dokumenty word Sciąga mechanika

  1. Podstawowe wiezy :

Podłoże lub sciana, lina, pret, połącznia przegubowe

Line traktujemy zawsze jako element lekki wiotki nierozciągliwy i cienki chyba ze w temacie zadania podano wyrazne odstępstwo od tej reguły.Taka lina może przenosic wyłącznie siły rozciągające.

Pret w porównaniu do liny może przenosić siły ściskające jak i rozciągające. Może on pozostawac w równowadze jedynie wówczas gdy siły obciążające działają wzdłuż wspolnej prostej są sobie liczbowo rowne i przeciwnie skierowan. Pręt proste narażone również na zginanie nazywamy belkami.

Przegub stały łączy pręt z podłożem za pomocą sworznia wchodzącego z lekkim luzem w otwory umieszczone w uchach i w koncu pręta. Przenosic on może reakcje skierowana pod dowolnym kątem.

  1. Twierdzenie o 3 siłach

Trzy siły pozostaja w równowadze jeśli działaj a w jednej płaszczyźnie linie ich działania przecinaja się w jednym punkcie a trojkat tych sił jest trójkątem zamknietym.

  1. Moment siły względem bieguna

Moment siły względem bieguna nazywamy wektor którego wartość bezwzgledna jest rowna iloczynowi siły i ramienia tej siły względem punktu (bieguna).

Moment siły względem osi.

Momentem siły względem osi nazywamy moment punktu tej siły na płaszczyznę Pi prostopadłą do tej siły względem punktu przebicia tej płaszczyzny przez os.

  1. Składanie dwóch sił równoległych

Siły nazywamy równoległymi, gdy ich proste działania są do siebie równoległe. Siły te nie różniące się linią działania dodają się jak skalary lub liczby algebraiczne. Wypadkowa sił równoległych jest sumą algebraiczną tych sił i ma ich kierunek działania. Zagadnienie wyznaczania wypdkowej sił równoległych sprowadzda się zatem do wyznaczania jej położenia, czyli odległoŚci od którejkolwiek sił składowych, której położenie jest znane.

Sposób konstrukcji jest następujący: przez punkty A i B przeprowadzamy prostą lsamych zwrotach, wzdłuż której w punktach A i B przykładamy dwójkę zerową (S, S'), przy czym S = - S'. Następnie składamy odpowiednio siły (P1, S) oraz (P2, S). W wyniku otrzymujemy siły W1 i W2, których proste działania przecinają się w punkcie C. Przesuwamy siły W1 i W2 do punktu C oraz rozkładmy je na kierunek równoległy do AB i na kierunek równoległy do działających sił P1 i P2. Ponieważ składowe sił W1 i W2 na kierunku równoległym do AB tworzą dwójkę zerową możemy je wyeliminować. Składowe na prostej równoległej do sił P1 i P2 są odpowiednio równe siłom P1 i P2 i mają ten sam zwrot. Złóżmy te obie siły są o zgodnych zwrotach. Otrzymamy wypadkową o wartości liczbowej

W = P1 + P2. Następnie obliczamy z podobieństwa trójkątów ACD i A1CE oraz BCD i B1CF odległoŚć x prostej działania wypadkowej W od prostej działania siły P1,

Ponieważ A1E = B1F = S = S', otrzymamy:x= P2D/P1+P2

Dla sił o przeciwnych zwrotach,wartość siły wypadkowej wynosi W = P1 - P2, wówczas odległŚć x = AD, prostej działania wypadkowej W od prostej działnia siły P1 wyniesie odpowiednio: x=P2D/P1-P2. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania można stwierdzić, że: - wypadkowa dwóch sił równoległych o zgodnych zwrotach jest równa sumie wartoŚci sił składowych, jest do nich równoległa, ma ten sam zwrot, a jej prosta działania przechodzi między siłami składowymi, dzieląc odcinek między nimi w stosunku odwrotnie proporcjonalnym do wartoŚci tych sił. - wypadkowa dwóch sił równoległych o przeciwnych zwrotach i różnych wartoŚciach liczbowych, jest równa różnicy wartoŚci tych sił, jest do nich równoległa, ma zwrot zgodny ze zwrotem siły większej, jej prosta działania przechodzi na zewnątrz siły większej i dzieli odcinek między siłami zewnętrznymi w stosunku odwrotnie proporcjonalnym do wartoŚci tych sił.

  1. D

  2. Wektorem głównym układu sił nazywamy sumę geometryczną wszystkich sił przyłożoną w dowolnie obranym biegunie redukcji O:

Momentem głównym układu sił względem bieguna redukcji O nazywamy sumę geometryczną momentów wszystkich sił względem tego bieguna:

Dowolny układ sił działających na ciało sztywne można zastąpić układem równoważnym składającym się z jednej siły przyłożonej w dowolnie obranym biegunie redukcji) oraz pary sił o momencie Mo.

Twierdzenie o momencie głównym.

Moment główny dowolnego układu sił względem dowolnego bieguna O’ jest równy momentowi głównemu względem innego dowolnego bieguna O powiększonemu o moment wektora przyłożonego w biegunie O względem bieguna O’.

  1. Niezmienniki redukcji układu sił

1. Wektor główny nie zale˙zy od ´srodka redukcji.

2. Rzut momentu głównego na kierunek wektora głównego

Poniewarz R = const. wzgledem srodka redukcji, to

MO cos α = const.

  1. Skrętnik Jest to układ sil złożony z jednej siły oraz jednej pary sił której płaszczyzna dzialania jest prostopadła do tej jednej siły.

Skrętnikiem nazywamy układ składający się z siły W i pary sił o momencie M S

równoległym do siły W.

Rownania osi centralnejX=(WyMoz-WzMoy)/W\^2 +dWx Y=(WzMox-WxMoz)/W^2 +dWy Z=(WxMoy-WyMox)/W^2 +dWz

  1. Obecnie rozpatrzymy szczególne przypadki układów sił sprowadzonych do skrętnika. a) Gdy wektor główny W = 0 i moment M s= 0 , to ze wzoru (3.38) wynika, że moment główny jest także równy zeru, M o= 0 , czyli układ sił jest

równoważny zeru (wzory 3.31). b) Jeżeli wektor a moment W = 0, M s≠ 0 , to ze wzoru (3.38) otrzymujemy M s= Mo, czyli najprostszym układem, do jakiego można sprowadzić dany układ, jest para sił.. c) Jeżeli W≠0 Ms=0 , to układ można sprowadzić do jednej siły W działającej wzdłuż osi centralnej, czyli do wypadkowej. W tym przypadku ze wzoru (3.37) wynika bezpośrednio, że iloczyn skalarny wektora głównego W i momentu głównego Mo jest równy zeru. Oznacza to, że moment główny jest

prostopadły do wektora głównego. Zatem analityczny warunek istnienia wypadkowej ma postać: W* Mo =0. d) Jeżeli W ≠ 0 a Ms ≠ 0 , to skrętnik jest najprostszym układem, do jakiego można zredukować dany układ sił.

  1. Środek sił równoległych- Punkt mający te własność ze przez który przechodzi wypadkowa układu sił równoległych o określonych punktach przyłożenia, niezależnie od ich kierunku, nazywamy środkiem układu sił równoległych.

  1. G

  2. G

  3. G

  4. Kratownicą nazywamy układ złożony z prętów prostych*, połączonych między sobą w węzłach przegubowo (przegubami bez tarcia), obciążony siłami skupionymi w przegubach; siły przekrojowe w prętach kratownicy redukują się do stałej siły

podłużnej. Metoda ta polega na wypisywaniu równań równowagi dla każdego myślowo wyciętego węzła kratownicy. Postępowanie: 1) Z równań równowagi wyznaczenie składowych reakcji podporowych, 2) W poszczególnych myślowo wyciętych węzłach kratownicy zapisuje się dwa równania równowagi: ΣX = 0, ΣY = 0. W tym celu w węźle zakłada się odpowiednie zwroty sił w poszczególnych prętach, 3) Z zapisanych równań równowagi wyznacza się siły we wszystkich prętach kratownicy. Rozwiązywanie najlepiej zacząć od węzła, w którym zbiegają się tylko dwa pręty o nieznanych siłach, a następnie rozpatrywać kolejne węzły spełniające ten warunek.


Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
dokumenty word, Sciąga mechanika
dokumenty word, mechanika teoria www.przeklej.pl
dokumenty word mechanika teoria ciaga www przeklej pl
Ściąga mechanika gruntów
ściąga mechanika płynów
ściaga mechanika
ściąga mechanika 3
dlugie dokumenty word
ściąga mechanika płynów 2
sciaga 4 mechanika, Zaawansowane materiały i nanotechnologia UJ, Fizyka, Mechanika
Ściąga Z Mechaniki, Studia - Budownictwo, Mechanika ogólna
Sciąga mechanika gruntów
ściąga mechanika
mechanika, sciaga mechana(2), 1 zasada dynamiki-jeśli na ciało nie działa żadna siła lub siły działa
ŚCIĄGI, Sciaga 1, Mechanika płynów - część mechaniki teoretycznej, zajmuje się badaniem ruchu płynów
ŚCIĄGA Z MECHANIKI GRUNTÓW, AGH-materiały, TPEZ Technika Podziemnej Eksploatacji Złóż
ściąga mechana
ściąga mechana

więcej podobnych podstron