Uczenie się i nauczanie czynności standardowych

Uczenie się i nauczanie

czynności

standardowych

Część I

„Aby stać się artystą, wcześniej trzeba

opanować rzemiosło”

Richard I.

Arends

Uczenie się a nauczanie –

wzajemne zależności (wg

Pearsona)

• uczenie się wiąże się z nauczaniem w ten sposób,iż

zgodnie z każdym pojmowanie nauczania jest

traktowane jako usiłowanie wywołania uczenia się

• nauczanie nie jest koniecznym ani wystarczającym

warunkiem uczenia się

• nauczanie nie jest warunkiem niezbędnym do

uczenia się, ponieważ uczenie się może odbywać

się bez nauczania

• nauczanie nie ma sensu bez uczenia się ( nie

można wywołać uczenia się jeśli nie ma nikogo, kto

miałby korzystać z tej czynności).

Czynności standardowe

• To te powszechnie znane czynności, które

pozwalają nam w „najlepszy” sposób

wykonać określone zadanie motoryczne

np. pływanie kraulem. Jest to czynność

ruchowa uznana jako najskuteczniejsza do

osiągnięcia dobrego rezultatu w pływaniu.

Czynności standardowe są przeważnie

czynnościami złożonymi, przemyślanymi,

opracowanymi w wyniku doświadczeń a

także poparte badaniami naukowymi i są

powszechnie uznawane jako rozwiązania

skomplikowanych zadań ruchowych.

Czynności elementarne

• Jest to taka forma wykonania

czynności,
w której wykonywane ruchy są mało
skomplikowane, okupione znacznym
wysiłkiem (nieekonomiczne).

Czynności indywidualne

• Jest to taka forma wykonania czynności , w

której ogólne zarysy, scharakteryzowane
na poziomie techniki standardowej ,
zostają dostosowane do wymiarów ciała i
możliwości fizycznych uczącego się.
(Czabański1991)

• Wykorzystuje się tutaj wszystkie

potencjalne możliwości ucznia w celu
uzyskania optymalnego rozwiązania
zadania ruchowego.

Czynności mistrzowskie

• Powstają w wyniku łamania

istniejących standardów. Jest to
poziom „twórczości ruchowej”,
projektowania nowego sposobu
rozwiązania zadania ruchowego

Nauczanie bezpośrednie a nauczanie

czynności standardowych

• Uczenie bezpośrednie różni się znacznie od

nauczania czynności standardowych. W

pierwszym przypadku uczymy bezpośredniej

realizacji celu, a w drugim uczymy standardów -

drogi do celu, czynności która pozwoli nam cel

zrealizować. W nauczaniu bezpośrednim

zachowanie uczącego jest czystą, prostą reakcją

na bodziec. W drugim przypadku nauczanie

czynności standardowych rozpoczyna się od

wytworzenia wyobrażenia ruchowego. Jest to

głównie proces doskonalenia wyobrażeń danej

czynności: antycypacja czynności, umysłowy

program jej wykonania.

I etap - antycypacja celu

(sytuacja zadaniowa

)

- Nauczanie rozpoczyna się od sformułowania zadania, czyli

antycypacji ideowego celu i ocenienia wartości i możliwości

osiągnięcia celu.

- Zadanie to powinno przedstawiać wartość dla uczącego się i

mieścić się w granicach jego możliwości.

Uczeń realizuje zadania a w określonej sytuacji :

Sytuacja- aktywne ciągle zmieniające się otoczenie

fizyczne, społeczne i osobiste ucznia.

Sytuacja zadaniowa – mówimy o niej gdy uczeń

stawia sobie określone zadania w ciągle

zmieniającym się otoczeniu fizycznym , społecznym

i osobistym.

- Motywacja jest jednym z podstawowych warunków

sukcesów pedagogicznych

Document Outline