Finanse – materiały do studiowania
Polityka pienięŜna NBP i jej konsekwencje dla systemu bankowego
1. Rynek finansowy i jego instrumenty
Rynek finansowy - koncentruje popyt i podaŜ na kapitał, dokonuje się tu transakcji instrumentami
finansowymi, posiadacz dowolnej formy kapitału ma moŜliwość jej zainwestowania, a podmiot
poszukujący kapitału otrzymuje szansę na zaspokojenie swoich potrzeb.
W zaleŜności od okresu dysponowania środkami przez podmiot finansujący własną działalność oraz
celów pozyskania środków moŜemy wyróŜnić rynek pienięŜny i kapitałowy.
Instrumenty finansowe: to umowy, kontrakty, między stronami, określające zaleŜność finansową w jakiej
pozostają obie strony, przez inwestora instrumenty finansowe są klasyfikowane w aktywach bilansu,
przez emitenta instrumenty finansowe są uwzględniane w pasywach bilansu.
2. Instrumenty rynku pienięŜnego
Instrumenty rynku pienięŜnego są to papiery wartościowe lub prawa majątkowe opiewające na
wierzytelności pienięŜne o terminie realizacji nie dłuŜszym niŜ rok, których wartość moŜe być ustalana w
kaŜdym czasie. Mają one charakter wierzycielski i bezwzględnie obowiązujący termin wykupu.
Instrumenty te mogą mieć charakter dyskontowy (gdy są sprzedawane poniŜej ceny nominalnej, a
odkupywane po cenie nominalnej) lub teŜ mieć charakter odsetkowy (kuponowy).
Podstawowe instrumenty rynku pienięŜnego:
-
Bony skarbowe – są to papiery wartościowe emitowane przez Skarb Państwa w celu zaspokojenia
potrzeb poŜyczkowych budŜetu państwa. Są to instrumenty o charakterze dyskontowym, emitowane
w seriach najczęściej na okres 13, 26 i 52 tygodni.
-
Bony pienięŜne – są to krótkoterminowe papiery wartościowe emitowane przez Narodowy Bank
Polski w celu regulowania ilości pieniądza w obiegu; mają charakter dyskontowy.
-
Weksle – są to papiery wartościowe emitowane przez dowolnych emitentów i wyraŜają prawo
inwestora do bezwarunkowego zwrotu udostępnionych środków w określonym miejscu i czasie. Mają
one formę dyskontową i są zbywalne przez indos (ich emisję i obrót reguluje Prawo wekslowe).
Rodzaje weksli: własne i trasowane.
-
Certyfikaty depozytowe – są papierami wartościowymi emitowanymi przez zróŜnicowanych
emitentów na rynkach krajowych i zagranicznych w formie kuponowej i przedstawiają prawo do
zainwestowanych środków wraz z odsetkami. Z reguły mają charakter zbywalny.
-
Papiery komercyjne (commercial papers) – są emitowane przez przedsiębiorstwa za pośrednictwem
banków i biur maklerskich i słuŜą ich krótkookresowym potrzebom finansowym. Mogą mieć formę
dyskontową lub kuponową. Mogą być emitowane na podstawie Prawa wekslowego, Ustawy o
obligacjach lub teŜ Kodeksu cywilnego (w formie bonów komercyjnych, handlowych i
inwestycyjnych, jako forma zobowiązania pienięŜnego).
-
PoŜyczki międzybankowe – forma długu między dwoma bankami komercyjnymi oparta na prawie
cywilnym, słuŜą zaspokojeniu krótkookresowych potrzeb kapitałowych banków. Mają formę
kuponową, ale zwykle są niezbywalne.
Stopy procentowe na rynku międzybankowym:
-
LIBOR – średnia arytmetyczna stóp procentowych, po jakich najwaŜniejsze banki Wielkiej Brytanii
są skłonne poŜyczać swoje pieniądze innym bankom.
-
WIBOR – roczna stopa procentowa, po jakiej bank jest skłonny udzielić kredytu innym bankom w
Polsce.
-
WIBID – roczna stopa procentowa, którą bank jest gotów zapłacić za środki przyjęte w depozyt od
innych banków na polskim rynku międzybankowym.
Cena pieniądza na rynku międzybankowym jest uzaleŜniona od trzech czynników – wysokości stóp
procentowych ustalanych przez bank centralny, podaŜy i popytu na pieniądz w gospodarce oraz
wiarygodności kontrahenta transakcji na rynku międzybankowym (ryzyka kredytowego).
Finanse – materiały do studiowania
3. Cele i instrumenty polityki pienięŜnej NBP
Podstawowym celem polityki pienięŜnej jest utrzymanie stabilnego poziomu cen. Stabilność cen jest
niezbędna do zbudowania trwałych fundamentów długofalowego wzrostu gospodarczego.
Od 1999 r. w realizacji polityki pienięŜnej wykorzystuje się strategię bezpośredniego celu
inflacyjnego. W jej ramach Rada Polityki PienięŜnej określa cel inflacyjny, a następnie dostosowuje
poziom podstawowych stóp procentowych NBP tak, by maksymalizować prawdopodobieństwo
osiągnięcia tego celu. Od początku 2004 r. Narodowy Bank Polski realizuje ciągły cel inflacyjny na
poziomie 2,5% z dopuszczalnym przedziałem wahań +/- 1 punkt procentowy. NBP utrzymuje poziom
stóp procentowych spójny z realizowanym celem inflacyjnym, wpływając na wysokość nominalnych
krótkoterminowych stóp procentowych rynku pienięŜnego. Stopy rynku pienięŜnego mają wpływ na
oprocentowanie kredytów i depozytów w bankach komercyjnych, a co za tym idzie na rozmiary kredytu,
popyt w gospodarce i stopę inflacji.
Wartość stóp procentowych na dzień 1 marca 2010 r.
Stopa referencyjna – 3,5%
Stopa kredytu lombardowego – 5,0%
Stopa depozytowa – 2,0%
Stopa redyskonta weksli – 3,75%
Stopa dyskonta weksli – 4,0%
Stopa rezerwy obowiązkowej – 3,0%
-
Stopa referencyjna NBP – określa minimalną rentowność podstawowych operacji otwartego rynku (7-
dniowych bonów pienięŜnych), wpływając jednocześnie na poziom oprocentowania depozytów na
rynku międzybankowym o porównywalnym terminie zapadalności.
-
Stopa lombardowa NBP – określa górny pułap wzrostu rynkowych stóp overnight, wyznaczając koszt
pieniądza oferowanego przez bank centralny.
-
Stopa depozytowa NBP – określa dolny pułap spadku rynkowych stóp overnight, określając
rentowność depozytu na koniec dnia składanego w NBP.
Wykorzystywany przez NBP zestaw instrumentów polityki pienięŜnej pozwala na kształtowanie
rynkowych stóp procentowych. Instrumenty te obejmują operacje otwartego rynku, rezerwę
obowiązkową oraz operacje depozytowo-kredytowe.
Instrumenty polityki pienięŜnej
Operacje otwartego rynku
Rezerwa obowiązkowa
Operacje kredytowo-
rozliczeniowe
- bezwarunkowe
- warunkowe
* repo
* reverse repo
- podstawowe
- dostrajające
- strukturalne
- kredyt lombardowy
- kredyt redyskontowy
- depozyt na koniec dnia
4. Operacje otwartego rynku
Operacje otwartego rynku to transakcje dokonywane z inicjatywy banku centralnego z bankami
komercyjnymi. Obejmują one warunkową i bezwarunkową sprzedaŜ lub kupno papierów wartościowych
lub dewiz, a takŜe emisje własnych papierów dłuŜnych banku centralnego.
Operacje otwartego rynku równowaŜą popyt i podaŜ środków utrzymywanych przez banki
komercyjne w banku centralnym. Dzięki temu bank centralny wpływa na poziom krótkoterminowych
stóp procentowych na rynku międzybankowym.
Obecnie operacje otwartego rynku przeprowadzane przez Narodowy Bank Polski polegają na emisji
własnych papierów dłuŜnych (7-dniowych bonów pienięŜnych), których minimalna rentowność jest
równa stopie referencyjnej wyznaczonej przez Radę Polityki PienięŜnej.
-
Operacje podstawowe polegają na emisji i sprzedaŜy bonów pienięŜnych NBP z 7-dniowym
terminem zapadalności. W ramach prowadzonej polityki pienięŜnej Narodowy Bank Polski nie moŜe
dokonywać zakupu i sprzedaŜy bonów skarbowych na rynku pierwotnym, co ma zapobiegać
Finanse – materiały do studiowania
monetaryzacji długu – chodzi o to, aby nie finansować długu z dodatkowej emisji pieniądza
gotówkowego. NBP moŜe natomiast emitować własne papiery wartościowe krótkoterminowe o
charakterze dłuŜnym, które nazywamy bonami pienięŜnymi.
-
Operacje dostrajające mają za zadanie absorpcję lub zasilenie rynku w środki finansowe w momencie
wystąpienia niepoŜądanych krótkoterminowych zmian na rynku finansowym (emisja bonów
pienięŜnych, operacje repo, przedterminowy wykup bonów pienięŜnych).
-
Operacje strukturalne mają na celu długoterminową zmianę płynności w sektorze bankowym i
polegają na przedterminowym wykupie własnych obligacji, zakupie i sprzedaŜy papierów
wartościowych na rynku, emisji długoterminowych papierów dłuŜnych.
Transakcje dokonywane w ramach operacji otwartego rynku mogą mieć charakter warunkowy lub
bezwarunkowy.
Transakcje warunkowe (w praktyce stosowane najczęściej) mogą dotyczyć warunkowego zakupu
papierów wartościowych (transakcje repo) lub warunkowej sprzedaŜy (transakcje reverse repo).
Transakcje repo – polegają za zakupie przez bank centralny papierów wartościowych od banków
komercyjnych, które zobowiązują się do ich późniejszego odkupu w uzgodnionym terminie i po
ustalonej cenie. W ten sposób następuje zwiększenie płynnych rezerw banków komercyjnych.
Oprocentowanie transakcji repo: i = (cena odsprzedaŜy – cena zakupu) / cena zakupu * 360 /t
Transakcje reverse repo – polegają na warunkowej sprzedaŜy przez bank centralny bankom
komercyjnym papierów wartościowych. Przy ich przeprowadzaniu bank centralny sprzedaje
papiery wartościowe bankowym komercyjnym zobowiązując je do odsprzedaŜy tych papierów w
określonym terminie i po określonej cenie. Dla banków komercyjnych jest to forma lokowania
nadwyŜek pienięŜnych, a więc róŜnica w cenie sprzedaŜy i zakupu tych papierów będzie dla
banków komercyjnych zyskiem (stopę zwrotu wyznaczamy analogicznie) Bankom komercyjnym
będzie się opłacało lokować w banku centralnym swoje środki finansowe do momentu, gdy
poziom lokat na rynku międzybankowych (WIBID) będzie niŜszy od korzyści oferowanych przez
bank centralny.
Przeprowadzając takie transakcje bank centralny ściąga nadwyŜki środków finansowych z rynku i
ogranicza czasowo podaŜ pieniądza.
Transakcje bezwarunkowe – polegają na sprzedaŜy i zakupie papierów wartościowych przez bank
centralny od banków komercyjnych, jednakŜe bez przyrzeczenia ich odkupu i sprzedaŜy. Takie transakcje
są wykorzystywane przy regulowaniu płynności sektora bankowego w dłuŜszym okresie.
5. Rezerwa obowiązkowa
Bank centralny nakłada na banki obowiązek utrzymywania rezerwy obowiązkowej. Rezerwa ma na
celu łagodzenie wpływu bieŜących zmian płynności sektora bankowego na stopy procentowe na rynku
międzybankowym. SłuŜy równieŜ ograniczaniu nadpłynności banków.
Rezerwą obowiązkową jest wyraŜona w złotych część środków pienięŜnych zgromadzonych na
rachunkach bankowych i uzyskanych ze sprzedaŜy papierów wartościowych oraz innych środków
przyjętych przez banki, podlegających zwrotowi, z wyjątkiem środków przyjętych od innego banku
krajowego, a takŜe pozyskanych z zagranicy na co najmniej 2 lata. Rezerwa obowiązkowa utrzymywana
jest na rachunkach w NBP.
Wysokość stopy rezerwy obowiązkowej ustala Rada Polityki PienięŜnej. Od 30 czerwca 2009 r. stopa
rezerwy obowiązkowej wynosi 3,0% dla wszystkich rodzajów depozytów. Od 30 września 2003 r.
wszystkie banki pomniejszają naliczoną rezerwę obowiązkową o równowartość 500 tys. euro. Środki
rezerwy obowiązkowej od 1 maja 2004 r. są oprocentowane w wysokości 0,9 stopy redyskontowej
(aktualnie jest to 3,375%).
Finanse – materiały do studiowania
6. Operacje kredytowo-depozytowe
SłuŜą one stabilizowaniu płynności finansowej na rynku międzybankowym poprzez ograniczenie
wahań stóp procentowych. Są one prowadzone z inicjatywy banków komercyjnych. W przypadku
prowadzenia przez NBP podstawowych operacji otwartego rynku z 7-dniowym terminem zapadalności
moŜe dochodzić do znacznych wahań najkrótszych, zwłaszcza jednodniowych, stóp rynku
międzybankowego. Łagodzeniu tych wahań słuŜą operacje kredytowo-depozytowe, prowadzone z
bankami komercyjnymi: kredyt lombardowy oraz lokaty terminowe banków w NBP (depozyt na koniec
dnia). Operacje kredytowo-depozytowe NBP wpływają na wysokość stóp procentowych na rynku
pienięŜnym, których górną granicę stanowi oprocentowanie kredytu lombardowego, a dolną -
oprocentowanie depozytu w NBP.
NBP udziela bankom kredytu lombardowego pod zastaw skarbowych papierów wartościowych.
Kredyt ten umoŜliwia im pokrywanie krótkookresowych niedoborów płynności. Udzielany jest na
następujących zasadach:
-
zastawem są skarbowe papiery wartościowe, a wysokość kredytu nie moŜe przekroczyć 80% ich
wartości nominalnej,
-
termin spłaty kredytu przypada w następnym dniu operacyjnym po dniu jego udzielenia,
-
warunkiem udzielenia kredytu jest uprzednia spłata wcześniej zaciągniętego kredytu.
W ramach operacji kredytowych moŜna równieŜ wykorzystać kredyt redyskontowy, a więc
przyjmowanie od banków komercyjnych do redyskonta weksli pochodzących z obrotu gospodarczego.
Narodowy Bank Polski oferuje teŜ bankom moŜliwość składania krótkookresowego (jednodniowego)
depozytu w banku centralnym. Lokaty przyjmowane są do końca dnia operacyjnego, a zwrot kwoty
depozytu wraz z naleŜnymi odsetkami następuje w kolejnym dniu operacyjnym. Lokaty są
oprocentowane według stopy zmiennej ustalanej przez Radę Polityki PienięŜnej (stopy depozytowej).
Lokaty terminowe w NBP pozwalają bankom komercyjnym na zagospodarowanie nadwyŜek
płynnych środków. W efekcie przeciwdziałają spadkowi krótkookresowych stóp na rynku
międzybankowym poniŜej stopy depozytowej.
7. Kreacja pieniądza w systemie bankowym
Jest to proces polegający na wprowadzaniu do obiegu przez banki komercyjne dodatkowych ilości
pieniądza. Kreacja pieniądza ma charakter bezgotówkowy a dokonywana jest na drodze operacji
kredytowych. W celu zapewnienia bezpieczeństwa depozytariuszy i niedopuszczenia do inflacji bank
centralny reguluje rozmiary kreacji pieniądza kredytowego między innymi poprzez ustalanie stopy rezerw
obowiązkowych i stóp oprocentowania kredytów udzielanych bankom komercyjnym.
- pieniądz gotówkowy – banknoty i monety wyemitowane przez bank centralny, fizycznie pozostające w
obiegu,
- pieniądz depozytowy – emitowany przez banki prywatne, dzięki złoŜonym tam depozytom.
Kreacja pieniądza depozytowego przez system bankowy, jest moŜliwa dzięki róŜnicy w oczekiwaniach
między terminami odzyskania pieniądza przez dawców kapitału. Bank nie musi trzymać wpłacanej
gotówki w skarbcu, lecz moŜe z niej udzielać kredytów i poŜyczek. Jest mało prawdopodobne, Ŝe
wszyscy jednocześnie zgłoszą się po odbiór gotówki, w związku z tym wystarczy pozostawić pewną
rezerwę, a pozostałą część przeznaczyć na działalność kredytową. MoŜliwość kreacji pieniądza przez
banki przede wszystkim zaleŜy od wysokości utrzymywanych rezerw, co jest obrazowane przez
odpowiedni mnoŜnik kreacji pieniądza.
Finanse – materiały do studiowania
Polityka pienięŜna NBP i jej konsekwencje dla systemu bankowego - zadania
Pomocne formuły obliczeniowe
Dyskonto wekslowe moŜna obliczyć korzystając z następującej formuły:
365
*
*
t
d
Sw
D
=
, gdzie:
D - wartość dyskonta,
Sw – suma wekslowa,
d – stopa kredytu dyskontowego,
t – czas pozostały do wykupu weksla
365 – liczba dni w roku.
MnoŜniki kreacji pieniądza
∆
D = Dr * mr, gdzie:
∆
D – przyrost wkładów,
Dr – wkład pierwotny,
mr – mnoŜnik kreacji pieniądza, w uproszczeniu:
r
m
r
1
=
, gdzie r to stopa rezerw obowiązkowych.
Uwzględniając pozostałe czynniki wpływające na kreację pieniądza w systemie bankowym mnoŜnik
kreacji pieniądza wygląda następująco:
g
p
n
t
r
r
g
m
t
d
r
+
−
+
+
+
=
o
1
, gdzie:
g – relacja gotówki w obiegu do wkładów na Ŝądanie,
r
d
– stopa rezerw obowiązkowych od wkładów na Ŝądanie
r
t
– stopa rezerw obowiązkowych od wkładów terminowych,
t – relacja wkładów terminowych do wkładów na Ŝądanie,
n – relacja rezerw ponadobowiązkowych do wkładów na Ŝądanie,
p – relacja rezerw poŜyczonych od banku centralnego przez banki komercyjne do wkładów na
Ŝą
danie.
Stopa zwrotu z instrumentu finansowego
100
×
=
kapitału
anego
zainwestow
wartość
(netto)
korzyści
ch
osiągnięty
suma
zwrotu
Stopa
Rentowność instrumentu finansowego
Oprocentowanie transakcji repo: i = (cena odsprzedaŜy – cena zakupu) / cena zakupu * 360 /t
Finanse – materiały do studiowania
Problem 1.
W Banku 1 został zdeponowany wkład pienięŜny w wysokości 3000 zł. Wkład ma charakter
długoterminowy, więc Bank 1 moŜe dzięki niemu prowadzić dalszą akcję kredytową dla podmiotów
gospodarczych, które lokują uzyskane środki w kolejnych bankach komercyjnych. Ustal maksymalną
wartość pieniądza wyemitowanego przez taki system bankowy, jeŜeli stopa rezerw obowiązkowych
wynosiła 10%, a banki nie gromadziły Ŝadnych rezerw ponadobowiązkowych.
Wyszczególnienie
banków w
systemie
bankowym
Wartość wpłacanego
przez podmioty
gospodarcze depozytu
(zł)
Wartość odprowadzanej
rezerwy obowiązkowej
(zł) r =10%
Wartość udzielonego
kredytu podmiotom
gospodarczym (zł)
Bank 1
3 000
Bank 2
Bank 3
....
System bankowy
mr =
dla systemu bankowego ∆D =
Problem 2. Obliczyć mnoŜnik kreacji pieniądza, moŜliwy do uzyskania i faktyczny na koniec kaŜdego
okresu. Ustalić, jaką wielkość rezerw (zarówno ogólnych, jak i celowych oraz ponadobowiązkowych)
przeciętnie utrzymują instytucje finansowe odpowiedzialne za kreację pieniądza.
Tabela 1. PodaŜ pieniądza M3 i czynniki jego kreacji (depozyty bieŜące i terminowe oraz papiery dłuŜne
z terminem pierwotnym do 2 lat)
Stan na
Stan na
Stan na
Stan na
Wyszczególnienie [mln zł]
31.12.2007 31.12.2008 31.12.2009 31.01.2010.
PODAś PIENIĄDZA (M3)
561 623,8
666 231,3
720 327,2
711 029,2
1. Pieniądz gotówkowy w obiegu (poza kasami
banków)
77 160,0
90 812,3
89 776,8
87 868,3
2. Depozyty i inne zobowiązania bieŜące, w tym:
258 106,2
259 130,9
299 074,2
293 400,9
-
gospodarstwa domowe
137 288,7
144 150,1
185 105,0
187 812,7
-
przedsiębiorstwa
79 400,4
71 713,4
75 991,9
70 503,0
-
instytucje samorządowe
14 672,0
17 300,7
18 014,0
13 989,3
-
fundusze ubezpieczeń społecznych
6 998,5
8 679,8
2 340,9
2 651,8
3. Depozyty i inne zobowiązania do 2 lat, w tym:
214 027,5
310 285,2
326 401,3
324 057,2
-
gospodarstwa domowe
125 784,5
188 500,8
198 489,9
199 418,2
-
przedsiębiorstwa
64 204,3
77 680,5
88 925,7
83 379,0
-
instytucje samorządowe
3 295,3
4 219,8
4 387,1
8 125,2
-
fundusze ubezpieczeń społecznych
4 840,5
8 303,7
5 618,9
4 950,5
3. Pozostałe składniki M3
12 330,1
6 002,9
5 074,9
5 702,8
Ź
ródło: opracowanie własne na podstawie danych NBP.
Finanse – materiały do studiowania
Instrumenty rynku pienięŜnego – analiza i wycena
Problem 3. W dniu 19 maja 2007 roku bank centralny zawarł z bankiem komercyjnym transakcję repo na
125 000 szt. papierów wartościowych po cenie zakupu 93 zł. Bank komercyjny zobowiązał się je odkupić
po cenie 93,10 zł w dniu 26 maja 2007 roku. Jakie było oprocentowanie transakcji? Scharakteryzuj
warunkowe operacje otwartego rynku.
Problem 4. Bank komercyjny poszukuje środków finansowych na poprawę płynności. Ustal czy
powinien zaciągnąć poŜyczkę w banku centralnym, według stopy z problemu 1, czy tez na rynku
międzybankowym – WIBOR – 5,3%. Scharakteryzuj znane Tobie stopy procentowe na rynku
międzybankowym.
Problem 5. Bank centralny, wykonując operację bezwarunkowego zakupu bonów skarbowych 180-
dniowych, kupił je po cenach odpowiadających 90% ich wartości nominalnej. Wartość nominalna to
10 000 zł.
1)
Wymień znane Tobie instrumenty rynku pienięŜnego.
2)
Scharakteryzuj bony skarbowe.
3)
Oblicz, jakie oprocentowanie (stopę zwrotu) w skali roku dla lokat 180-dniowych chce uzyskać
bank centralny na powyŜszej operacji.
Problem 6. Oblicz, jaką cenę za bon pienięŜny o wartości nominalnej 10 000 zł z 28-dniowym terminem
wykupu musi zaoferować emitent, aby uzyskać stopę dochodowości na poziomie nie niŜszym niŜ 10% w
skali roku. Scharakteryzuj ten instrument finansowy.
Problem 7.
Bank otrzymał do dyskonta weksel pochodzący z obrotu gospodarczego w wysokości 100 000 zł, płatny
za 3 miesiące.
1)
Wyjaśnij, co to jest weksel i czym się róŜni weksel własny od trasowanego.
2)
Jaką kwotę bank wypłaci klientowi przy stopie dyskontowej 12% (prowizja za usługę wynosi
0,5%, nie mniej niŜ 100 zł).
Problem 8.
Spółka Komtech, sp. z o.o. w dniu 17 maja 2005 roku jako zapłatę za towar wręczyła spółce
Kwiatkowski Druk, spółka jawna z siedzibą w Olsztynie, weksel płatny w 136 dni po dacie wystawienia.
W imieniu wystawcy weksel wypełniła Ćwiklińska, wystawiając go w Ostródzie, wskazując jako
domicyliata Bank Śląski, O/Ostróda. Weksel został wystawiony na sumę 34 576 zł.
Dnia 14 czerwca 2005 r. spółka Kwiatkowski Druk przeniosła za pomocą indosu prawa z tego weksla
na spółkę ALMA S.A., wręczając ten weksel jako zapłatę za zakupione materiały drukarskie (w imieniu
spółki Kwiatkowski Druk podpisali się Kwiatkowski i Kwiatkowska).
Spółka ALMA dnia 28 czerwca 2005 r. przedstawiła ten weksel do dyskonta w Banku Złoty Interes.
Stopa dyskonta weksli, wynosiła 8% w skali roku, a bank za tę operację pobierał prowizję w wysokości
0,2% sumy wekslowej, nie mniej niŜ 40 zł.
W dniu 14 lipca 2005 r. weksel ten został przyjęty przez Narodowy Bank Polski do redyskonta. Stopa
redyskonta wynosiła 5,5%.
Na podstawie powyŜszych informacji ustal nominalny zysk Banku Złoty Interes SA na tym
instrumencie finansowym.
Finanse – materiały do studiowania