EWA NOWAK 

CHŁOPAK BEATY

ROZDZIAŁ 1

Eliza rzuciła torbę na podłogę w przedpokoju. Zerknęła do lustra i potargała sobie 

mokrą   od   śniegu   grzywkę.   Rzuciła   okiem   na   siostrę.   Zosia   siedziała   przy   stole   i   pilnie 

wpatrywała się w coś na swoim palcu.

- Idę sobie odmoczyć strupa - oznajmiła i poszła do łazienki.

- Czy   to   dziecko   bez   przerwy   musi   sobie   coś   odmaczać?   -   Eliza   zdegustowana 

popatrzyła na młodszą siostrę.

- Daj spokój, niech sobie odmacza. Co ci szkodzi? - powiedział ojciec i zaszeleścił 

gazetą.

Od dwóch tygodni nie miał pracy. Z końcem roku nakielska cukrownia zwolniła go z 

funkcji magazyniera.

Od tego czasu czytanie ogłoszeń z ofertami pracy stało się jego obsesją.

W   Nakle   nad   Notecią   padał   śnieg.   Było   ślisko,   ale   za   to   bardzo   przyjemnie,   bo 

wszelkie   pęknięcia,   odpryski   i   brudy  przykryła   malownicza   warstwa   srebrzystego   puchu. 

Miasto wyglądało jak z bajki. Śnieg sprawił, że nie tylko dzieci, które od razu po lekcjach 

mogły   iść   na   sanki,   ale   również   dorośli   (nawet   jeśli   mieli   zmartwienia,   jak   ojciec   sióstr 

Dukackich) byli w zdecydowanie lepszych nastrojach.

Rodzina   Dukackich   mieszkała   na   drugim   piętrze   w   bloku   przy   ulicy   Kilińskiego. 

Właściwie wszędzie mieli blisko. Nad Noteć szli kilka minut, do Rynku było parę kroków. 

Tylko mama do swojej pracowni musiała iść kwadrans.

Zbliżała   się   siedemnasta.   Zosia   pierwsza   usłyszała   dzwonek,   ale   była   tak   zajęta 

obserwowaniem pęczniejącego na jej palcu strupa, że tylko krzyknęła:

- Beaaata idzieee!

Eliza podbiegła do drzwi, żeby jak najszybciej otworzyć przyjaciółce. Beata zawsze 

dzwoniła,   jakby   się   gdzieś   paliło   i   wystarczała   dosłownie   chwila,   żeby   sąsiadka   z 

naprzeciwka pojawiła się na korytarzu.

Beata, z gołą głową, w jaskrawoczerwonej kurtce, z włosami wilgotnymi od śniegu, 

wyglądała ślicznie, ale Eliza jak zwykle zwróciła uwagę tylko na maleńkie jak dwa ślimaczki 

uszy przyjaciółki. Zawsze ich Beacie zazdrościła.

- Hej! Ale cudnie, aż mnie oczy bolą od oglądania tego śniegu. Nasza dziura pod 

śniegiem nawet może się podobać.

Beata zdjęła buty w przedpokoju. Rzuciła na nie czerwoną kurtkę, a na sam wierzch - 

wielki szalik.

- Bez śniegu też da się przeżyć. Byłaś u Sylwii? - Byłam. Dzień dobry. Był pan już w 

pogotowiu?

Coś mi się obiło, że szukają kierowcy.

- Zaraz sprawdzę. Dziękuję! - Ojciec od razu poszedł dzwonić. - Zośka, żyjesz? - 

krzyknął jeszcze w stronę łazienki.

- Żyję, żyję, ale słabo się odmacza - odpowiedziała córka, a dziewczyny, korzystając z 

okazji, zamknęły się w pokoju, który Eliza dzieliła z siostrą.

- Siadaj. - Beata pokazała Elizie fotel.

- Przecież siedzę. - Eliza wstała i podeszła do okna. Spuściła żaluzje, zgasiła górne 

światło i zapaliła małą lampkę, która dawała ciepłe, miodowe światło.

- Zaraz będziesz mnie całować po rękach.

- To może najpierw je umyj, co?

- Nie mogę umyć, bo Zośka jest w łazience. Siadaj, mówię ci po dobroci. I słuchaj.

- To mam siedzieć czy słuchać?

- Słuchaj, siedząc. Czy to takie trudne? Dobra. - Beata nabrała powietrza. - Sylwia jest 

chora. Ustaliłyśmy, że ty idziesz zamiast niej.

- Na pewno nie! Ja nie idę.

- Ta znowu swoje! Co za dzikuska z ciebie. Zaczęły się kłócić.

Minęło dobrych piętnaście minut, a one powtarzały wciąż to samo: idziesz - nie idę.

- Czy możesz mi zdradzić powody?

- Mogę. Po pierwsze, miała iść Sylwia. Tak było czy nie? Po drugie, podwójne randki 

są fajne na filmach albo w dużym mieście, a nie u nas. A po trzecie, chyba bym ze wstydu 

zwariowała.

- Oj, Eliza, nie rób mi tego! Leszek pokazywał mi zdjęcia swojej klasy, widziałam już 

Oskara! Dlaczego mi to robisz?

- Dziewczynki,  chodźcie. Odgrzałem  barszcz z uszkami.  - Ojciec wszedł i gestem 

zaprosił je do stołu.

- A czyje to są uszka? Miałam fajnego strupa na palcu. Suszę go teraz. Mogę wam 

pokazać   za...   -   Zosia   chwilę   się   zastanawiała,   za   jaką   sumę   jest   skłonna   zaprezentować 

swojego   świeżo   odmoczonego   strupa   -   ...za   sto   złotych   -   wypaliła   bardzo   z   siebie   za-

dowolona.

- Za sto złotych  to musiałabyś mieć cybernetycznego strupa, który umie przenikać 

przez ściany. Raz coś takiego widziałam - drażniła się z małą Beata.

- Koniec rozmów o strupach. Ja już dziękuję. Zadzwonię do mamy, zapytam, czy nie 

trzeba po nią wyjść. - Ojciec wyszedł do dużego pokoju.

- U mnie w grupie jest jeden taki chłopiec, co ma bliznę po...

- Ucisz się. Rany, blizny, choroby! I tak w koło. Co za durny dzieciak z ciebie. O, już 

mi niedobrze. Przez ciebie nie mogę dokończyć zupy.

- Ja tam mogę. - Zosia z rozkoszą oblizała buraczkowe od zupy wargi. - A widziałaś 

kiedyś wesz?

- Nie przy jedzeniu! - warknęła na siostrę Eliza. - Przy jedzeniu to ja też nigdy nie 

widziałam, ale w jednej książce to...

Przyjaciółki dokończyły to, co im zostało na talerzach, i szybko podziękowały Zosi za 

towarzystwo.

- Jak mi powiecie, o czym rozmawiałyście, to po was pozmywam - kusiła Zosia.

- Nic ci nie powiemy, same pozmywamy. Czy ty nie możesz być normalna? - Eliza z 

politowaniem pokręciła głową nad ślicznymi, złotymi lokami siostry.

- Przecież ja chodzę dopiero do zerówki - rozżaliło się dziecko.

Dziewczyny wzięły lekko już podsuszony makowiec (pozostałość z Nowego Roku) i 

poszły do pokoju, żeby wrócić do przerwanego wątku: „Jak to Eliza absolutnie w to nie 

wchodzi. Absolutnie, ale to w żadnym wypadku”.

*

- Zobacz, idę. Nie garb się tak - szepnęła Beata.

- Nie jestem na targu niewolników, przypominam ci... - zaczęła Eliza, a zobaczywszy 

chłopców ze śmiechem przepychających się w drzwiach, zaczęła czegoś nerwowo szukać.

- Gdzie moja czapka? - syknęła do przyjaciółki, ale Beata już nic nie słyszała. Stała z 

przekrzywione głową i uśmiechała się do chłopców. Eliza, ani na chwilę nie przestając szukać 

czapki, zauważyła, że jeden z nich jest nawet przystojny, ale oczywiście udała, że chłopcy jej 

w ogóle nie obchodzą.

- Cześć! To jest właśnie Oskar.

„A więc ten drugi to Leszek, kuzyn Beaty” - domyśliła się Eliza i znalazłszy czapkę, 

błyskawicznie naciągnęła ją na głowę. Ponieważ wszyscy na nią spojrzeli, powiedziała w 

stronę tego nie - Oskara:

- A ty musisz być Leszek, tak?

- Muszę - odparł Leszek, a Eliza o mało nie zerwała się z miejsca, bo Beata i Oskar 

zaczęli się śmiać. –Jestem Leszek, cześć! - Chłopak wyciągnął do Elizy rękę. - Ty jesteś 

Sylwia, tak?

- Nie. Jestem Eliza.

- A, przepraszam, pomyliło mi się.

- Tylko nie mów, że dużo o mnie słyszałeś... - zaćwierkała Beata.

- Nic o tobie nie słyszałem, ale już wszystko o tobie wiem. Pijecie colę? Ja lubię dużo 

lodu. - Podszedł do lady i po chwili wrócił z czterema szklankami coli. - Jednak przyznaję, to 

fakt, dużo o tobie słyszałem. Leszek mi opowiadał.

- Tak? A co?

„Już z nim flirtuje - wściekała się Eliza. - Nawet go dobrze nie obejrzała!”.

- Leszek ci na pewno naopowiadał samych niestworzonych rzeczy...

Eliza (w czapce, w której było jej gorąco) piła lodowatą colę i myślała, żeby tylko się 

nie przeziębić. Nie mogła oderwać wzroku od wielkiej, smakowitej wuzetki, ale bała się, że 

wyjdzie na obżartucha, więc jej nie zamówiła. Patrzyła tylko, jak rozpromieniona Beata gada, 

co jej ślina na język przyniesie.

Cola szybko się skończyła. Eliza poprosiła więc o herbatę, a Leszek nie zamówił dla 

siebie nic. „Skąpiradło jakieś - pomyślała o nim Eliza. - I czemu przez cały czas obciąga tak 

ten rękaw? Jakby tam coś chował. Dziwny jakiś... To Sylwia powinna tu być. Na pewno 

rozmawiałaby z nim jak normalny człowiek. Ale oczywiście musiała z mokrą głową lecieć do 

Beaty i złapać zapalenie oskrzeli. - Ten Leszek to nawet podobny do Beaty. Widać, że to 

rodzina” - Eliza dyskretnie na niego zerknęła. Niestety, on też na nią spojrzał i oboje szybko 

skierowali wzrok gdzie indziej.

- Zróbmy sobie zdjęcie! - Oskar wyciągnął komórkę.

- O, masz komórkę! Ja też! - ucieszyła się Beata. - Ale moja jest stara, bez aparatu.

- Tym chcecie robić zdjęcia? - Leszek spojrzał na telefon przyjaciela. - Poczekajcie, ja 

zrobię. - Wyjął z wewnętrznej kieszeni kurtki maleńki, srebrny aparacik i pstryknął kilka 

zdjęć. - Oskar, zrób i mi. - Podał koledze aparat. Potem, starannie go chowając, powiedział do 

Elizy: - Cyfrowy, ale to nie mój. Wujka. Muszę pilnować, bo jak zgubię, to będzie ze mną źle.

Eliza   kiwnęła   głową,   jakby   wszystko   rozumiała.   „Nie   powinnam   tu   przychodzić. 

Dlaczego zawsze daję się namówić?” - rozmyślała, patrząc na ćwierkającą koleżankę. Przed 

tą podwójną randką oglądały razem z Sylwią i Beatą aż dwa filmy, na których randkujące 

pary bawiły się świetnie, polubiły się, a potem żyły długo i szczęśliwie. Tu, w cukierni w 

Nakle, pod czujnym okiem właścicielki, która zresztą była szkolną koleżanką mamy Elizy, 

jakoś inaczej to wyglądało.

Przez szybę Eliza zobaczyła sąsiadkę. Brakowało tylko, żeby jej rodzice przyszli tu po 

kruche ciastka. Postanowiła, że doliczy do dziesięciu i powie, że już musi iść. Gdy była przy 

sześciu, do cukierni weszła nauczycielka fizyki, więc Eliza odruchowo się zerwała, mówiąc: 

„dzień dobry”. Od razu przypomniała się jej praca domowa, której na pewno znów nie będzie 

umiała zrobić.

- Przepraszam, ale ja... za piętnaście minut mamy autobus. - Leszek zaczął zakładać 

kurtkę i po chwili wszyscy wyszli na ulicę.

W świetle latarni wirowały srebrne drobinki śniegu. Eliza z ulgą odetchnęła świeżym 

powietrzem i spojrzała na zegarek. Było kilka minut po czwartej.

Nagle, ni stąd, ni zowąd, Oskar rzucił w Beatę śnieżką. Ona nie pozostała mu dłużna. I 

tak się zaczęło. Przez dobre piętnaście minut obsypywali się śniegiem, zapominając o całym 

świecie.

- Nie znałem Beaty od tej strony - powiedział zaskoczony Leszek. Patrzył, jak Eliza 

usiłuje wygrzebać śnieg zza kołnierza.

- Może   ci   pomóc?   -   zapytał   Leszek   (chyba   Wielką   Niedźwiedzicę,   bo   nawet   nie 

zerknął na Elizę).

- Nie, to nic takiego.

- Ja muszę już iść... - powiedział przepraszającym tonem i wyciągnął do Elizy rękę. - 

Miło było cię poznać, Sylwia.

- Eliza, mnie też było miło.

- Przepraszam. Beata mi cały czas gadała, że masz na imię Sylwia. Nie wiem, co jej 

odbiło. Oskar, ruszamy. - Spojrzał na zegarek. - I to biegiem!

- Pa, pa! - Oskar machał rękami i biegnąc tyłem, krzyczał do Beaty: - Zadzwonię. Do 

zobaczenia! Pa!

- Czy on nie jest wspaniały? - Beata cały czas patrzyła za znikającymi chłopakami.

- Widziała nas Niedzielska, zauważyłaś ją w ogóle?

- Nie. Co mi tam Niedzielska! Zobacz, jeszcze do mnie macha. - Beata zaczęła skakać 

i wymachiwać rękami, chociaż Eliza była pewna, że chłopcy już ich nie widzą.

Ruszyły   w   kierunku   domu   Sylwii,   żeby   zdać   jej   dokładną   relację   z   wydarzeń 

dzisiejszego wieczoru.

- Twoje idiotyczne pomysły zmarnowały... - zaczęła Eliza.

- Poczekaj, dostałam wiadomość. Zobacz: „Już mi ciebie brakuje. Może jutro? O.”. To 

niesamowite! Co za chłopak! Już za mną tęskni!

- Podrywacz jakiś, nie za szyb...

- Zazdrosna jesteś, bo Oskar od razu się mną zainteresował, co?

- Tak.   Zakochałam   się   w   nim   na   zabój   i   teraz   jestem   zazdrosna   -   całkowicie 

obojętnym głosem odparła Eliza.

- Sorki, no, sorki. Wzięło mnie. Co to, nie wolno się zakochać? - Beata zerwała z szyi 

biały   szalik   i   rozłożyła   szeroko   ramiona.   -   Proszę   pani,   zakochałam   się!   -   oświadczyła 

przechodzącej obok kobiecie, dźwigającej siatki z zakupami.

- Nie za wcześnie trochę? - Kobieta zmierzyła Beatę wzrokiem.

- Na miłość nigdy nie jest za wcześnie! - Beata zakręciła się wokół własnej osi.

- Ani za późno - skwitowała kobieta i ruszyła w swoją stronę.

- Od czego ci chłopcy w końcu są? Tylko od tego, żeby... o matko! Ściska mnie w 

dołku. Gorąco mi!

- Zapnij się, bo się zaziębisz. O, zobacz! Jest nowa „Trzynastka”! - Eliza złapała Beatę 

za rękaw. - Kupmy Sylwii, będzie miała niespodziankę. Ile masz przy sobie?

Po   chwili,   z   ukrytą   pod   kurtką   Elizy   „Trzynastką”,   dziewczyny   ruszyły   w   stronę 

Podgórnej.

- Tylko u Sylwii będziemy niezbyt długo, bo muszę jeszcze wejść do mamy.

- Idziemy   do   twojej   mamy?   Super!   -   ucieszyła   się   Beata.   -   Może   pozwoli   coś 

przymierzyć. A jak sprawa dziesiątego numeru?

- Nijak. Cisza.

- O matko, mam pomysł! Powiem Oskarowi, on na pewno to spod ziemi wykopie. - 

Beata znów się zatrzymała. Wyjęła komórkę i zaczęła stukać w klawiaturę: „Eliza poszukuje 

dziesiątego numeru komiksu »Witch«. Pytaj każdego. Buziaki!”.

- Buziaki? Beta, zwolnij! Znasz go od dwóch godzin.

- Toooo coooo z tegoooo?! - Beata znów wydzierała się na całe gardło i obracała.

- Ja nie  znam  tej  wariatki,   słowo   honoru. -  Eliza  popatrzyła   na jakiegoś   młodego 

mężczyznę, który stał, chyba na kogoś czekając.

- Ja też nie - oznajmił ponuro i dla rozgrzewki zaczął stukać butem o but.

*

- Jak się czujesz? - spytała Eliza, wchodząc do pokoju Sylwii.

- Bywało lepiej - ledwie wykrztusiła leżąca w łóżku Sylwia i zaczęła okropnie kaszleć. 

Gdy trochę jej minęło, głośno wydmuchała nos i, biorąc do ręki „Trzynastkę”, powiedziała: - 

Dzięki, że o mnie pomyślałyście. Uratowałyście mnie od śmierci z powodu nudy. - Z cie-

kawością   przekartkowała   pismo,   ale   zaraz   schowała   je   pod   poduszkę.   Chciała   poczytać 

dopiero, gdy zostanie sama. - Szybko mówcie, jak było.

- Było beznadziejnie. Było cudownie - powiedziały jednocześnie.

- Sylwia! Szkoda, że się rozchorowałaś, bo Eliza była sztywna, jakby kij połknęła. 

Tylko kornik mógłby się na nią skusić. Mój braciszek zresztą nie lepszy.

- Ten Leszek? - Sylwia uniosła się na poduszkach i zwróciła do Elizy: - To przecież 

miał być mój Leszek, więc doceńcie, jaka jestem wspaniałomyślna. Doceniacie?

- Tak.

- No, to macie szczęście. Coś wam jeszcze pokażę.

Przechyliła się i spod łóżka wyciągnęła... całkowicie letni krajobraz. Pola, drzewa, 

maki na łące, jakiś brodzący w wodzie bocian, w tle trzy bardzo foremne krowy. Wszystko z 

misternie naklejonych kawałeczków materiału.

- Z czego to zrobiłaś? O, poznaję! To moje skarpetki! - Beata położyła palec na pniu 

jednego z drzew.

- Zgadłaś.   Fajnie   wyszło,   co?   No,   to   idźcie   już.   Teraz   sobie   poczytam.   Tylko 

odwiedzajcie mnie codziennie i obiecajcie nie robić beze mnie nic ciekawego. Pamiętajcie!

*

Na   podłodze   leżał   poszarpany   tiul.   Z   krzesła   puszystą   falą   spływały   na   regał   z 

wiankami i rękawiczkami pasma koronek. Dziewczyny były w pracowni sukien ślubnych i 

komunijnych u mamy Elizy.

- Beatko, dlaczego chodzisz taka porozpinana? - Bo ja...

- Co szyjesz, mamuś? - przerwała Beacie Eliza. - Suknię ślubne dla przyszłej żony 

siostrzeńca pani Bednarskiej, waszej wicedyrektorki. Ślub w marcu. - Mama zaczęła szeleścić 

katalogami. - A wiesz, pytałam o tę twoją dziesiątkę i jutro ciocia Tereska ma nam przynieść. 

Olga już podobno nie zbiera i chętnie ci odda. To ta suknia. - Postukała długim, ale maleńkim 

jak   u   dziewczynki   paznokciem   w   wysoką,  przepiękną   modelkę,   ubraną   w   dwuczęściową 

suknię ślubną z króciutkim welonem.

- O matko, ale śliczna! - Beata rzuciła kurtkę na krzesło i wpatrywała się w sukienkę. - 

Ja też będę miała taką.

- Zawsze tak się wydaje, ale moda się zmienia. Na szczęście, co sezon wchodzi coś 

całkiem nowego. Może napijecie się herbaty? Mam kruche ciasteczka z cukierni Pod Lipami.

- Ja pomogę. - Beata poszła za mamą Elizy do mikroskopijnej wnęki kuchennej na 

zapleczu pracowni.

W miejscach, gdzie stały maszyny i wielki stół do krojenia, było aż biało od światła, a 

tu paliła się tylko mała lampka. Beata nerwowo obejrzała się, czy koleżanka na pewno jej nie 

usłyszy.

- Byłyśmy na podwójnej randce - wyszeptała mamie Elizy do ucha.

- Ooo!

- Tak. Mój cioteczny brat Leszek... bardzo spokojny, ale chyba się sobie nie spodobali. 

- Odwróciła się, żeby zerknąć, co robi Eliza.

- A ty?

- Jejku! Jak pani wszystko wie. - Beata skrzyżowała ręce na sercu i zamknęła oczy. - 

Ja oczywiście, tak. Nareszcie. - Głęboko westchnęła. - Cicho, idzie... A potem Zośka chciała 

nam pokazać strupa.

- Mam nadzieję, że się nie zgodziłyście?

- O czym szepczecie? - zainteresowała się Eliza. Zapikała komórka Beaty.

- Do   końca   tygodnia   będzie   komiks   dla   twojej   koleżanki.   Twój   Oskar   -   głośno 

odczytała Beata.

- Widzi pani! Co za chłopak! - Beata głośno cmoknęła komórkę. - Zaraz zwariuję - 

jęczała.

- Mamo, masz coś na uspokojenie?

- Mam. Trzeba zebrać te rzeczy do woreczka. Suknię przewieście tam... Tu zamiećcie. 

Ścinki,   jak   zawsze,   dla   was.   Idę   zadzwonić   do   Bednarskiej,   że   może   jutro   odbierać.   W 

ostatniej chwili zmieniła koncepcję rękawów, ale dałam jakoś radę. Beatko, a obszyłabyś mi 

jedno miejsce, bardzo małe?

Beata,   mimo   całego   swojego   roztrzepania,   niezwykle   równo   szyła   i   mama   Elizy 

czasami, w wyjątkowych sytuacjach prosiła przyjaciółkę córki o pomoc. Teraz też, pochylona 

nad, wydawałoby się, rozbieganymi dłońmi Beaty, patrzyła, jak ta idealnie i dokładnie robi 

obszycie przy samym dekolcie.

- Jesteś skarbem, Beatko. No,  idę. Aha! Jeśli chcecie ścinki dla Sylwii,  to można 

zabrać te w reklamówce z Mikołajem.

- Możemy przymierzyć?

- Jak posprzątacie! I ostrożnie!

- To szybko. Najwyższe obroty - zarządziła Beata.

Dziewczyny zostały same. Nie minęło kilka minut, jak Beata w błyszczących lycrą 

beżowych   rajstopach   i   koszulce   stała   na   szerokim   stołeczku   do   przymierzania,   a   Eliza 

pomagała jej włożyć gotową  już suknię ślubną. Potem przymierzyła jeszcze jedną, prawie 

gotową, tylko bez doszytej halki.

Wiedziały, jak to robić. Trzeba było przedtem dokładnie umyć twarz i ręce, a na włosy 

zakładało   się   specjalną   jedwabną   czapeczkę,   żeby   niczego   nie   pobrudzić.   Mama   Elizy 

pozwalała im na to, bo wiedziała, że nie zniszczą jej pracy.

Beata, machając błyszczącą krynoliną, podśpiewywała pod nosem, a Eliza siedziała 

przy biurku mamy, zajadała kruche ciasteczka i smutno kręciła głową.

- Nie mogę na ciebie patrzeć. - Ostentacyjne odwróciła się do ściany. - Pomieszało ci 

się w głowie.

- Zazdrośnica jestem, z samego Zazdrosa. Zazdrośnica jestem, kto mi utrze nosa? - 

wymyśliła przyśpiewkę Beata. - A właściwie dlaczego mój brat ci się nie spodobał?

Eliza   wstała   i   poszła   umyć   ręce.   Po   chwili   wróciła,   wyciągnęła   z   kieszeni   kurtki 

pomadkę i podała ją Beacie, a ta szybko pomalowała sobie usta.

- No, teraz jest naprawdę super. - Beata oglądała się, machając szeleszczącą suknią.

Eliza pokręciła głową.

- Wyskakuj z tej sukienki. O, jesteś już, mamuś. Idziemy do domu?

- A dla kogo ta suknia, proszę pani? - Beata pokazała na jasnobeżową, prostą sukienkę 

haftowaną w esy - floresy. - Może znamy?

- Znacie. Dla Małgosi Gajowniczek,  córki głównej  księgowej  z cukrowni. Za trzy 

tygodnie wychodzi za mąż. Za studenta medycyny z Warszawy.

- A, wiem która! Ciekawe, dlaczego wybrała taką brudną?

Nie żadną brudną, tylko écru. Taka moda, nie wiesz?

- Nie wiem. Ja lubię białe. A écru - Beata prychnęła pogardliwie - wygląda jakby już 

kilka osób w niej chodziło.

- Beatko, zdejmuj sukienkę. Zamykamy.

- O   matko!   Proszę   pani,   pomocy!   -   Beata   zawołała   nagle,   bo   ukryta   w   materiale 

szpilka zarysowała ją ostro i trzeba było ratować sukienkę przed pobrudzeniem.

Mama Elizy natychmiast owinęła przedramię kawałkiem białego materiału i pomogła 

zdjąć suknię. Potem poszła po apteczkę.

- Woda utleniona? - Beata zbladła. - Nigdy! To szczypie, piecze, ohydnie się pieni, 

syczy. Ja nie chcę!

- Stój spokojnie. Wolisz zakażenie?

- Chyba wolę. Ssss, ojoj, auuuu! - Beata dmuchała sobie na ramię.

- Jakie ty masz przebogate słownictwo! - Wyszczerzyła do niej zęby Eliza.

- To   na   pociechę.   -   Pani   Halina   wyciągnęła   z   szuflady   śliczny   kawałek   lekko 

różowego, tłoczonego w różyczki materiału i owinęła nim rękę Beaty.

- Dziękuję.  Ale  dla  mnie   to szkoda.  A  możemy   wziąć  dla  Sylwii?  -  Mama  Elizy 

skinęła głową i zaczęła chować akcesoria do apteczki. - Jak myślicie... - Beata, wpatrując się 

w zasychający ślad po zadrapaniu, udała Zosię: - Będę mieć dobrego strupa?

Wszystkie trzy parsknęły śmiechem.

ROZDZIAŁ 2

- Mamo, a jak to się zakłada? - Zosia jeszcze w spodniach od piżamy snuła się po 

kuchni z jakimś pismem w rączce.

Mama   rzuciła   okiem   na   gazetę,   jednocześnie   podgrzewając   mleko   do   płatków 

śniadaniowych. O mało nie upuściła naczynia na podłogę.

- Matko, co to jest? - Wytrzeszczyła  oczy,  bo zdjęcie przedstawiało makabrycznie 

pokiereszowaną stopę i obok drugą, foremną, wykonaną z licznych rurek i drucików, sztuczną 

stopę.

- Fajna, nie?

- Nie. Skąd to masz?

- Tylko mi nie zabierajcie. - Zosia była bliska płaczu. - Znalazłam przy śmietniku za 

warzywniakiem u Potockich. Nikt tego nie chciał, a mnie się przyda.

- Nie wolno niczego brać ze śmietnika. Widział cię ktoś?

- Tylko mama Andżeliki - wesoło odparło dziecko.

- To teraz całe miasto się dowie, że wystarczyło, by ojciec przestał pracować, a córki 

po śmietnikach grzebią.

- Były jeszcze inne fajne rzeczy... - zaczęła Zosia.

- Nie wolno nigdy brać rzeczy ze śmietnika, zrozumiano? Żeby tam nie wiem, co 

leżało. Nie wiedziałaś o tym?

- A skąd mogłam wiedzieć? Chodzę dopiero do zerówki. Dla mnie więcej. O, tych 

brązowych to duuużo więcej i mleka jeszcze poproszę. Duuużo więcej.

- Przecież masz w przedszkolu śniadanie. - Eliza zdenerwowała się na siostrę, widząc, 

że zabraknie dla niej płatków na dokładkę.

- Co to za śniadanie? - prychnęło dziecko. - Ale wiecie, nasza ciocia Krysia z kuchni 

to się oparzyła wrzątkiem i skóra jej o! takimi płatami odchodziła.

- Jedz - mruknął ojciec.

- Nie mogę jeść, jak opowiadam - oburzyła się Zosia. - To nie opowiadaj, tylko jedz. 

Założyłaś rajstopy?

Czy znowu jesteś boso? - spytała mama i bez słowa zdjęła córce łokieć ze stołu.

- Założyłam i jestem boso.

- Nie wiesz, co mówisz - powiedziała Eliza.

- Wiem - twardo oznajmiła Zosia.

Na   te   słowa   siostra   i   rodzice   zanurkowali   pod   stół.   Nóżki   wesoło   dyndały   nad 

podłogą, raz po raz klepiąc nogi tatusia. Były to nogi w rajstopach - zimowych dziecięcych 

rajstopach w rozmiarze 128, ale bez stóp. Gdzieś w połowie łydki były niezdarnie obcięte.

- Jak się wytłumaczysz?

Mama pierwsza wyszła spod stołu.

- Z czego?

- Z tego, że obcięłaś swoim najlepszym rajstopom końce?

- A, z tego. Raj - sto - py, tak? Czyli raj dla stopy. A w raju jest ciepło. To po co je 

okrywać, skoro tam jest ciepło?

- Wychodzę. - Mama wstała od stołu. - Mam dziś dwa odbiory i muszę wziąć nową 

miarę od małej Kaliszanki, bo przez ten miesiąc już się roztyła. Irku, zostawiam cię z tym 

wszystkim. Pa!

- Czekaj, odprowadzę cię chociaż kawałek. A gdzie jest moje pióro? - Ojciec zaczął 

klepać się po kieszeniach, ale zaraz przestał i wyszedł za mamą.

*

Eliza fuknęła na siostrę.

- Wiesz, że tata nie ma pracy. Dlaczego zniszczyłaś rajstopy?

- A jakbym nie zniszczyła, to by miał? - ze zdziwieniem zapytała Zosia.

Nie doczekała się jednak odpowiedzi, bo wrócił ojciec, a przy nim Eliza nie chciała 

poruszać tematu braku pracy. I tak wystarczająco dużo rodzice o tym rozmawiali. Właściwie 

o czymkolwiek zaczęli mówić, zawsze kończyło  się na tym,  gdzie jeszcze można szukać 

pracy dla taty.

- A ty co? Jeszcze nie jesteś gotowa? Ojciec spojrzał na Elizę.

- Czwartek, dopiero na trzecią lekcję.

- Aha. Zośka, zmień rajstopy. Ubieraj się. Ja cię odprowadzę. Idę do Potockich, mają 

jakąś dużą robotę. Może nawet ze trzy dni popracuję.

- Cieszę się, tato, że masz pracę. Nic nie mówiliście.

- No, to tylko na trzy dni, ale dobre i to, nie? - Jasne, tato. Może będzie na dłużej.

- Może.

- A ja bym chciała psa - oznajmiła nagle Zosia.

- Nie, na psa nigdy się nie zgodzę. Nie ma takiej siły, która by mnie przekonała do psa 

w mieszkaniu. Dobrze wiecie. No, marsz do siebie. Liczę do sześciu i wychodzimy.

- To chodź mi pomóż, bo jak tylko do sześciu, to ja nie dam sobie rady.

Ojciec poszedł do pokoju córek i pilnował, żeby Zosia jak najszybciej się ubrała. Ta 

jednak cały czas usiłowała wciągnąć ojca w rozmowę.

- Tato, a to prawda, że jak się kurczakowi głowę utnie, to on jeszcze biega?

- Nieprawda.

- Czyli nie biega?

- Nie wiem.

- Jak to nie wiesz? ja jestem w zerówce i wiem. Tylko jak on biega, skoro nie widzi 

już, dokąd biegnie? Dziwne, prawda. Może mu wyrasta na ten czas nowe oko, co?

- Nie wiem - nie dawał się ojciec.

W   końcu   poszli.   Eliza   została   sama.   Błyskawicznie   sprzątnęła   ze   stołu,   podlała 

kwiaty, obrała ziemniaki i starła blat w kuchni.

- Jestem brzydka - wygięła się w pałąk przed lustrem - i krzywa jakaś...

Zadzwonił telefon.

- Co robisz, bo idę do ciebie - spytała Beata. - Lituję się nad sobą. Zrobiłaś zadania z 

fizy?

- Coś ty? Jak jestem zakochana, to nie odrabiam lekcji. Właśnie dlatego idę do ciebie.

- To jest prawdziwa przyjaźń. Czekam. - Eliza poszła do siebie i rzuciła się na jeszcze 

niepościelone łóżko.

„Kiedy ja będę zakochana? Beata niczym się nie przejmuje, nawet fizą. A wiadomo, 

że z Niedzielska nie ma żartów”. - Eliza jeszcze raz podeszła do lustra i wykrzywiła się do 

niego najgorzej, jak tylko umiała.

- Z taką gębą nikt na ciebie nie spojrzy. I te uszy... Koszmar - powiedziała sama do 

siebie i poszła pościelić łóżko.

*

- Zaraz padniesz. Daj coś jeść, bo u nas wczoraj niespodziewanie zjawili się znajomi 

mamy i zjedli wszystko, co było w domu. Nawet moje ukochane rogaliki. - Beata udała, że 

łka. - Agnieszka, córka wójta, urodziła bliźniaczki, wyobrażasz sobie? Dziewczynki. Moja 

mama po pracy jedzie z koleżankami do Bydgoszczy, żeby je obejrzeć. Wszyscy się strasznie 

cieszą. No, dajesz coś do jedzenia czy nie?

- Chodź do kuchni. Chcesz herbatę czy kakao? - Herbatę. Co ty? Chciałaś mnie zabić 

tym kakao?

Teraz słuchaj.

- Słucham.

- Jedna znajoma mamy Oskara jest... wiesz kim?

- No, kim? Czekaj, wiem! - Eliza klasnęła w ręce. - Znajomą mamy Oskara, tak?

- Jesteś złośliwa. Jest redaktorem w „Buźce” i ja tam będę na okładce.

- Na dokładce?!

- Na okładce! No, tego pisma. Oskar mi to załatwi. Zrobił mi próbne zdjęcia...

- Kiedy?

- Eee... - zmieszała się Beata - spotkaliśmy się. - Sami? Już się z nim spotykasz? 

Powiedziałaś, że dopóki go lepiej nie poznasz, będziemy się widywać we czworo, tak?

- Przecież Leszek ci się nie spodobał.

- Nie o to chodzi. Chodzi o zasadę. Pij.

- Mówiłam, że nie chcę kakao. Ale trudno.

- To dawaj, ja wypiję. I co z tą okładką? To na serio czy tylko taki podryw?

- No   wiesz?   Jesteś   głupio   zazdrosna,   bo   nie   wyszło   z   Leszkiem,   tak?   A   mi 

zazdrościsz, bo jestem szczęśliwa i umiem się tym szczęściem cieszyć, tak?

- Tak. - Co tak?

- Nie wiem, co tak. Dla mnie to wszystko dzieje się za szybko. Jakoś nie po mojemu. 

Ale słuchaj, Beta. Ja bym chciała, żeby wam było dobrze, żeby moja mama ci kiedyś uszyła 

sukienkę. Na serio. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Poza Sylwią.

- A ty moją. Poza Sylwią. No dobrze, wybaczam ci. Masz jeszcze taki pasztet, bardzo 

dobry?

- Proszę, ale to już koniec. Siadamy do fizy. Jeszcze nam tylko kłopotów w szkole 

brakuje. Pisz: „Jeżeli na ciało zadziałamy siłą równą co do wartości...”. Idziemy przed szkołą 

do Sylwii?

- Nie, po szkole. Ja już u niej byłam.

Eliza poczuła ukłucie zazdrości, ale nic nie powiedziała.

- No, wiem, wiem, że powinnam ci powiedzieć od razu, ale jak ty jesteś, to nie mogę 

jej nic normalnie opowiedzieć, bo zaraz mnie uciszasz. To poszłam sama.

- Pisz...: „Na ciało o masie działa siła...”.

*

W cukierni Pod Lipami Eliza sączyła świeżo wyciśnięty sok z pomarańczy i spisywała 

na kartce przyczyny swojej niechęci do fizyki. Nagle zwróciła uwagę, że Beata strasznie się 

kręci i co chwila zerka albo na zegarek, albo w lusterko.

- Co ty tak... - Eliza aż otworzyła usta.

W progu cukierni stał Oskar, a za nim Leszek. Oskar od razu rozłożył ramiona.

- Witam. Cześć, Elizabeth! Beatko, co jesz? Tęskniłaś? - Dosunął krzesło i objął Beatę 

za ramię.

- Cześć! - Leszek zerknął na Elizę, w panice zakładającą czapkę i przysunął sobie 

krzesło. - Oskar nic mi nie powiedział, a ja, głupi, nie domyśliłem się.

Zawsze mnie oszukuje, a ja się zawsze daję nabrać. Co jesz?

- Sernik.

- Dobry?

- Tak.

Elizie ciasto z trudem przechodziło przez gardło. Myślała, że we dwie spędzą miłe, 

spokojne popołudnie. Potem pójdą spacerem do Sylwii i obejrzą, co wyczarowała ze ścinków 

z pracowni mamy. A tu Oskar... i do tego Leszek... Znów obciąga ten rękaw. Ma fajną kurtkę. 

Pewnie kupił w Bydgoszczy. I, co ważniejsze, jest w czapce. Nie lubiła, gdy ludzie zimą, w 

trzaskający mróz, chodzą z gołą głową. Ona najchętniej nosiłaby grubą czapkę przez cały rok. 

Zauważyła, że Oskar jest bez czapki.

Kiedy Leszek kupował sernik i herbatę, Eliza sięgnęła do kieszeni kurtki po pomadkę i 

szybko pomalowała sobie usta. Ukradkiem obserwowała, jak usiłując nie zrzucić ciastka z 

kartonowej tacki, Leszek powoli idzie w ich kierunku. Wbił łyżeczkę w sernik, chwilę gryzł i 

ciepło spojrzał na Elizę:

- Bardzo dobry.

Do końca spotkania mówili już tylko Oskar i Beata. Opowiadali o swoim spacerze i 

wielkim bałwanie, którego ulepili nad Notecią. Jak mu w głowę powbijali uschnięte trzciny, 

więc wyglądał jak rozczochrany Indianin. Bardzo się z tego śmiali. Eliza widziała, że Oskar 

cały czas trzyma rękę na oparciu krzesła Beaty. Beata też to widziała, tego Eliza była pewna.

- Jutro nasz wielki dzień - oznajmił nagle Oskar.

- Jaki? - Beata roziskrzona radością oparła się o krzesło i teraz ręka Oskara leżała już 

na jej ramieniu.

- Mija tydzień, odkąd chodzimy ze sobą.

Leszek spuścił wzrok i zaczął szybko pić herbatę. Elizie wydawało się, że się lekko 

uśmiecha. Ale może jej się tylko wydawało.

- Już tydzień? - z przekąsem powiedziała Eliza. - Za chwilę będziecie mieli rocznicę.

- Elizabeth się odezwała. No, coś takiego. A wy z Lesiem, co? - Oskar wykrzywił się 

do Elizy.

- Zejdź z nas, dobrze? - Od razu odpowiedział Leszek. - Ja muszę przeprosić. Muszę... 

no, wracać.

- Dobra, idziemy wszyscy - zarządził Oskar. - I tak nie ma co robić w tej dziurze.

Obaj chłopcy mieszkali w Paterku, małej wiosce kilka kilometrów od Nakła, więc 

zabrzmiało to dość głupio.

Wyszli. Znów padało. Gdziekolwiek się spojrzało, ktoś posypywał piaskiem chodnik 

przed swoim domem. Niemal pod każdym wejściem stały małe, lepione naprędce bałwany z 

wetkniętymi patykami lub niedopałkami.

- Może cię odpro...

- Nie, nie. To kawałek. Hej! - Eliza odwróciła się na pięcie. Nie miała ochoty oglądać 

pożegnania Oskara i Beaty. Tego miętoszenia rąk... Nagle stanęła. „A może ja rzeczywiście 

jestem zazdrosna? Może ja go kocham i dlatego oni mnie tak złoszczą?”. Jednak nie. Oskar 

jej nie interesował. Wolałaby umrzeć albo do końca życia przez nikogo nie być kochana, niż 

zadać   się   z   takim   Oskarem.   „On   mnie   po   prostu   denerwuje.   Tak   się   obnosi   z   tym 

podrywaniem, jakby to był dla niego chleb powszedni”.

*

Zamiast do domu poszła jednak do pracowni mamy. Usiadła na krześle i, nawet się nie 

rozbierając, patrzyła na czarne witrynowe okno.

- Co w szkole?

- Normalnie.

- A w domu? - W porządku.

- No, powiedz coś więcej. Jak z fizyką?

- Bez zmian. Teoria w porządku, z zadań leżę.

- Gdyby tatuś miał pracę, to syn tej mojej znajomej, wiesz, pani Lilii, kończy fizykę... 

Ale teraz... Gdyby tak znalazł pracę... Wiesz, dziś przyjechały do mnie dwie klientki z Piły. 

Od nas do Bydgoszczy po suknie jeżdżą, a tu proszę, z Piły. Wiesz, którą wybrały? Tę z 

dwiema różami z tyłu.

- Mamo... myślisz, że jestem ładna?

- Bardzo ładna.

- Eee, tak tylko mówisz. A te uszy? - Jakie uszy?

- No, moje wielkie, odstające wachlarze. - Przecież masz normalne, foremne uszy... 

przytulić cię? - Mama wyciągnęła ramiona.

- Nie, nie - wycofała się Eliza, chociaż bardzo chciała poczuć teraz ciepło mamy i 

wypłakać się jej, że tak wszystko źle z tym Leszkiem wychodzi.

Całą drogę musiała połykać łzy, tak bardzo chciała, żeby ją odprowadził. Był miły, 

mało   mówił,   miał   taki   zgrabny   nos   i   patrzył   na   nią   tak...   łagodnie.   Ale   przecież   głupio 

powiedzieć chłopakowi, że się chce, żeby cię odprowadził. Nie mógł się sam domyślić? Nie 

był takim głupkiem jak Oskar, ale ona oczywiście musiała zachować się jak...

„Zawsze wszystko psuję. Zawsze milczę, gdy trzeba coś powiedzieć. Słusznie teraz 

cierpię za własną głupotę Za karę stanęła sobie jednym butem na drugim i aż syknęła z bólu.

Mama opuściła ramiona i zaczęła porządkować skrawki. Eliza wstała, zdjęła kurtkę i 

zabrała się do pomocy. Po chwili podeszła do nowej sukienki, która (jeszcze nieskończona) 

wisiała na podręcznym wieszaku, zdjęła ja, weszła na szeroki stołeczek do przymierzania i 

przyłożyła do siebie.

- Będziesz piękną panną młodą...

- Nie żartuj. Z takimi uszami?

Mama zagryzła wargi, żeby nie było widać, że się śmieje.

- O, damy ci taki stroik na głowę... czekaj... zaraz... i jeszcze miniwelonik... nic nie 

będzie widać... - Mama wyjęła z przezroczystego pudełka malutki stroik. - Sama zobacz! 

Uszy się świetnie komponują.

- Może być. Ja nigdy nie wyjdę za mąż. Nigdy nie będę miała takiej sukienki.

Elizie było strasznie żal siebie samej. Wkoło było tyle dziewczyn ładniejszych od niej, 

z normalnymi uszami. Dlaczego Leszek... Leszek? - Sama przestraszyła się tego, że myśląc o 

swoim ślubie, myśli właśnie o nim. „Leszek przyjeżdża tu z Oskarem, tylko dlatego. Nie ma 

się co oszukiwać. Gdyby spotkał Sylwię... przecież jemu to obojętne, czy to ona, czy Sylwia”.

Mimo że na twarzy nic nie było widać, Eliza czuła, że boli coś w środku i że płyną jej 

łzy. Niewidoczne.

W środku. Co z tego, że nikt ich nie zobaczy? Eliza je wyraźnie czuła.

- Mamo, a co z tym... przytuleniem?

- Hm? - Jeszcze aktualne?

- Zawsze aktualne. Mama odłożyła stroik, wzięła z rąk córki sukienkę i odwiesiła na 

wieszak. Potem podeszła do wciąż stojącej na stołku Elizy i zaczęła kołysać ją w ramionach. 

Były teraz tego samego wzrostu i mama z przyjemnością raz po raz zerkała w lustro, patrząc, 

jak jej córka pięknie wyrosła i jaka z niej śliczna panienka. Jej też zakręciły się łzy w oczach.

- Jesteś bardzo fajną córeczką.

- A ty jesteś bardzo fajną mamą. Kocham cię - wyszeptała Eliza i zaczęła płakać, ale 

już nie w środku.

ROZDZIAŁ 3

Zosia skończyła się bawić z Andżeliką. Odprowadziła sąsiadkę do drzwi. Nalała sobie 

mleka z folii, wypiła, potem wzięła gazetę i podeszła do ojca. Położyła mu ją na kolanach.

- Tatusiu, przeczytaj mi, na co ten kot jest chory. Wskazała na zdjęcie w rubryce: 

„Zwierzak czeka na człowieka”. Na zdjęciu był czarno - biały kotek bez jednego ucha i z 

resztką ogona. Pił coś białego z miseczki.

- Kotek   Felicjan,   okaleczony,   bez   uszka,   ze   zwichniętą   łapką   poszukuje   domu,   w 

którym mógłby się wyleczyć i odpocząć po strasznych przeżyciach...

- Czytaj dalej.

- Kotek jest nauczony czystości, lubi właściwie wszystko jest miły, doskonale rozumie 

się z małymi dziećmi.

- Czyli ze mną.

- O, ty jesteś już duża. Jesteś przecież w zerówce.

- Weźmiemy tego kotka? - Nie.

- Dlaczego?

- Dlaczego... - ojciec podrapał się po czole - bo... bo...

- Ja wiem dlaczego. Bo jest chory. A wszyscy boją się chorych. A ty teraz masz dużo 

czasu, mógłbyś mu dawać mleczko. I on by mruczał. Ale ja wiem, że nawet jak film jest 

bardzo długi, to ci, co tam występują, zawsze są cały czas zdrowi, nie mają ran ani strupów. 

Ja wiem. Jak my go nie weźmiemy, to on umrze. I ty na to się zgadzasz, tatusiu? - zakończyła 

dramatycznie.

- Zosieńko! Jest tyle innych zdrowych, ślicznych kociaczków. Czy nie możemy wziąć 

normalnego kota z ogonem i ze wszystkim?

- Możemy. Czy ja mówię, że nie możemy? Weźmy zdrowego.

Ojciec poczuł, że się poci. Nie planował kota, a teraz poczuł, że córka ma nad nim 

przewagę.

- Ale kot w domu...

- Tego nikt nie weźmie. Nawet ty, taki dobry, taki kochany, też nie chcesz go wziąć. 

Tak robi tylko człowiek bez serca, a ty masz serce, prawda? Czy on już zawsze ma nie mieć 

domku?

- Nie. I kończymy dyskusję. - Nie masz serca.

Popatrzyła   jeszcze   na   ojca   przymrużonymi   oczami   i   naburmuszona   zeszła   z   jego 

kolan. Wzięła nożyczki i nieporadnie wycięła zdjęcie wraz z tekstem. Poszła do pokoju i 

zapaliła miodową lampkę. Mamrocząc pod nosem, długo coś malowała, wycinała i okropnie 

skrzypiała podsuszonymi już flamastrami. Następnie, nucąc pod nosem „Do pierwszej klasy 

pójdę pierwszy raz”, nakleiła swoje dzieło na lodówce i poszła umyć ręce.

Po kilku minutach weszła mama.

- Cześć wszys... no, coś takiego! Irek, czy ty to już widziałeś?

Ojciec podniósł się z fotela i podszedł do lodówki. Najpierw spojrzał na żonę i jej 

dziwną minę, a potem przeniósł wzrok na wycinankę przyczepioną krzywo do białych drzwi 

lodówki.

Na kawałku kartonu zrobiona była flamastrami ramka. Dokładnie było widać, gdzie 

który flamaster się skończył. Na środku, wykorzystując bardzo grubą warstwę kleju, Zosia 

przykleiła  postrzępione  zdjęcie kota Felicjana  ze schroniska, a na niego przykleiła  liczne 

strupy ze swojej kolekcji. W pustych miejscach dorysowała blizny, rany i lejącą się krew. Nad 

tym wszystkim krzywymi literami napisała: „Mój tatuś nie ma serca!!!”.

*

Eliza miała dość słuchania po raz dziesiąty opowieści o tym, jak Oskar pocałował 

Beatę w policzek. Znała już wszelkie szczegóły i mogła równie dobrze sama opowiadać, jak 

to było. Jednak nic nie mówiła. A Beata znów zaczynała swoją opowieść i znów znacząco 

gładziła się po policzku. Eliza w końcu nie wytrzymała i powiedziała co myśli.

- Ty go wcale nie znasz. Pozwalasz się całować? - Ja go nie znam? To kolega mojego 

kuzyna. Ja go bardzo dobrze znam. Sylwia mnie rozumie, prawda, Sylwia? - Popatrzyła na 

przyjaciółkę, a ta kiwnęła głową. Pogorszyło jej się z gardłem i odzywała się bardzo mało. - 

Tylko nikomu ani słowa.

- O czym?

- Fo, fo nas. Fo mnie i fo Foskarze. - Beata ze smakiem pochłaniała rosół z domowym 

makaronem, który dla chorej codziennie gotowała babcia. Swoją porcję zjadła błyskawicznie i 

teraz znacząco spojrzała na talerz Sylwii, a ta zachęcająco kiwnęła głową.

- Przecież już sama wszystkim rozgadałaś. Nawet gdybym chciała komuś powiedzieć, 

to na całej planecie nie ma nikogo, kto by o WAS nie wiedział. Pewnie będzie dziś o tym w 

„Wiadomościach”. Sylwia, ty nic nie zjesz? - Sylwia wzdrygnęła się z obrzydzeniem, patrząc 

na pełen marchewek i drobno posiekanej natki klarowny rosół.

- Chybabym umarła - wydusiła Sylwia i pokazała Beacie ręką, żeby zjadła do końca.

- Zazdrość. Jesteś zazdrosna, bo Leszek...

- Zostaw nas w...

- Nas? Aha, „nas”, no proszę. Więc jednak coś tu się zaczęło.

- Nic się nie zaczęło. Nie znam Leszka, a on mnie. Widzieliśmy się... dwa razy - 

dodała cicho.

- Ale podoba ci się, powiedz prawdę. Podoba ci się? - Beata przechyliła talerz i zjadła 

ostatnią łyżkę zupy. - Nie może ci się nie podobać, jest przecież podobny do mnie.

- Sylwia, zrobiłaś coś fajnego? - zmieniła temat Eliza.

- Uhm. - Sylwia pokazała ręką w stronę parapetu i dziewczyny podeszły do okna.

- Wow! No, no. O matko!

- Mówiłam ci już, że masz bogate słownictwo? - Eliza popatrzyła  na zachwyconą 

Beatę i jeszcze raz zaczęła przyglądać się pracy. - Sylwuś, zatkało mnie. Ty musisz iść do 

liceum plastycznego. Żeby nie wiem co.

- Aha, na pewno się zgodzą - mruknęła Sylwia i wykorzystując małe lusterko, po raz 

kolejny zajrzała sobie do gardła. - Dobre? - wyszeptała jeszcze.

- Śliczne. Dziewczyny stały cały czas obok okna i nie mogły oderwać oczu od tego, co 

ze ścinków z pracowni krawieckiej wyczarowała Sylwia. Praca przedstawiała grupę wolno 

idących wąską uliczką osób. Wszyscy byli tyłem, tylko jedna osoba odsłaniała swój profil. 

Mimo to doskonale widać było, kto jest w jakim nastroju, kto co czuje i kto kogo lubi. Z boku 

w misternej, koronkowej sukni kilka kroków za innymi szła samotna, młoda dziewczyna. To 

o niej rozmawiali pozostali. I to niezbyt pochlebnie, sądząc po spojrzeniu, jakie rzucał na nią 

lekko odwrócony wysoki, przystojny chłopak.

- Wiesz, Sylwuś, jak tak na ciebie patrzę, to nie mogę uwierzyć, że ty umiesz takie 

rzeczy - przyznała Eliza. - Może potrzebujesz coś jeszcze z materiałów?

- Kurczę, ja naprawdę nie mogę - wyraziła swój zachwyt Beata.

Sylwia pokręciła głową i palcem pokazała miejsce, gdzie na przegubie powinna mieć 

zegarek.

- A   racja,   już   lecimy.   Pa,   Sylwuś.   Pozdrowimy   Reńkę   od   ciebie.   Do   jutra!   Beta, 

zbieraj się.

- Jestem już zebrana. Dziękujemy za rosół. Do widzenia pani.

Wyszły. Renata Kulczyńska z ich klasy przedwczoraj na sankach zwichnęła nogę i 

dziewczyny   szły   do   niej   z   lekcjami.   Po   drodze   kupiły   grejpfrutowe   mentosy   i   torcik 

wedlowski.   Obie   te   rzeczy   Renata   uwielbiała,   ale   mama,   która   była   stomatologiem,   nie 

pozwalała jej ich jeść ze względu na zęby, dlatego Renata jadła słodycze tylko po kryjomu.

*

Renata,   w   dresie,   ze   świeżo   pomalowanymi   błyszczykiem   ustami,   przywitała   je 

wylewnie.

- Już   myślałam,   że   nie   przyjdziecie.   Grejpfrutowe,   dzięki.   Patrzcie,   co   mam.   - 

Odchyliła   poduszkę,   pod   którą   leżały   zmiażdżone   Pieguski   i   delicje   z   nadzieniem 

gruszkowym. - Rafał już u mnie był - wyjaśniła. - No, mówcie, mówcie, bo Rafał to cały czas 

milczy. Nic nie umie powiedzieć, jakby w ogóle w szkole nie był. I co tam?

Dziewczyny opowiedziały jej, co w szkole: jak to Eliza dostała piątkę za odpowiedź z 

fizyki i jedynkę za brak zadań, też z fizyki; o tym, że zauważyli, że Marcin ma na plecach 

wielki   napis:   „Kocham   Ankę”.   Wszyscy,   oczywiście   poza   Anką,   mieli   świetny  ubaw.  A 

potem się okazało, że on naprawdę zakochał się w Ance, a ona przecież chodzi z Michałem. 

Michał się wściekł i chciał się bić z Marcinem. Na szczęście, nie zdążył, bo matematyczka 

niespodziewanie zrobiła kartkówkę. No, z potem nikt już nie miał humoru.

- A co ty robisz całymi dniami? Pewnie telewizorek i komputer... - rozmarzyła się 

Beata.

- Coś  ty?  Kuję.  Przecież jak wrócę, to się na mnie rzucą. Wiesz, ile rzeczy będę 

musiała zaliczyć? Kuję i czytam. Jak mama wraca z pracy, to mnie niby tak przy okazji pyta, 

o  czym  jest   ta  książka,  jak   się  kończy.  Sprawdza   mnie,  rozumiecie?   Myśli,   że  jest   taka 

sprytna, że ja tego nie wyczuwam. Rafał ma mi przynieść streszczenia lektur, to może będę 

mogła  coś obejrzeć, bo tak  to nic. Zaraz  by było,  że nie doceniam tego, co mam,  same 

wiecie... Beata, a co z Oskarem? Widzieliście się?

Eliza gwałtownie odwróciła głowę. „Czyli Renata też już wie”.

- Eee - zawahała się Beata, ale oczywiście przysiadła się do Renaty i z wypiekami 

zaczęła opowiadać to, co Eliza słyszała już wiele razy. Eliza usiadła po turecku na podłodze i 

zaczęła   przerzucać   stertę   gazet.   Szósta   gazeta   od   góry   to   był   komiks.   Numer   dziesiąty. 

Trzecia strona była naderwana, ale żaden z obrazków nie ucierpiał. Brakowało tylko numeru 

strony.   Obok   leżały   też   inne   komiksy.   Renata   najwyraźniej   też   miała   swoją   komiksową 

kolekcję. Eliza zerknęła na plotkujące koleżanki. „Gdybym ją teraz poprosiła o ten numer, 

może by mi dała. Ale jak mi da, skoro sama zbiera? Ja bym nikomu nie dała żadnego numeru, 

więc byłabym naiwna, licząc, że Renia mi da. Nie, nie wolno nic mówić, bo to zwróci uwagę 

na ten numer. Trzeba zabrać po cichu. Muszę wziąć i nic nie mówić. Może nie zauważy”. - 

Szybko odepchnęła tę myśl. Zaraz jednak zerknęła do tyłu i upewniwszy się, że dziewczyny 

są zajęte opowiadaniem o pocałunku wszech czasów, zwinęła dziesiątkę w rulon i schowała 

pod sweter.

Gazeta prawie ją paliła. Być może to ze zdenerwowania zrobiło jej się tak gorąco, 

jakby   miała   pod   swetrem   rozżarzone   kamienie.   Nie   mogła   się   ruszyć   i   brakowało   jej 

powietrza.

Wyjęła komiks, rozprasowała go na stercie gazet i włożyła pod kilka innych numerów.

Poczuła ulgę. „Ojejku! O mało nie zostałam złodziejką”. - Zrobiła kilka głębokich 

wdechów. Powietrza znów było tyle, ile trzeba.

- O czym gadacie? - zapytała wesoło i rzuciła ostatnie pożegnalne spojrzenie na stertę 

gazet. „Żegnaj, dziesiątko”.

*

Była   za   pięć   dziesiąta   wieczorem,   kiedy   Eliza   ze   słuchawką   w   dłoni   stała   przy 

komodzie i ciągle nie mogła się zdecydować.

- Mamo, jak myślisz? Czy mogę jeszcze zadzwonić do Renaty?

- A świeci się u nich? Z okien ich mieszkania na drugim piętrze było widać, między 

innymi domami, dom Renaty.

- Świeci.

- To dzwoń. Kulczyńska zawsze długo siedzi. A nie byłaś dziś u Reni?

- Byłam, byłam, ale jeszcze mi się coś ważnego przypomniało.

Drżące dłonią wybrała numer. Szczęśliwie odebrała Renata.

Eliza zapytała o komiks.

- Rafał zabrał wieczorem wszystkie gazety, bo mieli coś do spalenia i potrzebowali 

papieru.

Zamarła w bezruchu, wyobrażając sobie, jak dziesiątkę bez kawałka trzeciej strony 

pożerają okrutne czerwone języki ognia. Oparła się o ścianę.

- Jak to... jak to... Dlaczego mi ich nie oddałaś?

- A   skąd   ja   mogłam   wiedzieć?   Powiedziałaś   mi,   że   chcesz?   Myślałam,   że   masz 

wszystkie swoje. Każdy wie, że zbierasz i masz wszystko.

- Taaa, wszystko. Bez dziesiątki, bo właśnie przegapiłam.

- Cała ty! Nic nie powiesz, nigdy nic nie powiesz. Mogłaś sobie wziąć, co chciałaś, ale 

skąd   ja   mogłam   wiedzieć,   że   ci   brakuje.   I   teraz   mi   głupio.   Mam   przez   ciebie   wyrzuty 

sumienia. Przecież mogłaś coś powiedzieć!

- Nie wiem, dlaczego nie powiedziałam. Jakoś nie umiałam. Myślałam, że...

- Eliza, kończę. Pa!

- Pa!

*

Mama siedziała przed telewizorem i obszywała  jakąś podszewkę, ojciec natomiast 

chodził po domu i zaglądał w różne kąty, mrucząc:

- Gdzie jesteś, no gdzie, no, pokaż się, nie bój się, wyjrzyj...

Eliza dosiadła się do mamy.

- Co byś powiedziała, gdybym zadzwoniła na komórkę do Beaty?

- Nie   zgodziłabym   się.   Nie   mam   zamiaru   rujnować   się   na   telefon.   Nie   możesz 

zadzwonić normalnie?

- Nie, bo telefon jest w pokoju, gdzie śpi jej ojciec...

- To musisz poczekać do jutra. Coś się stało?

- Nie, nic. Tylko coś sobie przypomniałam.

- Ale nic złego?

- Nie. Trudno. To już idę spać.

- A co ty tak długo dziś siedzisz?

- Jutro czwartek, idę na trzecią lekcję. To dobranoc, mamuś. Cześć, tato.

- Cześć, cześć. Nie widziałaś mojego pióra?

- Nie, tato. Dobranoc.

- Dobranoc.

Eliza weszła do pokoju i w tym momencie zadzwonił telefon. Usłyszała przez drzwi, 

jak ojciec mówi: „halo” i czekała, co będzie dalej. Po kilku sekundach usłyszała, jak mówi:

- Ale   wiesz,   Beatko,   Eliza   właśnie   poszła   spać.   -   Na   te   słowa   Eliza   dosłownie 

wyskoczyła z pokoju. - A jednak nie poszła. Proszę. - I wręczył córce słuchawkę.

- Cześć, Eliza, uważaj! Co robisz?

- Co robię? Rozmawiam z tobą. - Eliza spojrzała na rodziców, bo oboje na nią patrzyli.

- A, prawda. To usiądź lepiej.

- Dobrze, już siedzę - powiedziała Eliza, stojąc przy szafce z telefonem.

- Wiesz, jakiego SMS - a przysłał mi dziś Oskar?

- Nie   wiem,   ale   pewnie   zaraz   mi   powiesz.   -   Ojciec   cały   czas   stał   obok   córki   i 

ostentacyjnie patrzył na zegarek.

- Słuchaj. Uwaga, czytam. Słuchasz?

- Słucham, słucham. No?

- Powiedz Elizabeth, że mam dla niej, co chciała. Twój na zawsze Oskar.

- Co?! Powtórz!

- Twój na zawsze Oskar.

- Nie to! To wcześniej.

- Może ja wysłucham, bo widzę, że nigdy nie skończycie.

- Tatku... - Eliza zakryła mikrofon ręką - jeszcze minuta, to bardzo ważne.

- Bardzo, koniecznie trzeba to załatwiać po dziesiątej. A ja czekam na ważny telefon - 

zdenerwował się ojciec.

- Beata! Czyli co? On to ma! Jak się cieszę. Muszę kończyć, bo tata czeka na ważny 

telefon - powiedziała z przekąsem, jakby mogło być coś ważniejszego niż to, że już ma ten 

dziesiąty numer. - Oskar jest wielki. Pa!

- Pewnie! Ja to wiem od zawsze! Pa!

- Co   takiego   się   stało?   -   spytała   mama   i   podniosła   wzrok   znad   białego 

podszewkowego materiału.

- Nic takiego. Beata coś dla mnie ma. Nic ważnego. Dobranoc! - zakończyła wesoło.

- A kto to jest Oskar?

- Chłopak Beaty. Dobranoc - powiedziała po raz kolejny i szybko pobiegła do pokoju. 

Zgasiła światło i postanowiła, że już nigdy, nigdy nie powie niczego złego o Oskarze, skoro 

załatwił jej dziesiątkę. I to w momencie, kiedy tak głupio ją przegapiła.

- Oskar jest w porządku - powiedziała na głos.

- Siostro, poproszę skalpel  - wymruczała  przez  sen Zosia - i  widelec.  Zaczynamy 

operować.

ROZDZIAŁ 4

- Co oglądasz, Zosiu?

- Jak się robi taką operację, że potem uszy nie odstają. Eliza wbiła w siostrę wzrok. 

Nie myślała, że Zosia i może być tak złośliwa.

- Ale ty jesteś wredna.

- Dlaczego?   -   Dziecko   prawie   się   rozpłakało.   -   ja   sobie   lubię   tak   popatrzeć,   jak 

człowiek ma w środku.

- I przypadkowo oglądasz o uszach?

- Tak. A co?

- Nic - fuknęła Eliza i pomyślała, że siostra chyba rzeczywiście niezłośliwie o tych 

uszach zaczęła. Poszła do łazienki, dla niepoznaki puściła wodę w kranie i zaczęła oglądać 

swoje uszy. Były gigantyczne. Na dodatek, prawy płatek przyrośnięty był do czaszki, a lewy 

nie.

Jakby były od dwóch różnych osób. Lewe sterczało dramatycznie, prawe trochę lepiej 

- robiła rachunek Eliza.

„Jak tylko zacznę zarabiać, od razu je sobie zoperuję”.

Wyszła z łazienki i poszła do siostry.

- Pokaż tę operację uszu.

- Naprawdę chcesz zobaczyć? - rozpromieniła się Zosia.

Poszukała gazety i usiadła koło siostry.

Zdjęcia były makabryczne. Rozcięta skóra naciągana jakimiś hakami i różowe mięśnie 

pod spodem.

- O rany! - jęknęła Eliza.

- Widzisz, to proste. Tylko po co to robić? - Jak to po co? Żeby nie mieć odstających 

uszu.

- A kto ma odstające? Ja bym chciała raz zobaczyć kogoś z odstającymi.

- No, to widzisz... Masz kogoś takiego przed sobą.

- Kogo? - Dziecko pokręciło głową, jakby się rozglądało. I do Elizy dotarło, że siostra 

wcale nie uważa, że ona ma odstające uszy. Przez moment poczuła radość, ale po chwili 

przyszło jej do głowy, że Zośka jest jeszcze za mała, żeby cokolwiek zrozumieć. Chodzi 

przecież dopiero do zerówki.

*

Sylwia była szczęśliwa, że nareszcie może wychodzić z domu. Żeby to uczcić, zjadła 

opakowanie   lodów   pistacjowych   i   nabawiła   się   ropnej   anginy.   Babcia   karmiła   ją   więc 

rosołem. Wraz z przedłużaniem się choroby rosół był coraz bardziej tłusty i coraz bardziej 

gorący. Nawet Beata, której mama zawsze robiła tylko drugie danie, miała już dość i tylko z 

przyjaźni zjadała zupę za przyjaciółkę. I tym razem, jak zawsze tuż po ich wejściu, babcia 

wniosła do pokoju trzy parujące talerze rosołu.

- Jeśli nie będziecie najedzone, to się zaraz zarazicie. Jedzcie szybko, póki gorący. Ja 

wyjdę na chwilę kupić kurę.

- Na jutrzejszy rosół. - Sylwia jęknęła. - Czy wiecie, ile kur oddało życie, żebym ja 

była zdrowa? Cała hodowla. A właściwie dlaczego przyszłyście tak późno?

- Byłyśmy w Paterku.

- U Oskara? - Sylwii zaświeciły się oczy.

- Tak, u Oskara - odpowiedziała Eliza znacząco. Oskar bardzo się ucieszył na ich 

widok. Było bardzo miło. Tylko że dziesiątkę będzie miał dopiero jutro. Dziś ma ją jego 

kolega, ale akurat go nie ma, bo pojechał z rodzicami do Torunia po coś tam, ale jutro Oskar 

przyjedzie do Nakła i przywiezie dziesiątkę. Miał ją już w ręku wczoraj, ale nie zabrał od 

kolegi, bo sypał śnieg i bał się nieść, żeby się nie zniszczyła. Eliza chciała co prawda jechać 

do domu tego kolegi (może jest tam ktoś, kto wyda im dziesiątkę), ale Oskarowi nie podobał 

się ten pomysł. Zaraz poleciał po Leszka.

Eliza   nie   wspomniała   Sylwii,   że   Leszek   powiedział   tylko   dwa   słowa:   „cześć”   na 

początku i „cześć” na końcu. Ani tego, że raz stanął tak blisko Elizy, aż ta poczuła jego 

spojrzenie, jakby ktoś dotknął jej oczu czymś gorącym. Powiedziała tylko, że Oskar znalazł 

dla niej dziesiątkę i że będzie ją miał jutro. Kiedy Beata zrozumiała, że Eliza nie będzie 

obgadywać Oskara, zaczęła ćwierkać. O tym, jaki Oskar jest mądry, jak świetnie jeździ na 

łyżwach, bo jej o tym mówił, i że ma w domu cztery komputery połączone w sieć i że chcą 

wybrać się do Bydgoszczy.

- Sami?

- Tak. Ale jeśli chcecie... - Kto?

- No, ty i Leszek...

- Nie wiem jak Leszek. Widziałam go... trzy razy. Ja nie chcę i wątpię, czy ciebie 

mama puści.

- Nic jej nie powiem. Pojedziemy i wrócimy. Co się stanie?

- Bardzo rozsądnie - burknęła Eliza.

- Widzisz,   Sylwia,   to   jest   to,   o   czym   ci   mówiłam.   Ona   jest   po   prostu   zazdrosna. 

Leszek stoi jak tyczka i nic nie mówi, a... powiedz prawdę: nie lubisz Oskara?

- Ani lubię, ani nie lubię. Jestem mu wdzięczna za dziesiątkę. Naprawdę. Tylko jakoś 

tak za szybko wszystko się dzieje. Już się z nim obejmujesz, tak się cmokacie bez przerwy i 

wszystkim o nim opowiadasz. A nawet u niego w domu nie byłaś.

- Już jestem! - Babcia Sylwii wróciła i z zadowoleniem pozbierała po dziewczynkach 

puste talerze. - Zaraz wam dam kluseczki z sosikiem.

- A jak ten Leszek? - Sylwia zmieniła temat.

- Nijak. Daleko mu do Oskarka - odparła Eliza z przekąsem i zobaczyła, że Beata 

rzuca się na kluski, które zdążyła już przynieść babcia.

- Fidzicie, fudze fczęście fodzi fazdrość.

- Tak, tak. A ty rozmawiałaś z Leszkiem na poważnie o tym Oskarze? Bo, to fakt, 

Oskar jakoś mi się nie podoba.

- Fo nie fobie ma się fodobać, ale mnie.

- Na całe szczęście.

Zjadły kluski i poszły do Renaty.

*

Następnego dnia rodzice zaplanowali wizytę u dziadków w Kcyni. Mama wcześniej 

wyszła  z   pracowni,  bo  akurat  odbiór  miała   do  południa,   a  ojciec  jeszcze   golił  się  przed 

wyjściem.

- Lekcje odrobione? - krzyknął.

- Odrobione - szybko odkrzyknęła Zosia.

- A miałaś coś zadane?

- Przecież ja chodzę do zerówki. Mnie nic nie zadają.

- To po co się odzywasz?

- To po co ty pytasz?

- Wiecie   co,   chodźmy   już.   Czy   ktoś   może   wreszcie  zdjąć  te   ohydne  bazgroły   z 

lodówki? Ten kot śni mi się każdej nocy. Już ty lepiej nic nie mów. - Ojciec nie dał Zosi dojść 

do słowa. - Widziałaś gdzieś moje pióro? Wychodźcie, ja zamknę.

Poszli piechotą na dworzec autobusowy w górnej części miasta. Spędzili bardzo miły i 

wesoły wieczór u dziadków. Tym bardziej, że dziadek przywitał ich dumny z tego, że znalazł 

dla tatusia dorywczą pracę u znajomego producenta mebli. Wszystkim to poprawiło humory. 

Kiedy wracali, było już ciemno. W autobusie Zosia zasnęła, cały czas trzymając w rączce 

kilka złotych, które dali jej dziadkowie, a Eliza wyglądała przez okno.

Autobus zatrzymał się w Paterku i...

Nie, to niemożliwe! A jednak... Na przystanku stał Oskar. Oskar Beaty. Był ubrany 

tak samo jak poprzedniego dnia, kiedy były w Paterku po dziesiątkę. Stał i żegnał się z jakąś 

dziewczyną. Na głowie miała rudą czapkę i bardzo modny, jasnobrązowy, sztuczny kożuszek.

Nie była to Beata, a Oskar pocałował ją w policzek i jeszcze, gdy wsiadała, trzymał za 

rękę.

Elizie zrobiło się gorąco. Patrzyła długo na Oskara znikającego w mroku nocy. A 

potem  na dziewczynę,  która  wsiadła  do  autobusu.  Nie znała  jej.  Nie  była  ani  ładna,   ani 

brzydka, chyba w ich wieku.

„Może on ma brata bliźniaka? Na pewno tak. Musi być przecież jakieś wytłumaczenie. 

Albo to jego siostra. Tylko dlaczego ją trzymał za rękę? Ma brata, tak. I wszystko jasne. 

Przecież to możliwe, prawda?”.

*

- To niemożliwe, on nie ma żadnego brata - syknęła Beata.

- Może ma, tylko ci nie powiedział.

- Wiesz co? Wymyśliłaś to! Jesteś zła, że nie dał ci komiksu. Widziałam twoją minę. 

Myślisz, że on wcale nie ma tego numeru, tylko zmyśla, tak? Nigdy go nie lubiłaś! - Ze złości 

Beata miała całkowicie zmienioną twarz. Nie była teraz wesołą, zawsze pełną optymizmu 

przyjaciółką. Wyglądała jak warczący na kogoś amstaff. Nagle sama siebie klepnęła w czoło. 

- Już wszystko rozumiem! Nie podoba ci się Leszek, bo podoba ci się Oskar. Przejrzałam cię. 

Jesteś podła!

- Bea...

Ale nie było już dla kogo kończyć. Beata odwróciła się na pięcie i odeszła.

*

- Jakubiak,   dlaczego   ty   nie   ćwiczysz?   -   Mikra   oderwała   się   od   prowadzenia 

rozgrzewki, bo zobaczyła, że Beata podskakuje w miejscu, zamiast jak reszta dziewczyn robić 

naprzemienne skłony z uczepioną u boku partnerkę.

- Bo nie mam pary.

- A Dukacka? Co się z wami dzieje?

- Z Dukacką nie będę ćwiczyć.

- Beatko, natychmiast stwórzcie parę i do roboty.

- Przepraszam, proszę pani, ale ja się brzydzę dotknąć Dukacką.

Na sali zrobiło się bardzo cicho. Mikra, sporej postury nauczycielka od WF - u, stała i 

bezradnie bawiła się dyndającym na szyi gwizdkiem.

- Proszę stanąć w rzędach, ćwiczymy dalej bez par - wpadła na wspaniały pomysł. I po 

chwili, jakby nic się nie stało, cała klasa równo robiła pajacyki. Lekcja potoczyła się dalej.

Po rozgrzewce grały w siatkówkę. Mikra rozdała połowie klasy żółte szarfy.

- Proszę... Jakubiak, co się znowu z tobą dzieje? Dlaczego siedzisz na ławce, zamiast 

grać?

- Ja, proszę pani, nie zagram w jednej drużynie z...

- Dziewczyny, jeśli natychmiast się nie uspokoicie... Zawsze mam z wami kłopoty. 

Albo chcecie ćwiczyć we trzy, teraz na szczęście Dolińska jest chora, albo dostajecie ataku 

śmiechu   akurat,   gdy   na   wizytacji   jest   pani   dyrektor.   Myślałam,   że   choć   raz   nie   będzie 

problemu par. Co się stało? Możecie mi wytłumaczyć?

- Ja mogę - powiedziała Beata. Odczekała chwilę, jakby się nad czymś zastanawiała, a 

potem zadziornie spojrzała na bladą Elizę.

- Nie   będę   z   nią   już   nigdy   ćwiczyła,   bo   ona   zakochała   się   w   moim   chłopaku   i 

specjalnie, żeby mi go odbić, opowiada o nim różne kłamstwa! A udawała moją najlepszą 

przyjaciółkę.

Eliza poczuła, że przed oczami robi jej się ciemno, zrobiła więc krok do tyłu, żeby 

oprzeć się o drabinki. W sali gimnastycznej nawet w ciepłe dni bywa chłodnawo, ale teraz, 

zimą, sala była ogrzewana. Mimo to Eliza zobaczyła na swoich rękach gęsią skórkę.

- Takie dobre przyjaciółki, a kłócą się o chłopaka? Dajcie spokój, nie warto. Tego 

kwiatu jest pół światu! Eliza, zastanów się, co robisz. Nie spodziewałam się tego po tobie. 

No, panny, koniec gadania, gramy. Żółte serwują. Jakubiak, możesz przejść do przeciwnej 

drużyny.

*

Na niemieckim  Beata  usiadła  w  pierwszej  ławce  z Adasiem.  Adaś  był starszy od 

wszystkich o dwa lata - powtarzał już dwie klasy i nikt z nim nigdy nie siadał. Teraz, co 

chwila odwracał się i sprawdzał, czy wszyscy widzą, że Beata przysiadła się do niego.

Klasa wrogo patrzyła na Elizę. Nikt z nią nie rozmawiał. Nikt do niej nie podchodził. 

Dziewczyny ciągle coś między sobą szeptały i zerkały na Elizę, więc było jasne, że mówią o 

niej. Tylko na polskim u pani Mielcarz, której wszyscy się panicznie bali, emocje ucichły. Ale 

gdy tylko skończyli notować temat wypracowania, które mieli pisać przez zbliżające się ferie, 

zaraz przypomnieli sobie o Elizie. Na ostatniej lekcji o aferze wiedzieli już chłopcy.

- Eliza, ale cicha woda z ciebie. No, no, taka zawsze milcząca. Jak chcesz go odbić? 

Może kilofem. - Chłopcy ryknęli śmiechem, a Eliza jak zawsze nic nie odpowiadała. Po 

lekcjach przeczekała w łazience pół godziny, żeby na pewno już wszyscy poszli. W drodze do 

domu wstąpiła do Sylwii.

- Eliza, jak mogłaś? - powitała ją Sylwia. - Beata wszystko mi opowiedziała. Wpadła 

zjeść za mnie rosół. - Chora ściszyła głos. - Widzisz, to jest prawdziwa przyjaciółka. A ty? 

Nigdy nic nie mówisz. Mogłaś mi powiedzieć, że ten Oskar ci się spodobał. To w końcu 

normalne. Z tego, co Beata opowiada, to on się każdemu musi podobać. Wzięło cię, to się 

przecież zdarza. A ty tylko ciągle powtarzasz, że to za szybko i za szybko. Tak się nie robi. - 

Ja tylko...

- Wybacz, ale Beata jest na ciebie wściekła, i wiesz, ja muszę się z nią zgodzić. No, co 

masz na swoje usprawiedliwienie?

- Nic  - mruknęła   Eliza,  oglądając  nową pracę   Sylwii.  Tym   razem  była  to  owalna 

ramka   z   bardzo   ciemnego,   postrzępionego   materiału,   a   w   środku   portret   zamyślonej, 

zapatrzonej w dal młodej damy w zgrabnym kapeluszu. - Ładne. - Eliza wskazała pracę.

- Tak, tylko ona jest chyba trochę za smutna. Dałabyś na chwilę swoją pomadkę...

Sylwia delikatnie, w dwóch miejscach, dotknęła pomadką portretu. Następnie roztarła 

palcem dwie maleńkie kropeczki i zamyślona dziewczyna od razu zaczęła się uśmiechać.

- A jak się czujesz?

- Ucho mi zaatakowało i zmienili mi antybiotyk. Babcia chce mi robić prześwietlenie, 

bo jest pewna, że mam niedoleczone zapalenie oskrzeli albo nawet płuc.

- Jak to ucho? Dlaczego?

- Bo wiesz, miałam już tak brudną głowę, że musiałam umyć, a akurat zawołał mnie 

przez okno Rafał. Więc wyjrzałam i mnie zawiało.

- Powiedziała ci Beata, jakie wypracowanie Mielcarka wymyśliła? To sobie zapisz. Po 

feriach wszyscy mamy oddać. „Najważniejsze zdjęcie z mojego domowego archiwum”. Ja się 

chyba przeniosę...

- O, telefon! Może to Beata. - Sylwia wyskoczyła na bosaka z łóżka, a Eliza poszła do 

przedpokoju. Założyła buty, kurtkę i nieżegnana przez nikogo poszła do pracowni mamy.

*

- Co ty, chora jesteś? Takie masz wypieki.

- Nie, nie. Biegłam kawałek.

- Dobrze, że jesteś. Ty wiesz, że ta Święcicka, co miała odbiór na czwartek, dziś 

dzwoniła, że jednak chce zielone przy każdej różyczce i muszę doszywać? Ja dziś tego nie 

skończę. Sto siedemdziesiąt pięć różyczek! Ale co mam robić? Pomożesz? - Eliza kiwnęła 

głową. - To myj ręce, póki mamy resztkę światła dziennego. Szkoda, że Beatka nie przyszła. 

Na pewno nic ci nie jest?

- Na pewno - odpowiedziała Eliza i usiłowała zmusić się do uśmiechu.

*

- Mamo, czy Andżelika może do mnie przyjść? - zapytała Zosia, wieszając się na 

mamie.

- A co będziecie robić?

- Jej wypadł ząb, to sobie obejrzymy dziurkę z żywym mięsem. I ona chce popatrzeć 

na tatusia.

- Na naszego tatusia?

- Tak. To może przyjść?

- Może. Tylko ładnie się bawcie.

- Pobawimy   się   w   szpital   dla   bardzo   ciężko   chorych.   Po   chwili   Zosia   wróciła   z 

Andżeliką Koziołek, ich małą sąsiadką.

Andżelika była rówieśnicą Zosi, ale nie chodziła do przedszkola, tylko do zerówki w 

szkole,   bo   zajmowała   się   nią   babcia.   Mimo   że   była   już   u   Dukackich   wiele   razy,   stała 

stremowana w przedpokoju.

- Chodź - zachęciła ją Zosia.

- A jest twój tatuś? - wyszeptało dziecko. - Jest.

- Dzień dobly - przywitała się Andżelika.

- Dzień dobry. Co słychać, Agnieszko?

- U nas? Bo ja jestem Andżelika, nie Agnieszka.

- A, przepraszam. Ciągle mi się imiona mylą.

- Babcia lobi nową plotezę, bo stalą jej pękła - dziecko nie spuszczało wzroku z ojca 

Zosi.

Ojciec powrócił do zaznaczania ogłoszeń w gazecie, myśląc, że dziewczynki pójdę do 

pokoju się bawić. Jednak Andżelika uparcie stała i prześwietlała go wzrokiem.

- Ploszę pana, a pan może chodzić?

- Mogę. - A jeść?

- Mogę. A co znowu się stało?

- A ma pan dziulkę po tym?

- Po czym?

- No, Zosia mi mówiła, że pan selca nie ma, to przyszłam popatrzeć.

- Zośka! - krzyknął ojciec.

- Czyli bez selca można też krzyczeć. A babcia mi mówiła, że bez selca to się nie żyje. 

Ona mnie zawsze oszukuje. Ładnie pan wygląda. Niech się pan nie maltwi. Ten kotek umrze 

sobie spokojnie. - Andżelika uśmiechnęła się do ojca uśmiechem bez górnych dwójek i poszła 

się bawić z Zosią.

*

- Nie, nie umieraj. Ja cię uratuję... podaj ogon! Mamę obudziło wołanie ojca.

- Kochanie, obudź się. To zły sen.

Ireneusz Dukacki, zlany potem, w wymiętej pidżamę, próbował dojść do siebie.

- Co ja przeszedłem?! Ten kulawy kot ciągle mi się; śni. Topi się albo zamarza... 

matko, jestem cały mokry.

Następnej  nocy znów to samo; ojciec obudził się z krzykiem,  mokry i zmęczony, 

jakby   z   kimś   walczył.   W   końcu,   nie   widząc   innego   wyjścia,   postanowił,   że   pojadą   do 

schroniska. Ani mama,  ani siostry nie  mogły uwierzyć,  że  zgodził się na kotka.  Zawsze 

kategorycznie odmawiał obecności wszelkich zwierząt w domu.

Pojechali wszyscy.

Pani weterynarz poinformowała ich, że kotka już dawno nie ma. Tego dnia, kiedy 

ukazało się ogłoszenie, przyjechało masę ludzi z dziećmi i każdy chciał właśnie tego kota.

- To co robimy?

- Może weźmiemy innego. Może mają tu jeszcze jakieś chore zwierzęta  - zaczęła 

Zosia. - O, tamten mi wygląda na chorego. - Wskazała osowiałego kundla przypominającego 

miniaturowego wilczura.

Podeszli do jego wybiegu. Pies natychmiast wstał.

- Piesku, jak się nazywasz?

- Auuuu - zawyło psisko.

- A dasz łapę?

Zwierzak za siatką usiadł i podał lewą łapę. Po chwili dotknął do siatki prawą łapą.

- A daj głos.

- Hau, hau.

- Ten pies wszystko rozumie. Waruj! - Pies posłusznie wykonał polecenie. - Siad! - 

Usiadł.

- Tak, to Buster. Nazywamy go Buster, bo to łowca po angielsku, a on dobrze łapie 

muchy.

- Pies nie może wszystkiego rozumieć - zauważył ojciec.

- A gdyby rozumiał, to byśmy go wzięli?

Ojciec pokręcił głowę. Myśl o posiadaniu psa wcale go nie zachwycała.

- Gdyby... gdyby... - chciał powiedzieć coś, czego pies na pewno nie zrobi. - Gdyby 

wiedział, jak mam na imię.

Buster zastrzygł uszami i zamerdał zadowolony ogonem. Potem odszedł kawałek od 

nich  i  zaczął  szczekać  na  pracownika,  który czyścił   budę dwa  wybiegi   dalej.   Szczekał  i 

szczekał.

- Irek, kończysz już? - zawołał do tego człowieka ktoś z innej części schroniska.

- Kończę,   kończę   -   odburknął   pracownik.   Wszyscy   stali   w   milczeniu,   nie   mogąc 

uwierzyć w to, co się stało.

- To pan ma na imię Irek? - Zosia podeszła do pana w kombinezonie i gumowych 

rękawicach.

- Tak, a co?

- To tak samo jak mój tatuś. Oj, tato, tato, dziękuję! Dziękuję!

- Niech pan od razu powie, że pan psa nie bierze, a nie... tak dziecko oszukiwać. - Pani 

weterynarz z niechęcią popatrzyła  na ojca. Potem odeszła, a Dukaccy stali przy wybiegu 

Bustera i nic nie mówili.

Po kilku minutach lekarka podeszła do wybiegu z jakimś mężczyzną trzymającym za 

rękę małego chłopca.

- To byłby ten pies. - Pokazała ręką na Bustera i okazało się, że Buster chyba znalazł 

dom, bo mężczyzna szeroko uśmiechnął się do chłopca.

- Jak to? My byliśmy pierwsi. To nasz pies! - rozpłakała się Zosia.

- Tak. Racja - twardo powiedział ojciec. - Decydujemy się...

Buster zaczął podskakiwać w miejscu, szczekać, gonić wkoło własny ogon.

- Uspokój się - powiedział do niego ojciec, a pies natychmiast usiadł i zaczął cicho 

popiskiwać.

- To ponad moje siły. Bierzcie psa i idziemy do sklepu. Ja muszę sobie kupić wodę.

Załatwili wszystkie formalności i, prowadząc go na prowizorycznej smyczy zrobionej 

z   paska,   poszli   do   autobusu.   Buster   jeszcze   raz   przeciągle   zawył,   a   z   odległego   końca 

schroniska odezwał się jakiś pies. Buster znów zawył, a pies tym razem odpowiedział szcze-

kaniem. Potem otrząsnął się, jakby chciał zamknąć smutny okres w swoim życiu, i pojechał z 

Dukackimi do Nakła.

ROZDZIAŁ 5

Eliza przeglądała zdjęcia byle jak powrzucane do starego pudełka po butach. Te w 

albumach przejrzała już kilka razy, ale żadne nie wydało jej się wystarczająco ważne. Szukała 

więc dalej. Obok niej siedziała Zosia, która przed chwilą powiesiła na lodówce wielkie serce 

z napisem: „To jest mój tatuś”.

- Buster,   zobacz.   To   jest   mój   strupek   z   łokcia,   a   ten   z   kolana.   Widzisz,   ten   jest 

najlepszy. A teraz pokażę ci bliznę po rozcięciu. - Zosia wprowadzała zwierzę w swój świat.

Ktoś zadzwonił do drzwi. Sposób dzwonienia był dokładnie taki jak Beaty, ale to nie 

mogła być ona, więc Eliza odstawiła pudełko na biurko i ciekawa, kto to, poszła otworzyć.

Na   progu   stała   Beata.   Niedbale   oparta   ramieniem   o   ścianę   kopała   w   cementową 

podłogę. Milczała. Eliza też nic nie powiedziała. Stały tak przez chwilę, aż poczuły przeciąg.

- Mogę wejść?

- Wejdź. - Eliza zrobiła jej miejsce.

- Dzień dobry. Jak tam scrabble? Ciągle pana bije?

- Ostatnio mało gramy, mam pracę.

- A, to gratuluję.

- Niestety, dorywcza. Buster, co ty tam węszysz? Chodź tu do pana. No, dobry piesek.

- Macie psa? Nic nie mówiłaś.

- Ja nic nie mówiłam?

- A, no tak. Słuchaj. Przemyślałam wszystko i wybaczam ci.

- Ty mi wybaczasz? - Tak.

- Beata, zerwałaś z Oskarem?

- Nie, dlaczego? Do Oskara zaraz wysłałam SMS - a i powiedział... zresztą nieważne. 

Wytłumaczył mi, że ty cierpisz. I ja zrozumiałam, jak to jest. Zrozumiałam, jak ty musisz 

cierpieć. A wiesz, byliśmy u wujków i Leszek mnie pytał o ciebie.

- I co mu powiedziałaś?

- No... - zawahała się Beata.

- Powiedziałaś mu, że ja się kocham w Oskarze, tak?

- Coś w tym guście. Ale o co ci chodzi? Przecież mówiłaś, że on ci się nie podoba!

- Nic takiego nie mówiłam.

- A więc podoba ci się?!

- Nic takiego nie mówiłam. - Sylwia uważa, że trzeba ci dać szansę, bo...

- Sylwia tak uważa? Świetnie!

- Słuchaj! Dajmy już temu spokój, bo muszę zaraz lecieć. Umówiłam się pod Relaxem 

z...

- Z Oskarem.

- Tak, z Oskarem. A Leszek zrobił fajne zdjęcia. Pamiętasz? Te wtedy. Mam ze sobą.

Eliza wolno przeglądała kolejne.

- Wiesz   co?   Ja   ci   je   zostawię.   Oddasz   mi   jutro   w   szkole,   bo   się   spóźnię.   Oskar 

przyjeżdża tym o piętnastej cztery. Pa!

- Pa!

Eliza   zamknęła   za   Beatą   drzwi.   Zgasiła   górne   światło,   zapaliła   miodową   lampkę, 

potem uchyliła okno, zrobiła kilka głębokich wdechów i zaczęła jeszcze raz oglądać zdjęcia.

Leszek siedzi obok niej. Nawet uszy nieźle wyszły. Ona pije herbatę. Leszek na nią 

patrzy. Wtedy tego w ogóle nie zauważyła. Jakie on ma długie rzęsy... Tu Beata z Oskarem. 

Już do końca na wszystkich zdjęciach nie było Leszka, bo to on je robił.

- Kochanie, dzwoniła przed chwilą zdyszana Beatka i prosiła, żebyś poszła do Sylwii z 

jakimiś zdjęciami. Wiesz, o co chodzi? - spytał tata.

- Wiem.

- Idź. My z Zosią też się przejdziemy. Zajrzę jeszcze do Janusza Dalskiego...

- Do Janka Dalskiego - poprawiła ojca.

- A tak, do Janka. Podobno w Bydgoszczy jest etat dla magazyniera.

- W Bydgoszczy? - przeraziła się Eliza. - Przeprowadzimy się?

- Nie, będę dojeżdżał. Co jesteś taka zdenerwowana?

- Nie, nic. Uczyłam się. Tato, to ja idę do Sylwii.

*

- ...to bardzo przystojny chłopak. Beata chce z nim i z Oskarem przyjść do mnie. 

Właściwie to inaczej go sobie wyobrażałam. Ale, no, powiedz, jaki on jest?

- Jaki? - Eliza się zamyśliła. - Normalny. Ma taki tik: ciągle poprawia sobie rękaw 

kurtki. O, tak. Ma oczy... 

n

o, normalne... takie mniej więcej jak te zasłony. No... może... może 

inne... jest o, tego wzrostu... nie, może tego... lubi sernik i herbatę... nie pije coli... mieszka w 

Paterku, ale to wiesz. No, co jeszcze... jest nawet miły - a w myślach dodała: „Jest kochany”.

*

Ojciec od wczoraj znów nie miał  pracy. Najpierw  przetrząsnął całe mieszkanie  w 

poszukiwaniu   swojego   pióra,   a   potem   postanowił   wykorzystać   wolny   czas   i   odmalować 

wreszcie   pracownię   mamy,   bo   akurat   nie   miała   zamówień.   Szli   więc   teraz   do   sklepu 

chemicznego. Zosia z tatą, z narzędziami, puszkami farby i pędzlami szli przodem, a Eliza z 

mamą na spółkę dźwigały dziesięciolitrowe wiadro z białą farbą emulsyjną. Eliza ledwo szła, 

bo uchwyt wbijał się jej w rękę. Mama też nic nie mówiła, co oznaczało, że nie jest z nią za 

dobrze.

- Może ja pomogę? - Eliza usłyszała znajomy głos. - Dzień dobry. - Leszek wyjął im 

wiaderko z rąk.

- Oj, dziękujemy. Nie myślałam, że to takie ciężkie. A to kolega z klasy? - Mama 

spojrzała na Elizę.

- Nie. To brat cioteczny Beaty... - Eliza zrobiła się czerwona, jakby to jakiś wstyd być 

bratem ciotecznym Beaty.

- Jestem z Paterka. Nazywam się Leszek Madej.

- Madej?! No tak! - ucieszyła się mama. - Znam twojego ojca. Chodziliśmy razem do 

szkoły. Pewnie mnie już nie pamięta. W samą porę nas spotkałeś.

- Akurat przyjechałem.

Doszli do pracowni. Ojciec poodsuwał szafy, a Zosia skorzystała z jedynej okazji, 

żeby malować kredą krawiecką po ścianach.

- Może   się   przejdziecie,   bo   tu   zaprosić   was   nie   mogę.   Ale   dziękuję,   dziękuję 

serdecznie. I pozdrów koniecznie tatę.

Mama zamknęła drzwi pracowni, a oni zostali sami przed tabliczką:

Halina Dukacka

Salon mody ślubnej „Bianka”

Czynne od poniedziałku do piątku: 08.00 - 17.00

soboty: 09.00 - 13.00

Suknie gotowe i na zamówienie

Najnowsze fasony

- Twoja mama tu pracuje?

- Tak.

Ruszyli   w  kierunku  Noteci.  Posypanymi  piaskiem  uliczkami   szli   w  dół,  do rzeki. 

Kiedy chodnik się skończył, weszli na wydeptaną w śniegu ścieżkę.

- Fajnie skrzypi, co?

- Fajnie. Znów cisza.

- Widziałaś zdjęcia?

- Tak. Bardzo ładne.

- Uczę się dopiero, ale mam wujka w Choszcznie, niedaleko Szczecina. Nazywa się 

Przemysław Lipski.) Jest fotografem. Latem do niego pojadę, to się trochę] poduczę. Lubisz 

zdjęcia?

- Bardzo.

- Wzięłaś   sobie   jakieś   z...   Oskarem?   -   A   po   co   mi   zdjęcie   z   Oskarem?   -   No, 

myślałem...

- Beata ci nagadała.

- No   tak,   ale   w   porządku,   rozumiem.   Oskar   podoba   się   wszystkim   dziewczynom. 

Może to i nie jego wina, że taki jest. Czasem tak sobie myślę.

- Mnie się nie podoba! - Wcale?

- Wcale.

- A, to dobrze - Leszek wyraźnie się ucieszył. - On zresztą... chciałem ostrzec Beatę, 

ale ona nie chce mnie słuchać. Głupio mi, że przyłożyłem do tego rękę. O, jak ładnie! Szkoda, 

że nie mam aparatu.

Po drugiej stronie rzeki woda była zamarznięta. Zaschnięte trzciny pokryte śniegiem 

tuliły się do siebie. Suche trawy, już otrzepane z białych czapek, wychylały się znad śniegu i 

nadawały wszystkiemu niesamowitego wyglądu. Kilka kroków od nich był zrujnowany most, 

który teraz, uszkodzony i już nienadający się do chodzenia, był jedynym śladem, że na tym 

pustkowiu jednak mieszkają ludzie. Niebo było fioletowo - różowe. A stada ptaków co chwila 

podrywały się, jakby przeganiała je wielka łapa.

- Czyli Oskar ci się nie podoba - wrócił do tematu Leszek.

- Nie.

- Ale na pewno?

- Na pewno.

Weszli na groblę i znów patrzyli w milczeniu na zimowe przedstawienie. „Jak tutaj 

pięknie - pomyślała Eliza. - Tyle razy tu przychodziłam i nigdy tak nie było”.

- Słyszałam, że Beata chce cię umówić z naszą przyjaciółką, Sylwią?

- A tak, słyszałem o tym.

- I co? Sylwia jest bardzo miła i dobrze się uczy, co rok ma nagrodę. Jest zdolna, 

ślicznie rysuje. Kiedyś miała psa, boksera. Nazwali go Jarosz, bo lubił sałatę.

- Tak? To śmiesznie. A u nas w szkole jeden kolega ma owczarka. Nazwał go Bobik. 

Ten owczarek ma rodowód i Bobik na imię. A znów drugi jest takim za długim kundlem na 

krótkich nogach i wabi się Murgrabia. Wszystko odwrotnie. Uważaj! - Eliza wpadła w sporą 

zaspę i Leszek odruchowo wyciągnął rękę w jej kierunku. - Jesteś cała?

- Chyba tak. - Eliza nie odważyła się podać mu ręki, więc Leszek szybko ją zabrał.

- Tam się urodziłam. Wiesz, w tym domu.

- W domu, nie w szpitalu?

- Nie, bo karetka nie zdążyła.

- To fajnie. A co teraz jest w tym domu?

- Tam mieszka brat mojej mamy. - Zobacz, kaczki lecą. Fajne byłoby zdjęcie.

- Chyba tak.

- Muszę już iść. - Leszek nosił zegarek na prawej ręce, chociaż Elizie wydawało się, 

że nie jest leworęczny. - Mam zaraz autobus i mama będzie czekać.

- Rozumiem. Odwrócili się, zostawiając pokryte śniegiem łąki za plecami, i poszli 

ulicami w górę, do Kilińskiego.

- To cześć! - Leszek zdjął rękawiczkę i wyciągnął dłoń do Elizy, ale zaraz chwycił 

palcami za brzeg rękawa i naciągnął.

„Ma taki odruch” - pomyślała Eliza i podała mu rękę.

- Cześć.

- Ojej, jaka zimna. Zmarzłaś?

- Nie, ciepło mi. Ja mam zawsze takie zimne.

- Aha. To cześć.

- Cześć.

Leszek  poszedł w  kierunku  dworca, a Eliza weszła do  swojej  klatki. W szybie  w 

drzwiach mignęła jej twarz.

„Jak ja wyglądam... Od razu zapakują mnie do łóżka”. Wyjęła z kieszeni pomadkę i 

dla uspokojenia otwierała ją i zamykała.  Gdy plastikowa obudowa była  już ciepła od jej 

dotyku, poczuła się spokojniejsza.

Wyszła z klatki, zrobiła jeszcze jedno okrążenie wokół kościoła i wróciła do domu.

*

„A  jednak   jestem  złodziejką”   - myślała  o  sobie  Eliza,  oglądając   po raz  tysięczny 

zdjęcie Leszka. Oddała Sylwii do obejrzenia wszystkie, poza rym jednym. Leszek miał taką 

ciepłą dłoń i ciągle obciągał ten rękaw kurtki. I chyba ani razu na nią nie spojrzał, a mimo to 

zauważyła, że ma piwne oczy z takimi małymi zielonymi plameczkami. „O matko! - nagle 

uświadomiła sobie coś strasznego. - Leszek nigdy nie widział mnie bez czapki. On zawsze 

widzi mnie w czapce. Nie wie, jakie mam uszy. Tylko raz byłam bez czapki, ale on wtedy 

wszedł...”. - Przypomniała sobie ich drugie spotkanie w cukierni.

Za oknem była  już noc. Z łóżka Zosi słychać  było  równe, głębokie posapywanie. 

Buster biegł gdzieś przez sen i przednie łapy cały czas mu drżały. Rodzice oglądali telewizję, 

a gdzieś w Paterku był Leszek... Leszek i jego ciepła ręka.

Eliza rzuciła się na łóżko i znów poczuła, że jest szczęśliwa. Bardzo szczęśliwa.

„A uszy?! - Szczęście znikło. - Przecież przyjdzie lato. Cały czas mam chodzić w 

czapce?”. - Wstała z łóżka i podeszła do biurka siostry. Na samym wierzchu leżał gruby, 

pękaty zeszyt z powklejanymi wycinkami o chorobach i operacjach. Eliza znalazła zdjęcie z 

operacji plastycznej uszu i długo je oglądała. W końcu pokręciła głową.

„Trudno. Mam takie uszy i tyle. Czegoś takiego nie dam sobie z własnej woli zrobić. 

Nigdy!”.

Zgasiła światło i dotknęła uszu. Postanowiła, że następnym razem od razu zdejmie 

czapkę i niech Leszek decyduje, czy chce ją z takimi uszami, czy nie. „Jak to następnym 

razem? Przecież następnego razu może już nigdy nie być?”.

Poczuła, że łzy płyną jej po policzkach.

*

- Czy mnie wzrok myli, czy Dukacka ćwiczy z Jakubiak? - zapytała Mikra, widząc, że 

dziewczyny po czterech okrążeniach biegiem dobrały się w pary.

- Tak,   proszę   pani,   a   dlaczego   miałybyśmy   nie   ćwiczyć?   -   Beata   wyglądała   na 

szczerze zdumioną. - Przecież my zawsze ćwiczymy razem.

- Jak to? Przecież się pokłóciłyście?

- My? O co my się miałyśmy pokłócić?

- O jakiegoś chłopca, o ile dobrze pamiętam.

- My, o chłopca? Nigdy! Jeszcze by tego brakowało na świecie, żebyśmy my się o 

chłopca   pokłóciły.   Prawda,   Eliza?   -   Ale   Eliza   znów   zrobiła   się   czerwona   i   podeszła   do 

nauczycielki.

- Już się pogodziłyśmy.

- No, to w porządku. Już myślałam, że tak źle z moją pamięcią. A teraz proszę: jedna 

się kładzie, druga trzyma  ją za nogi i czterdzieści brzuszków. Jakubiak, widziałam twoją 

minę. Nie szczerz się, tylko ćwicz.

- Dwa... cztery...  sześć - zaczęła liczyć Beata. - Osiemnaście... dwadzieścia  dwa... 

czterdzieści! Już skończyłam!

- Tak szybko?

- Nie, dlaczego szybko? Ja normalnie ćwiczę, to one tak wolno ćwiczą.

*

- Jak to spotkałaś się z Leszkiem? Z moim Leszkiem? - Sylwia była oburzona.

- Jak to z twoim? Przecież go nawet nie znasz.

- Tylko   dlatego,  że  go nie  znam,  bo jestem  chora,  ty  nie  musisz zaraz   się  z nim 

spotykać?! Ja się miałam z nim spotykać! - Sylwia z owiniętym gardłem udawała całkiem 

spokojną.   -   Wiesz   co?   Nie   spodziewałam   się   po   tobie,   że   będziesz   podrywać   dwóch 

chłopaków naraz!

- Ja go przypadkowo spotkałam.

- Tak? I co robiliście?

- Nic. Poszliśmy nad Noteć.

- Tak całkiem przypadkowo poszłaś z nim nad Noteć. I co? Może się całowaliście?

- Nie, no coś ty?! Nie całowaliśmy się.

- Nie wierzę ci... po tym, co zrobiłaś Beacie! Ja tu siedzę już prawie miesiąc... jestem 

sama... nikt mnie nie odwiedza... i babcia mnie tuczy! Nienawidzę rosołu! Nikt mnie nie 

rozumie! Wy sobie latacie, a ja? Umrę tutaj! - Sylwia się poryczała.

Eliza usiadła blisko niej. Przytuliła ją i zaczęła głaskać po włosach.

- Wiem, wiem. Wszystkim strasznie pusto w szkole bez ciebie.

- Naprawdę? Tylko tak mówisz, żeby mnie pocieszyć, tak? - Sylwia zaczęła ocierać 

łzy.

- Wszyscy się ciągle pytają, kiedy wrócisz i co ci jest. Nawet Rafał się pytał kilka 

razy. Na WF - ie jest nudno. Ostatnio Mikra mówiła, żebyś już wróciła, bo nie ma kto nam 

pokazać stania na rękach.

- Serio? Beata nic mi nie mówiła.

- Wiesz, jaka ona jest roztrzepana. Teraz gada tylko o Oskarze, ale zapytaj ją, to powie 

ci   to   samo.   Straszna   ta   klasa   bez   ciebie,   wszyscy   to   widzą.   Przestań   już   chorować   - 

powiedziała i objęła koleżankę.

- Czasem myślę, że nigdy nie będę zdrowa. O wyjechaniu gdzieś na kolonie latem to 

nie mam co marzyć. A ty jedziesz na ten obóz językowy, o którym mówiłaś? - Eliza kiwnęła 

głową. - A widzisz! A mnie chyba do śmierci nigdzie samej nie puszcza. Chcę już wyjść na 

spacer.

- To połóż się, nie łaź po mieszkaniu boso i nie stercz na balkonie z mokrą, świeżo 

umytą, głową.

- Mówisz?

- Mówię. Muszę iść. Mam mamie pomóc podszyć halkę, bo coś jej się marszczy.

- A dla kogo?

- Siostra Jędrka z Lisiego Ogona wychodzi za mąż za jakiegoś Holendra. Suknia do 

Amsterdamu jedzie. Nawet mamie  pokazywała zdjęcia domu tego Holendra. Fajnie, że z 

Lisiego Ogona do mojej mamy przyjechała, nie?

- Szczęściara - powiedziała Sylwia, nie wiadomo o kim.

- Sylwuniu, telefon do ciebie. Babcia Sylwii weszła ze słuchawką.

- Tak? O... cześć... - Sylwia zakryła słuchawkę. - To Rafał. - Przewróciła oczami i 

niemal kucnęła, gdy to mówiła.

- A widzisz - szeptem odpowiedziała Eliza. Chciała jeszcze pogadać z Sylwią, jak 

teraz wydobyć od Oskara ten poszukiwany komiks, ale gdy zorientowała się, że rozmowa 

Sylwii z Rafałem może potrwać, zaczęła się ubierać.

*

- Cześć, Eliza! - Oskar dobiegł do niej tuż przed wejściem do spożywczego.

- Cześć! Co tu robisz?

- Słyszałem, że się we mnie kochasz. - Wyszczerzył się idiotycznie.

Eliza przez chwilę stała, nie wierząc, że to powiedział. Opanowała się jednak.

- Źle   słyszałeś.   -   Odwróciła   się   wściekła   na   Beatę.   Wzięła   koszyk   i   poszła   po 

pieczywo. Oskar za nią.

- Nie ma się czego wstydzić. Normalne. Ja tak mam.

- Nic nie masz. Beata jest kretynką.

- To fakt, najmądrzejsza nie jest, ale nie musisz się wstydzić.

- Oskar, idź stąd. Robię zakupy.

- Ja też. - Wskazał na koszyk, gdzie miał jedną kajzerkę. - Przecież nie musimy jej 

niczego mówić. Ona zresztą wierzy we wszystko, co jej powiem. Nic jej nie powiemy.

- O czym?

- O nas. - Oskar usiłował ją objąć.

- Przestań. Wszyscy na nas patrzą. - Kiwnęła  głową sąsiadce,  mamie  Andżeliki.  - 

Jeszcze tylko jej tu brakowało. - Eliza szybko podeszła do kasy. Oskar za nią.

Poczuła jego rękę wpychającą  się pod jej  ramię, ale  sąsiadka  i Andżelika  też nie 

spuszczały z niej oczu, więc czym prędzej wyszła ze sklepu.

Oskar nadal trzymał swoją dłoń pod pachą Elizy, kiedy w wejściu wpadła na nich 

Beata.

Najpierw zbladła, potem długo wpatrywała się w wystającą z boku dłoń Oskara. A ten 

wcale jej nie cofnął.

- Widzisz, Beata, musiałem ją aż wyprowadzić ze sklepu. Dosłownie rzuciła się na 

mnie.

- Ty małpo! Jesteś podła! Od początku wiedziałam! Dlaczego ja ci przebaczyłam? - 

Beata z całej siły popchnęła przyjaciółkę i tylko dlatego, że Oskar ją przytrzymał, Eliza nie 

przewróciła się na ulicę.

- Beta!   Jak   fajnie   wyglądasz   -   zaczął   Oskar,   kompletnie   zapominając   o   Elizie.   - 

Właśnie przyjechałem do ciebie, gdy ta wariatka się do mnie przyczepiła. Chodź, idziemy. 

Nie zwracajmy na nią uwagi. Zjemy coś Pod Lipami?

Oskar   objął   Beatę   i   Eliza   przez   kilka   sekund   oglądała   ich   plecy.   Przeszli   jakieś 

dwadzieścia metrów, gdy Beata objęła Oskara w pasie. Najwyraźniej uznała, że między nimi 

wszystko jest w najlepszym porządku.

*

- Gdzie jest moje pióro?! - ojciec miotał się po całym mieszkaniu.

- Czego ty ciągle szukasz, kochanie?

- Pióra, mojego pióra. Któraś z was je wzięła. Zosiu, nie brałaś mojego pióra?

- Czego?

- Pióra. Mów prawdę. Brałaś.

- Chodzi ci o takie duże zielone, tak? - Tak.

- To ja je brałam. Ale jego już nie ma w domu. Wyszło... sobie... Ale tam, dokąd 

poszło, jest mu dobrze.

- Kochanie, czy możesz zabrać głos w sprawie? - Nie mogę, bo wypisuję zgłoszenie 

dla   Elizki   na   obóz   językowy   -   odparła   mama,   przepisując   dane   ze   swojego   dowodu 

osobistego.

- Teraz, zimą? Jedzie na ferie? Nic mi nie mówiłyście. - Nie teraz. Latem, ale trzeba 

się zdeklarować do końca miesiąca, bo musi jeszcze zdać egzamin i muszą zdecydować, do 

jakiej grupy ją zakwalifikują.

- Jedzie na obóz językowy? A pieniądze?

- Dziadkowie się dołożą. Przed chwilą dzwoniła babcia.

Ojciec, który przez chwilę stał cierpliwie, wrócił do tematu.

- Więc gdzie jest moje pióro?

- Tato, przecież to tylko przedmiot - zaczęła niewinnie Zosia.

- Ty coś wiesz. Siadaj tu. Mów.

- Ale o czym? - Zosia zrobiła wielkie oczy. - Gdzie jest teraz moje zielone pióro? 

Mam nadzieję, że jeszcze żyje - jęknął ojciec.

- Kolega jeden... - No?

- Więc jeden kolega, to... - No?

- Taki mój jeden kolega to...

- No wiem, twój jeden kolega. Więc?

- On ma ślad po wyrostku.

- Wiedziałem! Dałaś mu moje pióro.

- Nie, ja bym mu w życiu nie dała twojego pióra!

- Dzięki Bogu. Więc co z nim zrobiłaś? - Ja się z nim na to pióro zamieniłam.

- A, to dobrze. Oddasz mu to, na co żeście się zamienili, i w porządku - uspokoił się 

ojciec, ale Zosia stała przed nim i nerwowo zaciskała piąstki. - Co jeszcze?

- Bo tego... ten jeden mój kolega... to ma ślad po wyrostku i ja się zamieniłam, że ja 

mu dam pióro, a on mi da popatrzeć. To jak ja mu teraz oddam?

- Zośka, ja cię uduszę!

- Tato, a ile ty byś musiał mnie trzymać za szyję, żebym ja porządnie umarła?

*

Mama   cicho   zaklęła   pod   nosem.   Potem   wstała   i   oprócz   kolejnej   lampki   zapaliła 

jeszcze górne światło.

- No, nie idzie mi to, nie idzie. A na jutro muszę mieć. Może Beatka mnie poratuje?

Eliza niespokojnie spojrzała na mamę i poczuła, że po plecach spływa jej strużka potu. 

Potarła oczy rękami, jakby chciała obudzić się ze złego snu.

Mama postawiła palec na zapisanym na kartce numerze Jakubiaków. Wybrała numer, 

chwilę pogadała z ojcem Beaty i zaraz poprosiła ją do telefonu.

- Tak się cieszę, Beatko, że cię zastałam. Tu mama Elizy. Ratuj mnie! Jestem dziś nie 

w formie, a mam jedno maleńkie obszycie, ale w widocznym miejscu. Pomożesz?... Tak... 

kochana jesteś... To Eliza zaraz ci przyniesie... No, dziękuję... dziękuję jeszcze raz. Masz u 

mnie drożdżowe rogaliki. Odchudzasz... ty? No, to pomyślę o czymś innym. Do widzenia. - 

Odłożyła słuchawkę. - Eliza, ubieraj się, ja ci już pakuję suknię. Masz tu nici i niech Beatka tą 

igłą szyje. Co tak stoisz?

- Nie, nic.

Eliza ubrała się, wzięła suknię zapakowaną w wielką folię i, najwolniej jak umiała, 

poszła w stronę domu Beaty.

*

Trzy razy okrążyła dom Jakubiaków. Kilka razy w myślach pochwaliła, jak ojciec 

Beaty starannie odśnieżył chodnik przed domem. Przypomniała sobie, że jutro mają iść z 

mamą na cmentarz, bo jest rocznica śmierci dziadka, ojca mamy, i że musi jeszcze powtórzyć 

definicje z fizyki, bo zadań znów nie zrobiła, więc z teorii nie może się dać zagiąć. Nie mogła 

się zdecydować, żeby wejść do koleżanki. Co jej powie? A co odpowie jej Beata? A jeśli ją 

uderzy? Ona jest taka nerwowa...

Eliza popatrzyła na zasłonięte okna Beaty i zaczęła wracać do domu. Ale co powie 

mama? Zaraz zacznie pytać dlaczego, co się stało, o co poszło i czy nie mogą się pogodzić? 

Ojciec też będzie chciał wiedzieć... Zaczną dawać mi cudowne rady... potem przyjdzie Zo-

sia... nie, nie, wszystko jest lepsze od tego.

Zawróciła, ale nie mogła nacisnąć dzwonka.

- Trudno,  zawsze  jakoś  to  będzie. Nie idę. - Energicznie się odwróciła i zaczęła po 

skrzypiącym śniegu wracać na Kilińskiego.

Weszła na klatkę schodową, delikatnie wyjęła sukienkę i przy marnym, jarzeniowym 

świetle zaczęła, najlepiej jak umiała, obszywać dekolt. Nawet nie zauważyła, kiedy przestała 

cokolwiek widzieć z powodu płynących łez.

*

Mama obejrzała suknię i tylko mruknęła:

- No,   patrz,   córuś...   całkiem   jak   nie   Beata.   I   taki   supeł   wielgachny...   Chyba   się 

śpieszyła, co? A może chora? Nie? No, to sama nie wiem. Niepotrzebnie ją wykorzystuję. 

Może chciała mi dać do zrozumienia, że ją naciągam na pomoc... - Mama wzięła żyletkę i 

całe obszycie odpruła. - Jak będzie, tak będzie. A, wiem. Dam tu tę gotową lamówkę, co 

została po sukni...

Dobrze, że mama nie podniosła wzroku na córkę, bo gdyby to zrobiła, zobaczyłaby, że 

Eliza cały czas płacze. Tylko Buster to widział. Poszedł za Elizą do pokoju i cicho skomląc, 

zaczął ją lizać po rękach. A potem otworzył pysk, jakby się uśmiechał, i zaczął ganiać za swo-

im ogonem.

- Chcesz mnie pocieszyć? - poklepała psa po głowie.

- A ty nie jesteś samotny, co?

Buster   zastrzygł   uszami.   Usiadł,   a   potem   położył   się   koło   jej   nóg   i   zaczął   cicho 

piszczeć.

Zasnęli razem. Przez sen oboje lekko poruszali: Eliza - nogą, a Buster - wszystkimi 

czterema łapami. Jej śniło się, że kogoś goni, a Busterowi, że przed kimś ucieka.

ROZDZIAŁ 6

- O co chodzi temu psu? - Ojciec stał nad Busterem i niespokojnie mu się przyglądał. - 

Jest jakiś dziwny. Siedzi murem koło regału, jakby na coś czekał.

- Myjcie ręce. Drugie! - krzyknęła mama. - Tylko szybko, bo mam za godzinę odbiór.

- Buster! - Zosia wzięła całego schabowego ze swojego talerza i pomachała psu koło 

pyska. Ale Buster ani drgnął. Tylko przeciągle zawył. - Czy po obiedzie będzie kisiel? - Zosia 

za pomocą widelca budowała na talerzu zamek, a fosę wypełniła surówką z tartej marchewki.

- Nie.  Po  obiedzie  mam  odbiór  - dobitnie  powiedziała  mama.  -  A  ty  po obiedzie 

zrobisz porządek u siebie we wszystkich szufladach.

- We wszystkich? - oburzyła się Zosia. - Przecież ja chodzę dopiero do zerówki. A 

wiecie, u mnie w grupie jeden kolega...

- Zosiu, nie przy jedzeniu.

- A to właśnie nie było przy jedzeniu - naburmuszyło się dziecko. - Jak nie chcecie 

wiedzieć, to wam nie powiem, że ten jeden kolega, to mi dziś oddał pióro. Wasza strata.

Zapadła cisza.

- Jakie pióro? Moje pióro? Gdzie je masz? - Ojciec zerwał się z krzesła.

- U mnie w worku na kapcie.

- W   worku   na   kapcie?   Dziecko   kochane,   jak   mogłaś   je   tam   włożyć?   -   Ojciec 

gorączkowo przerzucał rzeczy wiszące na wieszaku w przedpokoju.

- Było trudno, to fakt, ale sobie poradziłam. Ostatecznie chodzę już do zerówki.

- Gdzie   ten   worek?   -   Ojciec   pod   kurtkami   znalazł   dziecięcy   worek   na   buty   z 

wyhaftowanym napisem: „Zosia Dukacka grupa 0”. Wyrzucił z niego trzy kapcie dziecięce, z 

czego  dwa były  do pary, zmiętoszone  spodenki,  kilka  napoczętych  opakowań  mentosów, 

jakieś uschnięte resztki chleba z masłem, połamane pióro pawia, kilka podartych kartek z 

rysunkami dziecięcymi... ale pióra wiecznego nie było.

- I gdzie to pióro? Zosiu, chodź tutaj.

- No, przecież leży. - Zosia machnęła ręką.

- Nie ma tu mojego pióra - powiedział ojciec dobitnie.

- A to? - Zosia z miną starej obrażonej ciotki wzięła do rączki pióro pawia i podsunęła 

ojcu pod same oczy.

- To jest pióro pawia, nie moje. Gdzie jest moje?

- A, to ja nie wiem. Ja zamieniałam się tylko na to. Zrobiło się znów cicho i słychać 

było, jak Buster przestępuje z nogi na nogę. Rodzina wróciła do drugiego dania.

*

- Tatusiu, widzisz, co robi Buster?

Pies stał na dwóch łapach, opierając się o regał, i hipnotyzował wzrokiem gazetę.

Ojciec wziął ją do ręki, a Buster zaczął jak szalony merdać ogonem. Ojciec usiadł w 

fotelu, Buster koło niego i położył mu łapę na kolanie. Ojciec rozłożył gazetę. Buster zaczął 

popiskiwać.

- O raju, co się dzieje? On chce, żeby tata mu poczytał. - Wszystkie trzy panie zbliżyły 

się i w milczeniu przyglądały się temu przedstawieniu.

- Zacznijmy. Chodzi ci o tę gazetę? - zaczął ojciec niepewnie. - Jak ktoś zobaczy, że 

gadam z psem, to nigdy nie znajdę pracy.

- Hau - odpowiedział Buster. - Ja nie mogę! - wyszeptała Eliza.

- Ja jeszcze bardziej nie mogę, ja chodzę... - Eliza zatkała siostrze buzię.

- Ze   świata.   -   Pies   stał   cicho   i   merdał   ogonem.   -   Z   kraju...   też   nie...   wydarzenia 

kulturalne... nie to. Co ty, Busterku, chcesz przeczytać?  Zguby. - Pies zawył. - Zwierzak 

czeka na człowieka - Buster zaczął tańczyć ogonem i dreptał w miejscu, stukając pazurami o 

podłogę. - Dam pracę... czy możecie zasłonić okna? Jeśli ktoś to zobaczy... - Ojciec przebiegł 

wzrokiem po stronie z ogłoszeniami. Buster złapał zębami gazetę, ale bardzo lekko, potem 

puścił i pobiegł w kierunku drzwi. - Zwariowałem i takie mam objawy: widzę psa, który czyta 

moją gazetę. - Ojciec otarł sobie pot z czoła. Chwilę pomyślał i położył rozłożoną gazetę na 

dywanie.

- Sam   pokaż.   -   I   Buster,   ku   ogólnej   konsternacji,   stanął   nad   nią,   kręcił   łbem   we 

wszystkie strony, a potem raptownie usiadł, stawiając jedną łapę na gazecie. Zaczął szczekać.

- Pokaż! Gdybym tego nie widział na własne oczy... Słuchajcie! Widziałyście to, co 

ja? Nasz pies czyta gazety i na czym on postawił tę łapę? - Ojciec wziął gazetę do ręki. Zaczął 

czytać dokładnie w tym miejscu, gdzie Buster zostawił mały ślad po pazurze.

- Nowo   otwierający   się...   poszukiwani   są...   około   dwóch   tysięcy   pracowników... 

zainteresowanych... zgłoszenie...

Ojciec   pobiegł   do   telefonu.   Trzęsącymi   się   rękami   wybrał   numer   i   poprosił   o 

połączenie z kadrami. Rozmawiał bardzo krótko. Kiedy odłożył słuchawkę, długo milczał i 

mrugał oczami. Potem ciężko usiadł w fotelu, zdjął okulary, przetarł oczy i powiedział:

- Wygląda na to, że mam pracę. Do czwartej mam donieść dokumenty, więc zjedzmy 

to drugie danie. Co za dzień!

- Tato, mogę dać Busterowi mojego kotleta?

- Tak kochanie, ale jeśli to będzie prawda, to Buster będzie miał codziennie swojego 

kotleta. Od razu mówiłem, że trzeba go brać z tego schroniska. Jestem taki zadowolony, że 

namówiłem was na tego psa. Co się tak patrzycie? Przecież tak było. Dobrze pamiętam. Nie 

mam tylko pamięci do imion. Poza tym wszystko pamiętam zawsze świetnie.

- Jedz, jedz. - Mama poklepała ojca po ręku.

- Buster, proś, o co chcesz, a to dostaniesz - powiedział ojciec do psa, gdy z teczką 

pod pachą wychodził z domu.

Buster nadstawił uszu, a potem pognał na swoje posłanie. Zwinął się w kłębek, a oczy 

przykrył sobie łapą. Całkiem jakby się chciał w spokoju nad czymś zastanowić.

*

- Tylko, dziewczynki, piętnaście minut. Nie dłużej - Babcia Sylwii po raz kolejny 

poprawiała wnuczce szalik i naciągnęła głębiej czapkę. - Nie wiem, czy to dobry pomysł. 

Pójdę z wami i przypilnuję, żebyś nie biegała.

- Oj, babciu. Nie będę biegać! Przysięgam.

- No, idźcie już, idźcie i zaraz wracajcie. Ja tymczasem podgrzeję rosół.

- Dobrze,  babciu,   dobrze.  Zaraz  wrócimy,  tylko   łyk  świeżego  powietrza.   - Sylwia 

blada i osłabiona, ale już bez gorączki, dostała zgodę lekarza na krótki spacer. I właśnie 

razem z Elizą postanowiły wykorzystać to pozwolenie.

Eliza podała Sylwii ramię i przytulone do siebie wyszły na ganek. Wprawdzie śnieg 

jeszcze leżał, ale ulice były odśnieżone, posypane piachem i solą. To już nie to, co kilka dni 

temu.

- Pójdziemy nad Noteć, co? Proszę... babcię jakoś ubłagam potem.

- No, dobrze. Ale musimy uważać, żeby nie przesadzić. Poszły spacerem w stronę 

rzeki.

- Ale się narobiło, co? Nie myślałam, że tak się pokłócicie. Wiesz, powinno mi być 

was   żal,   ale   ja   cały   czas   myślę   o   sobie.   Bo   jak   to   będzie   teraz,   jak   wy   ze   sobą   nie 

rozmawiacie?

- Może Beacie przejdzie.

- Nie. Ona bardzo serio to wszystko wzięła. A Oskar jej dokładnie opowiedział, jak ty 

do niego wydzwaniasz, prosisz o spotkanie, jak się narzucasz i że ciągle za nim łazisz.

- Już mi nie powtarzaj. Zaraz się poryczę.

- O patrz! Beata. To jest okazja! Cześć, Beata! - krzyknęła Sylwia, a Beata zatrzymała 

się w miejscu, jakby się nad czymś zastanawiała. Potem podeszła do dziewczyn.

- Widzę, że wyszłaś na spacer SAMA - powiedziała znacząco. - A co u tej idiotki, 

Elizy Dukackiej, przepraszam Elizy Wredniackiej? Dawno jej nie widziałam. Żyje jeszcze? 

Czy może umarła z rozpaczy, że nie może mi odbić chłopaka?

- Ja już pójdę. Tylko zaraz wracaj... - Eliza wyswobodziła się z uścisku Sylwii.

- Dziewczyny, czy nie możecie się pogodzić? - powiedziała Sylwia błagalnie.

- Z kim mam się godzić? Nikogo tu nie widzę - prawie wesoło odpowiedziała Beata.

Eliza  nie   czekała  na   ciąg   dalszy.  Wcisnęła  ręce  w   kieszenie  i  poszła   w   kierunku 

Noteci.

*

Mikra przerwała sprawdzanie listy.

- Dlaczego mówisz, że Dukacka jest nieobecna, skoro tu stoi?

- Gdzie? - Beata ostentacyjnie zaczęła przyglądać się koleżankom.

- Tu. - Mikra, nic nie rozumiejąc, pokazała długopisem na Elizę.

- Nikogo nie widzę. Tu jest tylko powietrze, proszę pani.

W sali zapanowała cisza.

Mikra głośno przełknęła ślinę i zaczęła ze zdenerwowania gryźć końcówkę długopisu.

- Proszę,   zaczynamy   od   rozgrzewki.   Kto   chce   poprowadzić?   Może   Asia 

Tomaszewska? Dawno nie prowadziłaś.

Lekcja potoczyła się normalnym torem. Tylko Asia, na wszelki wypadek, nie dała ani 

jednego ćwiczenia w parach.

*

Zosia od kilku chwil przyglądała się kucharce, która miała ich przypilnować w czasie 

obiadu, bo ich pani wyszła do kierowniczki. Zosię zainteresowały wielkie, fioletowe żyły na 

jej czole. Widziała ciocię Kazię wiele razy, ale ta nigdy nie miała takich interesujących żył 

jak dziś. I Zosia zaczęła się jej przyglądać z ciekawością. Pani kucharka, w białym fartuchu i 

śmiesznym   koronkowym   czepku,   ciężko   oparła   się   o   ścianę   i   zrobiła   się   bardzo   blada. 

Wiaderko z zupą wysunęło jej się z ręki, ale na szczęcie tylko ciężko stuknęło o ziemię, co 

uratowało ogórkową przed rozlaniem. Zosia podeszła do cioci Kazi.

- Ciociu, źle się czujesz, prawda?  Wyszły ci wszystkie żyły  na czole. Tutaj sobie 

usiądź,   zdejmij   ten   czepek.   Widzę,   że   ty   raczej   musisz   się   położyć.   Co   dalej?   Aha!   - 

odpowiedziała sama sobie. - Otwórzcie okno. To co, że zimno? Rozepniemy guziki.

- Kochanie, w mojej torebce... - Ciocia Kazia nie dokończyła, tylko złapała się ręką za 

szyję.

Zosia poklepała kucharkę po dłoni i szybko poszła do kuchni.

- Ciocia Kazia jest chora. Trzeba zadzwonić po pogotowie. Gdzie telefon? Nie wolno 

tak stać, trzeba zaraz dzwonić.

W   kuchni   zrobiło   się   zamieszanie.   Pozostałe   kucharki   podbiegły   do   leżącej   na 

podłodze koleżanki. Zaczęły ją cucić, usiłowały podnieść i ciągle klepały ją po twarzy, a 

jedna zaczęła płakać i lamentować. Po chwili wbiegła do sali pani dyrektor i pozostałe na-

uczycielki.

- Co się stało? Zaraz trzeba dzwonić po pogotowie, tylko co im powiedzieć? Zaraz, ile 

Kazia ma lat? Kto wie? A może najpierw zadzwonić do syna?

- Ja już zadzwoniłam po pogotowie - cicho powiedziała Zosia, ale dyrektorka jej nie 

uwierzyła i sama pobiegła do telefonu. Dowiedziała się, że już było zgłoszenie i wróciła po 

chwili.

Zanim jednak przyjechało pogotowie, kucharki wydusiły z Kazi, że bierze lekarstwa i 

koniecznie chciały je podać.

- Nie wolno! - Zosia zasłoniła swoim ciałem kucharkę. - A jak to zaszkodzi?

- Co ty tam możesz wiedzieć, dziecko?

- Ja nie dam. I proszę nie podnosić cioci głowy, bo jej te żyły pękną. Najlepiej...

Wszyscy, dorośli i dzieci, które na próżno usiłowano odgonić od chorej Kazi, zwróciły 

jak na komendę głowy w stronę ulicy. Słychać było wyraźny sygnał karetki, potem ostry pisk 

hamulców. Lekarz od razu ukląkł przy chorej. Posłuchał w milczeniu bicia jej serca i rzucił w 

stronę dwóch sanitariuszy:

- Zawał. Zabieramy.

- Panie   doktorze,   to   lekarstwa   chorej.   Lekarz   spojrzał   na   buteleczkę   i   zmarszczył 

czoło.

- Czy to zostało podane chorej?

- No, właśnie nie. - Kucharka z wyrzutem spojrzała na Zosię.

- No, to dziękujmy Bogu. Bo jakbyście  to podały w takim stanie... No, jedziemy, 

jedziemy.

Następnego dnia zaraz po śniadaniu do sali zerówki wkroczył doktor z pogotowia, 

ubrany nie w fartuch lekarski, ale w granatowy płaszcz zimowy.

- Które to dziecko?

- O ta. To Zosia. Zosiu, przywitaj  się z panem doktorem. Przyszedł  specjalnie do 

ciebie.

- Dzień dobry. - Zosia grzecznie dygnęła. - Jak ciocia? Żyje?

- No pewnie, że żyje. I to dzięki tobie, mała panienko. Wiesz, że ją uratowałaś? Bo 

gdyby chwilę później...

- E, to normalne. Chodzę już do zerówki, nie jestem taka mała.

- A skąd ty to wszystko wiedziałaś? - Lekarz kucnął przed Zosią.

- Ja? Czytam sobie o chorobach, bo to fajne.

- Wspaniale się spisałaś. - Lekarz pogłaskał jej złote loczki.

- Wiem.   A   nie   dałby   mi   pan   w   nagrodę   jednego   skalpelika?   Może   być   nawet 

najmniejszy.

- A co byś nim robiła?

- Mogłabym zacząć operować na poważnie.

- Tego się obawiałem. A czy masz taki zestaw „Mały doktor”?

- Taka plastikowa słuchawka i udawane pojemniki na lekarstwa? - z pogardę zapytała 

Zosia.

- No, takie.

- A pan by czymś takim chciał pracować? - Nie.

- No to widzi pan. - To co byś chciała dostać, poza skalpelem?

- Poza skalpelem? - Zosia podrapała się po brodzie, głęboko myśląc nad odpowiedzią. 

- Poza skalpelem to mógłby jeszcze być taki młot, którym w czasie operacji czaszkę się... 

dlaczego pan jest taki blady? Dlaczego pan usiadł? A może by pan zemdlał? - ucieszyła się 

Zosia. - To zrobimy sekcję zwłok.

- Czyją sekcję zwłok? - wymamrotał lekarz.

- Pana, panie doktorze.

Zosia ucieszyła się znowu i aż otworzyła usta, widząc, jak lekarz szybko podniósł się i 

zaczął żegnać z paniami i z panią dyrektor.

- To chyba nie był prawdziwy lekarz - podzieliła się swoimi wątpliwościami Zosia - 

bo nie chciał sobie sekcji zwłok zrobić. - Podejrzliwie popatrzyła na znikającego doktora. - Ja 

tam bym na przykład chciała. To musi być fajna blizna po takim czymś.

*

- Nie.   Żadne   „oj,   tato”,   tylko   nie   ma   mowy   o   żadnym   skalpeliku.   Boże,   z   tym 

dzieckiem życie staje się niebezpieczne. Nie masz żadnego strupa, żeby sobie odmoczyć?

- No, właśnie ostatnio jakoś nie mam. To przez tę zimę. W rajstopach trudniej sobie 

kolana zedrzeć.

- A może spiszesz sobie wszystkie...

- Tato, a mogę sobie tym spisać? - Zosia wyciągnęła w kierunku ojca zielone wieczne 

pióro.

- To... To przecież moje pióro - wydukał ojciec. - To jest pióro? Przecież tym się nie 

da latać?

- Zosiu! Taki długopis na atrament nazywa się pióro. A gdzie ono było?

- O, tu leżało. Cały czas leżało. - Zosia pokazała szufladę, gdzie ojciec trzymał swoje 

przybory do pisania.

- Nie powiem nic - powiedział ojciec.

- Ja też nie. To co z tym skalpelikiem... - A widząc, że ojciec nie da się przekonać do 

kupienia skalpela, zaczęła z innej beczki. - To za to, że ci znalazłam twoje pióro, może 

chociaż podasz mi tę granatową książkę z tej, o z tej półki, co?

- Którą?

- O tę, tę. - Zosia stała na palcach i pokazywała, o którą jej chodzi.

Ojciec zdjął książkę z półki i głośno przeczytał tytuł.

- Choroba wrzodowa?! - popatrzył pytająco na córkę.

- Chcesz pooglądać ze mną? Na pewno obrazki będą fajowe. Nie chcesz? To zaproszę 

Andżelikę. Ona tak cię lubi, tatusiu.

*

Eliza wyszła z psem na spacer. Spuściła Bustera dopiero nad samą Notecią. Chciała z 

nim dojść aż do mostu, żeby po tym wszystkim ochłonąć. Dzień w szkole był koszmarem. A 

popołudnie jeszcze gorsze. Eliza zdjęła czapkę i pozwoliła włosom potańczyć na wietrze, ale 

zaraz   poczuła,   że   przewiewa   jej   uszy,   i   szybko   naciągnęła   ją   z   powrotem.   Jeszcze   raz 

przystąpiła do podsumowania tego dnia. W szkole koszmar. Beata, gdyby tylko mogła, na 

całej Mroteckiej powiesiłaby plakaty, że Eliza jest dla niej powietrzem.  Po szkole zeszła 

schodkami w dół i widziała w lodziarni Beatę. Ta też ją widziała i oczywiście zrobiła minę, 

jakby za szybą nie było nikogo. To było potworne! Sylwia też zrobiła się nachmurzona i co 

chwila patrzyła na zegarek, mówiąc, że za moment musi iść do szpitala na rentgen. Ojca nie 

ma, bo jest w pracy i jakoś tak pusto bez niego. Mama pojechała z panią Bednarską do 

Bydgoszczy, żeby pooglądać na wystawach suknie konkurencji. Jeśli mama zaprzyjaźni się z 

jej wicedyrektorką, to Eliza przestanie chodzić na Mrotecką. Przeniesie się jak nic, bo tego 

już nie wytrzyma. „Zośka opowiada Andżelice, że będzie weterynarzem, który leczy ludzi. 

Tylko ja jestem samotna jak palec. To wszystko przez to, że się zgodziłam. Można było 

poczekać, aż Sylwia wyzdrowieje, ale wtedy nie poznałabym Leszka... i co z tego, że go 

poznałam? Nic z tego nie wynika!”.

Zrobiła   ze   śniegu   twardą   kulę   i   rzuciła   w   drzewo,   ale   nie   trafiła.   Zrezygnowana 

spojrzała na psa. Buster stał z uśmiechniętym pyskiem i niczym się nie przejmował, ale kiedy 

zaczęła dochodzić szósta (godzina, kiedy miał wrócić ojciec), zaczął nerwowo spoglądać w 

stronę domu, jakby chciał już wracać.

Zza zakrętu wyszła jakaś objęta para. Eliza od razu ich poznała. To Magda Borsuk, 

mieszka na Podgórnej, koło Sylwii. Z kim ona tak się obejmuje? A! - już wiedziała. Tego 

chłopaka też znała. To syn kierowniczki poczty. Jego ojciec zostawił mamę, gdy ten był 

malutki, a wrócił dokładnie w jego szesnaste urodziny. Całe miasto huczało o tym jakiś czas 

temu. Tym bardziej że po pół roku jego rodzice się pobrali i zaprosili do kościoła chyba całe 

Nakło. Dostali tyle kartek z życzeniami, że musieli je nieść w kilku reklamówkach.

„Ale im fajnie. - Eliza popatrzyła z zazdrością na objętą parę i ruszyła do domu. Jacy 

oni szczęśliwi. - Zakręciły jej się łzy w oczach. - A ja? Na mnie nikt nie zwraca uwagi. Mnie 

nikt nie chce. Pewnie! Z takimi uszami... musiałby być ślepy. Mam szansę tylko u słonia 

Dumbo. Nawet przyjaciółki już nie mam”.

Eliza schyliła się, wzięła smycz pod pachę i wolnymi dłońmi zrobiła kulę. Zaczęła ją 

toczyć. Kiedy kula była już spora i nadawała się na głowę bałwana, Eliza wzięła rozbieg i z 

impetem na nią wskoczyła. A potem zaczęła deptać grudkę świeżego, dzisiejszego śniegu. Za-

wołała psa i zaczęła już na dobre wracać do domu. Lewa noga wyraźnie przemarzła. Eliza 

otworzyła drzwi klatki schodowej i wpuściła psa.

- Eliza!

Usłyszała głos Beaty i szybko się odwróciła. Beata siedziała skulona na obsypanej 

śniegiem   ławce.   Widać   było,   że   długo   już   tak   siedzi,   bo   na   ramionach   i   włosach   miała 

śniegowy puch. Wyglądała jak jedno wielkie nieszczęście.

Eliza zwolniła kroku. Nie wiedziała, co powiedzieć, więc zaczęła zwyczajnie.

- Hej.

- Hej.

Znów cisza.

- Chodź do mnie. Zimno tu...

- Nie...

- Nie chcesz wejść?

- Chcę, ale nie mogę. Cztery litery mi przymarzły. - Dawaj rękę. - Eliza wyciągnęła do 

przyjaciółki dłoń i zaczęła ją ciągnąć, a Beata wyrzucona jak z procy wpadła wprost w jej 

ramiona. Czuła, jak Beata przez chwilę stoi sztywna i nieufna, a potem zaczyna szlochać. 

Objęła   zmarzniętą   przyjaciółkę   i   zaczęła   głaskać   ją   po   włosach,   tak   samo   jak   niedawno 

Sylwię.

- No,   już   dobrze,   dobrze.   Przecież   nic   się   nie   stało.   -   Ja   go   z   nią   widziałam...   - 

szlochała Beata. - Widziałam... - Rozkleiła się zupełnie.

- Oj, daj spokój. On nie jest nawet wart, żeby ci buty czyścić.

- Ale dlaczego? Dlaczego zrobił mi coś takiego? Tak wspaniale się wszystko zaczęło! 

Leszek   próbował   mi   powiedzieć,   ale   ja   nie   słuchałam.   O,   jaka   jestem   głupia!   W   pełni 

zasłużyłam na to, co się stało.

- Nic podobnego. To się każdemu mogło zdarzyć. Nic się nie stało. Będziesz miała 

nauczkę. To wszystko.

- Cześć, Eliza! - Minął ich wysoki chłopak i podejrzliwie spojrzał na dwie objęte 

dziewczyny na ciemnej klatce schodowej.

- Cześć, Maciek.

- Coś się stało? Pomóc wam jakoś? Ktoś was napadł?

- Nie, nie. Takie tam babskie sprawy...

- Bo gdyby coś, to wiesz.

- Wiem, dzięki.

- Kto to? - szepnęła Beata, gdy chłopak zniknął im z oczu.

- Maciek. Nie znasz go? Chodzi do gimnazjum na osiedlu Łokietka. Wejdźmy, bo 

słyszę, jak Buster skomli pod drzwiami.

- Nie gniewasz się na mnie? - Beata zajrzała w oczy przyjaciółce.

- No pewnie, że nie. Chodźmy, bo rodzice będę się martwić.

Beata otarła łzy rękawem czerwonej kurtki.

- Leszek pytał, co u ciebie i czy może do ciebie zadzwonić. Dałam mu twój telefon. 

Dobrze zrobiłam?

- Bardzo dobrze - odpowiedziała Eliza i mocno przytuliła Beatę.

ROZDZIAŁ 7

Eliza starannie wytarła buty i strasznie stremowana zdjęła kurtkę. Leszek opowiadał 

jej, że ma fajnych rodziców, ale i tak była bardzo zdenerwowana. Potem czuła, jak idiotycznie 

się czerwieni. Weszła do dużego pokoju z dwoma wielkimi fikusami.

- Oj,   znam   skądś   tę   dziewuszkę.   -  Mama   Leszka   wyciągnęła   do  niej   obie   ręce.   - 

Odkurzam ją dwa razy w tygodniu. Co najmniej!

Eliza zdziwiona, nic nie rozumiejąc, spojrzała na Leszka, ale on tylko pokręcił głową i 

zaprosił do swojego pokoju.

Wtedy od razu zrozumiała, o czym mówi jego mama. Na regale, między całą armią 

miniaturowych, pomalowanych na różne kolory żołnierzyków, stało jej zdjęcie. Ładna ramka, 

skromna. Twarz Elizy powiększona. Ale kiedy? Jak?

Spojrzała na Leszka zdziwiona.

- Kiedy to zrobiłeś?

- No wtedy, za pierwszym razem, zanim jeszcze weszliśmy do cukierni Pod Lipami. 

Bo tak, to zawsze jesteś w czapce. Wiesz... - Leszek cicho zamknął drzwi pokoju. - Może 

byśmy... kiedyś... jeszcze poszli nad Noteć, bo wtedy nie miałem aparatu... a...

- Dobrze. Chętnie.

- Tylko nic nie mów Beacie, bo... zaraz cała rodzina będzie wiedziała, że ja... że my...

Eliza poczuła, że Leszek staje blisko niej.

„O   Boże!  On   mnie   trzyma   za  rękę!   Ludzie!  On   trzyma  mnie  za   rękę!”   -  chciała 

krzyknąć Eliza, ale nie zdążyła, bo nagle drzwi się otworzyły i weszła mama z tacą, na której 

niosła dwie herbaty w śmiesznych pękatych kubeczkach i kokosanki na kwadratowym tale-

rzyku.

- Tylko nie przegapcie autobusu Elizki - powiedziała do Leszka.

- No coś ty, mamo! Za kogo mnie masz. Kiedy mama wyszła, usiedli na podłodze.

- Może w sobotę pojechalibyśmy do Myślęcinka? Zimą tam musi być ładnie.

- Fajnie by było.

Postawili na dywanie talerz z kokosankami i milczeli. A potem tak się nachylili, że ich 

głowy się dotknęły. Patrzyli na siebie z bliska. Każde poczuło na swoim czole czoło drugiego. 

Było bardzo cicho. Jakby zniknął cały świat poza tym  pokojem. Nawet herbata milcząco 

wabiła esami - floresami. Eliza pomyślała, że tak właśnie wygląda koniec świata. Cisza i już 

nigdy nikt nic nie powie, bo jak tu coś powiedzieć.

- Dorota, zrzuć marchew, bo ktoś znowu bałwanowi zeżarł! - Usłyszeli wyraźny głos 

tuż pod oknami Leszka. Oboje odsunęli się od siebie i uśmiechnęli.

- Tylko...   wiesz...   mnie   samej,   to   znaczy   tylko   z   tobą...   to...   -   Eliza   zrobiła   się 

czerwona i zagryzła wargi.

- Wiem, mnie też samego nie puszczą. Ale moi są w porządku. Możemy ich zabrać. 

Albo twoich, jak chcesz.

- Moi   też   są   w   porządku...   tylko   muszę   ci   coś   od   razu   powiedzieć.   Ja   mam 

nienormalną siostrę.

- Jest chora umysłowo?

- Nie   jest   chora,   tylko   nienormalna.   Cały   czas   gada   o   strupach,   bliznach,   ranach, 

szóstych palcach i protezach. Nienormalne dziecko.

- A ile ma lat?

- Sześć, chodzi do zerówki.

- Aaa, sześć - uspokoił się Leszek. - To ją też zabierzemy. No i moją myszkę.

- Jaką myszkę?

- Moją. O tę. - Odchylił delikatnie mankiet rękawa i wskazał na znamię. - Ja się bez 

niej nigdzie nie ruszam.

Na nadgarstku, tu,  gdzie zazwyczaj  nosi się zegarek,  Leszek  miał  plamkę. Sporą, 

właśnie wielkości cyferblatu w zegarku. Była  brązowa, pokryta  krótkimi włoskami. Eliza 

poczuła, że serce zamiast w klatce piersiowej jest gdzieś w okolicach gardła. Głośno i z 

trudem przełknęła ślinę.

„Teraz  albo   nigdy  -  pomyślała.  -  Teraz!”.   Wyciągnęła   swoją   rękę  i   wskazującym 

palcem, tak lekko, jak tylko umiała, pogłaskała myszkę.

- Moja siostra oszaleje, jak ją zobaczy - powiedziała, nie podnosząc na Leszka oczu. - 

Pokocha cię od razu.

- A ty? - Leszek trzymał wyciągniętą rękę i patrzył na głaszczący ją palec Elizy. - 

Lubisz mnie... trochę?

*

Mikra potoczyła po klasie nieufnym wzrokiem.

- Czy Eliza Dukacka jest dziś obecna?

- Oczywiście,  proszę   pani.  Razem  ćwiczymy.  -  Beata  uśmiechnięta  i   rozradowana 

objęła cicho stojącą Elizę.

- Eliza, może ty mi wytłumaczysz, co tu się dzieje, bo ja się w tym gubię. Przecież się 

pokłóciłyście, tak?

- Tak, proszę pani, ale się pogodziłyśmy.

- A kiedy znów zamierzacie się pokłócić?

- Nie wiem, proszę pani. To jakoś samo tak wychodzi. Mikra odłożyła kajet, gdzie 

zawsze notowała obecności, i zaczęła bawić się wiszącym na szyi gwizdkiem.

- Nic z tego nie rozumiem, ale jedno mi się u was podoba, że na końcu umiecie się 

pogodzić.

- Proszę pani...

- Słucham cię, Beatko?

- A jak przyjdzie Sylwia, to będziemy mogły ćwiczyć we trzy?

- O, zaczęło się - mruknęła Mikra.

- Nie, proszę pani. Właśnie, że się skończyło. Mogę poprowadzić rozgrzewkę. Proszę! 

Proszę! Dziękuję! Dziękuję! Dziewczyny, zaczynamy od biegu! Auuuu!

Beata z dzikim okrzykiem zaczęła krążyć po sali. Mikra oparła się o drabinki i wytarła 

sobie rękawem dresu pot z czoła.

- Dobrze, że ferie od jutra, bo zdecydowanie muszę już odpocząć - powiedziała sama 

do siebie.

*

Dziewczyny we trzy siedziały na podłodze w pokoju Sylwii. Zjadły już rosół, a teraz 

zajadały się mandarynkami. Ich zapach wypełniał całe mieszkanie. Babcia Sylwii dzwoniła 

naczyniami w kuchni.

- Jak ci się udało z tą Niedzielską, to do dziś nie rozumiem. - Beata wepchnęła sobie 

mandarynkę w usta. - Zawsze byłaś, nie obraź się, beznadziejna z zadań, a tu masz! Zrobiłaś! 

No, ja byłam w szoku. Niedzielska też.

- Ja też nie wiem, jak to rozwiązałam. Po prostu robiłam tyle zadań, że  w  końcu... 

wiecie... olśniło mnie, że to chodzi tylko o przekształcenie...

- Tak, tylko o przekształcenie. Ale piątka z fizy to jest coś, no nie?

Przyjaciółki z uznaniem poklepały Elizę po plecach.

- Nauczyciele   to   jednak   też   ludzie.   A   najfajniejsza   jest   Mikra.   Chyba   od   nowego 

semestru zapiszę się na siatkówkę.

- Przecież beznadziejnie serwujesz.

- Jak ty możesz robić zadania, to ja mogę serwować, nie sądzisz? - I nie czekając na 

odpowiedź, mówiła dalej: - Mamy całe ferie wolne. Nic do odrabiania. - Beata rozciągnęła się 

na dywanie.

- A napisałaś wypracowanie?

- Jasne, że napisałam. Nie mam zamiaru psuć sobie ferii. Napisałam. Wiecie o czym?

- A chcesz powiedzieć? Nie musisz, jak nie chcesz. Eliza położyła przyjaciółce rękę na 

ramieniu. - Jasne. Ja opisałam moje zdjęcie z Oskarem. Zresztą mam je przy sobie. Jutro je 

uroczyście spalę. I wiecie, co napisałam? Że jest najważniejsze, bo tyle się wydarzyło i tyle 

przeżyłam i gdyby nie Oskar, tobym nigdy nie poznała Maćka, prawda? Bo nie ryczałabym 

wtedy na klatce u Elizy, nie? Więc to wszystko opisałam. A ty, Eliza, opisałaś swoje zdjęcie z 

Leszkiem?

- No  coś  ty?! - Eliza  zrobiła się  czerwona. Wstała  i doszła do parapetu, udając, że 

ogląda  kolejną, schnącą tam pracę Sylwii.  - Ja takie opisałam...  o, też mam ze sobą, bo 

chciałam właśnie wam pokazać.

Sięgnęła do plecaka i wyciągnęła zeszyt  do polskiego. Zza okładki wyjęła zdjęcie 

swojej mamy, bardzo młodej, przytulonej do jakiegoś pana.

- To twój ojciec? Jakiś niepodobny.

- To nie jest mój ojciec. To taki narzeczony mamy. Bardzo długo z nim chodziła i 

prawie wyszła za niego za mąż.

- To po co opisujesz takie zdjęcie?

- Nie rozumiesz? Przecież gdyby za niego wyszła, to ja bym się nigdy nie urodziła. 

Mnie by tu nie było.

- A,   racja.   -   Beata   z   uznaniem   popatrzyła   na   przyjaciółkę.   -   Ale   to   sprytnie 

wymyśliłaś. A ty, Sylwuś, jakie opisałaś?

- Ja? To. - Sylwia wyciągnęła z szuflady wielką szarą kopertę i po chwili wyjęła z niej 

szarą, jakby pełną zacieków, płachtę grubej folii.

- A co to niby ma być?

- To zdjęcie moich płuc. Mam liczne ślady po nieleczonych zapaleniach. Dzięki temu 

zdjęciu pojadę na sześć tygodni do sanatorium.

- I z tego się cieszysz?

- Tak, bo pojadę sama. Muszą mnie puścić, bo lekarz tak zalecił. Pierwszy raz wyjadę 

sama. A rosół, nawet jak mi dadzą w słoikach, to wyleję.

- No fakt, nareszcie puszczę cię gdzieś sarnę. Masz rację, to jest najważniejsze zdjęcie. 

Ale z was spryciary - Beata wzięła kolejne mandarynkę.

- Cześć,   dziewczyny.   -   Na   progu   stanęła   Renata.   Już   nie   kulała,   ale   nie   chodziła 

jeszcze do szkoły. - O czym gadacie?

- O zdjęciach, które wybrałyśmy do wypracowania z polskiego.

- Aha.

- A ty już napisałaś?

- Tak. Chcę mieć to z głowy. - I jakie opisałaś?

- Żadne.

- Mówiłaś, że opisałaś! - Beata oskarżycielskim gestem wbiła Renacie palec w ramię.

- Napisałam, że najważniejszego zdjęcia w mojej kolekcji jeszcze nie ma. Na pewno 

kiedyś będzie, ale na razie nie wiem, jakie. Mam czas na najważniejsze zdjęcie w swoim 

życiu.

- Ale fajnie wymyśliłaś! No tak, przecież takiego najważniejszego zdjęcia możemy 

jeszcze nie mieć. Fakt. Po tym, co powiedziałyście, ja chyba napiszę swoje od nowa. Opiszę 

zdjęcie   z   Maćkiem.   Nie   mam   go   jeszcze,   ale   to   przecież   będzie   najważniejsze   zdjęcie, 

prawda?

- Na pewno - powiedziała Eliza i pokiwała głową nad swoją przyjaciółką.

*

- Kończ już, kończ, bo chcę zadzwonić - ojciec ponaglał Elizę.

- Minutkę - odpowiedziała mu szeptem.

- Tak?   I   co   Maciek   powiedział?   Aha...   ale   kiedy?   I   ty   trzymasz   to   w   ręku,   tak? 

Patrzysz na to, tak? Daj słowo honoru... Maciek jest wielki, wiesz? Ale to na pewno jest 

dziesiątka? Maciek musi mi wszystko opowiedzieć. Ta... tata podsłuchuje... to przyjdź zaraz... 

aha, czyli idziesz z nim... to pa!

- Kto to jest Maciek? - zainteresował się ojciec.

- Chłopak Beaty.

- Maciek? Myślałem,  że jakoś inaczej się nazywa.  Ja jednak nie mam pamięci  do 

imion.   -   Ojciec   poklepał   Bustera   po   łbie.   -   Niedziela.   Jak   wspaniale,   że   ktoś   wymyślił 

niedzielę. Kto zagra ze mną w scrabble?

Wolne   od   szkoły   dzieciaki   szły   nad   Noteć,   na   górkę,   żeby   dobrze   wykorzystać 

słoneczny, zimowy dzień. Eliza zamyśliła się nad tym, ile rzeczy zdarzyło się przez te cztery 

tygodnie   stycznia.   Wczoraj   była   z   Zosią,   Leszkiem   i   jego   rodzicami   w   Myślęcinku.   A 

wracając,  zajechali  do piekarni. Zośka, co prawda, wypytywała  ekspedientkę, co ma pod 

bandażem i co jej robili na ten schodzący paznokieć, ale i to nie popsuło cudownego dnia. 

Eliza uśmiechnęła się do siebie na wspomnienie wszystkiego,  co przeszła przez  ten czas. 

Nagle Buster zaszczekał głośno i przyciągnął wzrok całej rodziny.

Pies stanął znów przy regale z gazetami. Zaczął merdać ogonem i biegać od regału do 

ojca.

- No,   znowu   coś   się   dzieje   -   ucieszyła   się   Zosia,   która   z   czerwonymi   od   mrozu 

policzkami właśnie wróciła z górki, żeby się trochę ogrzać.

Ojciec już bez namysłu położył gazetę przed psem. W pokoju zrobiło się zupełnie 

cicho.

- Gdyby nie to, że to się dzieje tu i teraz, nigdy bym nie uwierzył - mrugnął do mamy, 

a Buster, siedząc na dywanie, przebierał przednimi łapami i kręcił łbem nad gazetą. Aż w 

końcu, gdy ojciec otworzył na stronie z rubryką „Zwierzak czeka na człowieka”, Buster od 

razu położył łapę w upatrzonym miejscu.

Ojciec wolno podniósł  gazetę  i  poprawił okulary. W miejscu, gdzie Buster trzymał 

łapę, było zamazane zdjęcie burego kundelka i podpis:

„W schronisku w Bydgoszczy na miłych właścicieli czeka Mucha. Urocza, wesoła 

suczka, odrobaczona, szczepiona i zdrowa. Lubi się bawić piłeczką. Tęskni za przyjacielem. 

Jest w schronisku od początku stycznia”.

- Jedziemy. - Ojciec zerwał się z miejsca.

- Ja nie mogę, ja mam odbiór - przypomniała mama.

- W niedzielę?

- Tak, bo to klientka ze Szczecina. Wyobrażasz sobie, ze Szczecina! A co chcesz 

zrobić?

- Dziewczynki, Buster! Ubierajcie się! Jedziemy po Muchę.

*

- Nie mogę uwierzyć, że jutro znów do szkoły. Szkoda, że nie istnieje taka maszyna do 

zatrzymywania czasu. Jak tylko mijały by lekcje, człowiek by sobie ją włączył i wszystko, co 

przyjemne, trwałoby dłużej. - Eliza z Leszkiem siedzieli u niego w pokoju.

- To co porobimy? Bo do autobusu mamy jeszcze ponad godzinę.

- Miałeś pokazać mi zdjęcia.

Eliza patrzyła, jak Leszek wstaje. Bierze pudło. Kiedy siadał z powrotem na podłodze, 

koszula   odsłoniła   myszkę   na   nadgarstku,   ale   Leszek   jej   nie   zakrył.   Eliza   kilka   razy 

zauważyła,   że   wcale   nie   zwraca   uwagi,   czy   ja   widać,  czy  nie.   Całkiem   inaczej   niż   na 

początku.

Zaczęli   oglądać   fotografie.   W   wielkim   pudle   znajdowały   się   nieuporządkowane 

zdjęcia różnych osób z różnych lat. Leszek pokazywał kolejno, ale nie umiał zidentyfikować 

wszystkich sfotografowanych osób.

- A to jest mój tato. Zobacz, z jakąś dziewczyną. To była wielka miłość ojca, jeszcze 

zanim poznał mamę. Co tak patrzysz? Coś się stało?

Eliza pokręciła głową i bez słowa wpatrywała się w zdjęcie, na którym ojciec Leszka 

stał przytulony do młodej dziewczyny.

- Ja wiem, co to za dziewczyna - powiedziała bardzo cicho. - To moja mama.

Leszek nachylił się nad fotografią.

- No   tak.   Teraz   poznaję.   To   naprawdę   jest   twoja   mama!   To   niesamowite!   Co   za 

przypadek!

- No właśnie, niesamowity przypadek. - Eliza?

- Hm?

- A może to nie jest żaden przypadek?

- No właśnie, może to nie jest przypadek? Ale jeśli nie przypadek, to co?