• Czym są stosunki międzynarodowe?

  • Czy istnieją związki między naszym codziennym życiem a stosunkami międzynarodowymi?

  • Dlaczego warto studiować teorię stosunków międzynarodowych?

  • W jaki sposób filozofowie tłumaczą istotę stosunków międzynarodowych?

  • Stosunki międzynarodowe to dziedzina badań relacji zachodzących między różnymi podmiotami uczestniczącymi w polityce międzynarodowej

  • Stosunki międzynarodowe opisują interakcje między państwami, organizacjami międzynarodowymi oraz indywidualnymi obywatelami

  • Ogólna teoria stosunków międzynarodowych to usystematyzowany treściowo i formalnie system warunkowo sformułowanych twierdzeń wyjaśniających, które odnoszą się do funkcjonowania i ewolucji systemów międzynarodowych

  • Tak rozumiana teoria zawierać powinna trzy typy twierdzeń:

    • wyjaśniające - rzeczywistość i prawa jej rozwoju,

    • normatywne - określające jej pożądany kształt,

    • socjotechniczne - definiujące warunki skutecznego działania międzynarodowego.

  • Funkcje nauki o stosunkach międzynarodowych:

    • deskryptywna (opisowa)

    • eksplanacyjna (wyjaśniająca)

    • predykatywna (prognostyczna)

    • instrumentalna (ekspertyzowo - doradcza)

    • aksjologiczna (popularyzatorska

  • Teorie tworzone są po to, aby zrozumieć przyczyny zdarzeń zachodzących na co dzień w stosunkach międzynarodowych

  • Wedle Stephena Walta nie jest możliwe uchwycenie całej złożoności współczesnej polityki międzynarodowej, musimy wiec oprzeć się na „wachlarzu konkurencyjnych idei”

  • Istnieje wiele rywalizujących ze sobą teorii i spojrzeń na stosunki międzynarodowe, wśród nich m.in.:

    • Liberalizm,

    • Realizm,

    • Postmodernizm,

    • Konstruktywizm

  • Wkład filozofów w teorię stosunków międzynarodowych:

    • Platon - autor „Państwa” twierdził, że u władzy powinny być filozofowie, mędrcy; to on dał podwaliny idei analizy klasowej i rozumowania dialektycznego, doniosłych dla marksizmu,

    • Arystoteles - twórca analizy porównawczej, poszukiwał idealnego systemu politycznego, badał przyczyny upadku państw

  • Wkład filozofów w teorię stosunków międzynarodowych:

    • Św. Tomasz z Akwinu - opracował zręby prawa naturalnego, autor Traktatu o prawach twierdził, że człowiek kierując się prawem naturalnym działa w kierunku dobra; zakładał też istnienie prawa narodów wyprowadzonego z prawa naturalnego

    • Tomasz Hobbes - autor Lewiatana, twierdził, że państwa podobnie jak ludzie działają egoistycznie, okrutnie, walcząc o prymat, uznanie

    • Jean Jacques Rousseau - w Rozprawie o pochodzeniu i podstawach nierówności opisał m.in. stan społeczności międzynarodowej - alegoria jelenia i zająca… tylko wspólnota pozwala realizować wspólne dobro,

    • Immanuel Kant - twierdził, że federacja państw, w ramach której chroniono by suwerenność tworzących ją podmiotów, może zapewnić pokojowy ład międzynarodowy

  • Które okresy historyczne wpłynęły najmocniej na rozwój stosunków międzynarodowych?

  • Co jest istotą nowożytnego państwa?

  • Jakie są historyczne źródła europejskiego systemu równowagi sił?

  • Jakie najważniejsze wydarzenia ukształtowały współczesny świat?

  • Okres przedwestfalski

    • W starożytnej Grecji system miast-państw

    • W czasach Rzymskich - budowa imperium, w czasach Tuliusa Cicero kształtowała się idea prawa narodów

    • Średniowiecze - decentralizacja władzy, okres narodzin cywilizacji arabskiej, feudalizm, początki walki między władzą świecką a kościelną o prymat w Europie, w późnym średniowieczu - rozwój sieci transnarodowych

  • System westfalski

    • Traktat z 1648 r. kończący wojnę trzydziestoletnią oznacza koniec rządów religijnych w Europie i powstanie reżimów świeckich.

  • Istota systemu westfalskiego

    • Traktat westfalski odwoływał się do tak fundamentalnych zasad, jak niezależność, suwerenność i integralność terytorialna

    • Rozwój idei suwerenności m.in. za sprawą Jeana Bodina

    • Suwerenność oznacza absolutną i nieustającą władzę państwa, a jej warunkiem jest „aby ci, którzy są suwerenni, w żadnej mierze nie byli poddani rozkazom drugiego, a aby w sposób niezależny mogli tworzyć prawa dla ludu swego”.

    • Suwerenność ma wymiar absolutny, ale nie bezgraniczny (ograniczeniem jest prawo naturalne, prawo stanowione, zobowiązania międzynarodowe)

  • Istota systemu westfalskiego

    • Doniosłość traktatu westfalskiego wynika z następujących przesłanek:

      • Przyjęcia pojęcia suwerenności,

      • Zapewnienia legitymacji zasadzie terytorializmu,

      • Wzrostu znaczenia sił zbrojnych jako gwarancji bezpieczeństwa państwa,

      • Ukształtowania się grupy państw dominujących

    • Docelowy kształt europejskiemu systemowi państw nadała:

      • Pluralistyczna polityczna organizacja suwerennych państw,

      • System równowagi sił,

      • Globalizm (prowadzący do ukształtowania się globalnej ekonomii i globalnego systemu politycznego)

  • Wiek XIX poprzedziły

    • Antykolonialna rewolucja amerykańska (1776)

    • Antyabsolutystyczna rewolucja francuska (1789)

  • Wedle Johna Locke'a państwo jest racjonalnym tworem ludzi w celu ochrony ich praw naturalnych oraz podstawowych interesów.

    • Władza przynależy się ludowi, a nie monarsze

  • W wieku XIX ukształtowała się idea nacjonalizmu - utożsamiania się ludu ze wspólną przeszłością, obyczajami, językiem

  • 1815 - kongres wiedeński, pentarchiczny porządek międzynarodowy, względny okres pokoju w ramach tzw. koncertu europejskiego, aż do 1854 r., zadecydowały o tym:

    • Solidarność europejskich państw chrześcijańskich,

    • Obawa przed rewolucją społeczną

  • W XIX w. zmiany gospodarcze, technologiczne, polityczne w Europie

  • W XIX wieku pokój udało się zachować dzięki równowadze sił.

  • Równowaga sił wyłoniła się na skutek obawy przed pojawieniem hegemona

  • Przetrwała co najmniej do 1877 r. (a więc do rosyjskiej inwazji na Turcję).

  • W 1882 r. wyłoniło się Trójprzymierze (Austria, Niemcy, Włochy), w 1893 r. ukształtował się sojusz Francji i Rosji.

  • Koniec systemu równowagi sił wraz z wybuchem I wojny światowej.

  • Okres międzywojenny to okres funkcjonowania nieefektywnej Ligi Narodów.

  • Cechy charakterystyczne tego okresu:

    • Rozkwit nacjonalizmów

    • Pojawienie się reżimów totalitarnych w Europie

  • Koniec II wojny światowej zapoczątkował nowy etap w historii świata - zimną wojnę

  • Cechy zimnej wojny to:

    • otwarta wrogość,

    • nieufność

    • rywalizacja

  • Wśród przyczyn zimnej wojny wymienia się:

    • imperialną politykę zagraniczną ZSRR (połączoną z osobowością Stalina)

    • ekspansjonistyczną politykę neokolonialną USA

    • nieunikniony efekt zderzenia interesów dwóch największych mocarstw reprezentujących sprzeczne ideologie

  • Fazy zimnej wojny:

    • 1945 - 1949 - faza wstępna,

    • 1949 - 1955 - faza szczytowa,

    • 1955 - 1962 - faza dużej zmienności stosunków,

    • 1962 - 1979 - faza odprężenia,

    • 1979 - 1985 - faza zaostrzenia się zimnej wojny,

    • 1985 - 1990 - faza schyłku i zakończenia zimnej wojny

  • Okres pozimnowojenny

    • Umowna cezura końca zimnej wojny - rok 1990

    • Upadek ZSRR w 1991 r.,

    • Rozpad państw wielonarodowych,

    • Powolne kształtowanie się nowego ładu międzynarodowego - narodziny systemu jednobiegunowego?

    • Pojawienie się konfliktów asymetrycznych

  • Kryterium przestrzenne - czynniki:

    • narodowe (państwowe),

    • międzynarodowe (ponadpaństwowe, lub pozanarodowe)

  • Kryterium dynamiki i intensywności oddziaływań - czynniki:

    • warunkujące procesy oddziaływań międzynarodowych:

      • geograficzne,

      • demograficzne,

      • narodowe,

      • ideologiczne,

      • religijne.

    • realizujące te procesy:

      • ekonomiczno - techniczne,

      • militarne,

      • organizacyjno - społeczne,

      • osobowościowe

  • Uczestnikiem stosunków międzynarodowych, dzięki stale prowadzonym działaniom transgranicznym, jest świadomie zorganizowana grupa społeczna, zdolna do wywierania wpływu na stosunki międzynarodowe

  • Zdaniem Jacka Z. Pietrasia używa się następujących synonimów terminu „uczestnik”:

    • podmiot prawa międzynarodowego,

    • podmiot stosunków międzynarodowych,

    • aktor,

    • uczestnik,

    • partner,

    • sprawca,

    • czynnik,

    • strona stosunków międzynarodowych

  • Wyróżniamy dwie klasy uczestników:

    • Państwa,

    • Uczestnicy niepaństwowi:

      • Organizacje międzynarodowe,

      • Wielkie grupy społeczne i ich organizacje,

      • Mały grupy społeczne i ich organizacje,

      • Korporacje transnarodowe

  • System międzynarodowy w szerokim ujęciu to: układ jednostek, obiektów lub części połączonych jakąś formą regularnych relacji.

  • Istnieją różne wizje systemu międzynarodowego, zależne od przyjętego stanowiska teoretycznego

  • System międzynarodowy według liberałów:

    • To proces, w którym między różnymi stronami zachodzą wielorakie interakcje, a różne podmioty uczą się tych interakcji, uczestnikami w tym procesie oprócz państw są też organizacje międzynarodowe, korporacje, biurokracje międzynarodowe,

    • Kluczową cechą systemu międzynarodowego jest anarchia, a jego uczestnicy kierują się własnymi interesami, działając pozytywnie.

    • Istnieje społeczeństwo międzynarodowe, które jest czymś więcej niż system międzynarodowy. Posiada ono własną tożsamość

  • System międzynarodowy według realistów:

    • System międzynarodowy ma charakter anarchiczny,

    • Państwo jest głównym aktorem na tej scenie,

    • System międzynarodowy opisywany jest w oparciu o następujące pojęcia:

      • Polaryzacja - (system jedno, dwu i wielobiegunowy),

      • Stratyfikacja - pozycja państwa zależna od zasobów, którymi dysponuje

  • Erhard Cziomer - polityka zagraniczna to proces formułowania i realizacji interesów narodowo-państwowych w stosunku do innych państw i uczestników systemu międzynarodowego

  • Polityka zagraniczna jest wypadkową polityki wewnętrznej państwa

  • Polityka zagraniczna pozostaje w ścisłym związku z interesem państwowym, racją stanu

  • Czynniki wpływające na kształt polityki zagranicznej:

    • wewnętrzne - dzielą się na :

      • Obiektywne, w postaci:

        • środowiska geograficznego,

        • potencjału demograficznego,

        • potencjału ekonomicznego i naukowo-technicznego,

        • systemu społeczno - politycznego,

        • czynnika militarnego

      • Subiektywne, w postaci:

        • percepcji środowiska militarnego przez elity,

        • formułowania wizji, koncepcji, programów polityki zagranicznej,

        • roli wybitnych jednostek,

        • jakości służby zagranicznej.

  • Czynniki wpływające na kształt polityki zagranicznej:

    • międzynarodowe - wpływ środowiska zewnętrznego, dzielimy ja na:

      • Obiektywne, w postaci:

        • ewolucji otoczenia zewnętrznego,

        • pozycji państwa w systemie międzynarodowym,

        • charakteru umów i zobowiązań międzynarodowych,

      • Subiektywne, w postaci:

        • postrzegania międzynarodowego państwa,

        • koncepcji polityki zagranicznej innych państw,

        • aktywności dyplomatycznej innych państw

  • Funkcje, środki i metody polityki zagranicznej:

    • funkcja ochronna - np:

      • zabezpieczenie podstawowych interesów państwa

      • przezwyciężenie zagrożeń w polityce zewnętrznej,

    • funkcja reprezentacyjno - informacyjna:

      • reprezentowanie interesów zewnętrznych państwa (za pośrednictwem misji dyplomatycznych),

      • systematyczne przekazywanie informacji

  • Funkcje, środki i metody polityki zagranicznej:

    • funkcja integrująco - adaptacyjna:

      • oddziaływanie na struktury międzynarodowe w celu ich wykorzystania do wzmocnienia własnej pozycji,

      • rozwój pokojowej współpracy z innymi uczestnikami

    • funkcja negocjacyjno - organizatorska: a więc dostosowanie środków i instrumentów do celów i zadań. Najczęściej wykorzystywane są:

      • środki polityczne,

      • środki prawne,

      • środki ekonomiczne,

      • środki militarne,

      • środki psychospołeczne (zagraniczna współpraca kulturalna, naukowa, informacyjna, itp.).

  • Zainteresowanie problemami globalnymi w literaturze przedmiotu datuje się na koniec XIX wieku

  • Istnieje bardzo wiele cech wspólnych pojęcia „problemy globalne”. Najbardziej szerokie ujęcie tej problematyki wskazuje na następujące elementy:

    • problemy globalne są obiektywnym następstwem postępów ludzkości i istniejących w jej ramach dysproporcji,

    • mogą one w sposób dysfunkcjonalny (zakłócający) działać na całą ludzką cywilizację, a nawet prowadzić do jej upadku,

    • dotyczą całego świata,

    • występują jednocześnie i są ze sobą powiązane,

    • ich rozwiązanie wymaga interdyscyplinarnego podejścia i międzynarodowego zaangażowania.

  • Katalog problemów globalnych - w ramach Klubu Rzymskiego wypracowano listę kilkudziesięciu współczesnych problemów globalnych. Zaliczono do nich m.in.:

    • niekontrolowany przyrost liczby ludności,

    • różnice i podziały społeczne,

    • niesprawiedliwość społeczną,

    • głód i niedożywienie,

    • biedę i bezrobocie,

    • zbyt szybki wzrost gospodarczy i inflację,

    • kryzys energetyczny,

    • deficyt zasobów naturalnych,

    • (międzynarodowe) kryzysy gospodarcze, protekcjonizm,

    • analfabetyzm,

    • niekontrolowana urbanizacja,

    • degradacja środowiska naturalnego,

    • przestępczość i narkomania,

    • brutalność policji i nadużycia władzy,

    • terroryzm,

    • korupcja i biurokracja,

    • zagrożenie nuklearne,

    • upadek wartości moralnych.