelewa" si

ę

 do 

moczu mimo wysokich st

ęŜ

e

ń

 (poziomu) we krwi. Wszystko to powoduje nierzadkie 

rozpoznawanie cukrzycy dopiero wtedy, gdy rozwin

ą

 si

ę

 jej długotrwałe powikłania. 

Cukrzyca i inne choroby 

 
Chorzy w podeszłym wieku s

ą

 nara

Ŝ

eni na ró

Ŝ

ne niedogodno

ś

ci. Dokuczaj

ą

 im 

choroby kr

ąŜ

enia i stawów. Słabnie wzrok i słuch, zaczynaj

ą

 dr

Ŝ

e

ć

 r

ę

ce, pogarsza si

ę

 

ogólna sprawno

ść

 ruchowa. U chorego na cukrzyc

ę

 do powikła

ń

 naczyniowych 

doł

ą

cza si

ę

 tak

Ŝ

e upo

ś

ledzenie układu nerwowego - neuropatia cukrzycowa - 

objawiaj

ą

ca si

ę

 charakterystycznym upo

ś

ledzeniem czucia, które dotyczy głównie 

dłoni i stóp. 
 
To wszystko razem sprawia, 

Ŝ

e chorzy cz

ę

sto wymagaj

ą

 pomocy nie tylko ze strony 

background image

 

 

 

 

 

lekarza, ale tak

Ŝ

e rodziny czy piel

ę

gniarki, a cz

ę

sto konieczne staje si

ę

 równie

Ŝ

 

zaanga

Ŝ

owanie pracownika socjalnego i konsultacja dietetyka. 

 
 

Dieta i 

ć

wiczenia 

 
Specyfika tej choroby wymaga szczególnego zwrócenia uwagi na to, aby osoba 
chora na cukrzyc

ę

 

ś

ci

ś

le przestrzegała diety. Przy obliczaniu zapotrzebowania 

kalorycznego trzeba uwzgl

ę

dni

ć

 wiek pacjenta. Cz

ę

sto konieczna b

ę

dzie tu dieta 

redukuj

ą

ca wag

ę

 ciała ze wzgl

ę

du na otyło

ść

, jednak jej skuteczno

ść

 ze wzgl

ę

du na 

mniejsz

ą

 aktywno

ść

 fizyczn

ą

 mo

Ŝ

e by

ć

 zmniejszona. Jednak je

ś

li po 4-6 tygodniach 

leczenia sam

ą

 diet

ą

 nie osi

ą

gamy odpowiedniego spadku st

ęŜ

enia glukozy, nale

Ŝ

zastosowa

ć

 leki doustne. 

 
Niestety, starsze osoby cz

ę

sto nie mog

ą

 czerpa

ć

 wi

ę

kszych korzy

ś

ci z wysiłku 

fizycznego, który jest szczególnie wskazany podczas tej choroby (zwi

ę

ksza 

wra

Ŝ

liwo

ść

 tkanek na działanie insuliny). Jednak mała sprawno

ść

 ruchowa zwi

ą

zana 

z wiekiem oraz niebezpiecze

ń

stwo (u niektórych osób) niedokrwienia mi

ęś

nia 

sercowego nakazuj

ą

 zachowa

ć

 szczególn

ą

 ostro

Ŝ

no

ść

. Na ogół wystarczy 

bezpieczny półgodzinny spacer trzy razy w tygodniu. 

Leki i leczenie 

 
Problemem mo

Ŝ

e by

ć

 równie

Ŝ

 odpowiedni dobór leków doustnych, stosowanych u 

chorych w podeszłym wieku. Specjali

ś

ci nie zalecaj

ą

 metforminy powy

Ŝ

ej 70 roku 

Ŝ

ycia, a przy stosowaniu innej grupy leków, czyli pochodnych sulfonylomocznika 

wskazane s

ą

 preparaty krótko działaj

ą

ce: gliklazyd, glipizyd i glikwidon. 

 
U tych, którzy wymagaj

ą

 leczenia insulin

ą

, sposób podawania leku powinien by

ć

 

maksymalnie uproszczony. Im prostszy i wymagaj

ą

cy mniej czynno

ś

ci 

przygotowawczych, tym lepszy. Optymalnym sposobem leczenia w tej grupie 
wiekowej jest podawanie dwa razy dziennie insuliny izofanowej lub mieszaniny 
dwóch rodzajów insulin: krótko i długo działaj

ą

cej. Najlepsze s

ą

 tu strzykawki typu 

pen lub jednorazowe dozowniki. 

Jak wyrówna

ć

 cukrzyc

ę

? 

 
Chorych w podeszłym wieku obowi

ą

zuj

ą

 te

Ŝ

 inne, nieco "łagodniejsze" kryteria 

wyrównania cukrzycy, aby nie tylko zmniejszy

ć

 st

ęŜ

enie glukozy we krwi i zapobiec 

powikłaniom, ale równie

Ŝ

 nie dopu

ś

ci

ć

 do niedocukrzenia organizmu (hipoglikemii), 

które mo

Ŝ

e powsta

ć

 na skutek nieodpowiedniej dawki leków doustnych czy insuliny. 

 
Takie niedocukrzenie jest bardziej niebezpieczne w starszym wieku ni

Ŝ

 u młodszych 

osób. Starzej

ą

cy si

ę

 organizm mo

Ŝ

e bowiem z opó

ź

nieniem lub niewła

ś

ciwie 

zareagowa

ć

 na spadek st

ęŜ

enia glukozy. U osób w podeszłym wieku zalecane jest 

background image

 

 

 

 

 

nieprzekraczanie warto

ś

ci 120-180 mg/dl na czczo i 150-200 mg/dl po posiłku. Je

ś

li 

nie mo

Ŝ

na cz

ę

sto kontrolowa

ć

 st

ęŜ

enia glukozy w surowicy krwi, trzeba (jako 

program minimum) codziennie sprawdza

ć

 jej obecno

ść

 w moczu (glukoza nie 

powinna w nim wyst

ę

powa

ć

). Mo

Ŝ

na to zrobi

ć

 w warunkach domowych, za pomoc

ą

 

specjalnych pasków, dost

ę

pnych w aptekach (pasek umieszcza si

ę

 w próbce 

moczu). 
 
Mimo tych wszystkich niedogodno

ś

ci zwi

ą

zanych z cukrzyc

ą

 w wieku podeszłym 

pacjent, który stosuje si

ę

 do wszystkich zalece

ń

 i ch

ę

tnie współpracuje z lekarzem, 

mo

Ŝ

e w du

Ŝ

ym stopniu złagodzi

ć

 przebieg choroby. Dobrze, je

Ŝ

eli przestrzega 

ś

ci

ś

le 

diety, stracił na wadze, stosuje odpowiedni

ą

 dawk

ę

 leków doustnych i kilka razy w 

tygodniu wychodzi na dłu

Ŝ

szy spacer. Wa

Ŝ

na jest tu tak

Ŝ

e samokontrola, w której 

du

Ŝą

 rol

ę

 odgrywa glukometr, za pomoc

ą

 którego mo

Ŝ

na samemu bada

ć

 poziom 

glukozy. Na pewno z cukrzyc

ą

 mo

Ŝ

na walczy

ć

 i do pewnego stopnia wygrywa

ć

 

nawet wtedy, gdy przekroczyło si

ę

 ju

Ŝ

 sze

ść

dziesi

ą

tk

ę

 

Słowniczek 

homeostaza - utrzymywanie niektórych wielko

ś

ci (np. st

ęŜ

enia glukozy) w 

okre

ś

lonych granicach 

neuropatia - upo

ś

ledzenie funkcji układu nerwowego, w cukrzycy dotyczy nerwów 

obwodowych i układu autonomicznego 

nefropatia - upo

ś

ledzenie funkcji nerek; w cukrzycy na skutek upo

ś

ledzenia filtracji w 

ę

buszkach nerkowych 

retinopatia - uszkodzenie siatkówki na skutek zaburze

ń

 w jej ukrwieniu  

hiperkortyzolemia - podwy

Ŝ

szony poziom kortyzolu (jednego z głównych hormonów 

stresu) we krwi 

peny - nowoczesne dozowniki insuliny, przeznaczone do wielokrotnego u

Ŝ

ytku po 

wymianie wkładu 

 

"

ś

yjmy dłu

Ŝ

ej" 11 (listopad) 1998 

 
 

Dieta w chorobie wrzodowej 

 
artykuł mgr. Magdaleny Makarewicz-Wujec i dr. n. med. Małgorzaty Kozłowskiej-
Wojciechowskiej z Instytutu 

ś

ywno

ś

ci i 

ś

ywienia  

 
Chorob

ą

 wrzodow

ą

 nazywamy ubytki błony 

ś

luzowej 

Ŝ

ą

dka i dwunastnicy. Je

ś

li ból 

pojawia si

ę

 ok. 30 min po jedzeniu - mamy najcz

ęś

ciej do czynienia z chorob

ą

 

wrzodow

ą

 

Ŝ

ą

dka, je

ś

li 1-3 godz. po jedzeniu, w nocy lub nad ranem - z wrzodami 

background image

 

 

 

 

10 

 

dwunastnicy. 
 
Nale

Ŝ

y do najcz

ęś

ciej wyst

ę

puj

ą

cych schorze

ń

 przewodu pokarmowego na całym 

ś

wiecie. Pojawia si

ę

 na ogół u ludzi w wieku 25-55 lat, m

ęŜ

czy

ź

ni choruj

ą

 trzykrotnie 

cz

ęś

ciej ni

Ŝ

 kobiety. Cech

ą

 charakterystyczn

ą

 tego schorzenia, szczególnie wrzodów 

dwunastnicy, jest zale

Ŝ

no

ść

 od pory roku - zaostrzenie objawów obserwuje si

ę

 

zwykle wiosn

ą

 i jesieni

ą

 
Na rozwój choroby wrzodowej s

ą

 bardziej nara

Ŝ

one osoby pal

ą

ce papierosy, 

za

Ŝ

ywaj

ą

ce niesterydowe leki przeciwzapalne (np. aspiryn

ę

), pij

ą

ce alkohol, 

Ŝ

yj

ą

ce w 

stresie oraz te, których krewni te

Ŝ

 cierpi

ą

 na to schorzenie (podło

Ŝ

e genetyczne). 

Niekorzystne jest równie

Ŝ

 nieregularne spo

Ŝ

ywanie posiłków. Ponad 95% 

przypadków wrzodów dwunastnicy i ok. 70% wrzodów 

Ŝ

ą

dka jest 

ś

ci

ś

le zwi

ą

zane z 

zaka

Ŝ

eniem Helicobacter pylori - bakteri

ą

 niszcz

ą

c

ą

 warstw

ę

 ochronnego 

ś

luzu, co 

doprowadza do stanu zapalnego o charakterze przewlekłym, który mo

Ŝ

e trwa

ć

 

latami, powoduj

ą

c owrzodzenia. 

 
Chorob

ę

 wrzodow

ą

 leczy si

ę

 farmakologicznie i za pomoc

ą

 wła

ś

ciwej diety. Obecnie 

przewa

Ŝ

a pogl

ą

d, 

Ŝ

e restrykcyjna dieta jest konieczna tylko w okresie zaostrze

ń

 

objawów, a gdy one ust

ę

puj

ą

, mo

Ŝ

na powróci

ć

 do normalnego 

Ŝ

ywienia, wykluczaj

ą

te produkty, które powoduj

ą

 dolegliwo

ś

ci ze strony układu trawiennego (wzd

ę

cia, 

bóle brzucha). 

Najwa

Ŝ

niejsze zasady diety 

 

Twoje po

Ŝ

ywienie powinno by

ć

 pełnowarto

ś

ciowe. Szczególnie wa

Ŝ

na jest 

odpowiednia ilo

ść

 białka, składników mineralnych i witamin, zwłaszcza w 

okresie nasilenia objawów chorobowych. 

 

Jedz posiłki w niewielkich porcjach, co 2-3 godziny. Jest to wa

Ŝ

ne w czasie 

zaostrzenia choroby, gdy

Ŝ

 zapobiega obci

ąŜ

eniu 

Ŝ

ą

dka, umo

Ŝ

liwiaj

ą

szybkie gojenie wrzodu. 

 

Pami

ę

taj o rozdrabnianiu spo

Ŝ

ywanych produktów. Ich mielenie lub 

przecieranie ułatwia trawienie. 

 

Zrezygnuj ze sma

Ŝ

enia potraw i spo

Ŝ

ywania wywarów mi

ę

snych. Wywołuj

ą

 

nadmierne wydzielanie soku 

Ŝ

ą

dkowego. Najlepsze jest gotowanie, 

zwłaszcza na parze, pieczenie w folii, duszenie bez obsma

Ŝ

ania. 

 

Zast

ą

p przecierami i sokami warzywno-owocowymi 

ś

wie

Ŝ

e warzywa i owoce. 

Dotyczy to szczególnie okresu zaostrzenia choroby, w którym trzeba zapewni

ć

 

organizmowi odpowiedni

ą

 ilo

ść

 witamin i składników mineralnych. 

background image

 

 

 

 

11 

 

 

Wyeliminuj z jadłospisu ci

ęŜ

ko strawne produkty. Wywołuj

ą

 bóle brzucha, 

wzd

ę

cia i zgag

ę

. Nale

Ŝą

 do nich m.in. nasiona ro

ś

lin str

ą

czkowych, kapusta, 

pieczywo ciemne, w

ę

dzone w

ę

dliny, ryby w

ę

dzone, niedojrzałe owoce. 

 

Nie jedz zbyt gor

ą

cych potraw. Mo

Ŝ

e to spowodowa

ć

 przekrwienie błony 

ś

luzowej 

Ŝ

ą

dka, dlatego dania i napoje powinny mie

ć

 umiarkowan

ą

 

temperatur

ę

 

Ogranicz ilo

ść

 przypraw w posiłkach. Dotyczy to zwłaszcza wszystkich 

przypraw ostrych, takich jak pieprz, papryka, musztarda, gorczyca, chili, curry. 
Niewskazany jest równie

Ŝ

 ocet, jak i produkty go zawieraj

ą

ce, np. ogórki 

konserwowe, grzybki marynowane. Natomiast s

ą

 polecane przyprawy łagodne 

(koperek, wanilia, sok z cytryny, kminek), nie pobudzaj

ą

ce wydzielania soku 

Ŝ

ą

dkowego. 

 

W okresie remisji (ust

ą

pienia objawów) nie zapominaj o cz

ę

stym i regularnym 

jedzeniu urozmaiconych posiłków. Dania powinny by

ć

 niewielkie, spo

Ŝ

ywane 

w stanie odpr

ęŜ

enia nerwowego, powoli (trzeba 

Ŝ

u

ć

 dokładnie, co najmniej 20 

razy), o ustalonej porze, a ostatni lekki posiłek - bezpo

ś

rednio przed snem. 

Unikaj u

Ŝ

ywek. Kawa i mocna herbata silnie pobudzaj

ą

 wydzielanie soku 

Ŝ

ą

dkowego. Dotyczy to równie

Ŝ

 alkoholu, który dodatkowo podra

Ŝ

nia błon

ę

 

ś

luzow

ą

 

Ŝ

ą

dka, oraz tytoniu - zmniejsza ukrwienie 

ś

luzówki wy

ś

ciełaj

ą

cej 

Ŝ

ą

dek i 

dwunastnic

ę

.