PŁYNY INFUZYJNE
Płyn infuzyjny, płyn do wlewów
kroplowych (łac. Infundibilium, ang.
Infusion) - jałowy, apirogenny roztwór
wodny lub emulsja typu o/w (olej w
wodzie) jednej lub kilku substancji
chemicznych, przeznaczony do
podawania głównie drogą dożylną jako
wlew kroplowy lub przy użyciu pompy
infuzyjnej
• Płyny infuzyjne podawane są między
innymi w celu:
• uzupełnienia płynów organizmu, np.
krwi utraconej w wyniku krwotoku,
• leczenia zaburzeń gospodarki wodno
- elektrolitowej lub kwasowo -
zasadowej,
• żywienia pozajelitowego
• Wymagania Płyny infuzyjne muszą
spełniać następujące kryteria:
1.
jałowość
2.
apirogenność,
3.
brak zanieczyszczeń
nierozpuszczalnych,
4.
według FP VI nie mogą także
zawierać konserwantów.
• Wymagania względne to:
1.izohydria - pH powinno być możliwe zbliżone do
fizjologicznego pH krwi (7,35-7,45). Czasem ze
względu na trwałość lub rozpuszczalność substancji
zawartych w płynie infuzyjnym konieczne jest
obniżenie lub podwyższenie pH. Dopuszczalne jest
podawanie płynów o pH od 6,5 do 7,8.
2.izojonia - skład elektrolitowy płynu powinien być
zgodny z fizjologicznym, lub (u pacjentów z zabużoną
gospodarką elektrolitową) doprowadzać do stanu
prawidłowego.
3.izoosmotyczność - ciśnienie osmotyczne płynów
powinno być zbliżone do fizjologicznego (ok. 300
mOsm/l). Niekiedy, w celach leczniczych, konieczne
jest użycie płynów o innym ciśnieniu osmotycznym.
Roztwory hipoosmotyczne (do 150 mOsm/l) można
stosować w celu nawadniania pacjenta, a
hiperosmotyczne ( do 2000 mOsm/l) w przypadku
przewodnienia.
Podział
• Krystaloidy
• Są to wodne roztwory:
• soli mineralnych takich jak chlorek sodu, chlorek potasu,
chlorek wapnia, chlorek magnezu,
• soli kwasów organicznych, np. octan sodu, mleczan sodu,
cytrynian sodu,
• niskocząsteczkowych węglowodanów.
• Są tanie, łatwo dostępne, pozbawione reakcji uczuleniowych
na ich przetoczenie. Powszechnie stosowane preparaty to:
• sól fizjologiczna - 0,9% roztwór wodny chlorku sodu,
• płyn wieloelektrolitowy - tzw. PWE,
• płyn Ringera mleczanowy i bezmleczanowy oraz jego
modyfikacje,
• mieszanka soli fizjologicznej z 5% roztworem glukozy w
stosunku 2:1 (tzw. "2:1").
• Krystaloidy po przetoczeniu dożylnym szybko przechodzą do
przestrzeni pozanaczyniowej, jedynie na krótko uzupełniając
objętość osocza.
Sól fizjologiczna - 0,9 % roztwór chlorku sodu (łac
Natrium Chloratum) w wodzie, po odpowiedniej
sterylizacji używany jako podstawowy płyn nawadniający
w medycynie. Roztwór o takim stężeniu jest
izoosmotyczny (ma porównywalne ciśnienie osmotyczne z
ciśnieniem osmotycznym płynów ustrojowych). Ze
względu na to bywa stosowany jako rozpuszczalnik do
leków, płyn do rozcieńczania krwi (nie wywołuje
hemolizy) albo jako środek bezpośrednio podawany do
krwiobiegu.
Płyn wieloelektrolitowy fizjologiczny
izotoniczny
PWE
•
wodny roztwór izotoniczny, używany w
medycynie jako środek nawadniający i
suplementujący niedobór elektrolitów.
•
Wskazania do stosowania
•
Do pozajelitowego wyrównania zaburzeń
wodno-elektrolitowych przy
niedostatecznej, doustnej podaży płynów,
do nawadniania w okresie pooperacyjnym,
przy nadmiernej utracie płynów i
elektrolitów spowodowanych wymiotami i
biegunką. Dostępne w Polsce płyny
fizjologiczne zawierają w 100 ml: 0,575 g
chlorku sodu, 0,038 g chlorku potasu,
0,0394 g sześciowodnego chlorku wapnia,
0,02 g sześciowodnego chlorku magnezu,
0,462 g trójwodnego octanu sodu, 0,09 g
dwuwodnego cytrynianu sodu.
Mleczan Ringera – potoczna
nazwa roztworu Ringera, płyn
Ringera, Solutio Ringeri.
• Jest to roztwór izotoniczny w stosunku do krwi człowieka,
należący do krystaloidów, przeznaczony do wlewów
dożylnych. Wskazania do stosowania
• Odwodnienie izotoniczne bez względu na przyczynę, np.
spowodowane wymiotami, biegunką, przetokami, itp.
• Wyrównywanie objętości płynów w hipowolemii
spowodowanej:
• oparzeniami
• ubytkami wody/elektrolitów po zabiegach chirurgicznych
• Wstrząs krwotoczny - do wstępnego wypełnienia łożyska
naczyniowego
• Rozcieńczalnik lub rozpuszczalnik dla leków
i koncentratów elektrolitów nie wykazujących
niezgodności.
GLUCOSUM 20%
• Wskazania do stosowania
• W celu uzupełnienia niedoborów
energetycznych, jako składnik
węglowodanowy w żywieniu
pozajelitowym.
• Leczenie hipoglikemii.
• Osmolarność roztworu wynosi
1114 mOsmol/l.
ŻYWIENIE
POZAJELITOWE
• Żywienie pozajelitowe, żywienie
parenteralne– jedna z form leczenia
żywieniowego, które polega na podawaniu
składników odżywczych (węglowodanów i
tłuszczów), białka, wody, elektrolitów oraz
pierwiastków śladowych drogą dożylną:
• poprzez żyły obwodowe po uzyskaniu dostępu
dożylnego za pomocą wenflonu lub
• poprzez żyłę główną przy pomocy specjalnie
założonego cewnika. Dostarczanie drogą
dożylną wszystkich niezbędnych składników,
wchłanianych w normalnych warunkach przez
przewód pokarmowy, nazywa się całkowitym
żywieniem pozajelitowym.
• Mieszanki do żywienia pozajelitowego, a szczególnie do
całkowitego żywienia pozajelitowego, muszą dostarczać
organizmowi wszystkich niezbędnych do życia
elementów. Gotowa mieszanka musi zatem zawierać:
węglowodany, tłuszcze (w postaci emulsji), aminokwasy,
wodę, elektrolity oraz pierwiastki śladowe. Proporcje
odpowiednich substancji powinny być tak zbilansowane,
żeby wszystkie podane składniki mogły być w pełni
wykorzystane. Jednocześnie należny zachować
odpowiednie proporcje kaloryczności w podanym
pokarmie – przyjmuje się, że podana ilość węglowodanów
i tłuszczu powinna zaspokoić w pełni potrzeby
energetyczne chorego, tak, żeby aminokwasy nie były
zużywane jako substrat energetyczny. Energia
pochodząca z tłuszczu powinna stanowić 20-40%
całkowitej energii uzyskiwanej z porcji pokarmu. Emulsje
tłuszczowe były dawane oddzielnie, ale w ostatnich
czasach coraz bardziej powszechne staje się łączenie
roztoworu glukozy, białek i tłuszczów podawanych "trzy
w jednym"
