Integracja sensoryczna
Mózg człowieka funkcjonuje jako całość, a każda jego część ma do spełnienia określone
zadanie i jest zależna od innych. Nasze zmysły : wzrok, słuch, smak, węch, dotyk, zmysł
równowagi, odbierają bodźce płynące z otoczenia i przekazują je do kory mózgowej.
Odczuwamy to jako specyficzne wrażenia i odpowiednio reagujemy.
Aby dziecko mogło prawidłowo funkcjonować w szkole, wszystkie zmysły muszą ściśle
i w sposób pełny ze sobą współpracować. Integracja sensoryczna( współpraca zmysłów)
zaczyna się w okresie życia płodowego, a po urodzeniu najbardziej intensywnie przebiega
w pierwszych kilku latach życia.
Terapia oparta na rozwijaniu integracji zmysłów zwana terapią SI ( Sensory Integration),
bywa pomocna w przypadku niektórych trudności w uczeniu się, zaburzeniach równowagi,
koordynacji ruchowej, nadwrażliwości na dotyk. Daje doskonałe rezultaty w usprawnianiu
dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, z zespołem Downa, z autyzmem oraz różnymi
innymi zaburzeniami neurologicznymi.
Jak działa układ nerwowy
Funkcjonowanie układu nerwowego to skomplikowany proces. Kora mózgowa
odpowiedzialna jest za myślenie. Dla naszego prawidłowego funkcjonowania i uczenia się
duże znaczenie maja i inne obszary mózgu:
- twór siatkowaty – to część pnia mózgu aktywizująca działanie kory mózgowej.
Wszystkie bodźce, zanim trafią do kory mózgowej, przechodzą przez twór siatkowaty.
Jeśli funkcjonowanie tworu siatkowatego bywa rozregulowane, pojawiają się
np.: zaburzenia koncentracji uwagi,
- układ przedsionkowy
–
( zwany dawniej zmysłem równowagi )odpowiedzialny jest za
nasze relacje z siłą przyciągania ziemskiego. Najmniejsza jego dysfunkcja utrudnia
nam utrzymywanie właściwej postawy ciała, poruszanie się i orientacje w przestrzeni;
u dzieci „ niezgrabnych ruchowo” często występują zaburzenia w funkcjonowaniu
tego układu,
- układ limbiczny - związany ze zmysłem powonienia oraz smaku bywa zwany również
mózgiem emocjonalnym. Rejestruje doświadczenia przyjemności, uaktywnia pamięć,
wraz z tworem siatkowatym odpowiada za stan gotowości naszego organizmu do
działania.
Dotyk jest jednym z najwcześniej rozwijających się zmysłów, pobudza wiele obszarów
w mózgu, jego udział jest istotny w odbieraniu i scalaniu innych wrażeń zmysłowych. Dzieci
z nadmierną wrażliwością na dotyk nie lubią być przytulane, głaskane, nie chcą dotykać
przedmiotów o chropowatej fakturze. Bronią się przed myciem twarzy ( jest bogato
unerwiona), podmuch wiatru jest dla nich nieprzyjemny, pościel zbyt chłodna, nie znoszą
dotknięcia obcych rąk na swoim ciele.
Zaburzenia w funkcjonowaniu zmysłu dotyku mogą niekorzystnie wpływać na uczenie się,
gdyż dzieci wzmacniając odbiór innych wrażeń, wszystko muszą wziąć do ręki. Starsze dzieci,
1
