WAŻENIE

Przygotowując zabawę, prowadzący zbiera mnóstwo małych przedmiotów różnego rodzaju - powinno ich być około dwa razy więcej niż dzieci w klasie. Zestawia ona listę tych rzeczy i notuje przy każdej ciężar, który można odczytać na malej wadze kuchennej. Dzieci siedzą na krzesłach ustawionych w kręgu. Po środku - na stole albo też na podłodze, na rozłożonej tam chustce - leżą wszystkie te przedmioty. Uczestnicy podchodzą po kolei i biorą do ręki po dwie z tych rzeczy, aby spróbować zważyć je w dłoniach i podać, która jest cięższa. Prowadzący kontroluje, czy odpowiedzi są prawidłowe. Jeżeli dzieci potrafią już ważyć, same przejmują sprawdzanie wyników. Na zakończenie kilkoro dzieci próbuje ułożyć przedmioty w szeregu od najcięższego do najlżejszego według własnego uznania i porad pozostałych.

Dzieci pozostają przy swoich ławkach i same szukają małych przedmiotów w swoich tornistrach. Jedno z nich bierze dwie rzeczy, idzie do stołu z wagą i sprawdza, która z nich jest cięższa. Następnie przekazuje partnerowi, który waży je w dłoniach, próbując ustalić, co jest cięższe? Na koniec trzeba oczywiście podać, czy odpowiedź była prawidłowa.

Potrzebujemy przynajmniej po dwa małe przedmioty na jedno dziecko oraz kilka dość dokładnych wag kuchennych. Szczególnie interesujące byłoby ważenie na wadze z szalkami, którą można wykonać samodzielnie z listewki, dwóch okrągłych kawałków tektury oraz cienkich sznurków lub łańcuszków (można je kupić na metry). Szale wagi zawieszane są na końcach listewki na trzech sznurkach (łańcuszkach). Potem trzeba będzie jeszcze odszukać punkt ciężkości i tam zamocować haczyk, pozwalający na jej zawieszenie.

Ciężary można bardzo dobrze rozróżniać rękami, to znaczy, że mamy „zmysł wagi". Spostrzeganie ciężaru może być oczywiście trenowane i udoskonalane. Stwierdzanie różnic nawet w przypadku bardzo małych przedmiotów sprawia dzieciom niezwykłą przyjemność. Zanim zaproponujemy dzieciom drugi wariant, po winny one już potrafić ważyć i znać skalę ciężarów na wadze.