Źródła prawa w świetle Traktatu z Lizbony

Podział:

  1. Prawo pierwotne

  1. Umowy międzynarodowe

  2. Prawo pochodne

    1. Akty prawnie wiążące:

- akty delegowane: rozporządzenia delegowane, dyrektywy delegowane, decyzje delegowane. Akty te, przyjmowane są przez KE w wyniku upoważnienia zawartego w akcie ustawodawczym.

- akty wykonawcze: rozporządzenia wykonawcze, dyrektywy wykonawcze, decyzje wykonawcze. Akty te, przyjmowane są przez KE lub wyjątkowo - przez Radę UE.

zamknięty):

- rozporządzenia „bez przymiotnika”, np. Rada UE przyjmująca rozporządzenie dotyczące systemu językowego instytucji UE, Inne rozporządzenia przyjmowane przez Radę UE bez udziału PE, rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego),

- decyzje Rady Europejskiej i Rady przyjmowane w ramach Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB),

- decyzje Rady Europejskiej w ramach uproszczonych procedur rewizji traktatów,

- decyzje wewnątrzorganizacyjne instytucji UE (np. dotyczące regulaminów wewnętrznych),

- porozumienia międzyinstytucjonalne.

    1. Akty prawnie niewiążące: zalecenia i opinie. Do tego katalogu zaliczymy także inne akty prawne, które nie zostały nazwane przez przepisy traktatowe, np. uchwały, deklaracje, rezolucje, komunikaty, plany, memoranda, kodeksy postępowania - mogą one być nazywane aktami sui generis.

    2. Instrumenty Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa - wykluczone jest przyjmowanie aktów prawnych o charakterze ustawodawczym (prawodawczym).

    3. Instrumenty Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (PWBiS) - do 30 listopada 2014 r. obowiązują instrumenty stosowane dla byłego III filaru tj. wspólne stanowiska, wspólne działania, decyzje, decyzje ramowe oraz konwencje i środki wykonawcze do konwencji. Do końca tego okresu będą one musiały być zamienione na akty ustawodawcze i nieustawodawcze. Jednocześnie od czasu wejścia w życie TzL będą przyjmowane akty ustawodawcze i nieustawodawcze.

Zasady stosowania prawa UE

  1. Zasada pierwszeństwa stosowania prawa UE.

- 6/64 Costa v. ENEL

- 11/70 Internationale Handelsgesellschaft

- 106/77 Simmnethal SpA

  1. Zasada bezpośredniego skutku.

- norma musi być jasna, precyzyjna i bezwarunkowa,

- nadawać jednostkom prawa,

- nadawać się do stosowania bez konieczności wydawania żadnych dodatkowych środków prawnych (zarówno na szczeblu UE jak i kraju członkowskiego).