XIII.4 Analiza zabytków kamiennych z pochówków ciałopalnych.

W wypełnisku popielnicy składającej się na obiekt 333 odkryto niewielki kamyk (inw. 

145) (Fig. 1). Pełne wymiary okazu wynoszą: 32,4 x 16 x 15 mm. Sam zabytek nie wyróżnia 

się   niczym   specjalnym.   Wszystkie   jego   powierzchnie   są   mocno   zagładzone,   co   jest 

charakterystyczne dla skał wchodzących w skład frakcji żwirowej. Z petrograficznego punktu 

widzenia omawiany kamyk zaliczamy do gnejsów. Ten konkretny typ gnejsu powstał przy 

udziale dużej ilości minerałów ciemnych. Odmianę taką nazywamy gnejsem amfibolowym 

(L. Natkaniec-Nowak, W. Heflik 2000, s. 273-286). Minerał mógł być celowo zdeponowany 

w popielnicy (zabieg magiczny?) lub dostał się tam w wyniku procesów postdepozycyjnych. 

Fakt,   iż   nie   jest   przepalony   lub   chociażby   przegrzany   eliminuje   hipotezę   jakoby   mógł 

spoczywać na warstwie ziemi tuż pod stosem ciałopalnym (oczywiście przy założeniu, że stos 

palono bezpośrednio na ziemi). Szersze analogie do tego typu znalezisk nie są znane.

Fig. 1. Kamyk znaleziony w wypełnisku popielnicy. Nowe Grocholice, stan. 1, ob. 333, nr inw. 145. 

Bibliografia:

Natkaniec-Nowak L., Heflik W.

2000 Kamienie szlachetne i ozdobne Polski, cz. II, Kraków, ss. 365.