Rada Unii Europejskiej, Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska


Rada Unii Europejskiej

Rada jest głównym organem decyzyjnym Unii Europejskiej. Podobnie jak Parlament Europejski, Radę powołały do życia traktaty założycielskie w latach pięćdziesiątych XX w. Rada reprezentuje państwa członkowskie. W jej posiedzeniach uczestniczy po jednym ministrze z każdego kraju Unii.

To, który minister uczestniczy w danym spotkaniu, zależy od poruszanej na nim tematyki. Jeżeli na przykład Rada debatuje nad sprawami związanymi z ochroną środowiska, w posiedzeniu biorą udział ministrowie środowiska wszystkich państw UE, a radę tę nazywa się „Radą ds. Środowiska”.

Stosunkami Unii z resztą świata zajmuje się „Rada ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych”. Ta konfiguracja Rady ma jednak znacznie szerszy zakres odpowiedzialności, obejmujący zagadnienia ogólnej polityki Unii. Dlatego też w jej posiedzeniach uczestniczy minister lub sekretarz stanu wyznaczony przez rząd danego kraju.

Łącznie istnieje dziewięć możliwych konfiguracji Rady.

Każdy minister zasiadający w radzie jest upoważniony do podejmowania zobowiązań w imieniu swojego rządu. Innymi słowy, podpis takiego ministra jest równoznaczny z podpisem całego rządu. Ponadto każdy minister w Radzie odpowiada przed parlamentem swojego kraju oraz przed reprezentowanymi przezeń obywatelami. To właśnie stanowi umocowanie demokratyczne decyzji Rady.

Maksymalnie cztery razy do roku prezydenci lub premierzy państw członkowskich wraz z przewodniczącym Komisji Europejskiej spotykają się jako Rada Europejska. Podczas tych „szczytów UE” wyznaczane są ogólne kierunki polityki Unii i rozwiązywane problemy, których nie można było rozwiązać na niższym szczeblu (tzn. na szczeblu ministrów w ramach zwykłych posiedzeń Rady). Debaty Rady Europejskiej ze względu na ważkość tematyki często przedłużają się do późnych godzin nocnych i przyciągają sporą uwagę mediów.


Javier Solana przedstawiciel dyplomacji UE - Wysoki Przedstawiciel ds Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa

Zadania Rady

Rada pełni sześć zasadniczych zadań:

  1. Przyjmuje europejskie akty prawne - w wielu obszarach polityki wspólnie z Parlamentem Europejskim.

  2. Koordynuje kierunki polityki gospodarczej i społecznej w krajach członkowskich.

  3. Zawiera umowy międzynarodowe między UE a innymi krajami lub organizacjami międzynarodowymi.

  4. Przyjmuje budżet UE - wspólnie z Parlamentem Europejskim.

  5. Określa kierunki Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, opierając się na wytycznych ustalonych przez Radę Europejską.

  6. Koordynuje współpracę między krajowymi sądami i organami policji w sprawach karnych

  7. Większość tych zadań związana jest z domeną wspólnotową - tzn. z obszarami działania, w których państwa członkowskie postanowiły połączyć swą suwerenność i przenieść decyzje na instytucje UE. Sfera ta stanowi pierwszy filar Unii Europejskiej. Tym niemniej, ostatnie dwa z wymienionych zadań odnoszą się głownie do obszarów, w których państwa członkowskie nie przeniosły władzy decyzyjnej na inny szczebel, a tylko działają wspólnie. Taki model nazywa się współpracą międzyrządową i obejmuje on drugi i trzeci filar Unii Europejskiej.

Poniżej dokładniej opisano pracę Rady.

1. Legislacja

Znaczna część aktów prawa europejskiego przyjmowana jest wspólnie przez Radę i Parlament .Zasadniczo Rada podejmuje działania legislacyjne na wniosek Komisji. Zwykle to Komisja jest też odpowiedzialna za zapewnienie, że unijne prawodawstwo jest właściwie stosowane.

2. Koordynacja polityki poszczególnych państw członkowskich

Kraje Unii postanowiły kształtować ogólną politykę gospodarczą w oparciu o ścisłą koordynację swoich polityk gospodarczych na szczeblu krajowym. Koordynacją tą zajmują się ministrowie gospodarki i finansów, którzy razem tworzą Radę ds. Gospodarczych i Finansowych (ECOFIN).

Kraje członkowskie dążą także do tworzenia nowych miejsc pracy i poprawy swych systemów edukacji, ochrony zdrowia i zabezpieczeń socjalnych. Wprawdzie poszczególne kraje samodzielnie odpowiadają za własną politykę w tych dziedzinach, jednak mogą uzgadniać między sobą wspólne cele i na podstawie doświadczeń innych uczyć się najbardziej skutecznych rozwiązań. Proces ten, nazywany „otwartą metodą koordynacji”, odbywa się na poziomie Rady.

3. Zawieranie umów międzynarodowych

Co roku Rada „zawiera” (tzn. uroczyście podpisuje) szereg umów pomiędzy Unią Europejską a krajami poza UE czy też organizacjami międzynarodowymi. Umowy te obejmują sprawy ogólne, takie jak handel, współpraca i pomoc rozwojowa, lub też dotyczą wąskich dziedzin, takich jak włókiennictwo, rybołówstwo, nauka i technika, transport itp. 

Ponadto Rada może zawierać konwencje między krajami UE w obszarach takich jak podatki, prawo spółek czy ochrona konsularna. Konwencje mogą również dotyczyć współpracy w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

4. Przyjmowanie budżetu UE

Roczny budżet UE zatwierdzają wspólnie Rada i Parlament Europejski.

5. Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa

Państwa członkowskie Unii współpracują nad tworzeniem i rozwojem wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZB). Tym niemniej polityka zagraniczna, bezpieczeństwo i obrona to dziedziny podlegające niezależnej kontroli rządów poszczególnych państw. W dziedzinach tych nie połączono suwerenności poszczególnych krajów, dlatego też Parlament i Komisja Europejska odgrywają w nich jedynie ograniczoną rolę. Współdziałanie w tych dziedzinach jest jednak dla krajów Unii bardzo korzystne, a Rada pozostaje głównym forum współpracy międzyrządowej.

Z myślą o skuteczniejszym reagowaniu na kryzysy międzynarodowe, Unia Europejska stworzyła też Siły Szybkiego Reagowania. Nie jest to jednak armia europejska. Żołnierze tych sił pozostają w istocie pod dowództwem krajowych sił zbrojnych, zaś ich rola ogranicza się do realizacji konkretnych zadań związanych z pomocą humanitarną, operacjami ratunkowymi, misjami pokojowymi czy też zarządzaniem kryzysowym. Na przykład w roku 2003 UE przeprowadziła operację wojskową (kryptonim: Artemis) w Demokratycznej Republice Konga, zaś w 2004 roku rozpoczęła operację pokojową (kryptonim: Althea) w Bośni i Hercegowinie.

W tego rodzaju działaniach Radę wspierają:

6. Wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość

Obywatele UE cieszą się swobodą zamieszkania i podjęcia pracy w dowolnym kraju Unii, dlatego też powinni zachować równy dostęp do wymiaru sprawiedliwości bez względu na miejsce pobytu. Sądy krajowe muszą zatem współpracować po to, by na przykład wyrok sądu jednego kraju w sprawie rozwodu lub opieki nad dzieckiem był uznawany we wszystkich pozostałych krajach Unii.

Ze swobody przemieszczania się w Unii korzystają nie tylko praworządni obywatele. Wykorzystują ją również przestępcy i terroryści. Walka z przestępczością międzynarodową wymaga współpracy między sądami, organami policji, celnikami oraz służbami imigracyjnymi wszystkich państw UE.

Muszą one między innymi zadbać o to, by:

Tego typu zagadnieniami zajmuje się Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych - czyli ministrowie sprawiedliwości i ministrowie spraw wewnętrznych. Unia dąży w tym zakresie do stworzenia w swoich granicach jednolitej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.


Organizacja prac Rady

COREPER

Każdy kraj UE ma w Brukseli stały zespół („przedstawicielstwo”), które go reprezentuje i broni jego interesu narodowego na szczeblu Unii. Szef przedstawicielstwa pełni, de facto, rolę ambasadora swego kraju przy Unii Europejskiej.

Ambasadorowie (zwani „stałymi przedstawicielami”) spotykają się co tydzień w ramach Komitetu Stałych Przedstawicieli (francuski skrót: COREPER). Zadaniem tego Komitetu jest przygotowywanie prac Rady - z wyjątkiem większości zagadnień rolnictwa, którymi zajmuje się Specjalny Komitet ds. Rolnictwa. COREPER wspierany jest przez szereg grup roboczych, złożonych z urzędników administracji poszczególnych krajów.

Prezydencja Rady

Prezydencja Rady zmienia się na zasadzie rotacji co sześć miesięcy. Innymi słowy, każdy kraj UE przejmuje kolejno odpowiedzialność za porządek obrad Rady i przewodzi wszystkim jej posiedzeniom przez sześć miesięcy, kierując podejmowaniem decyzji legislacyjnych i politycznych oraz wypracowując kompromisy pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi.

Na przykład jeśli w drugiej połowie 2006 r. zbierze się Rada ds. Środowiska, przewodzić jej będzie fiński minister środowiska, bo prezydencja Rady w tym okresie przypada właśnie Finlandii.

Sekretariat Generalny

Prezydencję wspiera Sekretariat Generalny, który przygotowuje i zapewnia płynność działania Rady na wszystkich poziomach.

W roku 2004 Javier Solana z Hiszpanii został ponownie powołany na Sekretarza Generalnego Rady. Jest on także Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZB), przyczyniając się w tej roli do koordynacji działań UE na arenie międzynarodowej. Według nowego Traktat lizboński, Wysokiego Przedstawiciela miałby zastąpić Minister Spraw Zagranicznych UE.

Sekretarza Generalnego wspiera jego zastępca, odpowiedzialny za zarządzanie Sekretariatem Generalnym.

Ile głosów ma każdy kraj?

Decyzje w Radzie zapadają w drodze głosowania..Im większa jest liczba ludności danego kraju, tym więcej ma głosów. Tym niemniej, liczba głosów jest ważona na korzyść państw słabiej zaludnionych.

 

Francja, Niemcy, Wielka Brytania i Włochy:

29

Hiszpania i Polska:

27

Rumunia:

14

Niderlandy:

13

Belgia, Czechy, Grecja, Portugalia i Węgry:

12

Austria, Bułgaria i Szwecja:

10

Dania, Finlandia, Irlandia, Litwa i Słowacja:

7

Cypr, Estonia, Luksemburg, Łotwa i Słowenia:

4

Malta:

3

OGÓŁEM

345

Większość kwalifikowana

Decyzje w niektórych szczególnie drażliwych dziedzinach, takich jak wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa, podatki, polityka azylowa i imigracyjna, wymagają jednomyślności Rady..Innymi słowy, każde państwo członkowskie ma prawo weta (zablokowania decyzji) w tych obszarach.

Jednak w większości dziedzin Rada podejmuje decyzje, głosując „większością kwalifikowaną” (ang. QMV- qualified majority voting).

Większość kwalifikowana wymaga

oraz

Dodatkowo, każde państwo członkowskie może wystąpić o sprawdzenie, czy głosy „za" reprezentują przynajmniej 62% łącznej liczby ludności Unii .Jeżeli okaże się, że warunek ten nie został spełniony, decyzja nie może być przyjęta.

Bibliografia:

1



Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
Rada Europejska, Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska
Integracja walutowa w Unii Europejskiej, Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska
Wspólna polityka regionalna w Unii Europejskiej, Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska
swoboda przepływu kapitału, Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska
polityka regionalna Referat na folie gotowy[1], Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska
Komisja Europejska-referat, Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska
I filar, Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska
Polska w obliczu Wspolnej Polityki Rolnej, Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska
źródła prawa wspólnotowego, Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska
Wspólna Polityka Rolna, Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska
swoboda przepływu kapitału, Materiały PSW Biała Podlaska, Integracja europejska
Integracja europejska, Materiały PSW Biała Podlaska, MSG - ćwiczenia
Rada SC, Materiały PSW Biała Podlaska, admin skarbowa i celna
Bezpośrednie Iwestycje Zagraniczne, Materiały PSW Biała Podlaska, MSG - ćwiczenia
23.24. kanały dystrybucji, Materiały PSW Biała Podlaska, ZiPM- ćwiczenia
Makroekonimcze konsekwencje czlonkowstwa Polski w UE, Materiały PSW Biała Podlaska, MSG - ćwiczenia
30. Budżet promocji, Materiały PSW Biała Podlaska, ZiPM- ćwiczenia
22. Kroki ustalania ceny, Materiały PSW Biała Podlaska, ZiPM- ćwiczenia
4. Definicja otoczenia marketingowego, Materiały PSW Biała Podlaska, ZiPM- ćwiczenia

więcej podobnych podstron