Gra domino jest powszechnie znana, więc nie trzeba wyjaśniać zasad układania kart. Dla dzieci z niedowładami rąk, tych, które nie są w stanie chwycić karty i położyć jej w stosownym miejscu, autorka proponuje karty z naklejonymi taśmami typu rzep. Wówczas dziecko za pomocą gąbkowej piłeczki może samo chwytać i podawać wybrane przez siebie karty. Wielkość kart należy dostosować do możliwości percepcyjno-ruchowych dziecka. Dla jednych dzieci wystarczające będą małe kartoniki, innym trzeba będzie przymocować karty do większych klocków, aby ułatwić chwytanie wybranych obrazków. Urozmaiceniem gry może być wykorzystanie nagrań magnetofonowych z odpowiednimi do obrazków odgłosami.

Po opanowaniu kilku prostych zabaw ćwiczących umiejętność posługiwania się wyrazami dźwiękonaśladowczymi, autorka proponuje grę „Domino dźwiękonaśladowcze”. Zabawa polega na dobieraniu obrazków w pary, czemu towarzyszy wymawianie onomatopei. Pozwala to lepiej utrwalić nauczone wyrazy i wprowadzić nowe, usprawnić aparat mowy dziecka (poprzez wielokrotne użycie kart i mówienie). Domino to otwarta forma gry, daje możliwość tworzenia nowych kart z nowymi ilustracjami (wklejanymi obrazkami).

Oto podstawowy zestaw wyrazów dźwiękonaśladowczych w proponowanym dominie:

Do proponowanej zabawy należy przygotować tekturowe kartoniki, na których można narysować lub przykleić gotowe obrazki ilustrujące wyżej wymienione zwierzęta, osoby, pojazdy. Na każdej karcie powinny być dwa różne rysunki lub obrazki.

Oto propozycja par obrazków:

  1. pies - straż pożarna

  2. straż pożarna - koń

  3. koń - koza

  4. koza - krowa

  5. krowa - traktor

  6. traktor - kura

  7. kura - wilk

  8. wilk - Indianin

  9. indianin - miś

  10. miś - osioł

  11. osioł - żaba

  12. żaba - kot i mysz

  13. kot i mysz - owca

  14. owca - pies.