plik

| 1

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

1. PRZYGOTOWANIE PLACU BUDOWY DO PROWADZENIA ROBÓT BUDOWLANYCH

Przygotowanie placu budowy:

Plac budowy przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych musi byd uprzednio

należycie przygotowany.

Urządzenie placu budowy polega na wykonaniu pomocniczych czynności, które są niezbędne

do realizacji zlecenia. Do prac przygotowawczych należą:

a) wytyczenie geodezyjne obiektu w terenie, wykonanie niwelacji terenu przy pomocy

niwelatora,

b)  wycięcie zbędnych drzew i krzewów (za pomocą spycharki),
c)  rozbieranie starych budynków mających podlegad rozbiórce,
d)  zebranie nadmiaru ziemi i wyrównanie terenu,
e)  zbudowanie kanałów i drenaży,
f)  wywiezienie z placu budowy gruzu, zbędnych materiałów, urządzeo i przedmitów mogących

stwarzad przeszkody lub utrudniad wykonywanie robót,

g) obniżenie poziomu wód gruntowych,
h) zabezpieczenie placu budowy przed wodą opadową, z którą zawsze należy się liczyd, i jej

skuteczne odprowadzenie,

| 2

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Ogrodzenie placu budowy:

Zagospodarowanie terenu budowy wykonuje się przed rozpoczęciem robót budowlanych.

Jednym ze sposobów zabezpieczenia jest wykonanie ogrodzenia.

Powinno ono mied wysokośd minimum 1,5 m. Sposób wykonania ogrodzenia nie może

stwarzad zagrożenia dla ludzi, co – niestety – nie zawsze ma miejsce.

Należy także pamiętad o szczegółowych warunkach stawiania ogrodzenia. Ustawodawca

przewidział sytuacje, w których musi się ono znajdowad w odpowiednich odległościach od innych
obiektów:



w  strefach  zagrożonych  spadaniem  przedmiotów  z  wysokości  –  odległośd  ogrodzenia  od
budynku  musi  wynosid  nie  mniej  niż  1/10  wysokości,  z  której  podczas  prac  mogą  spaśd
materiały budowlane lub narzędzia.



wyjątkowo odległośd ta może byd mniejsza, jeżeli mamy do czynienia ze zwartą zabudową
miejską, ale pod warunkiem zastosowania innych rozwiązao technicznych i organizacyjnych
zabezpieczających przed spadaniem przedmiotów.

Odgrodzenia wymagają także wykopy.



jeśli wykop jest głębszy niż 1 m, należy odgrodzid balustradą o wysokości minimum 1,1 m.



Dodatkowo  trzeba  pamiętad,  że  obszar  ogrodzony  powinien  mied  powierzchnię
wystarczającą  do  przechowania  wszystkich  materiałów  niezbędnych  do  budowy  oraz
odpadów.

| 3

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Podczas składowania materiałów:



Nie mogą byd opierane o ogrodzenie ani
o budowlę,



powinny

byd

odpowiednio

zabezpieczone, aby ograniczyd ich rozrzut
oraz pylenie,



W obszarze ogrodzonym powinno się
także znaleźd miejsce dla wszystkich
pojazdów używanych w trakcie budowy,



Samochody te nie mogą tarasowad
normalnego ruchu pojazdów i pieszych i
nie

mogą

byd

zaparkowane

poza

ogrodzonym

obszarem.

Oznaczenie placu budowy:

Teren budowy musi byd nie tylko ogrodzony ale także odpowiednio oznakowany żółtą tablicą
informacyjną a tam gdzie nie można postawid ogrodzenia należy postawid tablice ostrzegawcze lub
zapewnid stały nadzór osobowy. Wymagania te są zgodne z postanowieniami Prawa Budowlanego i
przepisami BHP.

Tablica informacyjna, zgodnie z rozporządzeniem Ministra
Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002r., powinna zawierad:



dane inwestora,



rodzaj budowanego obiektu wraz z adresem,



dane wykonawcy,



numer zezwolenia na budowę,



dane kierownika budowy i projektanta,



podmiot nadzoru



dane inspektora.

Tablica informacyjna ma kształt prostokąta o wymiarach 90cm
x 70cm. Napisy na tablicy informacyjnej wykonuje się w sposób
czytelny i trwały, na sztywnej płycie koloru żółtego, literami i

cyframi koloru czarnego, o wysokości co najmniej 4cm. Tablicę należy umieścid w miejscu widocznym
od strony drogi publicznej lub dojazdu do takiej drogi, na wysokości nie mniejszej niż 2m.

Roboty ziemne w zakresie transportu:

W celu umożliwienia prac na terenie budowy różnego rodzaju maszyn i sprzętu a także

dostarczenia na plac budowy potrzebnych materiałów należy:



rozplanowad i wykonad drogi tymczasowe,



zabezpieczenie dróg dojazdowych i usunięcie wcześniejszych, prowizorycznych,

| 4

P a g e

Paweł Sikora gr. 5



ze względu na podłoże słabej jakości w niektórych miejscach utwardzid tam drogę dojazdową
za pomocą kruszywa lub płyt betonowych,



ustawid bramę wjazdową o szerokości 320cm,

Doprowadzenie mediów na teren budowy:

Dla zapewnienia sprawnej realizacji robót oraz funkcjonowania budowy, niezbędnym jest:



zabezpieczenie punktów poboru energii elektrycznej, zlokalizowanych w bezpośrednim
sąsiedztwie prowadzenia robót oraz obiektów zaplecza budowy,



zabezpieczenie zasilania rejonów prowadzenia robót i obiektów zaplecza w wodę oraz
odprowadzenie ścieków,



zabezpieczenie dla obiektów biurowych kierownictwa i podwykonawców robót łączności
telefonicznej.

Wykonanie robót budowlanych przy realizacji budynków rozpoczyna się od wytyczenia obrysu

budynku  na  działce.  Przede  wszystkim  zlokalizowanie  obiektu  musi  byd  zgodne  z  planem
sytuacyjnym, który stanowi integralną częśd dokumentacji technicznej obiektu.
Podstawą  do  wytyczenia  budynku  na  działce  jest  plan  sytuacyjny  oraz  dokumentacja  projektowa
przedstawiająca  rzuty  fundamentów,  przyziemia  oraz  przekroje  poprzeczne.  Wytyczanie
fundamentów  budynku  rozpoczyna  się  od  linii  frontowej  budynku  w  zależności  od  linii  zabudowy
określonej  przez służbę  geodezyjną. Linia zabudowy ustalona w  planie sytuacyjnym lub warunkach
zabudowy może mied postad obowiązującej lub nieprzekraczalnej. Obowiązująca linia zabudowy jest
to  linia,  na  której  musi  stanąd  ściana  frontowa  budynków.  Natomiast  nieprzekraczalna  linia
zabudowy ogranicza obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków.

| 5

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

2. WYTYCZANIE BUDYNKÓW W TERENIE

Linię frontową budynku wyznacza się przy

pomocy tyczek a następnie odmierza się odległości
od charakterystycznych punktów, przede wszystkim
naroży i osi ścian wewnętrznych. W punktach tych
wbija

się

paliki,

potem

dwukrotnym

przemierzeniu  głębiej  zaznacza  te  punkty  wbijając
gwoździe w paliki. Z tych punktów odmierza się kąty
proste  i  wyznacza  kierunki  ścian  poprzecznych,  na
których nanosi się odległości i zaznacza się palikami
odległości  pozostałe,  charakterystyczne  punkty
budynku.  Do  mierzenia  należy  używad  taśmy
stalowej o długości 10 lub 20 m. Wymiary i właściwy
kształt  prostokąta  stanowiącego  obrys  budynku
zaleca  się  dodatkowo  sprawdzid  przez  pomiar
przekątnych.

Przed

rozpoczęciem

wykopów,

wytyczone  na  powierzchni  terenu  punkty  zaznaczone  palikami  należy  w  taki  sposób  utrwalid,  aby
móc  je  następnie  odwzorowad  na  dnie  wykopu.  W  tym  celu  wykonuje  się  tzw.  Ławy  drutowe,
umieszczone  poza  obrysem  budynku  w  odległości  nie  mniejszej  niż  0,5  m  poza  górna  krawędzią
skarpy wykopu.
Ławy drutowe wykonuje się  z desek grubości 3-4 cm przybitych gwoździami do palików o średnicy
10-14  cm.  Głębokośd  osadzenia  palików  w  ziemi  wynosi  min.  60cm,  a  ich  rozstaw  nie  powinien
przekraczad 200 cm. Umieszcza się je przy narożnikach i na przedłużeniu ścian wewnętrznych. Zaleca
się umieszczenie ław na jednym lub zbliżonym poziomie.

| 6

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Ławy drutowe:
a)

rozmieszczenie ław kierunkowych

Ława kierunkowa

1-górna krawędź wykopu, 2-krawędź wykopu, 3-ława fundamentowa, 4-ława kierunkowa
6-gwoździe 7-nacięcia, 8 powierzchnia terenu
Zaznaczenie położenia palików dokonuje się przez nacięcie między przeciwległymi ławami cienkiego
drutu stalowego, który ukierunkowuje się poprzez zawieszenie pionów murarskich opuszczonych na
gwoździe palików.

W momencie kiedy pion zawieszony na skrzyżowaniu drutów znajduje się nad gwoździem

palika,  utrwala  się  miejsce  położenia  drutu  na  ławach  kierunkowych  przez  wbicie  gwoździ  lub
wykonanie nacięd trójkątnych. Poziom odniesienia jest to dowolny poziom, różniący się o określona
wysokośd  od  reperu  istniejącej  sieci
niwelacyjnej. Poziom odniesienia utrwala
się  na  reperach  osadzonych  w  gruncie,
lub  na  ścianach  sąsiednich  budynków.
Mając  poziom  odniesienia  można  przy
pomocy  niwelatora  i  łaty  określid
wszystkie pozostałe poziomy.

Repery tymczasowe:
a) reper gruntowy,
b) osadzenie repera,
c) reper ścienny
1-ubity gruz lub tłuczeo, 2-płyta na krzyżak, 3-zasypka piaskowa

| 7

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

3. ROBOTY ZIEMNE – WYKONANIE WYKOPÓW

Celem robót ziemnych jest posadowienie budynku lub budowli ziemnej lub nadziemnej,

wykonanie budowli podziemnej lub zmiana ukształtowania powierzchni terenu.

Wykopy budowlane powstają albo przez wybranie gruntu, albo przez obwałowanie - w celu

posadowienia budowli. Służą one na przykład do:



wykonania fundamentów lub różnych budowli w gruncie na podłożu nośnym i nie
przemarzającym



do układania rurociągów i kanałów.

Wykopy budowlane służą jako wykopy, rowy, kanały, przekopy itp. -tymczasowe lub trwałe.

Wykonanie wykopów:

a) Zdjęcie warstwy humusu do głębokości 30 cm.

Zdjęcie warstwy humusu należy wykonad ręcznie odkładając odspojoną warstwę na
przyczepę przygotowaną do wywozu do
magazynu w celu zabezpieczenia przed
zniszczeniem na budowie.

b) Wykonanie wykopu i odłożenie ziemi do

zasypania wykopu.

Przed  wykonaniem  wykopu  należy  rozluźnid
grunt za pomocą zrywarki ciągnionej.
Wykop  należy  wykonad  do  głębokości
posadowienia fundamentu za pomocą mini
koparki  gąsienicowej  z  odłożeniem  ziemi  do
zasypania wykopu w formie wału w odległości
co najmniej 1 m od górnej linii skarpy. W częściowo wykonanym wykopie
należy wykonad rampę umożliwiającą dojazd koparki na dno wykopu. Ostatnie 20 cm
wykopu należy wykonad ręcznie aby nie naruszyd struktury gruntu.

c) Wywiezienie nadmiaru ziemi.

Nadmiar odłożonego gruntu na zasyp należy załadowad na wywrotkę za pomocą mini
ładowarki i wywieśd na przeznaczone do tego celu miejsce.

d) Wyrównanie i zagęszczanie gruntu na dnie wykopu.

Wyrównanie i zagęszczanie gruntu na dnie wykopu z powodu przewidzianych
naruszeo gruntu spowodowanych poruszaniem się maszyn i pracowników po dnie
wykopu za pomocą zagęszczarki.

| 9

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

4. ROBOTY FUNDAMENTOWE

Na początku należy wykonad szalunek z desek (szerszy od przyszłej ławy o 5 cm z

każdej strony) i położyd warstwę chudego betonu 10cm (B-10). Po 24 godzinach możemy
ustawid deskowanie pod ławy fundamentowe. Najpierw ustawid jedną ścianę deskowania i
podeprzed ją zastrzałami, następnie ułożyd zbrojenie (opis w dalszej części tekstu), a dopiero
potem ustawid drugą ścianę szalunkową.

Należy  także  wypionowad  oraz  wypoziomowad
deskowanie i dopiero wtedy można przystąpid do
betonowania.  Przed  betonowaniem  trzeba
usunąd  z  szalunku  wszelkie  zanieczyszczenia,  a
następnie obficie  zwilżyd  go  wodą.  Betonowanie
powinno  się  odbywad  w  sposób  ciągły.  Beton
zamówid  w  wytwórni,  a  na  budowie  układad  go
przy  użyciu  pompy  do  betonu.  Wtedy  praca
przebiegnie  szybko,  jakośd  mieszanki  będzie
gwarantowana,  a  ryzyko  jej  rozwarstwienia  w
czasie  układania  znikome.  Beton  należy  układad

warstwami grubości 30cm. Należy je zagęszczad wibratorem wgłębnym.

Każdą  warstwę  trzeba  wibrowad  tak  długo,  aż  w
nieszczelnościach  pomiędzy  deskami  i  na  wierzchu  betonu
pojawi się zaczyn cementowy. Będzie to oznaczało, że beton
całkowicie  wypełnił  szalunek  i  usunięte  zostały  pęcherzyki
powietrza,  które  osłabiałyby  jego  strukturę.  Pielęgnacja
betonu  polega  głównie  na  utrzymaniu  właściwej  wilgotności
masy betonowej (polewanie wodą), ochronie przed
działaniem  promieni  słonecznych  lub  niskiej  temperatury
(okładanie matami słomianymi, folią), a także przed deszczem.

| 10

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Dla

zwiększenia

wytrzymałości

odkształcenia spowodowane naciskiem
budynku,

zalecane

jest

wykonanie

odpowiedniego

zbrojenia.

Używamy

prętów stalowych o średnicy 14 mm i
zamykamy je strzemionami, aby pręty nie
przesuwały

się

przy

betonowaniu.

Zbrojenie musi byd ciągłe, wykonujemy je
na zakładkę
długości 30 cm.

Miejsca

styku

elementów

łączymy

drutem wiązałkowym. Zbrojenie powinno

byd zabetonowane min. 4 cm od spodu. Podwieszamy je na poprzeczkach opartych na bokach
deskowania lub umieszczamy na specjalnych podkładkach.

Pielęgnacja betonu:
Ponieważ  budowa  jest  przewidziana  na  okres  letni  koniecznym
będzie  zastosowanie  pielęgnacji  betonu  poprzez  polewanie  czystą
wodą wodociągową.
Zaleca się stosowad następującą cząstotliwośd nawilżania:



przy temperaturze powietrza powyżej +15 stopni C w ciągu

dnia przynajmniej co 3 godziny i raz w ciągu nocy – przy
temperaturze powietrza poniżej +15 stopni C nie rzadziej niż 3 razy
na dobę

| 11

P a g e

Paweł Sikora gr. 5



przy temperaturze powietrza poniżej +5 stopni C można zaprzestad nawildania betonu
wodą.

Dobrym sposobem na utrzymanie wilgoci w betonie w pierwszym okresie jest nakrycie go folią z

PCV lub polietylenu. Folię można układad na powierzchni betonu bezpośrednio po jego zagęszczeniu,
zabezpieczając beton w okresie największych strat wilgoci. Zaleca się jednak układanie folii po 3-5
godzinach od zaformowania. Świeży beton należy chronid również przed zbytnim nagrzaniem.

Podwyższenie temperatury powyżej +20 stopni C nie jest szkodliwe o ile beton utrzymywany

jest w stałej wilgoci. Jednak nagłe polanie zimną wodą silnie rozgrzanego betonu może doprowadzid
do pojawienia się rys i spękao. Dlatego w czasie upałów beton należy polewad bardzo często lub po
nawilżeniu nakryd go folią bądź brezentem.

Ściany fundamentowe z elementów betonowych powinny byd murowane na zaprawie cementowej
marek M3, M5 lub M8. Nie używamy zapraw cementowo-wapiennych marek M3 i M5, ponieważ nie
są ani tak wytrzymałe, ani odporne na zawilgocenie, jak zaprawy cementowe. Przy murowaniu ścian
z bloczków betonowych należy stosowad wiązanie pospolite.

Oznacza to, że bloczki w kolejnych warstwach powinny byd przesunięte względem siebie co

najmniej o 1/4, a najlepiej o 1/2 długości. Takie rozmieszczenie elementów zapewnia równomierne
rozłożenie obciążeo pionowych, działających na mur. Nie mniej ważne jest przestrzeganie zalecanej
grubości spoin – poziomych 1-1,5 cm i pionowych 1-2 cm. Bloczki betonowe w zasadzie powinny byd
murowane na pełne spoiny. Jeśli jednak przewiduje się tynkowanie ścian, to lepiej pozostawid je
niewypełnione do kooca – na głębokośd ok. 1 cm.

| 12

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Materiały:



deski szalunkowe (deskowanie)



beton B20 i B7,5



pręty ze stali o średnicy 14 mm, st. A-HI, 34GS



pręty ze stali o średnicy 6 mm, st. A-O, StOS



drut wiązałkowy



bloczki fundamentowe, betonowe BETAX (38 x 24 x 12 cm)

Zasypywanie fundamentów należy
przeprowadzid

niezwłocznie

zakooczeniu

prac

budowlanych

związanych z fundamentami, czyli po
usunięciu

deskowania

oraz

wykonaniu

izolacji

przeciwwilgociowej.  Do  zasypania
ław  fundamentowych  można  użyd
ziemię z wykopów (pozostawioną na
odkład).  Należy  jednak  pamiętad,  że
nie

wolno

używad

gruntów

zawierających

zanieczyszczenia

organiczne, bo mogą spowodowad
korozję betonu i zbrojenia. Na

koniec zadbad, aby grunt był zagęszczony mechanicznie, warstwami o grubości nie wiekszej niz
20cm.

| 13

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

5. IZOLACJE PRZECIWWILGOCIOWE (PRZECIWWODNE)

Do robót izolacyjnych zaliczamy wykonanie izolacji poziomych przeciwwilgociowych

fundamentów, pionowych izolacji ścian zewnętrznych (fundamentów), podłogi na gruncie oraz
dachu.



Izolacja pozioma zapobiega kapilarnemu podciąganiu wilgoci z gruntu. Stosuje się ją zwykle
na  dwóch  poziomach.  Dolną  izolację  poziomą  układa  się  na  ławie  fundamentowej  pod
ścianami  piwnicznymi  łącząc  z  zewnętrzną  izolacją  pionową  ścian  fundamentowych.  Górną
izolację  poziomą  układa  się  na  ścianie  fundamentowej  łącząc  ją  z  izolacją  poziomą  pod
posadzką parteru.



Izolacja  pionowa  zapobiega  przenikaniu  wilgoci  (izolacja  przeciwwilgociowa)  lub  wody
(izolacja przeciwwodna) z gruntu przez zewnętrzne ściany fundamentowe. Izolacja pionowa
powinna  byd  zabezpieczona  przed  uszkodzeniami  mechanicznymi  związanymi  z  naporem
ziemi  zasypowej  i  przed  uszkodzeniami  w  strefie  cokołowej.  Zabezpieczenie  takie  może
stanowid materiał termoizolacyjny do stosowania w styku z gruntem (na zewnętrznej stronie
izolacji przeciwwodnej) lub dystansowa membrana polietylenowa.

Materiały do izolacji:

o Remmers

Dickbeschichtung

–

dwuskładnikowa,

grubowarstwowa

powłokahydroizolacyjna wraz z mieszadłem kotwicowym.

o Płyty styropianowe Radoprzem EPS100 – 036 – (grubośd 6mm)
o Klej do płyt styropianowych – Styrbit

Megabitum

Materiał Remmers K2 Dickbeschichtung nakłada
się  w  dwóch  warstwach  na  zagruntowane  podłoże,
w  przypadku  gruntowania  preparatem  Kiesol
powierzchnia  musi  byd  matowo  wilgotna  a  w
przypadku

stosowania

preparatu

Remmers

Schutzanstrich 3K całkowicie wyschnięta, względnie
na całkowicie wyschniętą szpachlówkę drapaną.
Drugą warstwę hydroizolacji nakłada się wtedy, gdy
pierwsza

warstwa

nabierze

odporności

uszkodzenie.  Należy  przestrzegad  minimalnego
zużycia  materiału  dla  poszczególnych  przypadków
obciążenia  wodą,  kontrolowad  w  stanie  świeżym  a
dla  przypadków  obciążenia  spiętrzającą  się  wodą
przesiąkającą

oraz

wodą

napierającą

dokumentowad. Również w obszarze fasety
uszczelniającej, dla zapewnienia całkowitego wyschnięcia, należy nakładad tylko warstwę o zalecanej
grubości.

Wspomniany materiał stosujemy zarówno do izolacji pionowej jak i poziomej (na dwóch

wysokościach).

| 14

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Po całkowitym wyschnięciu wcześniejszego preparatu

zajmujemy się przyklejeniem płyt  styropianowych do zewnętrznych
ścian  fundamentowych  (bloczki  betonowe  BETAX).  Klej  nakłada  się
kielnią  (na  płycie  kilka  placków  o  średnicy  8-12  cm  oraz
trzycentymetrowe  pasmo  na  obwodzie)  lub  rozprowadza  się  pacą
ząbkowaną (warstwa na całej powierzchni mierząca ok. 1 cm). Masa
klejąca  powinna  pokrywad  co  najmniej  40%  powierzchni  płyty.
Klejenie płyt można wykonywad przez około 20 minut od nałożenia
masy.  Korekta  ich  położenia  jest  możliwa  w  ciągu  10  minut.  Płyty
układa  się  poziomo  (wzdłuż  dłuższej  krawędzi),  z  zachowaniem
mijankowego układu spoin pionowych. Płyt nie powinno się łączyd
w  miejscach  pęknięcia  podłoża  oraz  na  przejściach między  różnymi
materiałami ściennymi. Płyty powinny dokładnie do siebie przylegad.
Ewentualne  szpary  powyżej  2  mm  należy  wypełnid  paskami

styropianu lub pianką  poliuretanową  (w  szparach nie może
znajdowad  się masa klejąca). Po 1-3 dniach od przyklejenia
płyt  należy  zacząd  kołkowanie  styropianu.  Na  1  m2 stosuje
się  co  najmniej  4-5  kołków.  Długośd  łączników  zależy  od
rodzaju  podłoża  oraz  grubości  materiału  izolacyjnego.
Głębokośd  zakotwienia  w  podłożu  powinna  wynosid  co
najmniej  6  cm.  Następną  czynnością  jest  zbrojenie.  Przed
jego  wykonaniem  należy  dokładnie  wyrównad  płyty
styropianowe, przecierając je pacą z papierem ściernym lub
tarką  metalową.  Na  oczyszczone  podłoże  nakłada  się
warstwę  kleju,  w  którą  natychmiast  wtapia  się  napiętą
siatkę  zbrojącą  z  włókna  szklanego  (o  gramaturze  145
g/m2).  Zatopiona  siatka  powinna  byd  całkowicie  niewidoczna  i  nie  przylegad  bezpośrednio  do
styropianu.  Pasy  siatki  zbrojącej  układa  się  na  zakład  szerokości  ok.  10  cm  (zakłady  nie  mogą
pokrywad się ze spoinami między płytami styropianowymi). Na narożnikach budynku siatka powinna
zachodzid z obu stron na minimum 10 cm.

| 15

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

6. ROBOTY MUROWE

Pustaki ścienne



Pustak ścienny przeznaczony do budowy ścian nośnych zewnętrznych

Parametry:
Wymiary 440 x 248 x 238 mm
Masa ok. 18kg/szt.
Zużycie 16 szt./m2
Zużycie zaprawy 30l/m2
Klasa wytrzymałości 7,5
Współczynnik przenikania ciepła U=0,26* W/m2
*zaprawa termoizolacyjna Porotherm TM



Pustak ścienny przeznaczony do budowy ścian nośnych wewnętrznych

Parametry:
Wymiary 250 x 373 x 238 mm
Masa ok. 18kg/szt.
Zużycie 10,7 szt./m2
Zużycie zaprawy 16l/m2
Klasa wytrzymałości 10 i 15
Współczynnik przenikania ciepła U=1,03* W/m2

| 16

P a g e

Paweł Sikora gr. 5



Pustak ścienny przeznaczony do budowy ścian działowych/osłonowych, murowanych na
cienką spoinę

Parametry:
Wymiary 80 x 498 x 238 mm
Masa ok. 9 kg/szt.
Zużycie 8 szt./m2
Zużycie zaprawy 5l/m2
Klasa wytrzymałości 10
Współczynnik przenikania ciepła U=2,33* W/m2

Przed rozpoczęciem prac murarskich należy sprawdzidpoziomy we wszystkich narożnikach

budynku. W tym celu wskazane jest rozmieszczenie łat, które pozwolą na naniesienie i zaznaczenie
potrzebnych nam poziomów

Po położeniu izolacji przeciwwilgociowej na ścianach

fundamentowych  należy  przystąpid  do  robót  murowych.
Podczas  murowania  przy  użyciu  zaprawy  ciepłochłonnej
temperatura  otoczenia  nie  może  byd  niższa  niż  +5°C.  Do
murowanie  zewnętrznych  ścian  jednowarstwowych  użyta
zostanie  gotowa  zaprawa  ciepłochronna  Porotherm  TM.
Porotherm  TM  to  lekka  zaprawa  produkowana  na  bazie

perlitu. Zastosowanie jej poprawia izolacyjnośd cieplną muru o ok. 15% oraz zapewnia jednorodnośd
termiczną  przegrody. Użycie zaprawy termoizolacyjnej  niweluje  również ewentualne  skutki błędów
wykonawczych. Można przygotowywad ją w betoniarce lub za pomocą ręcznego wolnoobrotowego
mieszadła,  trzymając  się  zaleceo  podanych  na  opakowaniu.  Ważne  jest,  by  zaprawa  miała
odpowiednią  konsystencję.  Zbyt  płynna  będzie  ściekad  w  otwory  pustaków,  a  zbyt  gęstą  trudno
będzie rozprowadzid. Ziarna kruszywa nie mogą byd zbyt duże i ostre, bo mogłyby uszkodzid izolację
przeciwwilgociową.

Poziomowanie podłoża.

Podłoże pod pierwszą warstwę pustaków musi byd równe. Trzeba je wypoziomowad, aby

uniknąd spotęgowania odchyleo podczas murowania. Można to zrobid przy użyciu poziomicy
wężowej albo zapomocą niwelatora.

| 17

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Przygotowanie pustaków.

Przed rozpoczęciem murowania zwilżyd pustaki, co pozwala zapobiec

zbyt  szybkiemu  oddawaniu  wody  przez  zaprawę.  Odpowiednia  ilośd  wody
niezbędna jest do  prawidłowego wiązania zaprawy murarskiej  i do tego, by
po  zakooczeniu  procesu  wiązania  miała  ona  odpowiednią  wytrzymałośd.
Szczególnej  staranności  należy  dołożyd  w  przypadku  murowania  w  okresie
wysokich  temperatur.  Wówczas  wskazane  jest  nawet  zdjęcie  z  palety  folii
ochronnej  i  polewanie  pustaków  strumieniem  wody.  W  przypadku
temperatur  niższych  dopuszczalne  jest  zwilżanie  tylko  samej  płaszczyzny

stykającej się z zaprawą.
Pierwsza warstwa zaprawy.

Należy zacząd od ułożenia warstwy wyrównawczej, którą wykonad

trzeba  z  zaprawy  murarskiej  rozłożonej  równomiernie  na  całej  szerokości
muru.  W  przypadku  murowania  pustaków  na  fundamencie  warstwę
wyrównawczą układa się na poziomej izolacji przeciwwilgociowej z papy lub
specjalnych  folii  izolacyjnych.  Po  wypoziomowaniu  podłoża,  zwilżeniu
pustaków i przygotowaniu zaprawy można przystąpid do murowania.

Murowanie

Murowanie ścian zewnętrznych rozpoczyna się od narożników.

Zależnie

rodzaju

pustaków

przeznaczonych

ściany

jednowarstwowe,  narożnik  trzeba  wykonad  przy  użyciu  elementów
uzupełniających:  połówkowych  i  narożnikowych  (Porotherm  44  P+W,
Porotherm  44  Si.  Trzeba  pamiętad  o  naniesieniu  zaprawy  na  boczną
powierzchnię  pustaka,  dostawianego  w  narożu  do  powierzchni
czołowej  pustaków,  ułożonych  prostopadle.  Po  ułożeniu  pustaków  sprawdza  się  poziom  warstwy  i
lekko dobija pustaki gumowym młotkiem.

Kolejne warstwy narożników

W każdym narożniku należy ułożyd

minimum  trzy  warstwy  pustaków  zanim
wypełni  się  odcinki  ścian  pomiędzy  nimi.
Pustaki w  narożnikach muszą byd ułożone
naprzemiennie. Należy zadbad o uzyskanie
jednakowego  poziomu  kolejnych  warstw

pustaków we wszystkich narożnikach
Sprawdzanie pionu

Kontrolę

pionowego

wykonania

muru

powinno

się

przeprowadzad przy użyciu poziomicy, po ułożeniu każdej kolejnej
warstwy pustaków w narożniku. Kontrolę poziomego ułożenia pustaków
pomiędzy narożnikami, umożliwi rozciągnięcie sznurka murarskiego

| 18

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Łączenie poziome

Budowanie w systemie Porotherm nie wymaga wykonywania

pionowej  spoiny  pomiędzy  pustakami.  Niezbędna  jest  jedynie  spoina
pozioma.  Zaprawy  używa  się  więc  tylko  do  łączenia  kolejnych  warstw
pustaków, nakładając ją kielnią murarską, koniecznie równomiernie, na całą
górną  powierzchnię  już  ułożonej  warstwy  elementów.  Grubośd  warstwy
zaprawy po wmurowaniu pustaków powinna wynosid 8 -15 mm, optymalnie
12  mm,  co  pozwala  na  zachowanie  modułu
wysokości  (wys.  pustaka  +  gr.  warstwy
zaprawy) równego 250 mm.    Zaprawę  należy
układad na całej szerokości muru.

Łączenie pionowe

Pustaki kolejno wmurowywane w warstwę łączy się ze sobą

tylko na pióro i wpust. Ich boczne powierzchnie są tak
wyprofilowane,

że

połączenie

zapewnia

odpowiednią

wytrzymałośd i szczelnośd muru. Aby uniknąd zrolowania się zaprawy,
pustaki trzeba wsuwad od góry w wyprofilowania już ustawionych
elementów i dopiero potem dociskad do zaprawy.

| 19

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Ustawianie pustaków.

Podczas murowania ścian należy wykorzystad sznurek murarski, który rozpina się pomiędzy

gotowymi narożnikami. Ułatwia on zachowanie jednego poziomu dla wszystkich pustaków
układanych w warstwie. Ustawienie pustaka dopasowuje się do wysokości sznurka i ułożenia innych
pustaków, korzystając przy tym z gumowego młotka.

Ściana pomiędzy narożnikami.

Wykonuje się ją dopiero, gdy
w  narożnikach  ułożone  są
pierwsze  warstwy  pustaków.
Wcześniej  trzeba  sprawdzid,
czy  poziom  pustaków  w
narożnikach  jest  identyczny.
Trzeba  użyd  do  tego  pionowych  łat  z  naniesionymi  poziomami  kolejnych  warstw.  Murowanie
kolejnych warstw ściany zawsze rozpoczyna się od narożników.

| 20

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Przewiązania w murze.

Pustaki układa się w kolejnych warstwach w sposób zapewniający

prawidłowe ich przewiązanie. Spoiny pionowe w sąsiadujących ze sobą warstwach
w żadnym wypadku nie mogą się pokrywad, lecz muszą byd przesunięte o co
najmniej 0,4 h (gdzie h jest wysokością pustaka) tj. o 10 cm. O ile jest to możliwe,
zaleca się wykonanie przewiązania poprzez przesunięcie wynoszące pół pustaka w
dwóch sąsiadujących warstwach muru. W przypadku ściany Porotherm o
niemodularnej długości (tj. różnej od n x 12,5 cm) konieczne jest stosowanie
elementów uzupełniających w postaci pustaków docinanych, które zaburzają
regularny układ przewiązao w murze i powodują mniejsze, niż 10 cm przewiązanie.
Przewiązanie elementu murowego uzupełniającego nie może byd jednak mniejsze
niż 4 cm.

Przewiązania takie nie powinny pokrywad się ze sobą w kolejnych warstwach. Pustaki

docinane należy wmurowywad w miarę możliwości w środkowej części ściany, a nie przy jej
krawędziach. Ewentualne ubytki pustaków w ścianach jednowarstwowych należy przed
tynkowaniem uzupełnid ciepłochronną zaprawą murarską Porotherm TM.

Łączenie ściany zewnętrznej i wewnętrznej nośnej.

Wewnętrzną ścianę nośną z pustaków Porotherm należy

budowad  równocześnie  ze  ścianą  zewnętrzną.  Łączy  się  je  ze  sobą
wpuszczając  w  co  drugiej  warstwie  pustak  ściany  wewnętrznej  na
głębokośd  10  -  15  cm  w  ścianę  zewnętrzną.  Połączenie  musi  byd
ocieplone  5-cm  warstwą  styropianu.  Materiał  ten  rekompensuje
lokalne  zwiększenie  przewodności  termicznej  ściany  spowodowane

większą przewodnością termiczną pustaków ścian wewnętrznych nośnych. W pozostałych
warstwach pierwszy pustak ściany wewnętrznej wystarczy dostawid do ściany zewnętrznej i połączyd
z nią zaprawą murarską.

Łączenie ściany zewnętrznej i działowej.

Ściany buduje się po wymurowaniu ścian nośnych (zewnętrznych i

wewnętrznych),  jednak  trzeba  wcześniej  zamontowad  w  nich  stalowe
kotwy  ocynkowana.  Posłużą  one  jako  łączniki  pomiędzy  ścianą  nośną  a
działową.  Jednym  koocem  powinny  byd  zatopione  w  zaprawie  tworzącej
poziomą  spoinę  ściany  nośnej,  a  drugim  –  w  poziomej  spoinie  ściany
działowej.  Po  wymurowaniu  ściany  działowej  ewentualną  szczelinę
pomiędzy  ścianą  a  stropem  (1  do  2  cm)  wypełnia  się  zaprawą  murarską  lub  pianką  montażową.
Ściany wewnętrzne (nośne oraz działowe) muruje się na zaprawie zwykłej. Po zakooczeniu dnia pracy
zaleca  się  zabezpieczenie,  np.  folią  lub  papą  ostatniej  warstwy  pustaków  i  świeżej  zaprawy.
Zapobiega to rozmywaniu zaprawy przez deszcz. Należy  również  chronid "koronę" już wykonanego
muru  przed  opadami  atmosferycznymi.  W  szczególności  należy  unikad  sytuacji,  w  której  wody
opadowe dostają się w drążenia pustaków i zawilgacają od wewnątrz ścianę.

| 21

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Docinanie pustaków.

Jeśli ściany budynku nie mają modułowych rozmiarów

pozwalających  na  wykonanie  ich  tylko  z  pełnych  elementów,
pojedyncze  pustaki  układane  w  kolejnych  warstwach  ściany  lub
bezpośrednio  pod  stropem  trzeba  będzie  przyciąd.  Do  cięcia  należy
użyd ręcznej pilarki brzeszczotowej z napędem elektrycznym.

Wmurowanie dociętych elementów.

Pustaki docięte powinno się wmurowywad w środkowej części

ściany,możliwie  jak  najdalej  od  jej  narożników.  Układając  je  w  kolejnych
warstwach,  trzeba  pamiętad  o  przesunięciu  spoiny  pionowej  -  w  tym
wypadku wynosi ono minimum 4 cm względem spoiny w sąsiedniej warstwie
pustaków.  Niezbędne  jest  przy  tym  wypełnienie  zaprawą  pionowych
połączeo  pomiędzy  pustakami  dociętymi  a  pełnowymiarowymi.  Przy
wykonywaniu zewnętrznych ścian jednowarstwowych nie należy uzupełniad
przerw  bądź  ubytków  w  murze  elementami  o
większej  przewodności  cieplnej,  np.  cegłami
pełnymi.  Przy  murowaniu  filarów  należy  dążyd

do stosowania pustaków nieprzycinanych.
Zaprawa w pionie.

Wykonanie pionowych spoin z zaprawy jest konieczne w kilku szczególnych miejscach ściany.

Są to nie tylko połączenia dociętych pustaków z pełnowymiarowymi, ale także wszystkie połączenia,
w których wyprofilowana na pióro i wpust boczna powierzchnia jednego pustaka musi byd zespolona
z gładką czołową powierzchnią innego, na przykład w narożach i skrzyżowaniach ścian. Spoiny
pionowe niezbędne są również przy łączeniu narożnych elementów kieszeniowych.

Pustaki połówkowe.

Zastosowanie

pustaków

połówkowych

usprawnia

przyśpiesza wykonywanie otworów na okna i drzwi, które trzeba
projektowad w module. Eliminuje to koniecznośd docinania pustaków.

Wykonywanie bruzd.

Aby wykonad bruzdy pod przewody instalacyjne, trzeba

zrobid  w  ścianie  dwa  równoległe  nacięcia  piłą  tarczową.  Potem  za
pomocą  młotka  i  przecinaka  wybija  się  fragment  pustaka  pomiędzy
nacięciami.  W  powstałą  bruzdę  można  wkładad  rury  instalacji
wodnej,  kanalizacyjnej  lub  centralnego  ogrzewania.  Przewody
instalacji  elektrycznej  układa  się  na  powierzchni  ścian  i  przykrywa
tynkiem.

| 22

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Montaż nadproża Porotherm 23.8

Parametry
Wysokosc 238mm
Szerokośd 70mm
Długosd 1000-3250co 250 mm
Masa ok. 36 kg/mb

Belki nadprożowe Porotherm 23.8 nie wymagają nadmurowania, gdyż

charakteryzują się dużą wytrzymałością i po oparciu na murze od razu pełnią
funkcję nośną.

Wykonuje się je z gotowych belek nadprożowych, tzw. wysokich, nad

otworami drzwiowymi i okiennymi, zarówno w ścianach zewnętrznych jak i
wewnętrznych. Belki ustawia się węższą stroną na warstwie zaprawy
cementowej o grubości 12 mm.

Wkładka termoizolacyjna.

Nadproże w ścianie zewnętrznej musi mied ocieplenie,

dlatego  pomiędzy  belkami  (czterema  lub  pięcioma,  zależnie  od
grubości  ściany)  trzeba  umieścid  wkładkę  termoizolacyjną
grubościod  10  cm.  Zaraz  po  zmontowaniu  na  ścianie  zestaw  belek
powinno  się  mocno  skręcid  drutem  wiązałkowym  -  ze  względów
bezpieczeostwa, aby nadproże nie spadło z muru.
Zalety nadproża.

Wielką zaletą belek nadprożowych Porotherm 23.8 jest to, że

po oparciu na murze od razu pełnią funkcję nośną. Ponadto w prosty
sposób zapewniają ciągłośd warstwy ściany, ponieważ wysokośd belek
nadprożowych

jest

równa

wysokości

pustaków ściennych,

a grubośd nadproża można dokładnie dopasowad do
grubości ściany. Ceramiczna powierzchnia nadproża i
ściany tworzą jednorodne i równe podłoże pod tynk,
co zapobiega jego spękaniu na styku podłoża ze
ścianą.

| 23

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Zalety systemu Porotherm.

Wykonanie 1m2 ściany jednowarstwowej z pustaków Porotherm
powinno  zająd  około  jednej  godziny.  Buduje  się  ją  szybciej  niż  w
innych  technologiach  dzięki  dużym  wymiarom  pustaków  oraz
połączeniom na pióro i wpust, które pozwalają uniknąd wykonywania
spoin pionowych  z zaprawy. 1 m2 muru tozaledwie 16 pustaków  i 4
spoiny  poziome.  Prace  usprawnia  także  użycie  gotowych  belek
nadprożowych  i  innych  elementów  systemu  Porotherm.  Po

zakooczeniu prac murarskich możemy przystąpid do montażu stropu.

Materiały potrzebne do robót murarskich:



Pustaki:

o  Porotherm 44 Si (ściany zewnętrzne nośne);
o  Porotherm 25 P+W (ściany wewnętrzne nośne);
o  Porotherm 8 P+W (ściany działowe)



Nadproża Porotherm 23,8



Zaprawa Porotherm TM



Zaprawa zwykła murarska



Betoniarka



Gumowy młotek



Kielnia murarska



Poziomica



Sznurek murarski



Łaty



Styropian (gr. 5cm)



Ręczna pilarka brzeszczotowa z napędem elektrycznym



Młotek



Przecinak



Wkładka termoizolacyjna (gr. 10cm)



Drut wiązałkowy

| 24

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

7. TECHNOLOGIA WYKONANIA STROPÓW

Układanie stropu Porotherm:

Wykonuje się go z gotowych elementów - belek nośnych i

pustaków ceramicznych - które doskonale pasują do elementów
ściennych. Dzięki temu projektowanie i układanie stropu jest szybkie
i proste.

Układanie zaprawy.

Roboty montażowe rozpoczyna się od nałożenia na górną

powierzchnię ścian, warstwy zaprawy cementowej M10 o grubości
minimum 2 cm. Powinna mied ona dośd gęstą konsystencję, aby nie
wciekała w drążenia pustaków. Zaprawę układa się na całej
szerokości żelbetonowego wieoca, który
zostanie wykonany później.

Montaż belek stropowych.

Belki Porotherm są to elementy nośne stropu wykonane z kształtek ceramicznych

wypełnionych  betonem  z  odpowiednim  zbrojeniem.  Belki  opiera  się  na  tak  zwanych  podporach
stałych,  czyli  ścianach  lub  podciągach.
Głębokośd  oparcia  belki  na  murze  to
12,5 cm. Po ułożeniu belek stropowych
kontroluje  się  ich  poziome  ułożenie,
bądź  w  przypadku  belek  o  większych
długościach

dostosowanie

poziomów

odpowiadających

odwrotnej

strzałce

ugięcia

tzw.

"wypiętrzenie", tj. D=1,0 - 3,3 cm. Jest
to czynnośd gwarantująca uzyskanie
nośności stropu zgodnych z podanymi
przez

producenta."Wypiętrzenie"

ogranicza również ugięcie stropu, które powstanie podczas jego eksploatacji.
Daje to w rezultacie efekt płaskiego sufitu. Pod belkami należy ustawid odpowiednie podpory

| 25

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

montażowe  (podwalina,  stemple  stalowe  lub
drewniane,  belki  podporowe).  Zapobiegną  one
odkształceniom belek podczas układania pustaków i
betonowania  stropu.  Ustawia  się  zgodnie  z
projektem montażu stropu, na stabilnym podłożu, w
równych  odstępach.  Podpora  montażowa  powinna
składad się z podwaliny (np. deski o grubości dwóch
cali),  stempla  stalowego  z  regulacją  wysokości  lub
stempla  drewnianego  oraz  belek  podporowych
systemowych.  Zaleca  się  stosowanie  regulowanych
podpór

stalowych

własnymi

rozporami

stabilizującymi  ich  pozycję.  Podpory  montażowe
ustawia się prostopadle do belek stropowych wzdłuż
ich  osi,  w  rozstawie  nie  większym,  niż  1,8  m.  Belki
podporowe  należy  podpierad  (stemplowad),  w
kierunku  prostopadłym  do  osi  belek  stropowych,  w
rozstawie 1,5 m.

Liczba podpór montażowych zależy od

rozpiętości stropu w świetle podpór stałych (np. ścian) i wynosi:

o przy rozpiętości do 3,6 m - 1 podpora,
o przy rozpiętości powyżej 3,6 m do 5,4 m - 2 podpory,

Ponadto należy ustawid dodatkowe, skrajne podpory montażowe bezpośrednio przy licu ściany

(podporze  stałej).  Podpory  stałe  (np.  ściany)  poziomuje  się  po  ich  wykonaniu,  układając  warstwę
gęstoplastycznej  zaprawy na  całej  szerokości  wieoca,  zabezpieczając  w  ten  sposób  pustaki  ścienne
przed wciekaniem betonu w ich drążenia.

Sprawdzanie rozstawu.

Aby sprawdzid, czy belki są prawidłowo rozstawione, układa się pomiędzy nimi na próbę

pustaki  stropowe  -  po  jednym  przy  każdym  koocu  belek.  Pomimo  dużych  rozmiarów,  pustaki  są
lekkie,  więc  bez  problemu  można  je  ręcznie  przenosid.  W  dodatku  właśnie  dzięki  ich  dużym
rozmiarom  wypełnienie  stropu  zajmie  niewiele  czasu.  Podczas  montażu  belek  stropowych  może
zaistnied  sytuacja,  w  której  odległośd  między  belką  a  ścianą  będzie  mniejsza  od  szerokości
modularnej pustaka.

| 26

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

W takim przypadku przerwę pomiędzy skrajną belką a licem ściany (wieoca) wypełnid można

w jeden z następujących sposobów:

o  układając przycięte pustaki stropowe,
o  układając kolejną dodatkową belkę stropową,
o  deskując od dołu przerwę i wypełniając ją betonem.

W przypadku przycinania pustaków stropowych, maksymalna odległośd osi skrajnej belki

stropowej od lica ściany powinna zapewniad minimalną głębokośd oparcia pustaka stropowego na
ścianie, tj. 25 mm. Ta maksymalna odległośd wynosi:
- dla stropu o rozstawie osiowym 625 mm – 500 mm,
- dla stropu o rozstawie osiowym 500 mm – 375 mm.

Układanie pustaków stropowych.

Czołowe powierzchnie pustaków skrajnych muszą przylegad do wieoców, podciągów czy

żeber rozdzielczych stropu, zaleca się zadeklowad, czyli zamknąd drążenia zaprawą. Pustaki te układa
się jako pierwsze. Dopiero potem można wypełniad pozostałą powierzchnię stropu pomiędzy
belkami, dostawiając do siebie kolejne pustaki.
Żebro rozdzielcze.

W celu wzmocnienia konstrukcji oraz wyeliminowania tzw.

„klawiszowania  belek”,  należy  wykonad  jedno  żebro  rozdzielcze,
przebiegające  w  poprzek  belek  stropowych,  przez  całą  szerokośd
stropu. Do wykonywania żebra rozdzielczego można stosowad pustaki
stropowe  Porotherm  o  wysokości  80  mm,  co  pozwala  na  uzyskanie
jednolitej, ceramicznej dolnej powierzchni stropu.

Osłona wieoca.

Na jednowarstwowych ścianach zewnętrznych Porotherm,

zamiast  zewnętrznego  deskowania  wieoca  stropowego  wykonuje  się
obmurowanie z pustaków Porotherm 11.5 P+W, co znacznie ułatwia i
przyśpiesza  prace  montażowe.  Pustaki  muruje  się  jedną  warstwą  na
równi z licem ściany zewnętrznej. Ponieważ ich boczne powierzchnie
mają  wyprofilowane  pióra  i  wpust,  zaprawą  nie  wypełnia  się  spoiny

pionowej. Nanosi się ją równą warstwą tylko na podłoże, a pustaki wsuwa od góry w wyprofilowania

| 27

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

już ustawionych elementów a następnie dociska do zaprawy.

Pomosty robocze.

Ze względów bezpieczeostwa należy korzystad z pomostów

roboczych,  które  bardziej  równomiernie  rozłożą  naprężenia.  Wykonuje
się je  z desek,  których grubośd powinna wynosid  przynajmniej 1,5 cala.
Deski  rozkłada  się  prostopadle  do  kierunku  ułożenia  belek  nośnych,  w
kilku  miejscach  na  całej  szerokości  stropu.  Nie  należy  stawad  na
pustakach stropowych lub obciążad ich punktowo.

Zbrojenie żeber.

Zbrojenie żebra rozdzielczego stanowią dwa pręty,

poprowadzone jeden górą a drugi dołem, bez odgięd, średnicy 14 mm
ze stali A-III, spięte strzemionami o średnicy 4,5 mm o rozstawie 0,5
m. Kooce prętów muszą byd wprowadzone w wieniec i odpowiednio
w nim zakotwione. Zbrojenie dolne żeber rozdzielczych należy
wprowadzid w głąb wieoca lub podciągu na głębokośd nie mniejszą,

niż 10 średnic tego zbrojenia, natomiast długośd zakotwienia zbrojenia górnego w wieocu powinna
byd nie mniejsza, niż 0,5 m.

Zbrojenie wieoca

Wieniec to żelbetonowy element na zakooczeniu ścian każdej z

kondygnacji, który wzmacnia połączenie stropu ze ścianami. Jego zadaniem
jest  przeniesienie  poziomych  obciążeo  ze  stropu  oraz  wzmocnienie
konstrukcji  budynku.  Zbrojenie  wieoca  musi  byd  wykonane  zgodnie  z
projektem konstrukcyjnym stropu, na przykład z czterech prętów stalowych
klasy  A-III  o  średnicy  najczęściej  od  12  do  16  mm  (zależnie  od  rozpiętości
stropu). Pręty układa się pomiędzy polem stropowym a ociepleniem wieoca,
ułożonym  przy  obmurowaniu  z  pustaków  tak,  aby  po  zabetonowaniu
wieniec tworzył opaskę spinającą mury.

Ocieplenie wieoca.

Aby zapewnid izolacyjnośd

termiczną ścian zewnętrznych w
miejscu wykonania wieoca, wieniec
trzeba

ocieplid.

tym

celu

odpowiednio przycięte pasy materiału
termoizolacyjnego

wkłada

się

pomiędzy  osłonę  wieoca  a  jego
zbrojenie.  Warto  zwrócid  uwagę,  aby
czynnośd  tę  wykonad  dokładnie  -  w
miejscach połączeo nie będą wówczas
tworzyły się mostki termiczne.

| 28

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Betonowanie stropu.

Po sprawdzeniu poprawności:



rozmieszczenia podpór montażowych,



ułożenia belek i pustaków stropowych,



wypoziomowania belek stropowych, bądź
nadania im odwrotnej strzałki ugięcia,



zmontowania

zbrojenia

wieoców,

żeber

rozdzielczych, zbrojenia podporowego,zbrojenia
przy otworach w stropie itp.,



usunięciu zanieczyszczeo (liści, trocin, itp.),



zwilżeniu (zmoczeniu) elementów stropowych,

można przystąpid do betonowania stropu.

Szczególną uwagę należy zwrócid na dokładne wypełnienie mieszanką betonową wszystkich

elementów stropu (belki, żebra, wieoce). Beton podawany przy pomocy pompy należy rozprowadzid
równomiernie  po  powierzchni,  nie  dopuszczając  do  miejscowego  gromadzenia.  Grubośd  warstwy
nadbetonu należy kontrolowad przy pomocy sondy lub ryg (listew, rur) umożliwiających „ściąganie”
nadmiaru betonu i uzyskanie podanej przez  producenta grubości warstwy. W trakcie betonowania
należy pobrad próbki betonu i kontrolowad jego jakośd wg PN-EN 206-1 "Beton częśd 1: Wymagania.
właściwości,  produkcja  i  zgodnośd".  Do  betonowania  stropu stosuje  się  beton  klasy  nie  niższej,  niż
C16/20.

Pielęgnacja stropu

Po zakooczeniu betonowania strop należy pielęgnowad, szczególnie w okresie

podwyższonych lub obniżonych temperatur powietrza.

Pielęgnacja stropu polega na:

o zwilżaniu wodą powierzchni betonu w podwyższonych temperaturach,
o osłanianiu powierzchni betonu, np. matami w obniżonych temperaturach.

Otwory w stropie

Niewielkie otwory (np. na rury wod.-kan.,

c.o. lub przewody elektryczne) można wykonywad
nawiercając strop po jego wykonaniu lub poprzez
rozsunięcie  pustaków  podczas  montażu  stropu
oraz ewentualne wykonanie deskowania i wylewki
uzupełniającej.  Większe  otwory  w  stropie  (np.  na
zintegrowane  ciągi  przewodów  wentylacyjnych
lub dymowych, schody itp.) wykonuje się, stosując
tzw.  „wymiany”  o  wymiarach  i  zbrojeniu  według
dokumentacji

technicznej,

często

wykorzystaniem pustaków stropowych Porotherm

| 29

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

o wysokości 80 mm. W tym przypadku jako pierwsze układa się belki stropowe przy krawędzi otworu
i odmierza się od nich – w obu kierunkach – rozstawienie kolejnych belek. Otwory wykonywad należy
w pustakach, nie uszkadzając belek stropowych

Rozformowanie stropu

Do rozformowania stropu, tj. usunięcia podpór montażowych oraz deskowao (wieoców,

żeber rozdzielczych, itp.) można przystąpid po uzyskaniu przez beton monolityczny co najmniej 80%
wytrzymałości docelowej (>16 MPa), tj. po min. 14 dniach od betonowania.

Materiały:



Mieszanka betonowa klasy (minimum) C16/20



Belki stropowe Porotherm



Zaprawa cementowa M10



Kielnia murarska



Stemple drewniane, belki podporowe



Deski grubości dwóch cali (ok. 5cm), półtora cali



Pustaki Porotherm (wysokośd 80mm)



Pręty o średnicy 14mm (stal A-III)



Strzemiona o średnicy 4,5mm (stal A-III)



Sonda konduktometryczna



Pompa do betonu

| 30

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

8. ROBOTY CIESIELSKIE

Na elementy konstrukcyjne przeznaczono drewno sosnowe, którego wilgotnośd nie może

przekraczad 23%.

Zaprojektowano konstrukcje dachu płatwiowo-kleszczowąprzy dachu dwuspadowym o

nachyleniu 42°. Wiązar z drewna sosnowego klasy C-30. Konstrukcja oparta na dwóch ścianach
nośnych w rozstawie osiowym równym 9m. i dwóch słupach. Wszystkie połączenia ciesielskie
wykonad na złącza wrębowe i czopy
Przekroje poszczególnch elementów wiązara:
Krokiew

8x16 cm

Płatew

14x20 cm

Murłaty

14x14 cm

Miecze

10x10 cm

Słupy

14x14cm

Deski i łaty podkładu pod pokrycie dachowe

Deski podkładu zazwyczaj są dwuprzęsłowe o długości 1,4-3,0 m i szerokości 8-15 cm. Z

reguły są układane w dotyk boczny i stykowane do czoła na przemian na co drugiej podporze
(krokwi, płatwi). Przy rozstawie podpór 70-85 cm przyjmuje się grubośd desek 19 mm, przy rozstawie
85-100 cm grubośd 22 mm, przy rozstawie 100-120 cm grubośd 25 mm. Łaty należy mocowad do
każdej podpory (krokwi, górnego pasa wiązara) jednym gwoździem, najlepiej karbowanym do łat, o
długości równej 3 grubościom łaty.

| 31

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Płatwie

Przejmują one obciążenie połaci dachowej za pośrednictwem krokwi lub podkładu pokrycia i

przekazują  je  na  swe  podpory  (słupy,  zastrzały,  wiązary).  W  przypadku  wiązarów
płatwiowokleszczowych  płatwie  ustawia  się  na  słupach  ścian  stolcowych,  a  przy  wiązarach
rozporowozastrzałowych  lub  bezkrokwiowych  płatwie  ustawia  się  na  zastrzałach  lub  na  górnych
pasach  wiązarów.  W  dachach  z  poddaszem  użytkowym  płatwie  należy  podprzed  dodatkowo
ukośnymi  mieczami  usytuowanymi  w  płaszczyźnie  równoległej  do  kalenicy.  Miecze  nie  tylko
zmniejszają rozpiętośd obliczeniową płatwi, lecz także dodatkowo usztywniają konstrukcję dachu.

Łączenia wiązarów

W wiązarach ciesielskich elementy

nośne  były  dawniej  łączone  na  tradycyjne,
niestety  pracochłonne  w  wykonaniu  wręby
różnego  rodzaju;  chod  występowały  w  nich
łączniki  metalowe,  te  ostatnie  nie  miały
charakteru  nośnego,  tylko  pomocniczy.
Obecnie  stosuje  się  z  reguły  specjalnie
produkowane  złącza  metalowe,  a  wręby  i
wcięcia są ograniczone do minimum. Ogólnie
biorąc,  wiązary  mogą  byd  tzw.  pełne  -  z
krokwiami opartymi na belkach, oraz wiązary
tzw.  puste  -  z  krokwiami  opartymi  na
murłatach lub oczepach.

| 32

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Wiązary płatwiowo-kleszczowe

Są one zalecane w przypadku poddaszy niemieszkalnych, gdyż zużywają mniej drewna od

wiązarów  krokwiowo-jętkowych.  Nadają  się  zarówno  do  dachów  spadzistych,  jak  i  mało
nachylonych. Przykładowo pokazano dach spadzisty z dwiema ścianami stolcowymi. nadający się do
rozpiętości  11  m.  W  odróżnieniu  od  poprzednich  zasadniczych  typów,  większa  częśd  ciężaru
własnego  dachu  i  jego  obciążenia  przenosi  się  na  ściany  stolcowe,  a  stamtąd  na  belki  dolne
wiązarów.

Wykonywanie konstrukcji ciesielskich

Na budowie nie wolno wykonywad

elementów  i  konstrukcji  z  drewna
warstwowego  (tj.  klejonego  warstwowo),
które  pozostawia  się  wyspecjalizowanym
wytwórniom.  Drewno  na  konstrukcje
drewniane  powinno  byd  na  placu  budowy
posortowane

według

klas

jakości,

przekrojów poprzecznych, długości i
wilgotności. Należy je składowad w
suchym, łatwo dostępnym miejscu.

Następnie

powinno

się

wytrasowad  (wyznaczyd) elementy, to jest
oznaczyd  i  wykreślid  na  sortymentach
drzewnych  linie  ograniczające  długośd,
szerokośd  i  grubośd,  jak  również  linie
skosów,  wrębów  itp.  Z  kolei  następuje
obróbka wytrasowanych już elementów za

| 33

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

pomocą odpowiednich narzędzi. Wskazane jest prowadzanie obróbki grupowo, np. ścięcia kooców,
nawiercanie otworów. Przy obróbce grupowej zaleca się stosowad sprzęt pomocniczy (stojaki,

jarzma,

zaciski

łączenia

sortymentów, prowadnice itd.).

Po obróbce następuje próbny

montaż. Polega on na dokładnym
dopasowaniu

elementów

przewidzianych  do  łączenia  ze  sobą  i
przy  tym  na  usunięciu  zauważonych
usterek.  Ostatnią  czynnością  przed
właściwym montażem jest znakowanie,
tj.  Zaopatrzenie  dopasowanych  już
zestawów

(lub

elementów

wielkowymiarowych) w znaki liczbowe i
literowe, przy równoczesnym ustaleniu
ich właściwych miejsc w całej onstrukcji.
Przy montażu ważne jest wykonanie
tymczasowych

usztywnieo

przeciwwiatrowych w skrajnych polach
dachu i w co 5 lub 6 polu między
wiązarami.

| 35

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Przepisy bhp

Przed rozpoczęciem pracy z narzędziami zmechanizowanymi należy sprawdzid ich

zabezpieczenia  ochronne  (osłony),  stan  uziemienia  korpusu  (obudowy)  silnika  elektrycznego  i  stan
przewodu  zasilającego  (nie  może  mied  uszkodzeo  na  długości,  zwłaszcza  na  złączu  z  obudową).
Trzeba też usunąd przeszkody utrudniające pracę cieśli.

Należy też sprawdzid, czy części tnące są prawidłowo i mocno osadzone na wale roboczym.

Jeśli występuje koniecznośd poprowadzenia kabla przez ścieżki lub drogi dojazdowe, należy
poprowadzid go górą na prowizorycznych słupach (na dostatecznej wysokości, aby pojazdy o niego
nie zawadzały) albo też dołem płytko zakopane w ziemi w rynience z desek itp.

Przy przerwie w dopływie prądu należy natychmiast zwolnid nacisk materiału na części tnące

maszyny oraz wyłączyd silnik z sieci. Przed ponownym uruchomieniem silnika (po przerwie) trzeba
sprawdzid, czy części tnące nie tkwią w drewnie. Silnik wolno uruchomid dopiero wtedy, gdy wał
napędowy i części tnące mają zupełną swobodę ruchu.

Na placu budowy zaleca się ruch jednokierunkowy, unikając skrzyżowao dróg, zwłaszcza

ścieżek dla pieszych z drogami kołowymi.

Robotnicy zatrudnieni przy pracach załadowczo-wyładunkowych powinni - dla ochrony

przed urazami - nosid hełmy ochronne, buty ochronne z blaszanymi noskami i rękawice robocze.
Robotnicy pracujący na wysokości powyżej 3 m powinni byd ubezpieczeni specjalnymi pasami lub
szelkami ochronnymi przytwierdzonymi do masywnych, nieruchomych części budynku.

| 36

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

9. ROBOTY WYKOOCZENIOWE

Roboty podłogowe i posadzkarskie
Materiały:



taśma dylatacyjna maxit floor 4960



folia budowlana grubości 0,2 mm



siatka stalowa o średnicy 4mm, oczka 100x100 mm



zaprawa maxit 1500



maxit floor 4790 (preparat regulujący wysychanie)



klej do parkietu



bezbarwna szpachlówka (zmieszana z pyłem drzewnym)



lakier podkładowy, lakier nawierzchniowy

Wokół ścian, słupów, rur itp. wykonad dylatacje

obwodowe  stosując  taśmę  dylatacyjną  maxit  floor  4960.
Ułożyd  folię  budowlaną  grubości  0,20  mm  (na  zakład  ok.  10
cm)  z  wywinięciem  na  ściany.  Styki  skleid  taśmą
samoprzylepną.  Położyd  siatkę  podłogową  maxit  floor  4945
na zakład ok. 10 cm lub siatkę stalową ocynkowaną o średnicy
4 mm oczka 100x 100 mm łączoną na zakład min. 5 cm.

Do 4,5 - 5,0 1 czystej wody, wsypad 25 kg (worek) suchej

mieszanki maxit 1500 i mieszad przez 2 - 3 minuty
wolnoobrotowym mieszadłem elektrycznym do uzyskania
jednorodnej masy. Odstawid na około 3 minuty i ponownie krótko wymieszad. Parametry
zaprawy kontrolowad na bieżąco przy użyciu pierścieniowego testu rozpływności. Nie dodawad

więcej wody niż zaleca instrukcja, ponieważ obniży to
wytrzymałośd oraz zwiększy skurcz zaprawy.

Niedopuszczalne jest „ulepszanie" wyrobu

przez  dodawanie  piasku,  cementu  itp.  Temperatura
otoczenia  i  podłoża  w  trakcie  wykonywania  prac  i
przez  następne  7  dni  powinna  wynosid  od  +10°C  do
+25°C.  W  trakcie  prac  oraz  3  dni  po  ich  zakooczeniu
zalecane  jest  lekkie  wietrzenie  pomieszczeo,  ale
należy  unikad  przeciągów.  Unikad  intensywnego
nasłonecznienia  lub  nagrzania.  Wilgotnośd  względna
podłoża  powinna  byd  mniejsza  niż  95%.  Szerokośd

ylewanego pola nie powinna przekraczad 6 - 8 m. Zaprawę maxit 1500 wylewad na podłoże pasmami
o szerokości 30 - 40 cm. Kolejne porcje zaprawy wylewad tak szybko, aby mogły połączyd się, gdy są
jeszcze  w  stanie  płynnym.  Po  wylaniu  masę  rozprowadzid  na  grubośd  4  cm,  zawibrowad
powierzchniowo  łatą-ramką  i    ewentualnie  wygładzid  stalową  pacą  zębatą.  Zaprawę  układad  bez
przerw,  aż  do  pokrycia  całej  powierzchni  działki.  Po  wstępnym  związaniu  podkładu,  taśmy  z  gąbki
usunąd i przystąpid do wylewania zaprawy na kolejnej działce roboczej. Zaleca się wykonywanie prac

| 37

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

przez  co  najmniej  trzy  osoby.  Podkłady  niezwiązane  z
podłożem należy po ok. 24 godz. od wykonania zabezpieczyd
preparatem regulującym wysychanie maxit floor 4790. Należy
pamiętad  o  natychmiastowym  czyszczeniu  pomp  łącznie  z
wężem  za  każdym  razem,  gdy  przerwa  w  pompowaniu
zaprawy będzie dłuższa niż 15 minut.
Podłoże  pod  parkiet  powinno  byd  suche,  mocne,  równe,
czyste,  bez  spękao  i  tłustych  plam.  Temperatura  podłoża  i
pomieszczenia powinna wynosid minimum 15°C, a wilgotnośd
powietrza  50-65%.  Parkiet  należy  zamocowad  do  podłoża
przy pomocy kleju do parkietu. Klej należy nanosid za pomocą
szpachli zębatej w ilości 1,5 kg/m2. Po przyklejeniu parkietu,
zaleca  się  pozostawid  podłogę  na  min.  14  dni  w  celu
ustabilizowania  naprężeo  powstałych  przy  montażu.  Po
zakooczeniu  cyklinowania,  w  celu  wypełnienia  szczelin  i

ubytków,  parkiet  należy  wyszpachlowad.  Do  tego
celu  służy  płynna,  bezbarwna  szpachlówka
zmieszana  z  pyłem  drzewnym  uzyskanym  z
cyklinowania  podłogi.  Po  uzyskaniu  konsystencji
pasty,  szpachlówkę  należy  rozprowadzid  na
powierzchni podłogi za pomocą szpachli metalowej
w  ilości  0,15  L/m2.  Po  zastygnięciu  klepkę  należy
oszlifowad  drobnym  papierem,  a  następnie
odkurzyd.  Po  wycyklinowaniu,  parkiet  należy
lakierowad  w  trzech  cyklach  roboczych.  Pierwszą
warstwę  sianowi  lakier  podkładowy,  nanoszony  za
pomocą  wałka.  Kolejne  dwie  warstwy  stanowi  lakier  nawierzchniowy.  Po  świeżo  polakierowanej
podłodze,  można  poruszad  się  dopiero  następnego  dnia.  Całkowite  obciążenie,  możliwe  jest  po  7
dniach.

Układanie terakoty i glazury

Przygotowanie podłoża

Szczotkujemy i czyścimy podłoże. Nierówności podłoża wypełniamy zaprawą wyrównującą.

W razie potrzeby podłoże nalezy zagruntowad emulsją, tworzącą ochronną warstwę między
podłożem a klejem i wzmacniającą przyczepnośd płytek do podłoża.

| 38

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Przed klejeniem płytek należy starannie zaplanowad rozmieszczenie płytek na podłodze tak

aby zakooczyd układanie przy wyjściu z pomieszczenia.

Układanie płytek na zaprawie

Zaprawę klejową nanosimy szpachlą zębatą na grubośd 5-10mm (zgodnie z zaleceniami

producenta), pokrywając jednorazowo powierzchnię maksymalnie 1m2 podłogi. W celu uzyskania
równych fug używamy krzyżyków dystansowych.

Dociskamy  płytki  delikatnymi  uderzeniami  gumowego
młotka.  Płytka  powinna  spoczywad  na  zaprawie  całą
swoją powierzchnią.

Konieczna jest szczególna precyzja i starannośd w
zachowaniu kątów prostych i układu linii.

Fugowanie

Spoiny wykonujemy co najmniej 12 godzin po ułożeniu płytek. Używamy gotowych

zapraw/mas do fugowania. Krzyżyki dystansowe muszą już byd usunięte. Rozprowadzamy mieszankę
spzachlą kauczukową do całkowitego wypełnienia szczelin.

Przecieramy posadzkę wilgotną szmatką lub gąbką, usuwając ewentualne ślady zaprawy na płytkach.

Należy  uważad,  aby  nie  zniszczyd  świezych  fug.  Po  1-2h  wycieramy
posadzkę suchą szmatką. Przyklejanie  płytek ściennych i podłogowych
rozpoczynamy  od  rozplanowania  układu  płytek  na  poszczególnych
ścianach. Układanie rozpoczynamy od drugiego rzędu płytek. Pierwszy
będziemy przyklejad  po ułożeniu terakoty na posadzce.  Ma to na celu
ukrycie  „ewentualnych”  nierówności
powstałych  w  przycinanej  terakocie.
Należy  zwrócid  uwagę  na  dokładne
wyznaczenie

poziomów

pionów

układanych płytek, oraz na zachowanie

prawidłowej płaszczyzny powstającej z układanych płytek.

Spoinowanie płytek wykonujemy po upływie co najmniej 24h

od zakooczenia przyklejania glazury lub terakoty używając zapraw do
fugowania  spin  wąskich  bądź  szerokich  w  zależności  od  szerokości
spoin między płytkami. Przygotowanie zaprawy zgodnie z wytycznymi
producenta.  Sposób  fugowania  zgodnie  ze  sztuką  budowlaną.  Połączenie  pomiędzy  ścianą  a
posadzką w sanitariatach wymaga zastosowania materiałów zapewniających szczeolnosd.

| 39

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Doskonale  nadają  sie  do  tego  silikony  sanitarne  w  kolorach  dopasowanych  do  zastosowanych
kolorów fug na płytkach podłogowych. Po zakooczeniu prac związanych z fugowaniem powierzchnie
z  płytek  doprowadzid  do  czystego  stanu,  przy  zastosowaniu  odpowiednich  płynów  i  preparatów,
zgodnie z zaleceniami producenta.

Układanie parkietu

Panele podłogowe kleimy jeden do drugiego na piórach i wpustach, a nie do podłogi czy

ściany.  Dlatego  jest  to  pływająca  podłoga.  Należy  stosowad  klocki  dylatacyjne  między  panelami,  a
ścianą,  ponieważ  panele  muszą  mied  gdzie  “pracowad”.  Szczelina  dylatacyjna  powinna  mied
szerokośd  od  5  do  10  mm.  Nie  należy  jednak  przesadzad  z  dylatacją,  bo  listwa  przypodłogowa  nie
pokryje szpary.

Panele podłogowe w pomieszczeniach z oknem układad równolegle z padaniem promieni

słonecznych  w  przeciwnym  razie  będzie
widad  złączenia.  W  przypadku,  gdy  w
pokoju  są  dwa  okna  panele  kładziemy
równolegle  do  promieni  słonecznych
wpadających  z  okna  umieszczonego
naprzeciw  wejścia  do  pomieszczenia.
Przed  przystąpieniem  do  układania,
należy  pozostawid  zapakowane  panele
przez  24  do  48  godzin  w  temperaturze
pokojowej  (18  stopni  i  max.  75%
wilgotności względnej). Duże nierówności
podłoża  należy  wyrównad  za  pomocą
masy szpachlowej – samopoziomującej.

| 40

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Technologia robót tynkarskich

Materiały:



Atlas tynk cem-wap kat. III



Emulsja ATLAS UN1-GRUNT

Proces tynkowania składa się z następujących czynności:



przygotowania zaprawy,



dostarczenia zaprawy do miejsca tynkowania,



narzucenia zaprawy na podłoże ,



zatarcia powierzchni tynku.

Do wykonania tynków zewnętrznych (grubości 3 cm) i wewnętrznych (grubości 1,5 cm)

należy zastosowad tynk mineralny ATLAS TYNK CEM-WAP KAT. III. Tynk jest bardzo łatwy i wygodny
w użyciu, odznacza się dobrą przyczepnością, a dzięki składnikom uszlachetniającym, charakteryzuje
się wysokim stopniem plastyczności. Zaprawa jest mrozo i wodoodporna.

Podłoże powinno byd suche, stabilne, równe

i  nośne,  tzn.  odpowiednio  mocne,  oczyszczone  z
warstw  mogących  osłabid  przyczepnośd  zaprawy,
zwłaszcza z kurzu, brudu, wapna, olejów, tłuszczów,
wosku itp. Słabo związane części powierzchni należy
odkud, zaś części luźne lub
osyp  li  we  usunąd  przy  pomocy  szczotki  stalowej.
Bezpośrednio przed tynkowaniem podłoże
należy zmoczyd czystą wodą. Jeżeli istnieje potrzeba
redukcji chłonności podłoża, zaleca się gruntowanie
emulsją ATLAS UNI-GRUNT.    Zaprawę  przygotowuje
się  przez  wsypanie  suchej  mieszanki  do  naczynia  z
odmierzoną ilością wody (w proporcji 0,22-0,25 1 na
1 kg suchej zaprawy) i wymieszanie, aż do uzyskania
jednolitej konsystencji. Czynnośd tę najlepiej
wykonad mechanicznie, za pomocą wiertarki z mieszadłem lub w betoniarce. Zaprawa nadaje się do
użycia po kilku minutach od wymieszania i należy ją wykorzystad w ciągu 3 godzin.

Proporcje dodawania wody należy skorygowad doświadczalnie, kierując się pożądaną

konsystencją zaprawy, rodzajem podłoża i warunkami atmosferycznymi. W uzyskaniu równych
powierzchni tynku pomaga stosowanie prowadzących listew tynkarskich. Mocuje się je mechanicznie
bądź poprzez zatopienie ich w zaprawie - listwy siatkowe. Tynk narzuca się równomiernie kielnią lub
agregatem tynkarskim. Nadmiar zaprawy należy zbierad pacą styropianową lub drewnianą i wrzucad
z powrotem do naczynia. Świeży tynk można wyrównad długą łatą, wykorzystując listwy prowadzące.

Moment przystąpienia do zacierania należy określid doświadczalnie, tak aby nie nastąpiło

zbytnie przesuszenie tynku. Do zatarcia  powierzchni  należy  użyd  pacy  styropianowej.  W  czasie
wysychania  tynków  wewnętrznych  należy  zapewnid  dobrą  wentylację  pomieszczeo.  Tynki
zewnętrzne  należy  chronid  przed  zbyt  szybkim  wysychaniem,  zraszając  je  wodą  oraz  przed
bezpośrednim działaniem słooca, deszczu i wiatru.

| 41

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Technologia robót malarskich

Materiały:

o farba lateksowa Akrotix
o farba silikonowa elewacyjna ATLAS FASTEL NOVA

Powłoki malarskie na ścianach i sufitach należy

wykonad

farbą

lateksową

Akrotix.

Powierzchnia

przeznaczona  do  malowania  powinna  byd  czysta,
niekrusząca  się,  niepyląca.  bez  rys  i  spękao.  Farbę  przed
użyciem  trzeba  dokładnie  wymieszad.  Stosowad  bez
rozcieoczania.  Zalecana  liczba  warstw  1.  Malowad  w
temperaturze od +5°C do 30°C. AKROTIX można stosowad
na tynki po 4 tygodniach od ich nałożenia. Podłoże należy
zagruntowad  farbą  rozcieoczoną  wodą  pitną  w  stosunku
1:1.  W  czasie  prac  malarskich  i  po  ich  zakooczeniu
pomieszczenia powinny byd wietrzone, aż do zaniku zapachu.
Farbę  nanosid  za  pomocą  wałka,  a  w  trudno  dostępnych  miejscach  za  pomocą  pędzla.  Malowanie
ścian  zewnętrznych  należy  rozpocząd  po  siedmiu  dniach  od  nałożenia  tynku.  Do  malowania  należy
użyd farbę silikonową elewacyjną ATLAS FASTEL NOVA.

Farba jest dostarczana w postaci gotowej do użycia. Bezpośrednio przed użyciem należy ją

dokładnie wymieszad celem wyrównania konsystencji. Czynnośd tę najlepiej wykonad mechanicznie,

stosując wolnoobrotową wiertarkę z mieszadłem. Farby nie wolno
łączyd z innymi materiałami. Do pierwszego malowania, zwłaszcza
podłoży z wyraźną fakturą np. tynków cienkowarstwowych, można
dodad maksymalnie 2% czystej wody (jedna szklanka o pojemności
200 ml na opakowanie 10 l farby). Przyjęte proporcje rozcieoczania
należy zachowad na całej malowanej powierzchni. Do ostatecznego
malowania należy stosowad farbę w postaci nierozcieoczonej.
Farbę należy nanosid w
postaci

cienkiej

równomiernej  warstwy  wałkiem,  pędzlem  lub  metodą
natryskową.  Do  nanoszenia  pierwszej  warstwy,  tzw.
podkładowej  na  tynkach  strukturalnych  zalecane  jest
stosowanie  farby    rozcieoczonej  według  wyżej  opisanych
proporcji.  Kolejną  warstwę  należy  nakładad  poprzecznie  do
poprzedniej, po min. 6 h. Przerwy technologiczne podczas malowania należy z góry zaplanowad, np.
w  narożnikach  i  załamaniach  budynku,  pod  rurami  spustowymi,  na  styku  kolorów  itp.  Nanoszenie
farby należy prowadzid w sposób ciągły (stosując technologię „mokre na mokre”), unikając przerw w
pracy.  Czas  wysychania  farby  zależnie  od  podłoża,  temperatury  i  wilgotności  względnej  powietrza
wynosi ok. 2-6 godzin. Czas ten zależny jest od intensywności koloru stosowanej farby.

| 42

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

10. ROBOTY IZOLACYJNE I POKRYCIOWE DACHU

Materiały:



Płyty z wełny mineralnej TOPROCK, SUPERROCK



Płyty kartonowo-gipsowe



Blachodachówka

Izolacja

o Izolacja poddasza:

Przystępując do izolacji poddasza użytkowego

najpierw należy dokładnie zmierzyd rozstaw pomiędzy
krokwiami w świetle tak, aby przyciąd wielkowymiarowe
płyty TOPROCK na odpowiedni wymiar.

Z odcinków o długości do 5 m wielkowymiarowych

płyt TOPROCK odcinamy kawałki o 1,5
do 2 cm większe od odległości w świetle pomiędzy
krokwiami.

Dodatkowe

centymetry

umożliwiają

wykorzystanie

doskonałej

sprężystości i sztywności tego materiału.

Ze względu na to, że standardowa wysokośd

krokwi wynosi często 16 cm, a zalecana grubośd
izolacji w energooszczędnym poddaszu wynosi 22-25cm,
izolację wykonuje się dwuwarstwowo.

Pierwszą warstwę izolacji z płyt TOPROCK

umieszczamy pomiędzy krokwiami, układając płyty
na lekki wcisk.

| 43

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Po umieszczeniu płyty między krokwiami klinuje się ona i
samodzielnie

utrzymuje

pomiędzy

elementami

dachu.

Antygrawitacyjne właściwości produktu rosną wraz z grubością
płyty,  a  maleją  wraz  z  rozpiętością  krokwi.  Płyta  TOPROCK
ogranicza  ilośd  pracy  do  minimum,  ponieważ  eliminuje
koniecznośd  dodatkowego  mocowania  izolacji  sznurkiem  czy
żyłką do krokwi.

Drugą warstwę izolacji z płyt SUPERROCK należy

umieścid w przestrzeni pomiędzy krokwiami, a płytą gipsowo-
kartonową. Przestrzeo taką
uzyskamy

poprzez

zastosowanie  rusztu  o  lekkiej
konstrukcji.  Najlepiej  do  tego
celu  wykorzystad  wieszaki  do
poddaszy

regulowanej

wysokości w kształcie litery U i profile typu C biegnące prostopadle
do krokwi. Druga warstwa izolacji pozwoli na zniwelowanie
podłużnych mostków termicznych pochodzących od krokwi.

W  celu  zapewnienia  ciągłości  izolacji,  resztki wełny  pozostałe
po  docinaniu  płyt  należy  umieścid  w  poszczególnych  listwach
rusztu  przed  ich  zamontowaniem.  Dopiero  pomiędzy  tak
przygotowany ruszt układamy drugą warstwę izolacji.

Kolejnym etapem jest zamontowanie paroizolacji i

płyt gipsowo - kartonowych. Folię  paroizolacyjną stosujemy w
pomieszczeniach  średnio  -  wilgotnych  i  wilgotnych  (kuchnia,
łazienka  WC).  Do  stalowego  rusztu  przyklejamy  ją  taśmą
dwustronną.

Należy

pamiętad

wykonaniu

centymetrowego zakładu i sklejenie go taśmą dla zapewnienia szczelności wykonanej paraizolacji. W
pomieszczeniach suchych (sypialnia korytarz) do rusztu przykręca się od razu warstwę
wykooczeniową, czyli płyty kartonowo gipsowe lub panele.

| 44

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Pokrycie dachowe

Przed przystąpieniem do pracy należy sprawdzid geometrię dachu. W przypadku połaci

prostokątnych  należy  zmierzyd  przekątne  połaci,  które  powinny  byd  sobie  równe.  Z  niewielkimi
odchyleniami  (20  -  30  mm)  można  sobie  poradzid  przy  pomocy  wiatrownic,  w  przypadku  dużych
różnic należy skorygowad poład  dachową. Linia  okapu jest linią kierunkową  montażu i w  związku  z
tym wymusza kierunek układania arkuszy. Linia okapu jest linią kierunkową montażu i w związku z
tym wymusza  kierunek  układania arkuszy. Łaty powiny byd  przybite  na kontrłatach, równolegle do
linii  okapu  za  pomocą  ocynkowanych  gwoździ.  Pierwszą  łatę,  15  mm  wyższą  niż  pozostałe,
umieszczamy  w  linii  okapu,  środek  drugiej  łaty  w  odległości  okolo  290  mm  od  linii  okapu  (brzegu
pierwszej łaty). Następne łaty umieszcza się z osiowym rozstawem 350 mm.

Blachodachówkę układa się rzędami od okapu do kalenicy, rozpoczynając od prawego

dolnego rogu. Arkusze układa się na łatach i montuje za pomocą wkrętów samonawiercających (po
uprzednim  zamontowaniu  haków  rynnowych  oraz  pasów  nadrynnowych  -  o  ile  występuj).  Bardzo
ważne  jest,  aby  pierwszy  szereg  arkuszy  był  kładziony  pod  dobrym  kątem  do  okapu.  Skręcanie
arkusza jest niemożliwe, ponieważ blachodachówka jest profilowana podłużnie i poprzecznie. Często
mocuje się przy okapie prostą deskę wymuszającą prawidłowy kąt montażu. Po zamocowaniu deski
należy  kilka pierwszych arkuszy ułożyd  bez przykręcania i znaleźd  właściwe ułożenie. Należy zwócid

szczególną uwagę na niezamocowane arkusze blachy.

Wkręty rozmieszczamy w co drugiej fali, co drugi szereg

dachówek,  w  każdej  fali  przy  okapie  i  kalenicy  oraz  w  każdym
szeregu dachówek na bocznej nakładającej się krawędzi. Zużycie
wkrętów wynosi 7 - 8 szt. na 1 m2 pokrycia. Wkręty umieszczamy
zawsze w dolnej części fali . Łączenie płyt wzdłuż dłuższego boku
oraz  krawędzi  zakładkowej  należy  wykonywad  przy  pomocy
szczelnych  nitów  zrywanych  umieszczanych  na  szczycie  profilu.
Połączeo  dłuższych  boków  blachnie  przykręcamy  wkrętami  do
łat.

| 45

P a g e

Paweł Sikora gr. 5

Elementy

wykooczeniowe

powinny

byd

mocowane przy pomocy wkrętów  krótkich lub  szczelnych
nitów  zrywanych.  Odległośd  mocowao  nie  powinna  byd
większa  niż  300 mm.  Wiatrownica  powinna  dochodzid  do
najbliższego szczytu fali. Zakład nie powinien byd mniejszy
niż  100  mm.  Podstawową  rolą  uszczelnieo  jest
uniemożliwienie  przedostawania  się  wody,  śniegu  kurzu
oraz  ptaków  i  owadów.  Projektując  rozmieszczenie
uszczelek  należy  pamiętad  o  zapewnieniu  właściwej

wentylacji połaci dachowych. W przypadku dachów płaskich (14 - 30°) zaleca się stosowanie uzczelek
wzdłuż całej kalenicy i okapu, zapewniając dostęp powietrza przy okapie oraz wylot w kalenicy.
Kalenicę dachów o kącie nachylenia powyżej 30° można pozostawid bez uszczelek, zaginając do góry
dolne części fal. Kalenice skośne występujące w dachach kopertowych należy uszczelnid taśmą
aluminiowo-bitumiczną, umieszczoną pod gąsiorami.