0929DRUK00001716
304 ROZDZIAŁ VI, UST. 07
W tym ostatnim przypadku w pierwszem przybliżeniu ■oblicza się p — p i q — q, kładąc po prawej stronie wzorów (129) i (130) p i ą zamiast p i q. Otrzymane w ten sposób wartości m i (p są przybliźonemi wartościami p i q. Kładąc te wartości we wzorach na miejsce p' i q, otrzymamy p—p2 i q’ — q2; p2 i q.> są drugiemi przybliżeniami wartości p i q. Gdy po podstawieniu tych wartości po prawej stronic otrzymane stąd p—ps i q —qs nie różnią się od p — p., i q — q2; to znaczy, że p% — p, q% = q\ jeżeli jest różnica, to należy wykonać jeszcze jedno przybliżenie.
Dodać należy, że pierwsze przybliżenie można zawsze obli-■ezać za pomocą wzorów przybliżonych, o których niżej będzie, mowa.
Jeżeli średnica ciała niebieskiego widziana jest przez obserwatora pod kątem, który może być wymierzony, to, gdy zmienia się odległość obserwatora od tego ciała, zmienia się też wielkość kątowa średnicy. Należy więc też, podobnie jak u spótrzędnych, odróżniać średnicę topocentryczną od geocentrycznej. Różnica tych dwóch średnic stanowi redukcję średnicy ciała niebieskiego na środek ziemi i wyraża wpływ paralaksy na wielkość pozorną.
Ograniczmy się do przypadku, gdy ciało niebieskie ma postać kuli, co w praktyce jest zupełnie wystarczającem. Przypuśćmy, że środkiem tej kuli, przedstawriającej*cialo niebieskie, jest punkt G na rye. 49, i niech będzie l długość jej promienia. Promień ten przez obserwatora, znajdującego się w punkcie O, widziany jest pod kątem GOA = A. Jeżeli odległość GO = A, to z trójkąta GOA wynika
sm k =
Wyszukiwarka
Podobne podstrony:
0929DRUK00001714 302 ROZDZIAŁ VI, UST. 67 miejące gwiazdy, a w punkcie G — lopocentryczne. To osta0929DRUK00001708 296 ROZDZIAI VI, UST. 65 jedynie wtedy, gdy danytopest Czas obserwacji. Paralaksa,0929DRUK00001710 298 ROZDZIAŁ VI, UST. 66 miedzy geodezyjną płaszczyzną wierzchołkową a płaszczyzną0929DRUK00001712 300 ROZDZIAŁ VI, UST. 66 Ze wzoru (127") wypływa A = U = a cosec " ; &nb0929DRUK00001718 306 ROZDZIAŁ VI, UST. 67 skąd wynika COS lJ 9 11 — cos— / j cos (p — P) --+ sin &n0929DRUK00001726 314 ROZDZIAŁ VI, UST. 68 Dalej jest według wzorów (132 ) i (135") z dostatecz0929DRUK00001736 324 ROZDZIAŁ VI, UST. 71 i wAflftfi powyższe podstawimy we wzorach (158 ) to otrzy0929DRUK00001738 32 G ROZDZIAŁ VI, UST. 71 Ponieważ -- jest zawsze małym ułamkiem, wiec możemy przy0929DRUK00001740 328 ROZDZIAŁ VI, UST. 71 się zeru, więsj oznscfcwb jeszcze długość słońca przez O0929DRUK00001744 332 ROZDZIAŁ VI, UST. 72 oznaczmy dalej ~ — ą, rozumiejąc przez 4 przebytą drogę,0929DRUK00001750 338 ROZDZIAŁ VI, UST. 74 Gdy do obliczenia h — h zastosujemy wzory (141j i (188IV0929DRUK00001752 340 ROZDZIAŁ VI, UST. 74 sec 8 0.01100 sec0929DRUK00001754 343 ROZDZIAŁ VI, UST. 74 Z temi wartościami rachunek według wzorów (h) i ii; ustęp0929DRUK00001740 428 ROZDZIAŁ SIU, UST. 95 Jak wynika z tego wzoru, X ró/.ni się w tym przypadku od0929DRUK00001770 458 ROZDZIAŁ VI® UST. 100 100. Przykłady do poprzedniego ustępu. Przykład 1. W epo0929DRUK00001734 122 ROZDZIAŁ lir, UST. 29 Kola główne układów poziomowego i godzinnego przecinają0929DRUK00001708 196 ROZDZIAŁ IV, UST. 44 słońce w pewnych częściach roku stale znajduje się przez0929DRUK00001770 358 ROZDZIAŁ VII, UST. 78 widzimy, że prawe ich strony różnij się tylko znakami. W0929DRUK00001722 110 ROZDZIAŁ ir, UST. 25 We wzorze tym spóJezynnik wyrazu, zależnego ort «Swy nosiwięcej podobnych podstron