Alchemia Chi
ń
ska cz
ęść
2
Ostatnia aktualizacja: 27 kwietnia 2004
Napisał: Komix
Innym znanym mistrzem alchemii był Go Hong (nie wiem czy jest to dobry zapis, fonetycznie brzmi to Go Hong
lub Ko Hung)
ż
yj
ą
cy ok. III/IV w. n. e. Napisał on dzieło "O mistrzu, który osi
ą
gn
ą
ł jedno
ść
", które podzielił na dwie
cz
ęś
ci, wewn
ę
trzn
ą
i zewn
ę
trzn
ą
. Był człowiekiem o wiele praktyczniejszym od swych poprzedników, jako
ż
e
zarówno on, jak i jego
ż
ona byli medykami. W swoim dziele zawarł opis apoteozy (wniebowst
ą
pienia)
alchemicznego, pod nogami adepta formuj
ą
si
ę
chmury, a nast
ę
pnie unoszony jest on do nieba, ponad szczyty
gór gdzie mieszkaj
ą
nie
ś
miertelni.
Stwierdza on,
ż
e do osi
ą
gni
ę
cia nie
ś
miertelno
ś
ci nie wystarcz
ą
osi
ą
gni
ę
cia alchemiczne. Pomocne jest
wytwarzanie talizmanów, opracowywanie zakl
ęć
, a osi
ą
gni
ę
cie celu jest wr
ę
cz niemo
ż
liwe bez przestrzegania
cnót konfucja
ń
skich (pocz
ą
tek odwracania si
ę
od metod czysto alchemicznych).
Pomocne, lub nieraz konieczne (według niektórych alchemików) w procesie stawania si
ę
nie
ś
miertelnym, było
spo
ż
ywanie pokarmów z naczy
ń
wykonanych z alchemicznego złota, lub spo
ż
ywanie samego złota (zwyczaj
praktykowany bardzo długo, jedzenie bywało posypywane złotymi płatkami lub spo
ż
ywało si
ę
małe złote kulki).
Olbrzymi wpływ na alchemi
ę
miało rozpowszechnienie taoizmu, który wypada te
ż
pokrótce w tym miejscu
omówi
ć
.
Taoizm mo
ż
na było podzieli
ć
pierwotnie na dwa nurty. Filozoficzny, stawiaj
ą
cy na doskonałe zjednoczenie
umysłu ze "wszystkim", oraz religijny: doskonała wolno
ść
, d
ąż
enie do stanu bytu energii.
Jedna ze szkół taoistycznych zwana Higieni
ś
ci propagowała
ć
wiczenia ruchowe i oddechowe na
ś
laduj
ą
ce
zwierz
ę
ta, maj
ą
ce na celu przedłu
ż
enie
ż
ycia. Powiada si
ę
,
ż
e mistrz tej szkoły przy zjednoczeniu z tao
ż
ył
800lat.
Tao rozró
ż
niało w człowieku ró
ż
ne formy energii, które z wiekiem opuszczały ciało doprowadzaj
ą
c do
ś
mierci
człowieka. Na ciele wyznaczano tak zwane "pola eliksirów", odpowiedzialne za przepływ energii, których
odpowiednie uciskanie, masowanie, mogło spowolni
ć
uwalnianie si
ę
energii z organizmu (wa
ż
ny jest wewn
ę
trzny
spokój, m
ęż
czy
ź
ni trac
ą
najwi
ę
cej energii w czasie seksu, a kobiety w czasie menstruacji).
Adept alchemii praktykuj
ą
cy tao mo
ż
e posi
ąść
zdolno
ś
ci nadnaturalne, takie jak chodzenie po wodzie czy
przywoływanie duchów.
Nast
ę
puje wymieszanie technik alchemicznych z taoistycznymi (jednym z elementów przenikania si
ę
taoizmu z
alchemi
ą
był piec alchemiczny, który miał kształt tykwy, czyli taoistyczne wyobra
ż
enie kształtu ziemi, jako
ż
e w
ziemi dojrzewały i uszlachetniały si
ę
metale d
ążą
c do formy złota).
Procesy przemiany musiał by
ć
przeprowadzony bardzo dokładnie, znaczenia zacz
ę
ło nabiera
ć
ustalenie
odpowiedniego miejsca (chi
ń
ska geomancja), a wi
ę
c energia ziemi. Zabezpieczenia talizmanami, aby duchy nie
przerwały delikatnego procesu (mógł on by
ć
bardzo łatwo zniweczony lub wypaczony przez duchy).
W alchemii chi
ń
skiej wyró
ż
niano pi
ęć
głównych elementów przyrody u
ż
ywanych przy przemianach
alchemicznych:
•
Ziemia (symbolizowały j
ą
kamienie lub minerały),
•
Drewno (drzewa, gał
ę
zie),
•
Woda (woda, olejki),
•
Metal (ró
ż
norakie metale),
•
Ogie
ń
(popiół, ogie
ń
).
Z czasem rozpowszechniło si
ę
wypisywanie talizmanów na papierze (moc pisma) i przypinanie ich na
ś
cianie.
Cz
ęść
miała charakter wezwa
ń
do duchów wzorowanych na edyktach cesarskich. Powstawały równie
ż
specjalne
piece do spalania papierowych talizmanów.
