HISTORIA METODY CALLANA 

 

 

 

 

 
W  1959r.  Callan  otrzymał  list  od  przyjaciela  z  zapytaniem  czy  chciałby  on  uczyć  j. 
angielskiego  we  Włoszech  w  szkole  Berlitz  w  mieście  Salerno.  Callan  nigdy  przedtem  nie 
myślał  o  tym  aby  być  nauczycielem  j.  angielskiego  i  miał  inne  plany  na  życie,  ale  że 
przyjaciel powiedział mu że ta praca jest tylko na 6 miesięcy postanowił pojechać, traktując 
to jako wakacje za granicą połączone z pracą. 
 
Zanim  Callan  zaczął  pracę  z  uczniami,  otrzymał  on  szkolenie,  które  ku  jego  zdziwieniu 
trwało  tylko  2  dni  (polegało  ono  na  obserwowaniu  swojego  przyjaciela  na  prowadzącego 
lekcje). Po czym został „wrzucony” do klasy włoskich uczniów z których nikt nie umiał ani 
słowa  po  angielsku,  tak  samo  jak  Callan  nie  umiał  słowa  po  włosku.  Pomimo  tego  oraz  
pomimo  faktu  że  stwierdził  iż  Metoda  Berlitza  praktycznie  nie  nadaje  się  do  nauczania, 
Callan pozostał w szkole przez rok. W tym czasie nie spotkał studenta szkoły Berlitza  który 
osiągnąłby poziom egzaminu Cambridge Preliminary, który jest na poziomie podstawowego 
angielskiego.  Później  stwierdził  że  inne  Metody  nie  są  wcale  lepsze.  Powodem  dla  którego 
Callan  został  było  to,  że  zaczął  pracować  nad  własną  wersją  Metody  Bezpośredniej,  która 
różniła się na 33 sposoby od innych Metod Bezpośrednich.  
 
Callan przyjechał do Anglii na rok, po którym ponownie powrócił do Salerno żeby otworzyć 
własną  szkołę.  Właściwie  to  jego  zamiarem  nie  było  otworzenie  szkoły,  chciał  on  tylko 
napisać  książkę  opisującą  jego  własną  Metodę  i  sprzedawać  ją  w  sklepach,  tak  jak  inne 
książki.  Stwierdził,  że  aby  to  zrobić  potrzebuje  otworzyć  szkołę  która  posłużyłaby  mu  jako 
laboratorium do opracowywania, udoskonalania i rozwijania Metody. Na początku uczył sam, 
będąc  jedynym  nauczycielem  w  szkole  która  miała  klasy  składające  się  z  12  uczniów 
płacących 5 funtów za każdą lekcje. W tym czasie Callan zarabiał, przekładając na dzisiejsze 
standardy,  150  tys.  funtów  rocznie  przed  odliczeniem  podatku,  pracując  przy  tym  80  godz. 
tygodniowo.  Przy  takiej  ilości  godz.  nie  mógł  poświęcić  się  pracy  nad  Metodą,  więc  zaczął 
zatrudniać innych nauczycieli. 
 

Opracowanie Metody zajęło mu 10 lat. W tym czasie szkoła założona przez a Callana stała się 
największą  i  jedyną  szkołą  w  Salerno  mającą  400  uczniów,  ponieważ  szkoła  Berlitz  została 
zamknięta. Dzisiaj sieć szkół Berlitz składa się z 200 szkół, co jest niewiele kiedy weźmiemy 
pod uwagę że w samym Tokyo jest 800 szkół j. angielskiego. 
  
Skończywszy  opracowywanie  Metody  Callan  przekazał  kierowanie  szkołą  swoim  3 
asystentom  i  otworzył  szkołę  w  Mediolanie.  W  ciągu  3  miesięcy  szkoła  przyciągnęła  300 
uczniów  i  rozpoczęła  współpracę  z  międzynarodowymi  firmami    jak:  Honeywell,  Philips, 
Olivetti i Hewlett Packard. Callan przekazał kierowanie szkołą w Mediolanie jak i 10 innymi 
we  Włoszech  swoim  asystentom  a  sam  powrócił  do  Anglii  i  otworzył  biuro  na  62  Oxford 
Street z zamiarem szkolenia tam nauczycieli i wysyłania ich do szkół językowych za granicą. 
Ostatecznie biuro zamieniło się w szkołę, która kilka lat później została przeniesiona na 139 
Oxford Street, gdzie znajduję się do dzisiaj. 
 
Jak  wcześniej  wspomniano  Callan  nie  chciał  otwierać  szkół.  Chciał  tylko  opisać  Metodę  w 
książkach  które  byłyby  sprzedawane  w  sklepach.  Jednak  podczas  prac  nad    Metodą 
uświadomił  sobie że dopóki nauczyciele nie będą kontrolowani, będą oni zmieniać  Metodę 
dostosowując  ją  do  własnych  teorii  nauczania  j.  angielskiego  a  przez  to  nie  będą  osiągać 
zamierzonych  przez    Metodę  rezultatów.  Gdyby  książki  były  sprzedawane  w  sklepach  pod 
hasłem „Angielski w ¼ normalnego czasu”  Metoda nie traktowana byłaby poważnie .To nie 
nauczycieli  obwiniano  by  o  niedotrzymywanie  obietnic  ale  Metodę.  Callan  był  zatem 
zmuszony  do  przekazywania  swych  szkół  na  zasadzie  franszyzy  w  nadziei  kontrolowania 
właściwego użycia  Metody. Jednak to także okazało się nieskuteczne, ponieważ dyrektorzy 
szkół okazali się równie trudni do kontrolowania jak nauczyciele. 
W  tym  czasie  Callan  zaoferował  wykorzystanie  Metody  za  darmo  innym  już  istniejącym 
szkołom. Rozesłał broszury do 300 szkół w Londynie, Oxfordzie, Cambridge i we Włoszech. 
Żadna  ze  szkół  nie  odpowiedziała.  Następnie  wysłał  do  tych  szkół  list  z  ofertą  przekazania 
pierwszych 12 książek i przeszkolenia nauczycieli za darmo, aby mogły wypróbować Metodę. 
Nadal żadna ze szkół nie odpisała. Spotykając się z takim niezrozumieniem Callan napisał do 
Księcia  Edynburga  (Duke  of  Edinburgh)  który  jest  szanowaną  postacią  wśród  osób 
zawodowo  zajmujących  się  nauczaniem  j.  angielskiego.  Dwa  razy  w  roku  zasiada  on  w 
komisji  która  obraduje  w  Buckingham  Palace  aby  dyskutować  o  nauczaniu  j.  angielskiego 
jako j. obcego. 
W  liście  tym  Callan  poprosił  go  aby  przysłał  kogoś  do  zbadania  Metody,  najlepiej  kogoś  z 
naukowym  lub  biznesowym  wykształceniem,  to  znaczy  kogoś  kto  oceniłby  Metodę 
obiektywnie, tylko na podstawie jej wyników. 
 
David Hicks, człowiek którego przysłano, był idealny do tego, przewodniczył on organizacji 
która  zajmowała  się  rozpowszechnianiem  j.  angielskiego  jako  j.  obcego  (English  Speaking 
Union).  Hicks  znał  j.  francuski  i  niemiecki,  w  czasie  wojny  był  on  pilotem  bombowca  a  w 
dodatku   wykładał  logikę  i  sztukę oratorstwa. Po  2  godzinnej rozmowie  z  Callanem,  był  on 
całkowicie  przekonany  że  Metoda  naprawdę  osiąga  swe  rezultaty  w  ¼  normalnego  czasu 
nawet nie widząc Metody w akcji. 
Hicks  przysłał  Davida  Morgana,  który  był  profesorem  j.  angielskiego  na  uniwersytecie  w 
Oxford ,ażeby ten dokładniej zbadał Metodę. Profesor Morgan miał styczność z nauczaniem 
j. angielskiego jako j. obcego od 1947 r. i znał każdą wykorzystywaną Metodę, był on także 
inspektorem szkół językowych z ramienia British Council. Morgan spędził w szkole Callana 
6  tyg.  podczas  których  przyglądał  się  lekcjom,  rozmawiał  z  uczniami  i  obserwował  ich 
postępy.  Obserwował  także  sposób  szkolenia  nauczycieli  i  stwierdził  że  po  5  dniowym 

szkoleniu  nauczyciele  Callana  nabywają  więcej  techniki  nauczania  niż  jego  2  córki  po  roku 
nauki w szkole dla nauczycieli w Oxford . 
 
Profesor  Morgan  ze  swoich  obserwacji    stwierdził,  że  Metoda  Callana  jest  najszybszą  jaką 
kiedykolwiek poznał . Przedstawił on swój raport Księciu Edynburga na posiedzeniu komisji 
w  Buckingham  Palace,  gdzie  inni  eksperci  próbowali  ośmieszyć  Metodę  nawet  przed 
zaprezentowaniem  jej.  Na  szczęście  zarówno  Książe  Edynburga  jak  i  David  Hicks  zdawali 
sobie sprawę że atakują oni Metodę ponieważ wszyscy oni byli autorami książek o nauczaniu 
j.  angielskiego  które  były  sprzedawane  na  całym  świecie.  Hicks  i  Książę  oceniali  Metodę 
tylko  na  podstawie  jej  wyników,  a  na  tym  najbardziej  zależy  komuś  kto  uczy  się  j. 
angielskiego. Pomimo niechęci ze strony innych ekspertów Książe i English Speaking Union 
poparły Metodę i dlatego  można było opublikować artykuł w EFL Gazette. 4000 kopii tego 
artykułu  zostało  rozesłane  do  szkół  językowych  na  całym  świecie,  pomimo  tego  ani  jedna 
osoba nie skontaktowała się ze szkołą Callana. 
 
W  tej  sytuacji  Callan  poddał  się.  Do  tej  pory  myślał,  że  z  jakiegoś  powodu  inni  nie  chcieli 
wierzyć  jemu  osobiście  ,ale  teraz  widział  że  nie  chcieli  także  wierzyć  Kięciu  Edynburgha, 
Davidowi  Hicksowi,  Davidowi  Morganowi  oraz  English  Speaking  Union.  Szkoły  obawiały 
się że mogą stracić ¾ swoich dochodów, a nauczyciele obawiali się że stracą niezależność w 
klasie. 
 
Poddawszy  się  i  zaakceptowawszy  porażkę  Callan  postanowił  zamknąć  szkołę  w  Londynie, 
pozostawić  inne,  już  istniejące  szkoły  pod  kierownictwem  innych  na  zasadzie  franszyzy, 
wrócić do Włoch, otworzyć szkołę w której byłby on jedynym nauczycielem, zarobić trochę 
pieniędzy i przejść na emeryturę. Przez 25 lat żył on na bardzo niskim poziomie, cały czas na 
granicy  bankructwa.  Każdego  zarobionego  pensa  przeznaczał  na  Metodę  i  na  walkę  o  jej 
zaakceptowanie. Po tym jak pracował 80 godz. tygodniowo przez 25 lat, wszystko co miał to 
14 letni samochód marki Mini, jednopokojowe mieszkanie i nic na koncie. Zdał sobie sprawę 
że był kompletnym głupcem. Jak każdy z nas miał tylko jedno życie a on zmarnował 25 lat na 
darmo; to jest na niekończące się problemy i nieustającą walkę o akceptację Metody. 
Podczas  realizowania  swych  planów  do  głowy  a  Callana  przyszło  rozwiązanie  problemów 
Metody. Jak wcześniej wspomniano powodem dla którego nie sprzedawał książek w sklepach 
było to iż wiedział z doświadczenia że Metoda nie byłaby poprawnie używana przez szkoły i 
nauczycieli, co oznaczałoby niemożność uzyskania właściwych rezultatów. Callan zdał sobie 
sprawę że lepiej jest gdy Metoda używana jest źle niż gdy nie jest używana wcale, ponieważ 
nawet jeśliby była używana źle i tak osiągnie swoje rezultaty w ½ normalnego czasu. Callan 
postanowił umieścić  w książce  notkę  że  chociaż  Metoda  może  nauczyć j.  angielskiego  w  ¼ 
normalnego  czasu  to  jednak  może  to  być  osiągnięte  tylko  wtedy  gdy  nauczyciel  postępuje 
według ustalonych reguł a następnie umieścił te reguły w książce aby uczniowie sami mogli 
kontrolować poprawność nauczania Metodą Callana.  
 
Zanim  jednak  książki  mogły  być  sprzedawane  w  sklepach,  należało  je  do  tego  dostosować. 
Do  tej  pory  były  one  używane  wyłącznie  do  wewnętrznego  użytku  szkół  Callana.  Aby 
przystosować  książki  do  druku  Callan  przekazał  zarządzanie  szkołą  w  Londynie  swojemu 
asystentowi  który  pracował  z  nim  od  14  lat  a  następnie  przeprowadził  się  na  4  lata  poza 
Londyn  aby  móc  max.  poświęcić  się  pracy.  Po  powrocie  do  Londynu  okazało  się  że,  jego 
asystent  nie  mogąc  podołać  obowiązkom  prowadzenia  szkoły  zaczął  zażywać  narkotyki  i 
nadużywać  alkoholu  co  w  ostateczności  wpędziło  szkołę  w  długi  w  wysokości  800  tys. 
funtów.  Callanowi  zajęło  3  lata  aby  uporządkować  ten  bałagan  i  uratować  szkołę  od 
bankructwa. 

 

Szkoła  przetrwała.  Callan  obliczył  że  poświęcił 
Metodzie 15 lat na przestrzeni 36 lat (od wieku 27 
lat  do  wieku  63  lat)  aby  ją  rozwinąć  i 
opublikować.  Przez  36  lat  był  on  jednym  z 
najgorzej opłacanych pracowników w Organizacji 
Metody  Callana  (CMO).  Teraz  kiedy  wszystko 
jest  na  dobrej  drodze  i  kiedy  oponenci  nie  mogą 
zablokować  rozwijania  się  Metody.  Callan  ma 
zamiar  przejść  na  emeryturę  i  cieszyć  się  resztą 
życia,  żyjąc  z  dochodu  przynoszonego  przez 

sprzedaż książek. Callan stwierdził, że gdyby jeszcze raz było mu dane przeżyć swoje życie 
nie podjąłby się napisania Metody.  
 
 
Uaktualnienie (Czerwiec 1997) 
Szkoła  Callana  ze  swoimi  70  klasami  i  liczbą  uczniów  wahającą  się  od  1900  do  2400  jest 
największą  szkołą  w  Londynie  (prawdopodobnie  nawet  w  Europie)  co  zostało  osiągnięte 
prawie  bez  reklamowania  szkoły,  podczas  gdy  przeciętna  szkoła  w  Londynie  ma  około  13 
klas.  Szkoła  w  Londynie  osiąga  przychody  w  wys.  ok.  2  milionów  funtów  rocznie  podczas 
gdy  Orchard  Tea  Gardens  których  Callan  także  jest  właścicielem  osiąga  przychody  ok.  300 
tys. funtów rocznie . 
 
 
Uaktualnienie (Kwiecień 1999) 
Całe przedsiębiorstwo (tj. szkoła w Londynie, wydawnictwo i Orchard Tea Gardens) osiągają 
dochody  w  wysokości  ok.  3.2  miliona  funtów  rocznie.  Wszystkie  długi  zostały  spłacone  a 
Metoda Callana ma własną stronę w Internecie  

www.callan.co.uk

 

 
 
Uaktualnienie (Luty 2001)  
Metoda Callana jest obecnie używana w 25 krajach. Callan nareszcie może cieszyć się życiem 
podczas  którego  pracował  tak  ciężko,  tak  długo,  za  tak  mało.  Zdał  sobie  sprawę  że  to  była 
praca na trzy etaty, prowadzenie biznesu, pisanie książek i walka z oponentami .