Hamujące wydzielanie 

soku żołądkowego

 

 

Inhibitory pompy 

protonowej

• Grupa leków stosowanych w schorzeniach 

żołądka. Leki z tej grupy hamują enzym 
(ATPazę zależną od jonu potasowego i 
wodorowego) obecny w komórkach 
okładzinowych żołądka, niezbędny do 
produkcji i uwalniania kwasu solnego. 

• Działanie inhibitorów pompy protonowej 

polega na zmniejszaniu produkcji kwasu 
solnego w żołądku.

 

 

Leki należące do grupy 

inhibitorów pompy 

protonowej to:

• omeprazol
• pantoprazol 
• esomeprazol
• lanzoprazol
• rabeprazol

 

 

Omeprazol

• Omeprazol jest pochodną 

benzimidazolu. 

• Jest nieodwracalnym inhibitorem ATP-

azy H

+ 

K

+ 

 (pompy protonowej)  komórek 

okładzinowych żołądka.

• Jest nieaktywny w obojętnym pH, ale 

jego słaba zasada gromadzi się w 

kwaśnym środowisku kanalików 

komórek okładzinowych, gdzie ulega 

aktywacji. 

 

 

Omeprazol cd.

• Stosowany jest doustnie
• Pojedyncza dawka hamuje wydzielanie 

kwasu solnego przez około 2-3 dni

• Podawanie omeprazolu raz dziennie 

powoduje stopniowe nasilenie efektów 
hamowania wydzielania aż do 
osiągnięcia stanu wysycenia po około 
5 dniach.

 

 

Omeprazol cd.

• Objawy uboczne są rzadkie, należą 

do nich:

– bóle głowy
– biegunki
– wysypki

 

 

Leki zobojętniające

•

Leki zobojętniające działają neutralizująco na 

sok żołądkowy, przez co podnoszą jego pH

•

Podawane w wystarczająco dużych ilościach 

przez długi czas mogą przyspieszyć gojenie 

owrzodzeń dwunastnicy, ale są mniej 

efektywne w przypadku owrzodzeń żołądka.

•

Powszechnie stosowanymi lekami 

zobojętniającymi są sole magnezu i glinu. 

Sole magnezu mogą powodować biegunki, a 

sole glinu zaparcia, tak więc korzystne jest 

łączne stosowanie obydwu rodzajów soli. 

 

 

Leki zobojętniające cd.

• Przykładem leków 

zobojętniających jest:

– wodorotlenek magnezu
– trikrzemian magnezu
– żel wodorotlenku glinu
– wodorowęglan sodu

 

 

Leki ochraniające błonę 

śluzową

• Są to leki, które wzmagają 

mechanizmy obrony śluzówkowej 
i/lub tworzą fizyczną barierę przed 
czynnikami uszkadzającymi

 

 

Leki ochraniające błonę 

śluzową cd.

• Do takich leków należy: 

– Koloidalny bizmut

• stosowany jest w politerapii mającej na celu 

eradykację Helicobacter pylori

• powleka powierzchnię niszy wrzodowej
• adsorbuje pepsynę
• nasila lokalną produkcję prostaglandyn
• stymuluje wydzielanie dwuwęglanów
• objawy uboczne to nudności, wymioty, ciemne 

zabarwienie języka i czarny kolor stolca

 

 

Leki ochraniające błonę 

śluzową cd.

– Sukralfat

• jest kompleksowym związkiem wodorotlenku 

glinu i siarczanu sacharozy 

• zwiększa syntezę śluzu i dwuwęglanów oraz 

produkcje prostaglandyn

• podanie sukralfatu z lekami zobojętniającymi 

zmniejsza działanie sukralfatu, gdyż jego 

aktywacja wymaga kwaśnego środowiska

• objawy uboczne to zaparcia, rzadko 

występuje suchość w jamie ustnej, nudności, 

wymioty, bóle głowy i wysypki

 

 

Leki ochraniające błonę 

śluzową cd.

– Mizoprostol

• jest analogiem PGE2
• hamuje wydzielanie soku żołądkowego, 

zarówno podstawowe, jak i stymulowane 
przez pokarm, histaminę, pentagastrynę czy 
kofeinę, działając bezpośrednio na komórki 
okładzinowe żołądka

• utrzymuje lub zwiększa przepływ krwi w 

obrębie błony śluzowej oraz wzmaga 
wydzielanie śluzu i dwuwęglanów

• objawy uboczne to biegunki i kolki jelitowe