4. Podstawowe rÓwnania
dynamiki pŁynÓw nielepkich
4.1. R*żniczkowe r*wnania ruchu Eulera
Płyn nielepki jest uproszczonym modelem płynu rzeczywistego, w którym zakładamy występowanie wyłącznie naprężeń normalnych (pochodzących od ciśnienia) i pomijamy wpływ sił pochodzących od naprężeń stycznych. Założenie to jest wprowadzane głównie ze względu na wielkie trudności matematyczne związane z rozwiązywaniem układu równań różniczkowych opisujących ruch płynu lepkiego. Jest ono jednak uzasadnione, gdyż najczęściej występujące w przyrodzie płyny: powietrze i woda, odznaczają się małą lepkością, a wyniki teoretyczne przy założeniu braku naprężeń stycznych są w wielu przypadkach zadziwiająco zgodne z wynikami doświadczeń. Zawsze jednak w konkretnych zastosowaniach należy brać pod uwagę ograniczoność teorii płynów nielepkich.
Zakładając, że ruch płynu został określony za pomocą pola prędkości ![]()
![]()
pola gęstości oraz pola ciśnienia rozpatrzymy równowagę elementu płynu przedstawionego na rysunku 2.2; masa płynu o gęstości ρ zawartego w elementarnym prostopadłościanie wynosi ![]()
![]()
Na rozważany element płynu działają trzy rodzaje sił, których rzuty na kierunki ![]()
są następujące:
a) siły masowe:
![]()
określone przez pole jednostkowych sił masowych ![]()
,
b) siły powierzchniowe spowodowane działaniem ciśnienia statycznego (2.1), działające normalnie na ścianki elementarnego prostopadłościanu
![]()
![]()
![]()
c) siły bezwładności, jako przeciwne do składowych przyspieszenia (3.9) elementu płynu:
![]()
Zgodnie z zasadą d'Alemberta suma wszystkich sił rzeczywistych i sił bezwładności na dowolny kierunek jest równa zeru. Pisząc więc warunki równowagi dla osi otrzymamy układ równań różniczkowych opisujących ruch płynu nielepkiego:

(4.1)
Równania te są równoważne jednemu równaniu wektorowemu
![]()
(4.2)
które po wykorzystaniu zależności (3.11) można przepisać również w postaci
![]()
(4.3)
Otrzymane równanie Eulera, w połączeniu z równaniem ciągłości (3.18) i równaniem stanu (1.13) dla gazu doskonałego, opisują ruch płynów nielepkich w najogólniejszej postaci.
W niektórych zastosowaniach przydatna bywa taka postać równania Eulera, w której wyraźnie występuje rotacja prędkości. Postać ta nosi nazwę równania Eulera w formie Lamba i Gromeki , a jej wyprowadzenie opiera się na zależności (przykład 4.1)
![]()
(4.4)
między pochodną substancjalną prędkości a rotacją prędkości; ma ona zatem następującą postać
![]()
(4.5)
4.2. Ca*ki r*wnania Eulera
Istnieją dwie całki równania Eulera o charakterze ogólnym. Dają one bezpośredni związek między prędkością, ciśnieniem i gęstością płynu, a więc parametrami najbardziej istotnymi z technicznego punktu widzenia.
Przy obliczaniu obu całek przyjmuje się dwa wspólne założenia upraszczające:
a) potencjalność pola jednostkowych sił masowych (2.14),
b) barotropowość płynu (2.10).
Całkę, zwaną całką Cauchy'ego i Lagrange'a otrzymujemy z rów-nania Eulera w formie Lamba i Gromeki (4.5) przy dodatkowym założeniu, że ruch jest bezwirowy. Oznacza to potencjalność pola prędkości
![]()
(4.6)
wobec czego
![]()
Przy powyższych założeniach równanie (4.5) można przepisać w postaci
![]()
lub też w postaci równoważnej
![]()
Gradient oznacza różniczkowanie względem współrzędnych przestrzennych, zatem funkcja, na którą działa w powyższym wzorze, może zależeć tylko od czasu
![]()
(4.7)
Dowolna funkcja występująca w całce Cauchy'ego i Lagrange'a (4.7) jest określana na podstawie warunków początkowych zagadnienia; dla przepływu ustalonego ma ona jednakową wartość w całym obszarze ruchu płynu
![]()
(4.8)
Przyjmując stacjonarność ruchu jako trzecie założenie upraszczające otrzymuje się drugą całkę równania Eulera, zwaną całką Bernoulliego.
Przy tych założeniach równanie Lamba-Gromeki jest następujące
![]()
Mnożąc je następnie skalarnie przez wektor prędkości ![]()
otrzymujemy
![]()
(4.9)
ponieważ ![]()
Z analizy zależności (4.9) wynikają następujące wnioski:
a) grad![]()
jest więc również ortogonalny do linii, do których styczne są wektory prędkości - własność tę mają linie prądu,
b) gradient jest ortogonalny do powierzchni stałego skalara, na który działa; zatem wzdłuż linii prądu otrzymamy związek
![]()
(4.10)
Równanie (4.10) nazywamy równaniem Bernoulliego, a wartość stałej występującej w tym równaniu zależy tylko od rotacji pola prędkości; w polu bezwirowym jest jednakowa na wszystkich liniach prądu.
4.3. Ruch wirowy
Zbadamy zmiany, jakich doznaje cyrkulacja prędkości
![]()
(4.11)
wzdłuż poruszającej się linii płynnej l.
W tym celu obliczymy pochodną substancjalną cyrkulacji (4.11)
![]()
Różniczkowanie jest złożone, albowiem rozważana linia jest zmienna w czasie. W celu obejścia tych trudności wprowadzimy zmienne Lagrange'a. Niech σ będzie zmienną określającą położenie elementu płynu na linii płynnej w pewnej ustalonej chwili; nie zależy ona od czasu. Położenie elementu płynu należącego do linii płynnej AB względem układu O x y z opisuje promień wodzący tego elementu (rys. 4.1)
![]()
;
prędkość elementu jest jego pochodną
![]()
a różniczka łuku ![]()
jest identyczna z przesunięciem końca promienia wodzącego wzdłuż tej linii przy ustalonym czasie i wynosi
![]()

Rys. 4.1
Dokonując zamiany zmiennych w całce obliczamy
![]()
Funkcja podcałkowa w drugiej całce może być zapisana w postaci
![]()
i ostatecznie otrzymamy wzór
![]()
(4.12)
wyrażający tzw. twierdzenie Kelvina o pochodnej cyrkulacji.
Jeśli linia płynna jest zamknięta, pochodna cyrkulacji zależy wyłącznie od cyrkulacji przyspieszenia
![]()
(4.13)
Zgodnie z równaniem Eulera (4.2) przyspieszenie jest wyrażone sumą
![]()
Zakładając barotropowość płynu i potencjalność pola sił masowych jednostkowych, dla dowolnej linii płynnej zamkniętej obliczamy
![]()
(4.14)
W ten sposób udowodniliśmy tzw. twierdzenie Lagrange'a odnoszące się do trwałości ruchu wirowego: jeżeli w pewnym obszarze płynnym nie ma wirowości w określonej chwili, to nie było jej nigdy w tym obszarze, ani też nigdy nie może się ona w nim pojawić (przy powyższych założeniach).
W oparciu o wzór (4.14) można również uzasadnić twierdzenie Helmholtza o trwałości powierzchni i linii wirowych oraz o trwałości natężenia wirowości w rur-ce wirowej.
Weźmy pod uwagę zbiór elementów płynu tworzących w pewnej chwili powierzchnię wirową σ. Na powierzchni tej, zgodnie z jej definicją, jest
![]()
76