TRZY GŁÓWNE NURTY ETYKI 

STAROŻYTNEJ (1)

1. intelektualizm etyczny Sokratesa 

– pogląd, zgodnie z którym cnota 
jest wiedzą; tym samym jest 
wiedzieć, co jest dobre i dobrze 
postępować, zaś zło wynika z 
niewiedzy

2. eudajmonizm Arystotelesa – 

pogląd, zgodnie z którym szczęście 
(gr. eudaimonia) jest dobrem

 

 

TRZY GŁÓWNE NURTY ETYKI 

STAROŻYTNEJ (2)

3. hedonizm – pogląd, zgodnie z którym 

przyjemność (gr. hedone) jest dobrem 

 a) twórcą tej doktryny był Arystyp z Cyreny 

-cyrenaicy cenili głównie przyjemność 
pozytywną i zmysłową;

 b) poglądy Arystypa przejął i zmodyfikował 

Epikur, który uważał, że wyższą wartość 
posiada przyjemność negatywna, 
polegająca na braku bólu oraz 
przyjemności duchowe, godne mędrca

 

 

TRZY GŁÓWNE NURTY ETYKI 

STAROŻYTNEJ (3)

•

arete – z gr. cnota, dzielność; w okresie 

przedfilozoficznym słowo to oznaczało 

konkretną, określoną zdolność albo umiejętność, 

która pozwalała jednostce właściwie wywiązywać 

się z pełnionej funkcji – np. arete (dzielnością) 

sternika jest umiejętność żeglowania, dobry 

(dzielny, cnotliwy) król to ten, kto sprawiedliwie 

rządzi, dba o dobro swoich poddanych i kraju 

etc.; w późniejszym okresie (zwłaszcza po 

Arystotelesie) terminem tym zaczęto określać 

doskonałość moralną, która wyraża się w stałej 

dyspozycji jednostki do prawego postępowania

 

 

TRZY GŁÓWNE NURTY ETYKI 

STAROŻYTNEJ (4)

• zgodnie z greckim ideałem etycznym 

postępowanie mędrca cechuje:

   1. autonomia – niezależność; 
   2. autarkia – samowystarczalność; 
   3. miara, umiar, tzw. złoty środek, 

unikanie  przesady i skrajności we 
wszystkim, co robimy