background image

 

1

MOCZENIE MIMOWOLNE U DZIECI - ENUREZA 

 

Co to jest moczenie mimowolne?  

Moczeniem mimowolnym nazywa się bezwiedne, niezależne od woli oddawanie moczu, w okresie 

kiedy dziecko powinno już kontrolować funkcje pęcherza. 

 

Czym może być spowodowane moczenie mimowolne?  

Samo moczenie mimowolne nie jest chorobą- jest objawem jakiejś nieprawidłowości. Może 

towarzyszyć chorobom układu moczowego (wadom wrodzonym, zakażeniom) czy też układu 

nerwowego.  

Najczęstszą przyczyną moczenia mimowolnego jest infekcja (zakażenie) toczące się w układzie 

moczowym- zapalenie cewki moczowej, pęcherza. Czasem takie zakażenie przebiega niemal 

bezobjawowo. Można je rozpoznać na podstawie badania moczu. Najpierw zwykle zleca się badanie 

podstawowe moczu, a w razie potrzeby- posiew. Innym dostępnym, nieszkodliwym, zalecanym 

badaniem jest USG dróg moczowych.  

Z wyjątkiem bardzo rzadkich przypadków fizjologicznych uszkodzeń lub defektów rozwojowych układu 

moczowego, przyczynę moczenia nocnego u dzieci (częściej u chłopców) powyżej 4 roku życia 

stanowią przekraczające odporność psychiczną dziecka niepokoje, stresy i lęki. Pediatrzy 

podkreślają wyraźnie psychosomatyczny charakter tej dolegliwości.  

Wywołujące ją niepokoje i stresy są przeważnie rezultatem trudnych sytuacji rodzinnych, szkolnych 

lub osobistych stwarzających poczucie utraty bezpieczeństwa z powodu zagrożenia surowymi karami, 

niewypełnieniem oczekiwanej roli lub zachwianiem czy całkowitym rozpadem stabilności bytowej. Jako 

osobną kategorię zagrożeń należy wymienić przemoc w rodzinie, związaną często z nadużywaniem 

alkoholu przez rodziców (lub jednego rodzica).  

Z jednej strony przypadki moczenia nocnego stanowią SKUTEK stresów, ale z drugiej strony, 

stanowią PRZYCZYNĘ kolejnych stresów, związanych z zakłopotaniem, wstydem i kompromitacją 

wobec członków rodziny. Tak więc powstaje osobliwy zaczarowany krąg problemów wzajemnie się 

nakręcających.  

Ogromnie dużo zależy od reakcji i postępowania rodziców i innych osób w rodzinie wobec dziecka, 

któremu zdarza się moczenie. Wyśmiewanie, okazywanie złości lub karanie za każdy incydent 

powoduje, że dziecko czuje się osamotnione i odepchnięte. Wstydzi się i boi kolejnych przypadków, a 

zwiększone napięcie nerwowe i stres przyczyniają się do tego, że dolegliwość się nasila.  

Zwykle problem moczenia nocnego dotyczy dzieci bardzo delikatnych i wrażliwych psychicznie. Nie 

świadczy on zatem o lekceważeniu norm ani nieliczeniu się z wymaganiami higieny, czystości lub 

dyscypliny, lecz stanowi odzwierciedlenie bezradności i obaw dziecka wobec takich zagrożeń, jak np. 

rozbicie rodziny, przeprowadzka do nieznanego miejsca, rozstanie z kimś bliskim lub strach o życie i 

zdrowie kogoś bliskiego.  

  

Jak często lekarze w swojej praktyce spotykają się z moczeniem mimowolnym u dzieci? Zasięg 

występowania.  

background image

 

2

Moczenie mimowolne to jeden z najczęściej wprawiających w zakłopotanie problemów w pediatrii. 

Niektóre dzieci mają problemy z trzymaniem moczu w nocy, przy czym 10-30% z nich moczy się 

również w dzień. Moczenie wyłącznie dzienne jest rzadsze niż nocne, ale bywa bardziej bolesne i 

upokarzające.  

Chłopcy znacznie częściej cierpią na moczenie nocne, natomiast dziewczęta mają większą skłonność 

do moczenia dziennego.  

Z danych statystycznych wynika, że moczenie nocne jest częstym problemem u dzieci. Z raportu firmy 

SMG KRC analizującej problem moczenia nocnego w Polsce wynika, że w naszym kraju moczenie 

nocne występuje u około 300 000 dzieci, w wieku od 4 do 15 lat. W grupie wiekowej 4-latków jeszcze 

co 3 dziecko moczy się w nocy, a w wieku 5-6 lat co 5 dziecko. W wieku 7 lat przeciętnie co 10 

dziecko ma problemy z moczeniem nocnym. Natomiast wśród 12-15 latków moczenie nocne 

występuje u około 3% dzieci. U 1-2% dzieci moczenie nocne utrzymuje się do wieku dorosłego. 

 

Metody leczenia 

  Biofeedback – technika ta może być pomocna, jeśli nietrzymanie moczu jest spowodowane 

nagłą koniecznością jego oddania. Leczenie tą metodą trwa na ogół wiele tygodni lub nawet 

miesięcy. 

  Ziołolecznictwo 
  Homeopatia 
  Hipnoza – autohipnoza wieczorna 
  Terapia manualna – są to manipulacje, które wykonuje terapeuta w rejonie krzyża i miednicy 

w celu zmodyfikowania ewentualnych problemów strukturalnych. 

  Dieta 
  Praca z ciałem – Siatsu i Refleksologia 

 

Terapia specjalistyczna – dotyczy nie samego moczenia, lecz znalezienia sposobów na 

poprawę relacji i uspokojenie nerwowej atmosfery w rodzinie. Dlatego nie samo dziecko, lecz 

również najbliżsi (rodzice, rodzeństwo) powinni zostać objęci pomocą psychoterapeutyczną.