Jeżeli natomiast powołuje się na ten sam dokument, ale na inną jego stronę, to po: Tamże (lub łacińskim: Ibidem) należy podać numer tej strony, np.
4 D. Martin, Romancing the Brand, New York 1989, s. XIV.
5 Tamże, s. XX.
Gdy powoływany dokument wymieniony był w jednym z przypisów wcześniejszych, należy powtórzyć początkowe elementy opisu tego dokumentu (nazwę autora i tytuł lub jego początek zawierający co najmniej jeden wyraz znaczeniowo samodzielny), dodając określenie: dz. cyt. (= dzieło cytowane) lub jw. (= jak wyżej) albo łaciński skrót: op. cit. (= opus citatum) z numerem odpowiedniej stronicy, np.
4 D. Martin, Romancing the Brand, New York 1989, s. XIV.
5
7 D. Martin, Romancing..., dz. cyt, s. XX.
Przy powoływaniu się w całym tekście publikacji tylko na jedno dzieło danego autora nie trzeba powtarzać jego tytułu. Warto jednak przy pierwszym odwołaniu do danej publikacji umieścić w przypisie stosowną uwagę, np.
7 T. Kotarbiński, Traktat o dobrej robocie, Wrocław 1958, s. 29. Wszystkie następne cytaty zostały
zaczerpnięte z tej publikacji.
8
9 _
10 T. Kotarbiński, dz. cyt., s. 48.
Nie wolno przy kolejnych odwołaniach do tej samej publikacji odsyłać do przypisu, w którym po raz pierwszy przywołana jest dana pozycja, np. nie:10 T. Kotarbiński, rab. przyp. 7, s. 48.
Kiedy przytacza się i w tym samym przypisie lub w przypisach bezpośrednio po sobie następujących - kilka różnych publikacji tego samego autora, można nie powtarzać jego nazwiska, lecz zastąpić je określeniem: tenże lub łacińskim idem ('ten sam’) w odniesieniu do mężczyzn oraz określeniem: taż lub łacińskim eadem ('ta sama’) w odniesieniu do kobiet, np.
10 J. Backman, Adoertising and Competition, Englewood Cliffs 1990, s. 37; tenże, Whal People Watch
Away from Home, „Advertising Age” 1993, March 29, s. 35.
10 J. Backman, Adoertising and Competition, Englewood Cliffs 1990, s. 37.
11 Tenże, What People Watch Away from Home, „Advertising Age” 1993, March 29, s. 35.
W całej pracy należy konsekwentnie stosować jednolite oznaczenia - polskie bądź łacińskie: Tamże albo Ibidem, dz. cyt. albo op. cit., tenże albo idem itd. Oznaczenia łacińskie można składać kursywą.
Czasami, gdy autorzy tylko odwołują się do myśli zawartej w czyimś dziele, lecz nie cytują ani nie przywołują jej bezpośrednio, właściwy przypis bibliograficzny poprzedza się skrótowym odsyłaczem: zob. (= zobacz) lub por. (= porównaj). Stosowanie tych odsyłaczy w takiej sytuacji nie jest znormalizowane i można posługiwać się nimi wymiennie (ale w całej pracy konsekwentnie: albo por., albo zob.), np.
5 Por. U. von Wilamowitz-Moellendorff, Der Glaube der Hellenen, t. 2, Berlin 1932, s. 56. lub
5 Zob. U. von Wilamowitz-Moellendorff, Der Glaube der Hellenen, t. 2, Berlin 1932, s. 56.
242 | III flriut główny I Muły poboczne