Zasady komunikacji interpersonalnych.

CELE SZCZEGÓŁOWE

1. Omówić co to jest

‘porozumiewanie się”

2. Omówić komunikację

werbalną

3. Omówić komunikację

niewerbalną

4. Omówić poziomy

komunikacji

Wyrażanie uczuć omówienie

własnych zachowań

psychicznych.



Ludzie znajdują się w sytuacji stałego

komunikowania się z innymi

ludźmi.Przez ten proces inicjują,

podtrzymują i zmieniają swe stosunki

interpersonalne, definiują swą sytuację

społeczną, role i zadania, wytyczają

kierunki swego rozwoju i

zainteresowań, a poprzez to kształtują

swoją osobowość.

Wyrażanie uczuć cd.



Proces porozumiewania się często

jednak bywa zakłócany przez

różnorodne czynniki, z których

najistotniejszym jest nieumiejętność

właściwego komunikowania się,

wynikająca najczęściej z

nieświadomości roli,jaką ono

odgrywa w życiu człowieka.

Wyrażanie uczuć cd.



Znajomość procesu komunikowania

interpersonalnego może w istotnym

stopniu poprawić poziom wzajemnego

rozumienia się ludzi a tym samym

zmniejszyć ilość konfliktów i spięć,

które wynikają ze wzajemnej

nieznajomości,z nieporozumień w

prowadzeniu skutecznej komunikacji

międzyludzkiej.

Komunikowanie to:



Przez komunikowanie

rozumie się transmisję

informacji z jednego

miejsca do drugiego.

W procesie

komunikowania

wyróżniamy następujące

klasy:



Źródło- osoba, która wytwarza przekaz,



Emisor- biologiczny system lub sztuczne

urządzenie, które przetwarza informację

w jakąś formę energii możliwą do

przesłania- informacji „czystej” przesłać

nie można,



Kanał- środek, dzięki któremu pokonuje

się dystans czasowy i przestrzenny

między nadawcą i odbiorcą,

Klasy komunikowania się:



Receptor- system zmieniający

sygnały emitowane w formie

pewnej energii na powrót w

informację,



Cel - odbiorca lub grupa

odbiorców, do których przekaz

był „ wysłany”.

Porozumiewanie się:



Jest to kontakt

jednego człowieka z

drugim człowiekiem.

Komunikowanie

interpersonalne:



To podejmowana w

określonym kontekście

wymiana werbalnych,

wokalnych i niewerbalnych

sygnałów ( symboli ) w celu

osiągnięcia lepszego poziomu

współdziałania.

Rozmowa to:



Wymiana werbalnych, wokalnych i

niewerbalnych sygnałów w celu

uzgodnienia zachowań

wzajemnych i realizacji celów

pożądanych przez jednego lub obu

rozmówców .

Elementy

komunikacji:



Komunikowanie

werbalne,



Komunikowanie

niewerbalne,

Komunikowanie

werbalne:



Przekazywanie partnerowi

pewnych danych ( informowanie ),



Prezentowanie pewnych ocen,



Prezentowanie pewnych danych,



Przekonywanie do podjęcia

jakiegoś kierunku postępowania

Komunikowanie

niewerbalne:



Gestykulacja - ruchy rąk, dłoni, palców,

nóg, stóp, głowy, i korpusu ciała,



Wyraz mimiczny twarzy - jego bogate

możliwości przekazywania zarówno

stanów psychicznych, jak i informacji

obiektywnych,



Dotyk i kontakt fizyczny- w

zróżnicowanej gamie od łagodnego

głaskania do brutalnego uderzenia,

Komunikowanie

niewerbalne:



Wygląd fizyczny-

sposób ubierania

się, czesania, ozdabiania,

malowania, ekspozycji wizualnej

zarówno mężczyzn jak i kobiet,



Spojrzenia i wymiana spojrzeń-

kontakt wzrokowy, w którym jakość

i długość spojrzeń jest znaczącym

elementem komunikacji,

Komunikowanie

niewerbalne:



Dystans fizyczny między rozmówcami-

odległość między nimi w trakcie

rozmowy jest ważną informacją m. in. o

wzajemnych postawach, poziomie

intymności, sympatii.



Pozycja ciała w trakcie rozmowy- tu

najważniejsze są:poziom napięcia bądź

rozluźnienia i otwartość lub zamknięcie.

Komunikowanie

niewerbalne:



Organizacja środowiska- w skali

osobistej ( architektura wnętrz ) i w

skali publicznej ( komunikowanie

poprzez architekturę i urbanistykę ),-

chodzi o użycie form przestrzennych

jako komunikatów estetycznych,

ideologicznych i użytkowych (meble,

obrazy, zdjęcia jako komunikaty ).

Poziomy komunikacji:



Poziom treściwy,



Poziom procesu,

organizacja komunikacji,



Poziom zachowań

indywidualnych.

Elementy poziomu

treściwego:



Poziom zgodności ideologicznej -

podobieństwo systemów oceniania,



Wspólnota obrazu świata,



Uzgadnianie kierunku działania,



Organizacja treści,



Tematyczna spójność wypowiedzi

różnych rozmówców,

Elementy poziomu

treściwego:



Elementy poniżania- uznania

rozmówców: relacja wzajemna,



Wypowiedzi wzajemne

sprzeczne,



Kontekst emocjonalny i

zadaniowy rozmowy.

Elementy procesu,

organizacji komunikacji.



Globalna organizacja konwersacji,



Lokalna organizacja rozmowy,



Sposób przyjmowania tury,



Kanał tła -niewerbalne komentarze

słuchacza,



Czynności rekonstrukcyjne-w

wypadkach nieporozumień,

Elementy procesu,

organizacji komunikacji.



Uściślenie wypowiedzeń

wieloznacznych, zaimków,



Zakłócenia środowiskowe, typ

otoczenia społecznego i

fizycznego.

Elementy poziomu

zachowań indywidualnych:



Wkład konwersacyjny -poziom

aktywności,



Wprowadzenie tematów- siła

przebicia,



Dynamika stylu mówienia,



Spójność między kanałami,



Emisja i recepcja przekazów.

Bariery w komunikowaniu

się:



To wszystkie

nieporozumienia wynikające

ze znaczeń komunikatów,

treści, jaką zawierają w

interpretacji partnerów.

Bariery komunikowania

się:



Trudności z uzgodnieniem oceny,

różnice w ewaluacji.

Do nich

zaliczamy:



Stwierdzenie rozbieżności w lokalizacji

danego obiektu na skali odniesienia

będącej podstawą oceniania.



Stosowanie odmiennych skal oceny

tego samego obiektu.

Bariery komunikowania

się:



Trudności z uzgodnieniem wiedzy i

przekonań.

Do nich

należą:



zbieżność przekonań na temat istnienia

lub nieistnienia danego obiektu oraz

przypisywanych mu cech,



Rozbieżność przekonań na temat

prawdopodobieństwa istnienia

określonych obiektów.

Bariery komunikowania

się:



Trudności pragmatyczne - niezgodność w

podejmowanych działaniach.



Zaliczamy do nich- otwarte lub ukryte

zgłoszenie dezaprobaty dla kierunku

działania sugerowanego przez rozmówcę,



Łamanie obowiązujących zasad

obyczajowych lub kulturowych,



Wypowiadanie próśb-niemożliwych do

spełnienia.

Bariery komunikowania

się:



Trudności metakomunikacyjne:



- Brak lub niedostatecznie

ujawnienie konwencji wypowiedzi

lub jej wieloznaczność, przez co

odbiorca nie wie, jak interpretować

odbierane komunikaty.

Trudności

metakomunikacyjne:



Rozbieżność w interpretacji

charakteru wypowiedzi,



Poważne rozbieżności w

stosowanym kodzie

komunikacyjnym.

Bariery w komunikowaniu

się:



Wyraźny brak spójności między

wypowiedziami,



Wypowiedzi uwłaczające, poniżające,



Podwójne wiązania i inne aspekty

wewnętrznie sprzeczne,



Wpływ kontekstu emocjonalnego,

wewnętrznego i zewnętrznego.

Document Outline