Stephen Greenblatt Kultura
Antropolog Edward B. Tylor twierdzi, że kultura to złożona całość, w skład której
wchodzą wiedza, wierzenia, sztuka, wartości moralne, prawa, zwyczaje oraz wszelkie inne
umiejętności i nawyki nabywane przez człowieka jako członka danego społeczeństwa".
Pojęcie to odwołuje się do dwóch przeciwieństw:
- ograniczenia
- zmienności
Badania literackie, odnoszące się do kultury używają narzędzi takich jak
pochwała i nagna do wyznaczania granic kulturowych. Analiza kulturowa może się wiele
nauczyć od szczegółowej immanentnej analizy tekstów literackich, ponieważ nie należą one
do kultury jedynie poprzez odwoływanie się do świata zewnętrznego, ale ich kulturowości.
Analiza taka polega na wchłonięciu i przyswojeniu społecznych wartości i kontekstów. Świat
jest pełen tekstów, z których większość staje się całkowicie niezrozumiała po wyrwaniu z
kontekstu zewnętrznego. Aby odtworzyć ich znaczenie i, choć częściowo, je zrozumieć,
musimy odtworzyć sytuację, w jakiej powstały. Dzieła sztuki natomiast zawierają w sobie,
pośrednio lub bezpośrednio, wiele z tej sytuacji i dzięki temu, że w nich przetrwała, same są
w stanie przetrwać zmianę warunków, które doprowadziły do ich powstania.
Analiza kulturowa nie jest analizą zewnętrzną, będącą przeciwieństwem immanentnej
analizy dzieła sztuki. Analiza kulturowa nie jest służebnicą badań literackich, a w szeroko
rozumianych naukach humanistycznych to badania literackie służą zrozumieniu kultury.
Kultura jest systemem ograniczeń!
Funkcjonowanie tego systemu widać wyraźnie w dziełach takich jak: Oda
horacjańska Marvella, czyli w dziełach potępiających nudziarstwo cnotliwych obywateli czy
wojskowych żołnierzy. W innym tekście: Jak wam się podoba Szekspira Orlando twierdzi, że
cały tekst formułuje wzorcowe zachowania - począwszy od nauki zalotów, a skończywszy na
obyczajach pasterskich.
Sztuka odgrywa bardzo ważną wolę w przekazywaniu kultury!
Stanowi jeden ze sposobów przekazywania wzorców kulturowych z pokolenia na
pokolenie. My jako społeczność musi potrafić uchwycić sposób, w jaki wielowątkowa kultura
wytworzyła splot wzorców, porządek moralny, zbiór zasad etycznych służących do obrony
przed anarchią, buntem i chaosem.
Omawianie Królowej wieszczek w kontekście zbioru ograniczeń narzucanych przez
kulturę jest niewystarczające dlatego, że w poemacie, w którym rycerze i damy przemierzają
baśniową krainę, wielki nacisk położony został na ruch i zmienność. Powracamy do
paradoksu- stwierdzenia, że:
kultura funkcjonuje jako struktura ograniczeń, to jednocześnie funkcjonuje
także jako regulator i gwarancja zmiany.
W rzeczy samej granice kulturowe bez uwzględnienia ruchu i zmian pozostają pustym
słowem, ponieważ można je wytyczać tylko na drodze improwizacji, eksperymentu i
wymiany.
W wyniku najprzeróżniejszych okoliczności, prowadzących do rozbieżnych
rezultatów, powstaje struktura improwizacji, zespół wzorów uwzględniających istnienie
